Αστυνομικός Διευθυντής Λευκωσίας ν. Γιαννάκη Παπαϊώαννου, Αρ. Υπόθεσης: 18130/07, 29 Ιανουαρίου, 2008

(1)). Μετά το πέρας της υπόθεσης για την κατηγορούσα αρχή καθήκον του Δικαστηρίου είναι να εξετάσει κατά πόσο έχει αποδειχθεί εκ πρώτης όψεως υπόθεση εναντίον του κατηγορουμένου επαρκώς ώστε αυτός να υποχρεούται να προβάλει την υπεράσπισή του στις προσαπτόμενες κατηγορίες. Για την οριοθέτηση του πλαισίου της διαπίστωσης εκ πρώτης όψεως υπόθεσης υιοθετήθηκε στην Κύπρο η Αγγλική Πρακτική του 1962 (Practice Direction

(1962)1 All E.R. 448) (Βλέπε Azinas & Another v. The Police

(1981)2 CLR 9, Γενικός Εισαγγελέας της Δημοκρατίας ν. Στέφανου Χριστοδούλου

(1990)2 ΑΑΔ 133 και Γενικός Εισαγγελέας της Δημοκρατίας ν. Κόκου Αριστοτέλους & άλλων

(1992)2 ΑΑΔ 356). Η απαλλαγή ενός κατηγορούμενου με βάση την έλλειψη στοιχειοθετήσεως εκ πρώτης όψεως υπόθεσης δικαιολογείται μόνο όταν: (α) δεν στοιχειοθετείται εξ αντικειμένου η υπόθεση της κατηγορίας λόγω της απουσίας ενός ή περισσοτέρων των συστατικών στοιχείων του εγκλήματος, και (β) οποτεδήποτε η μαρτυρία είναι τόσο αντινομική ή στερείται πειστικότητας σε βαθμό που κανένα λογικό Δικαστήριο δεν θα μπορούσε να βασίσει σ΄ αυτήν την καταδίκη του κατηγορουμένου. Ο Δικαστής δεν προβαίνει στο στάδιο της δίκης κατά το οποίο κλείνει η υπόθεση για την Κατηγορούσα Αρχή σε υποκειμενική αξιολόγηση της μαρτυρίας. Η απόφαση για απαλλαγή και αθώωση σ΄ αυτό το στάδιο της δίκης πρέπει να έχει αντικειμενικό έρεισμα και το κριτήριο ότι κάθε λογικό Δικαστήριο θα κατέληγε, ενόψει της αντικειμενικής υφής της μαρτυρίας στο ίδιο συμπέρασμα. (Γενικός Εισαγγελέας της Δημοκρατίας ν. Κόκου Αριστοτέλους & άλλων, ανωτέρω). Είχα την ευκαιρία, κατά το διάλειμμα, να μελετήσω το μαρτυρικό υλικό που τέθηκε ενώπιον του Δικαστηρίου. Δεν κρίνω σκόπιμη την επανάληψη της μαρτυρίας που τέθηκε ενώπιον του Δικαστηρίου. Συνοψίζοντας όμως αυτή, το τι ουσιαστικά αναφέρθηκε είναι ότι ο ΜΚ2 κατά την είσοδό του στο αναφερόμενο κέντρο ρώτησε που είναι ο υπεύθυνος αναζητώντας ονομαστικά τον κατηγορούμενο. Παρά δε τον ισχυρισμό του κατηγορουμένου ότι δεν ήταν υπεύθυνος, αυτός καταγγέλθηκε, ως εξήγησε και ο ΜΚ3, λόγω του ότι στην άδεια μεγαφώνων παρουσιαζόταν ως ο υπεύθυνος. Στο Τεκμήριο 1 όντως παραχωρείται άδεια στον Γιαννάκη Παπαϊωάννου. Ο κατηγορούμενος παραξενεύτηκε στο άκουσμα αυτό και αντεξέτασε τον ΜΚ1 επί το ότι ποτέ δεν υπέγραψε για τέτοια άδεια. Προς τούτο ήταν η θέση του ΜΚ1 ότι υπεβλήθηκε αίτηση με το εν λόγω όνομα αλλά δεν μπορεί να απαντήσει στο ερώτημα ποιος έκανε την αίτηση. Υπάρχει υπογραφή στην αίτηση η οποία δεν γνωρίζει ο ΜΚ1 κατά πόσο δεν είναι του κατηγορούμενου. Ας σημειωθεί ότι η εν λόγω αίτηση ουδέποτε παρουσιάστηκε ενώπιον του Δικαστηρίου. Η παρούσα υπόθεση είναι ποινική και η απόδειξη της κατηγορίας και κάθε στοιχείου που τη συνιστά, βαρύνει εξ ολοκλήρου την Κατηγορούσα Αρχή. Κατά συνέπεια δεν επιτρέπονται υποθέσεις ως προς την ύπαρξη γεγονότων, όσο εύλογες και αν είναι. Κενά αναφορικά με την ύπαρξη των πρωτογενών γεγονότων που συνιστούν και αποδεικνύουν το αδίκημα αφήνουν την κατηγορία ατεκμηρίωτη και έκθετη σε απόρριψη (βλέπε Λοίζου ν. Αστυνομίας

(1989)2 ΑΑΔ 363). Μεταξύ των στοιχείων που αφορούν και τις δύο κατηγορίες είναι το κατά πόσο ο κατηγορούμενος ήταν κατά την επίδικη ημερομηνία υπεύθυνο πρόσωπο για το αναφερόμενο κέντρο. Από τη μαρτυρία προκύπτει η απουσία ισχυρισμών για γεγονότα που να οδηγούν στο συμπέρασμα ότι ο κατηγορούμενος ήταν το υπεύθυνο πρόσωπο κατά την εν λόγω ημερομηνία. Το μοναδικό στοιχείο προς τούτο, ως προκύπτει από τη μαρτυρία είναι η αναφορά του ονόματός του ως το αδειούχο πρόσωπο για τη χρήση μεγαφώνων. Στη θέση του κατηγορουμένου, κατά τον επίδικο χρόνο, ότι δεν ήταν το υπεύθυνο πρόσωπο, ουδεμία διερεύνηση έγινε κατ΄ ελάχιστο υποδεικνύοντάς του την ύπαρξη τέτοιας άδειας με το λογικό συμπέρασμα τέτοιου γεγονότος. Ώστε να μπορούσε να προβάλει τις θέσεις του ο κατηγορούμενος και να δύνανται οι διωκτικές αρχές αφενός και η κατηγορούσα αρχή αφετέρου να διερευνήσουν και παρουσιάσουν ανάλογη μαρτυρία στην περίπτωση που διαπιστώνετο υποβολή τέτοιας αίτησης από πλευράς κατηγορουμένου. Αντιθέτως ούτε κάτι τέτοιο έγινε ούτε στο Δικαστήριο προσκομίστηκε η αναφερόμενη αίτηση η οποία παραμένει το στοιχείο στο οποίο η αρμόδια υπηρεσία βασίστηκε για έκδοση του Τεκμηρίου 1. Θεωρώ ότι εύκολα διαπιστώνεται το κενό στη μαρτυρία της κατηγορούσας αρχής που αφορά το συστατικό στοιχείο του κατά πόσο ο κατηγορούμενος ήταν κατά την επίδικη ημερομηνία το υπεύθυνο πρόσωπο του εν λόγω κέντρου. Το βάρος δεν είναι στον κατηγορούμενο να αποδείξει ότι δεν ήταν υπεύθυνος, δεν υπέβαλε αίτηση για το Τεκμήριο 1 και ότι η υπογραφή δεν είναι δική του. Η κατηγορούσα αρχή είναι που έχει το βάρος να προσκομίσει τέτοια μαρτυρία που να υποστηρίζει την ύπαρξη όλων των συστατικών στοιχείων. Και αν η ύπαρξη συστατικού στοιχείου ικανοποιείται από διάφορα γεγονότα, παραμένει η υποχρέωση της κατηγορούσας αρχής να προσκομίσει ανάλογη μαρτυρία για όλα αυτά. Ελλείψει συνεπώς μαρτυρίας ως ανωτέρω αναλύεται θεωρώ ότι παρέλκει η αναγκαιότητα εξέτασης οποιουδήποτε άλλου θέματος που αφορά την παρούσα, αφού με βάση τα όσα ανέφερα καθίσταται εμφανές ότι το να κληθεί ο κατηγορούμενος να παρουσιάσει την υπεράσπισή του στις προσαπτόμενες κατηγορίες, υπό τας περιστάσεις, με μόνο σκοπό την επιβεβαίωση του κενού στη μαρτυρία της κατηγορούσας αρχής, δεν θα εξυπηρετούσε οποιαδήποτε αρχή δικαίου. Κρίνοντας ότι δεν αποδείχθηκε εκ πρώτης όψεως υπόθεση εναντίον του κατηγορούμενου επαρκώς ώστε να υποχρεούται να προβάλει την υπεράσπισή του στις προσαπτόμενες κατηγορίες, οι κατηγορίες απορρίπτονται και ο κατηγορούμενος αθωώνεται και απαλλάσσεται από αυτές. (Υπ) .......... Μ. Αμπίζας, Ε.Δ. Πιστό Αντίγραφο ΠΡΩΤΟΚΟΛΛΗΤΗΣ /ΧΡΓ cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο