Αστυνομικός Διευθυντής Λευκωσίας ν. Βαλέριαν Τσιλίδης, Αρ. Υπόθεσης: 15593/06, 25 Ιανουαρίου, 2008

(1)(β) της Ποινικής Δικονομίας Κεφ. 155 και του εξηγήθηκαν τα δικαιώματα του, επέλεξε να δώσει Ένορκη μαρτυρία. ²耀Στην μαρτυρία του ο Κατηγορούμενος ανέφερε ότι την 30.7.2005 οδηγούσε το αυτοκίνητο ιδιοκτησίας του υιού του, και βγήκε από τον χωματόδρομο στον κύριο δρόμο Ανθούπολης - Παλαιχωρίου. Προτού βγει είχε ανάψει τον δείκτη του, και κοίταξε αριστερά και δεξιά. Διαπίστωσε ότι ο δρόμος από την πλευρά Παλαιχωρίου ήταν καθαρός. Εισήλθε στην αριστερή λωρίδα κυκλοφορίας με κατεύθυνση προς Λευκωσία, και ήθελε να στρίψει προς τα Ανάγια. Αφού άφησε να περάσουν 2 - 3 αυτοκίνητα, ξαφνικά άκουσε ένα κτύπημα στο πίσω μέρος του αυτοκινήτου του. Ο ίδιος ξαφνιάστηκε και πάτησε βενζίνη. Το σχεδιάγραμμα δεν υπέγραψε ο ίδιος, αλλά ο υιός του. Ο κ. Βασίλης Τσιλίδης ανέφερε ότι πήγε στην σκηνή του ατυχήματος δέκα λεπτά μετά το ατύχημα, και υπέγραψε το σχεδιάγραμμα. ΑΞΙΟΛΟΓΗΣΗ ΜΑΡΤΥΡΙΑΣ Ο Α/Αν. Λοχ. 597 Α. Ιωάννου μου έκανε γενικά καλή εντύπωση ως μάρτυρας, παρά το γεγονός ότι δεν ενδείκνυται η υπογραφή του σχεδιαγράμματος από πρόσωπο άλλο από τους ενεχόμενους το οποίο δεν ήταν καν μάρτυρας στο ατύχημα. Εκτός αυτού, όμως, ο Μ.Κ.1 έδωσε μίαν αντικειμενική και σαφή μαρτυρία, η οποία δεν κλονίστηκε από την αντεξέταση στην οποία υποβλήθηκε. Ως τέτοια, την μαρτυρία του αποδέχομαι εξ' ολοκλήρου. Όσον αφορά στο συμμετρικό σχέδιο που κατέθεσε ως Τεκμήριο 2, αυτό αποτελεί την πραγματική μαρτυρία, η σημασία της οποίας έχει αποτελέσει αντικείμενο Νομολογίας. Το σχέδιο, ως έχει Νομολογηθεί, αποτελεί στοιχείο κρίσης της αξιοπιστίας των μαρτύρων και του ελέγχου των λεπτομερειών της μαρτυρίας. Αποτελεί περαιτέρω σταθερό οδηγό για τον καθορισμό των γεγονότων που συνέτειναν στην πρόκληση του δυστυχήματος (βλ. Αντώνη Σωτηρίου ν. Αστυνομίας, Π.Ε. 7167, ημερ. 28.6.2002, Θεοφάνους ν. Αστυνομίας

(1990)2 ΑΑΔ 160, Κονναρή ν. Κυριάκου, ΠΕ 8551, ημερ. 19.3.96, Κυριάκου ν. Δημητρίου, Π. Ε. 9571, ημερ. 27.10.1997 Α/φοι Παπαλαζάρου Λτδ ν. Σοφοκλή Μιχαήλ, Π.Ε. 9198, ημερ. 30.10.1997). Ο κ. Δημοσθένους επίσης μου έδωσε την εντύπωση ότι κατέθεσε στο Δικαστήριο με ειλικρίνεια. Ούτε και αυτός ο μάρτυρας κλονίστηκε κατά την μακρά αντεξέταση στην οποία υποβλήθηκε. Ο Αστ. 4798 Μ. Νικολάου υπήρξε ένας τυπικός μάρτυρας, την μαρτυρία του οποίου αποδέχομαι. Ο Κατηγορούμενος δεν μου έκανε καθόλου καλή εντύπωση ως μάρτυρας. Φωνασκούσε στην αίθουσα του Δικαστηρίου, διέκοπτε συνεχώς το Δικαστήριο και την διαδικασία, ενώ μιλούσε με ασέβεια τόσο προς τους συνήγορους όσο και προς το Δικαστήριο, αποκαλώντας μέχρι και τον ίδιο τον υιό του «ηλίθιο». Περιέπεσε, επιπλέον και σε αντιφάσεις. Συγκεκριμένα, ο Κατηγορούμενος ισχυρίστηκε αρχικά ότι όταν κτυπήθηκε το αυτοκίνητο του βρισκόταν ήδη σε ευθεία πορεία, ενώ σε άλλο στάδιο της μαρτυρίας του είπε ότι ήταν στην μέση του δρόμου. Στην κατάθεση του αναφέρει ότι πέρασαν 2 - 3 αυτοκίνητα, ενώ στην κυρίως εξέταση του ισχυρίστηκε ότι παρέμεινε στην μέση του δρόμου 2 - 3 λεπτά αφού άφησε πολλά αυτοκίνητα να περάσουν. Ισχυρίστηκε, περαιτέρω, ότι κατά τον χρόνο του ατυχήματος δεν υπήρχε συνεχόμενη γραμμή στον δρόμο, και ότι την έβαλαν μετά, ισχυρισμός ο οποίος είναι αντίθετος με την μαρτυρία του Μ.Κ.1, αντίθετος με το σχεδιάγραμμα, αλλά δεν βρίσκει και έρεισμα στην λογική. Ο κ. Βαλέριαν Τσιλίδης έδωσε μίαν αχρείαστη και τυπική μαρτυρία, η οποία απλά συνέτεινε και αυτή στην μετατροπή μίας απλής υπόθεσης, σε μίαν ατέρμονη διαδικασία. ΕΥΡΗΜΑΤΑ Της πιο πάνω αξιολόγησης δεδομένης αποτελεί εύρημα μου ότι την 30.7.2005 ο Κατηγορούμενος οδηγούσε το αυτοκίνητο με αριθμούς εγγραφής ΚΒΥ 356 σε χωματόδρομο παρακείμενο του κυρίου δρόμου Ανθούπολης - Παλαιχωρίου. Την ίδια μέρα και ώρα ο Μ.Κ.2 οδηγούσε το αυτοκίνητο με αριθμούς εγγραφής ΗΖΗ 599 στον κύριο δρόμο Ανθούπολης - Παλαιχωρίου με Βόρεια κατεύθυνση. Από τον χωματόδρομο υπάρχει πρόσβαση στον κύριο δρόμο, με υποχρεωτική, όμως, κατεύθυνση αριστερά, αφού ο δρόμος στο σημείο εκείνο χωρίζετο με συνεχή άσπρη γραμμή. Ο Κατηγορούμενος εισήλθε στον κύριο δρόμο με χαμηλή ταχύτητα, με κατεύθυνση προς τα δεξιά, και ανέκοψε την πορεία του Μ.Κ.2 ο οποίος οδηγούσε με ταχύτητα 110 χ.α.ω. Ο Μ.Κ.2 έκανε προσπάθεια για αποφυγή του Κατηγορούμενου, αλλά δεν τα κατάφερε και τα δύο οχήματα συγκρούστηκαν. ΝΟΜΙΚΗ ΠΤΥΧΗ Το άρθρο 8 του περί Μηχανοκινήτων Οχημάτων και Τροχαίας Κινήσεως Νόμου 86/72 αναφέρει τα ακόλουθα: «Πας όστις οδηγεί μηχανοκίνητο όχημα επί τίνος οδού μη καταβάλλον την προσήκουσα επιμέλεια και προσοχή ή μη επιδεικνύων εύλογο μέριμνα για έτερα πρόσωπα, χρησιμοποιούντα την οδό, είναι ένοχος αδικήματος και υπόκειται εις φυλάκισιν δια διάστημα μη υπερβαίνον το εν έτος ή εις χρηματική ποινήν μη υπερβαίνουσαν τας χιλίας λίρας ή εις αμφότερας τας ποινάς της φυλακίσεως και της χρηματικής τοιαύτης». Στην Αναστάσης Παύλου ν. Αστυνομίας, Π.Ε. 6279, ημερ. 27.3.98 αναφέρονται τα ακόλουθα: «Η οδήγηση εξυπακούει την εξάσκηση προσήκουσας προσοχής. Το ερώτημα που εγείρεται σε περιπτώσεις αμελούς οδήγησης κατά παράβαση του άρθρου 8 του Νόμου 86/72 είναι κατά πόσο ο οδηγός εκπλήρωσε την υποχρέωση εξάσκησης λογικής φροντίδας και προσοχής για άλλα πρόσωπα που χρησιμοποιούν το δρόμο. Το κριτήριο που εφαρμόζεται σε μια τέτοια περίπτωση είναι αντικειμενικό και οι παράμετροι του αναφέρονται στη συμπεριφορά ενός συνετού και σώφρονα και όχι του τέλειου οδηγού. (Ιδε Παναγιώτου ν. Αστυνομίας

(1982)1 Α.Α.Δ. 585, Σωκράτους ν. Αστυνομίας

(1989)2 Α.Α.Δ. 1 και Βασιλείου ν. Αστυνομίας

(1994)2 Α.Α.Δ. 202)». Το καθήκον φροντίδας και μέριμνας (duty of care) οφείλεται σε κάθε πρόσωπο που κατά λογική πρόβλεψη μπορεί να επηρεασθεί από τις πράξεις του οδηγού. Τα συστατικά στοιχεία της αμέλειας είναι τα ίδια στο αστικό και ποινικό δίκαιο ό,τι διαφέρει είναι το βάρος της αποδείξεως (βλ. Σωκράτης Σωκράτους ν. Αστυνομίας

(1989)2 Α.Α.Δ. 1). Όπως αναφέρεται στην απόφαση αυτή: «Το απρόσωπα προσδιοριζόμενο καθήκο προς κάθε ένα που είναι λογικά δυνατό να επηρεασθεί από τις πράξεις του οδηγού, συγκεκριμενοποιείται στα πλαίσια των γεγονότων της υποθέσεως για να αποφασισθεί - (α) η φύση του καθήκοντος και (β) όπου διαπιστώνεται η ύπαρξη του κατά πόσο ο οδηγός το έχει εκπληρώσει. Το κριτήριο για τη διαπίστωση αμέλειας είναι αντικειμενικό, και μέτρο ο προσεκτικός και όχι ο τέλειος οδηγός. Τέλος, η πρόβλεψη συναρτάται με τις κοινές εμπειρίες και τη λογική συνέπεια». (βλ. επίσης Παλαιομυλίτης ν. Τροχαίας

(1996)2 Α.Α.Δ. 300 Σωκράτους ν. Αστυνομίας

(1989)2 Α.Α.Δ. 1. Βίττη ν. Αστυνομίας

(1990)2 Α.Α.Δ. 31, στη σελ. 37. Θεοφάνους ν. Αστυνομίας

(1990)2 Α.Α.Δ. 160. Derek Knell v. Αστυνομίας

(1994)2 Α.Α.Δ. 51, Ioannis Charalambous v. Police

(1982)1 C.L.R. 134, Portokallides v. Police

(1987)2 C.L.R. 86). Οταν η απόφραξη του δρόμου συνδέεται ευθέως με το δυστύχημα όμως, και αποτελεί μέρος των γενεσιουργών αιτίων που το προκάλεσαν δικαιολογείται η απόδοση ευθύνης. (Βλ. Ξιπτέρα ν. Κυπριανού

(1997)1(Γ) ΑΑΔ 1696, Κουμή ν. Χίνη, ΠΕ 10237, ημερ. 22.3.00). Στην υπό εξέταση περίπτωση, ο Κατηγορούμενος εισήλθε στον κύριο δρόμο από τον χωματόδρομο με δεξιά κατεύθυνση, και ως αποτέλεσμα ανέκοψε την πορεία του Μ.Κ.2. Η συμπεριφορά του αυτή καταδεικνύει έλλειψη της προσήκουσας προσοχής. Των πιο πάνω δεδομένων, καταλήγω ότι η Κατηγορούσα Αρχή έχει αποδείξει την υπόθεση της πέραν πάσης λογικής αμφιβολίας. Ο Κατηγορούμενος κρίνεται ένοχος στην 1η Κατηγορία. ........................................... Μαρίνα Παπαδοπούλου Επαρχιακός Δικαστής Πιστόν Αντίγραφο Πρωτοκολλητής cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο