Αστυνομικός Διευθυντής Λευκωσίας ν. Γιώργος Ιωαννίδης, Αρ. Υπόθεσης: 23419/06, 6.2.2008

(1)(β) της Ποινικής Δικονομίας Κεφ. 155 και του εξηγήθηκαν τα δικαιώματα του, επέλεξε να δώσει ένορκη μαρτυρία. Στην μαρτυρία του ο Κατηγορούμενος ανέφερε και αυτός με την σειρά του ότι κατά την 8.7.2005 και περί ώρα 10.00 οδηγούσε την μοτοσικλέτα με αριθμούς εγγραφής KLC 625 στην Λεωφ. Αγίου Προκοπίου με κατεύθυνση προς τα φώτα τροχαίας του Κύκκου με ταχύτητα περί τα 50 χ.α.ω. Μπροστά του υπήρχε ουρά αυτοκινήτων μέχρι και τα φώτα τροχαίας, και αυτός μπήκε δεξιά δίπλα από την προαναφερόμενη ουρά. Στα 2μ απόσταση από αυτόν είδε μία κοπέλα να ξεπροβάλλει μπροστά από ένα αυτοκίνητο για να διασταυρώσει τον δρόμο. Ο Κατηγορούμενος προσπάθησε να την αποφύγει και κινήθηκε ελαφρώς δεξιά, αλλά η Μ.Κ.2 ήρθε και κτύπησε στον πίσω αριστερό δείκτη της μοτοσικλέτας του. Ήταν περαιτέρω η θέση του Κατηγορούμενου ότι η Μ.Κ.2 κοίταζε μόνο προς τα αριστερά και περπατούσε. ΑΞΙΟΛΟΓΗΣΗ ΜΑΡΤΥΡΙΑΣ Ο Αστυφύλακας Πρίγκηπας μου έκανε καλή εντύπωση ως μάρτυρας. Κατέθεσε με αντικειμενικό και σαφή τρόπο, ενώ ουσιαστικά δεν αμφισβητήθηκε κατά την αντεξέταση του. Συνεπώς, την μαρτυρία του αποδέχομαι εξ' ολοκλήρου. Όσον αφορά στο συμμετρικό σχέδιο που κατέθεσε ως Τεκμήριο 2, αυτό αποτελεί την πραγματική μαρτυρία, η σημασία της οποίας έχει αποτελέσει αντικείμενο Νομολογίας. Το σχέδιο, ως έχει Νομολογηθεί, αποτελεί στοιχείο κρίσης της αξιοπιστίας των μαρτύρων και του ελέγχου των λεπτομερειών της μαρτυρίας. Αποτελεί περαιτέρω σταθερό οδηγό για τον καθορισμό των γεγονότων που συνέτειναν στην πρόκληση του δυστυχήματος (βλ. Αντώνη Σωτηρίου ν. Αστυνομίας, Π.Ε. 7167, ημερ. 28.6.2002, Θεοφάνους ν. Αστυνομίας

(1990)2 ΑΑΔ 160, Κονναρή ν. Κυριάκου, ΠΕ 8551, ημερ. 19.3.96, Κυριάκου ν. Δημητρίου, Π. Ε. 9571, ημερ. 27.10.1997 Α/φοι Παπαλαζάρου Λτδ ν. Σοφοκλή Μιχαήλ, Π.Ε. 9198, ημερ. 30.10.1997). Η κα Στέλλα Κουρούσιη δεν με έπεισε ως προς την εκδοχή που προέβαλε. Σημειώνω, ενδεικτικά τα πιο κάτω: - Στην κατάθεση που έδωσε στην Αστυνομία η Μ.Κ.2 αναφέρει ότι συμφωνεί με το σχεδιάγραμμα. Κατά την μαρτυρία της ισχυρίστηκε ότι το ατύχημα έγινε πιο κάτω από ότι είχε αναφέρει στην κατάθεση της, και απ' ότι φαίνεται στο σχεδιάγραμμα. - Στην κατάθεση της η Μ.Κ.2 δεν ανέφερε ότι κοίταξε αριστερά και δεξιά, αλλά απλά ότι είχε σκοπό να το πράξει τούτο. Κατά την κυρίως εξέταση της ισχυρίστηκε ότι κοίταξε αλλά δεν είδε την μοτοσικλέτα, ενώ κατά την αντεξέταση της ισχυρίστηκε ότι ανέφερε στην κατάθεση της ότι όντως κοίταξε. - Δεδομένου του γεγονότος ότι τα τιμόνια της μοτοσικλέτας εξέχουν πιο πολύ από το πίσω μέρος αυτής, αν ευσταθούσε η εκδοχή της Μ.Κ.2 ότι ήταν ακίνητη και δεν περπατούσε κατά τον χρόνο του ατυχήματος, αυτή θα έπρεπε να κτυπούσε στο τιμόνι της μοτοσικλέτας και όχι στο πίσω αριστερό μέρος της. Ο Κατηγορούμενος μου έκανε πολύ καλή εντύπωση ως μάρτυρας, και θεωρώ ότι είπε στο Δικαστήριο την αλήθεια. Ήταν ήρεμος και σταθερός στην εκδοχή του, ενώ σημειώνω ότι ο ισχυρισμός του ότι η Μ.Κ.2 έβλεπε μόνο αριστερά, συνάδει και με τα όσα είπε η Μ.Κ.2 κατά την κυρίως εξέταση της, ήτοι ότι η προσοχή της ήταν κυρίως στραμμένη προς τα αριστερά. Της πιο πάνω αξιολόγησης δεδομένης, αποτελεί εύρημα μου ότι κατά την 8.7.2005 και περί ώρα 10.00 ο Κατηγορούμενος οδηγούσε την μοτοσικλέτα με αριθμούς εγγραφής KLC 625 με Νότια κατεύθυνση στην Λεωφόρο Σπυρου Κυπριανού. Λόγω της ύπαρξης ουράς αυτοκινήτων μέχρι και τα φώτα τροχαίας, αυτός κινήθηκε δεξιά της ουράς. Την ίδια μέρα και ώρα η Μ.Κ.2 διασταύρωνε την Λεωφ. Σπύρου Κυπριανού από Ανατολικά προς Δυτικά και πέρασε δια μέσου των σταματημένων στα φώτα αυτοκινήτων. Σε απόσταση 2μ από αυτόν ο Κατηγορούμενος αντιλήφθηκε την Μ.Κ.2 να ξεπροβάλλει από μπροστά από ένα αυτοκίνητο, προσπάθησε να την αποφύγει, αλλά η Μ.Κ.2 κτύπησε στο πίσω αριστερό μέρος της μοτοσικλέτας και έπεσε στην άσφαλτο. ΝΟΜΙΚΗ ΠΤΥΧΗ Το άρθρο 8 του περί Μηχανοκινήτων Οχημάτων και Τροχαίας Κινήσεως Νόμου 86/72 αναφέρει τα ακόλουθα: «Πας όστις οδηγεί μηχανοκίνητο όχημα επί τίνος οδού μη καταβάλλον την προσήκουσα επιμέλεια και προσοχή ή μη επιδεικνύων εύλογο μέριμνα για έτερα πρόσωπα, χρησιμοποιούντα την οδό, είναι ένοχος αδικήματος και υπόκειται εις φυλάκισιν δια διάστημα μη υπερβαίνον το εν έτος ή εις χρηματική ποινήν μη υπερβαίνουσαν τας χιλίας λίρας ή εις αμφότερας τας ποινάς της φυλακίσεως και της χρηματικής τοιαύτης». Στην Αναστάσης Παύλου ν. Αστυνομίας, Π.Ε. 6279, ημερ. 27.3.98 αναφέρονται τα ακόλουθα: «Η οδήγηση εξυπακούει την εξάσκηση προσήκουσας προσοχής. Το ερώτημα που εγείρεται σε περιπτώσεις αμελούς οδήγησης κατά παράβαση του άρθρου 8 του Νόμου 86/72 είναι κατά πόσο ο οδηγός εκπλήρωσε την υποχρέωση εξάσκησης λογικής φροντίδας και προσοχής για άλλα πρόσωπα που χρησιμοποιούν το δρόμο. Το κριτήριο που εφαρμόζεται σε μια τέτοια περίπτωση είναι αντικειμενικό και οι παράμετροι του αναφέρονται στη συμπεριφορά ενός συνετού και σώφρονα και όχι του τέλειου οδηγού. (Ιδε Παναγιώτου ν. Αστυνομίας

(1982)1 Α.Α.Δ. 585, Σωκράτους ν. Αστυνομίας

(1989)2 Α.Α.Δ. 1 και Βασιλείου ν. Αστυνομίας

(1994)2 Α.Α.Δ. 202)». Το καθήκον φροντίδας και μέριμνας (duty of care) οφείλεται σε κάθε πρόσωπο που κατά λογική πρόβλεψη μπορεί να επηρεασθεί από τις πράξεις του οδηγού. Τα συστατικά στοιχεία της αμέλειας είναι τα ίδια στο αστικό και ποινικό δίκαιο ό,τι διαφέρει είναι το βάρος της αποδείξεως (βλ. Σωκράτης Σωκράτους ν. Αστυνομίας

(1989)2 Α.Α.Δ. 1). Όπως αναφέρεται στην απόφαση αυτή: «Το απρόσωπα προσδιοριζόμενο καθήκο προς κάθε ένα που είναι λογικά δυνατό να επηρεασθεί από τις πράξεις του οδηγού, συγκεκριμενοποιείται στα πλαίσια των γεγονότων της υποθέσεως για να αποφασισθεί - (α) η φύση του καθήκοντος και (β) όπου διαπιστώνεται η ύπαρξη του κατά πόσο ο οδηγός το έχει εκπληρώσει. Το κριτήριο για τη διαπίστωση αμέλειας είναι αντικειμενικό, και μέτρο ο προσεκτικός και όχι ο τέλειος οδηγός. Τέλος, η πρόβλεψη συναρτάται με τις κοινές εμπειρίες και τη λογική συνέπεια». (βλ. επίσης Παλαιομυλίτης ν. Τροχαίας

(1996)2 Α.Α.Δ. 300 Σωκράτους ν. Αστυνομίας

(1989)2 Α.Α.Δ. 1. Βίττη ν. Αστυνομίας

(1990)2 Α.Α.Δ. 31, στη σελ. 37. Θεοφάνους ν. Αστυνομίας

(1990)2 Α.Α.Δ. 160. Derek Knell v. Αστυνομίας

(1994)2 Α.Α.Δ. 51, Ioannis Charalambous v. Police

(1982)1 C.L.R. 134, Portokallides v. Police

(1987)2 C.L.R. 86). Στη Νικολαϊδης κ.α. ν. Κλεοβούλου

(1992)1 ΑΑ.Δ. 422, 429 επισημαίνεται: «Όπως κατ΄ επανάληψη τονίστηκε οι πράξεις οδηγού που βρίσκεται αντιμέτωπος με επικείμενη σύγκρουση δεν κρίνονται μικροσκοπικά, αλλά με ερύτητα ανάλογη με τα αγωνιώδη διλήμματα που αντιμετωπίζει και την έλλειψη ουσιαστικής ευκαιρίας για προγραμματισμό των πράξεων του. Οι αρχές αυτές συνοψίζονται στην Adamis and Another v. Eracleous

(1982)1 C.L.R. 746 και επαναλαμβάνονται σε πολλές άλλες αποφάσεις. (Βλ. Μεταξύ άλλων Παπαχριστοδούλου ν. Χ"Νεοφύτου

(1991)1 Α.Α.Δ. 426 και Κωνσταντίνου ν. Φιλίππου

(1991)1 Α.Α.Δ. 1110).» Στην απόφαση Χρίστος Ιωάννου ν. Αστυνομίας, Π.Ε. 6614, ημερ. 19.3.99, όπου πεζός κατέβηκε από πεζοδρόμιο, αναφέρθηκαν τα ακόλουθα: «Είναι ορθή και η εισήγηση αναφορικά με την ανυπαρξία καθήκοντος προειδοποίησης στην περίπτωση. Οι υποθέσεις Soteriou v. Kyprianidou and Others

(1981)1 CLR 61 και Μurrel v. Αστυνομίας

(1994)2 ΑΑΔ 217 που αναφέρθηκαν, είναι άμεσα σχετικές. Ο πεζός περπατούσε κατά μήκος του κρασπέδου. Δεν υπήρχε οτιδήποτε το ιδιαίτερο που θα μπορούσε εύλογα να δημιουργήσει την αίσθηση κινδύνου από ενδεχόμενη απότομη είσοδο στο δρόμο και, κάτω από αυτές τις συνθήκες, δεν γεννήθηκε καθήκον προειδοποίησης ή λήψης άλλων προληπτικών μέτρων». (βλ. επίσης Triftarides v. Police

(1968)2 C.L.R. 140). Μόνο σε περίπτωση όπου ο Κατηγορούμενος αντιλαμβανόταν την παρουσία της Μ.Κ.2 στον δρόμο ενώ είχε περιθώριο να αντιδράσει, και παρέλειπε να λάβει τα αποτρεπτικά μέτρα λογικά αναγκαία για την αντιμετώπιση του απρόβλεπτου συμβάντος θα μπορούσε να αποδοθεί ποινική ευθύνη σε αυτόν (βλ. Σωκράτης Σωκράτους ν. Αστυνομίας, (πιο πάνω)). Το καθήκον για λήψη αποτρεπτικών μέτρων, όμως, γεννάται αφού ο κίνδυνος εκδηλωθεί στον δρόμο (βλ. Paul Lesley Murrel ν. Αστυνομίας, Π.Ε. 5797, ημερ. 20.12.1994). Στην υπό εξέταση περίπτωση, όταν ο Κατηγορούμενος μπορούσε να αντιληφθεί την παρουσία της Μ.Κ.2 στον δρόμο, η οποία και διασταύρωνε δια μέσου αυτοκινήτων, αυτός βρισκόταν 2 μόλις μέτρα μακριά της. Κατ' επέκταση, δεν θεωρώ ότι αυτός είχε δυνατότητα αποτροπής της σύγκρουσης. Τούτων δεδομένων, κρίνω ότι η Κατηγορούσα Αρχή απέτυχε να αποδείξει την υπόθεση της πέραν πάσης λογικής αμφιβολίας. Ο Κατηγορούμενος αθωώνεται και απαλλάσσεται από την Κατηγορία που αντιμετωπίζει. Έξοδα € 60,00 να καταβληθούν από την Κ.Δ. ........................................... Μαρίνα Παπαδοπούλου Επαρχιακός Δικαστής Πιστόν Αντίγραφο Πρωτοκολλητής cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο