Αστυνομικός Διευθυντής Αμμοχώστου ν. Μάριος Κουμή, Αρ. Υπόθεσης:2467/2006, 25 Ιουλίου, 2007

Αστυνομικός Διευθυντής Αμμοχώστου ν. Μάριος Κουμή, Αρ. Υπόθεσης:2467/2006, 25 Ιουλίου, 2007 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDAMM:2007:B33 ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΑΜΜΟΧΩΣΤΟΥ (ΤΟ ΟΠΟΙΟ ΣΥΝΕΔΡΙΑΖΕΙ ΣΤΟ ΠΑΡΑΛΙΜΝΙ) Ενώπιον:- Χρήστου Γ. Φιλίππου, Ε.Δ. Αρ. Υπόθεσης:2467/2006 Αστυνομικός Διευθυντής Αμμοχώστου - ν - Μάριος Κουμή Κατηγορουμένου ------- Ημερομηνία: 25 Ιουλίου, 2007 ΕΜΦΑΝΙΣΕΙΣ: Για την Κατηγορούσα Αρχή: κ. Παπανικολάου Για τον κατηγορούμενο: κ. Κωνσταντίνου μαζί με τον κ. Κοντογιώργη Κατηγορούμενος παρών Α Π Ο Φ Α Σ Η Ο κατηγορούμενος αντιμετωπίζει στη 1η κατηγορία το αδίκημα της επίθεσης με πρόκληση πραγματικής σωματικής βλάβης κατά παράβαση του άρθρου 243 του Ποινικού Κώδικα. Σύμφωνα με τις λεπτομέρειες του αδικήματος ο κατηγορούμενος στις 2.08.2003 στον Πρωταρά της Επαρχίας Αμμοχώστου παράνομα επιτέθηκε στον Γεώργιο Ασσιώτη από τη Λευκωσία και προξένησε σε αυτόν πραγματική σωματική βλάβη. Η 2η κατηγορία λόγω παραγραφής του αδικήματος απορρίφθηκε. Πριν προχωρήσω με την παράθεση της μαρτυρίας που προσφέρθηκε ενώπιον του Δικαστηρίου και ακολούθως στην αξιολόγηση της και την κατάληξη μου σε ευρήματα και συμπεράσματα θα ήθελα να κάμω το πιο κάτω σχόλιο το οποίο προέρχεται από την εμπειρία στην εκδίκαση αυτής της φύσης υποθέσεων, οι οποίες δυστυχώς απασχολούν πολύ συχνά τα δικαστήρια μας. Τα γεγονότα της παρούσας υπόθεσης, όπως φάνηκε από τη μαρτυρία, αφορούν μια κλασσική περίπτωση όπου διάφορα πρόσωπα εμπλέκονται σε ένα επεισόδιο το οποίο προκλήθηκε από έλλειψη αυτοσυγκράτησης, σεβασμού προς τον συνάνθρωπο μας και επίδειξη παλληκαρισμού εκ μέρους των εμπλεκομένων. Τέτοιες συμπεριφορές είναι καταδικαστέες από οπουδήποτε και αν προέρχονται, δείχνουν ότι κάπου έχει χαθεί το μέτρο, η ευγένεια και ο αλληλοσεβασμός, χαρακτηριστικά με τα οποία ήταν προικισμένος ο λαός της Κύπρου στο όχι πολύ μακρινό παρελθόν, τα οποία και θα πρέπει χαρακτηρίζουν ανθρώπους που θέλουν να διαβιούν σε μια κοινωνία στην οποία να γίνονται σεβαστές συμπεριφορές, να επιδεικνύεται ανοχή σε συμπεριφορές οι οποίες ξεφεύγουν από το μέτρο, και οι οποίες είναι φυσικό να συναντώνται στην καθημερινότητα μας. Αν όμως αναλαμβάνει ο καθένας να επιβάλει κανόνες καλής συμπεριφοράς σε άλλους τότε φτάνουμε στην αυτοδικία, η οποία ούτως ή άλλως δεν αρμόζει σε πολίτες ενός συντεταγμένου κράτους το οποίο θέλει να συγκαταλέγεται στις πολιτισμένες χώρες. Η ΜΑΡΤΥΡΙΑ: Από την επίδειξη μιας τέτοιας συμπεριφοράς προκλήθηκε το επεισόδιο από το οποίο προέκυψαν τα αδικήματα της παρούσας υπόθεσης, όπως επίσης, αντιλαμβάνομαι, και αδικήματα που απασχόλησαν άλλο δικαστήριο με κατηγορούμενο τον παρόντα παραπονούμενο, ίσως και δικαστήρια πολιτικής δικαιοδοσίας για εκδίκαση αστικών αξιώσεων μεταξύ των εμπλεκομένων. Η Κατηγορούσα Αρχή για να αποδείξει την υπόθεση της κάλεσε δύο μάρτυρες κατηγορίας (Μ.Κ.). Πρόκειται για τον παραπονούμενο Γεώργιο Ασσιώτη (Μ.Κ.1) και τον πατέρα του Κυριάκο Ασσιώτη (Μ.Κ.2), δηλώθηκαν επίσης ως παραδεκτά γεγονότα τα όσα αναφέρονται στην κατάθεση του Λοχ. 519 Α, Κωνσταντίνου του αστυνομικού σταθμού Παραλιμνίου (τεκ. 5) τα οποία εγκρίθηκαν από το Δικαστήριο, σε αυτά θα κάμω αναφορά πιο κάτω σε κατάλληλο στάδιο της απόφασης μου. Όταν ο κατηγορούμενος κλήθηκε σε απολογία κατέθεσε ο ίδιος ενόρκως και ο αδελφός του Λεόντιος Κουμή ( Μ.Υ.1). Δεν αμφισβητείται ότι το όλο επεισόδιο έλαβε χώρα το βράδυ της 2.08.2003 στο πίσω μέρος της αυλής της εξοχικής οικίας των γονέων του παραπονούμενου (Μ.Κ.1) στο συγκρότημα ¨Σαντορίνη¨ στο Πρωταρά. Αφορμή για τη πρόκληση του επεισοδίου στάθηκε ο ισχυρισμός εκ μέρους των Μ.Κ.1 και 2 ότι ο κατηγορούμενος με το όχημα του πέρασε από χωματόδρομο που εφαπτόταν της αυλής της πιο πάνω οικίας τους, χρησιμοποιώντας μεγάλη ταχύτητα πηγαίνοντας προς το σπίτι του αδελφού του Λεόντιου (Μ.Υ.1). Λόγω αυτής της ταχύτητας σήκωσε χώματα και πέτρες τα οποία εκτινάχθηκαν ακόμα και εντός της αυλής τους, στο μέρος όπου κάθονταν εκείνη την ώρα και δειπνούσαν, με αποτέλεσμα να ενοχληθούν. Ήταν τότε που ο Μ.Κ.2, θυμωμένος όπως ήταν, αποφάσισε να πάει να κάμει παρατήρηση και να ζητήσει το λόγο από τον οδηγό του αυτοκινήτου. Πράγματι βγήκε έξω από την αυλή του σπιτιού του και αμέσως σχεδόν τον ακολούθησαν τα δύο παιδιά του ο παραπονούμενος (Μ.Κ.1) και ο μικρότερος γιος του ο Αλέξης. Σε αυτό το σημείο από το οποίο αρχίζει η φιλονικία αρχίζουν να διίστανται και οι θέσεις των δύο πλευρών και η κάθε πλευρά υποστηρίζει τη δική της διαμετρικά αντίθετη εκδοχή. Η εκδοχή της Κατηγορούσας Αρχής και κατ΄ επέκταση του παραπονούμενου και του πατέρα του (Μ.Κ.1 και 2) γι΄ αυτό καθ΄ αυτό το επεισόδιο ήταν ότι ο Μ.Κ.2 βγαίνοντας από την αυλή της οικίας του κατευθύνθηκε προς το μέρος του κατηγορούμενου για να του υποδείξει το λάθος του ή να του κάμει παρατήρηση ή ακόμα και να του ζητήσει τον λόγο για την πρόκληση σε αυτούς οχληρίας υπό την έννοια που περιέγραψα πιο πάνω, έννοιες που συζητήθηκαν κατά τη διάρκεια της παράθεσης της μαρτυρίας. Ήταν η θέση των Μ.Κ.1 και 2 ότι σε καμιά περίπτωση δεν εξύβρισαν, επιτέθηκαν ή κτύπησαν τον κατηγορούμενο. Ο Μ.Κ.2 ανέφερε ότι ήταν με ευγενικό τρόπο που απευθύνθηκε στον κατηγορούμενο ρωτώντας τον γιατί χρησιμοποιούσε τέτοια ταχύτητα σε ένα χωματόδρομο προκαλώντας τους οχληρία και ανησυχία. Ο κατηγορούμενος ο οποίος περιγράφεται ως πιωμένος, καθώς μύριζε οινόπνευμα, κατευθύνθηκε προς το μέρος τους με επιθετικές διαθέσεις λέγοντας τους ότι ¨είναι από την Πάφο και πως αν ήθελε όργωνε τον χωματόδρομο¨. Ήταν αυτός που εξύβρισε τον Μ.Κ..2 ερχόμενος προς το μέρος του. Αντιλαμβανόμενοι ότι αυτός δεν έπαιρνε από λόγια και ενώ ο Μ.Κ..2 προς στιγμή θέλησε να κατευθυνθεί προς τον κατηγορούμενο και να του επιτεθεί καθώς τον εξύβριζε, συγκρατήθηκε από τους δύο του γιους και επέστρεφαν προς το σπίτι τους ενώ αντιλήφθηκαν τον κατηγορούμενο να μετανιώνει από παρόμοια κίνηση που έκανε κατευθυνόμενος προς το σπίτι του αδελφού του και να κατευθύνεται και πάλιν προς το μέρος τους. Καθώς ήταν σκοτάδι και ανώμαλο το έδαφος, υπήρχαν λάστιχα ποτίσματος στο σημείο και ίσως και λόγω της κατάστασης του καθώς ήταν πιωμένος, έχασε την ισορροπία του, έπεσε στο έδαφος και τραυματίστηκε. Ο παραπονούμενος Μ.Κ.1 έσπευσε στο μέρος του για να δει τι είχε πάθει και να τον βοηθήσει. Όταν τον πλησίασε ο κατηγορούμενος τον δάγκωσε στο πόδι τραυματίζοντας τον. Επενέβη και ο αδελφός του κατηγορούμενου ο οποίος τον πήρε και τον απομάκρυνε. Στη συνέχεια ο Μ.Κ.2 και αφού εν τω μεταξύ άλλαξε η ημέρα, πήγε και ανέφερε το περιστατικό στον αστυνομικό σταθμό Παραλιμνίου αλλά μη θέλοντας να δώσει συνέχεια στο όλο επεισόδιο δεν προέβησαν σε οποιαδήποτε περαιτέρω καταγγελία εναντίον του κατηγορούμενου. Απλώς σύμφωνα με το τεκ. 5 ο Μ.Κ.2 θέλησε να αναφέρει το γεγονός δίδοντας μια κατάθεση απλώς ότι έγινε κάποιο επεισόδιο στο οποίο είχαν εμπλακεί και για το οποίο δεν ήθελαν να έχει συνέχεια. Ο Μ.Κ.1 μετέβη αρχικά στο Νοσοκομείο Παραλιμνίου όπου έτυχε των Α΄ Βοηθειών για το τραύμα του αλλά λόγω επιμόλυνσης του τραύματος του στις 5.08.2003 αναγκάστηκε να επισκεφθεί και ιδιωτική κλινική όπου έτυχε περαιτέρω περίθαλψης. Η εκδοχή του κατηγορούμενου η οποία υποστηρίχθηκε και από το αδελφό του Μ.Υ.1 ήταν ότι ο Μ.Κ.2 όπως και οι γιοι του όταν στάθμευσε το όχημα του έξω από την αυλή του σπιτιού του Μ.Υ.1 για επίσκεψη, προερχόμενος από το χωριό του το Παραμάλι της Επαρχίας Πάφου, εξυβρίστηκε από τον Μ.Κ.2 και τους γιους του και στη συνέχεια ξαφνικά δέχθηκε κτύπημα στο κεφάλι και έχασε την ισορροπία του και έπεσε στο έδαφος. Ευρισκόμενος ξαπλωμένος στο έδαφος δέχθηκε κλωτσιά από τον Μ.Κ.1 στο κεφάλι με αποτέλεσμα να χάσει προς στιγμή τις αισθήσεις του και να τραυματιστεί. Αιμορραγώντας μεταφέρθηκε αρχικά από τον αδελφό του στον αστυνομικό σταθμό για να κάμει καταγγελία από όπου με παραπεμπτικό σημείωμα μετέβη στο Τμήμα Α΄ Βοηθειών του Νοσοκομείου Παραλιμνίου όπου του έγινε περιποίηση του τραύματος που έφερε λόγω σχισίματος του άνω και κάτω χείλους του από το οποίο υπήρχε διάχυτη αιμορραγία χωρίς να δεχθεί να του γίνει συρραφή των τραυμάτων του. ΑΓΟΡΕΥΣΕΙΣ: Η εισήγηση εκ μέρους του συνηγόρου Υπεράσπισης ήταν ότι δεν αποδείχθηκε η κατηγορία εναντίον του κατηγορουμένου στο βαθμό που επιβάλλεται σε ποινικές υποθέσεις. Κάλεσε το δικαστήριο επισημαίνοντας αντιφάσεις στη μαρτυρία των Μ.Κ.1 και 2 και επισημαίνοντας την περιγραφή του τραύματος του παραπονούμενου στο τεκ. 2 η οποία δεν συνάδει με δαγκωματιά, όπως την περιέγραψε ο ίδιος, να αθωώσει τον κατηγορούμενο καθ΄ότι φάνηκε από τη μαρτυρία ότι η δική του εκδοχή είναι πιο πειστική καθώς ο παραπονούμενος είναι φανερό ότι έφτιαξε μια ιστορία για δικούς του λόγους. Ο εκπρόσωπος της Κατηγορούσας Αρχής εισηγήθηκε ότι όλη η υπόθεση θα κριθεί επί τη βάσει της αξιολόγησης που θα τύχει η μαρτυρία και κάλεσε το Δικαστήριο να βρει ένοχο τον κατηγορούμενο καθώς είναι η δική του μαρτυρία που παρουσιάζει αντιφάσεις και ο παραπονούμενος δεν είχε λόγο να φτιάξει μια ιστορία για να τον ενοχοποιήσει. Ο κατηγορούμενος καθώς ήταν μεθυσμένος έχασε την ισορροπία του, κατευθυνόμενος προς το μέρος που ευρίσκονταν τα άτομα με τα οποία φιλονικούσε, έπεσε στο έδαφος και τραυματίστηκε στα χείλη και για δικούς του λόγους υποστηρίζει ότι ο τραυματισμός του προκλήθηκε συνεπεία επίθεσης που δέχθηκε από τον παραπονούμενο. ΑΞΙΟΛΟΓΗΣΗ ΤΗΣ ΜΑΡΤΥΡΙΑΣ - ΕΥΡΗΜΑΤΑ: Θα προχωρήσω τώρα έχοντας υπόψη μου το σύνολο της μαρτυρίας προφορικής και εγγράφου η οποία συνίσταται στις καταθέσεις του παραπονούμενου και του πατέρα του (Μ.Κ.1 και 2), στα ιατρικά πιστοποιητικά και τα παραδεκτά γεγονότα της κατάθεσης τεκ. 5, όπως και τις θέσεις των ευπαίδευτων συνηγόρων κατά τις τελικές τους αγορεύσεις στην αξιολόγηση της τεθείσας ενώπιον μου μαρτυρίας. Κατά τη διάρκεια της ακροαματικής διαδικασίας παρακολούθησα με προσοχή τους μάρτυρες κατηγορίας ( Μ.Κ.1 και 2), τον κατηγορούμενο και τον μάρτυρα του (Μ.Υ.1) ενώ έδιδαν ένορκη μαρτυρία ενώπιον μου. Είμαι σε θέση να αξιολογήσω τη μαρτυρία τους με δείκτη μεταξύ άλλων, την ύπαρξη προσωπικού συμφέροντος στην υπόθεση εκ μέρους των μαρτύρων, τις ευκαιρίες που είχαν να γνωρίζουν ή να παρακολουθήσουν οι μάρτυρες τα διαδραματισθέντα, τη γενική συμπεριφορά τους στο εδώλιο του μάρτυρα, την ακεραιότητα τους, την ειλικρίνεια τους, την μνήμη και τους λόγους που είχαν να θυμούνται ή να πιστεύουν αυτά για τα οποία κατέθεταν και την αμεσότητα των απαντήσεων τους ( βλ. Ζεβρού v. Χαραλάμπους