Αστυνομικός Διευθυντής Λευκωσίας ν. Ανδρέα Φιλίππου, Αρ. Υπόθεσης: 473/07, 27 Φεβρουαρίου, 2008

(1)του Ποινικού Κώδικα, Κεφ.

1. Σύμφωνα με τις λεπτομέρειες του αδικήματος της προσαπτόμενης κατηγορίας, ο κατηγορούμενος την 27η Αυγούστου 2006, στη Λευκωσία, της επαρχίας Λευκωσίας, εσκεμμένα και παράνομα προκάλεσε ζημιά στα αυτοκίνητα με αρ. εγγραφής CAY347, μάρκας MAZDA E2200, EZP926, μάρκας ISUZU και SH335 μάρκας SUZUKI PICK UP SUPER CARRY, συνολικής αξίας £595, όλα ιδιοκτησίας του Χαράλαμπου Ηρακλέους από τη Λευκωσία. Ο κατηγορούμενος δεν παραδέχθηκε ενοχή στην προσαπτόμενη κατηγορία. Προς απόδειξη της υπόθεσης της κατηγορούσας αρχής κατέθεσε ενώπιον του Δικαστηρίου ο ΜΚ1 ο οποίος κατέθεσε επίσης τα Τεκμήρια 1 -
2. Περαιτέρω εκ συμφώνου κατατέθηκε το Τεκμήριο 6 (οι καταθέσεις του παραπονούμενου) με την επιφύλαξη της υπεράσπισης ως αναφέρθηκε στο Δικαστήριο. Μετά το πέρας της υπόθεσης για την κατηγορούσα αρχή ο συνήγορος του κατηγορούμενου εισηγήθηκε στο Δικαστήριο ότι δεν αποδείχθηκε εκ πρώτης όψεως υπόθεση εναντίον του κατηγορουμένου, και ζήτησε την απόρριψη της προσαπτόμενης κατηγορίας. Παρουσίασε προς τούτο την επιχειρηματολογία του σε συντομία. Αντίθετη ήταν η εισήγηση της συνηγόρου για την κατηγορούσα αρχή χωρίς ανάλυση της θέσης της. Για την οριοθέτηση του πλαισίου της διαπίστωσης εκ πρώτης όψεως υπόθεσης υιοθετήθηκε στην Κύπρο η Αγγλική Πρακτική του 1962 (Practice Direction

(1962)1 All E.R. 448) (Βλέπε Azinas & Another v. The Police

(1981)2 CLR 9, Γενικός Εισαγγελέας της Δημοκρατίας ν. Στέφανου Χριστοδούλου

(1990)2 ΑΑΔ 133 και Γενικός Εισαγγελέας της Δημοκρατίας ν. Κόκου Αριστοτέλους & άλλων

(1992)2 ΑΑΔ 356). Η απαλλαγή ενός κατηγορούμενου με βάση την έλλειψη στοιχειοθετήσεως εκ πρώτης όψεως υπόθεσης δικαιολογείται μόνο όταν: (α) δεν στοιχειοθετείται εξ αντικειμένου η υπόθεση της κατηγορίας λόγω της απουσίας ενός ή περισσοτέρων των συστατικών στοιχείων του εγκλήματος, και (β) οποτεδήποτε η μαρτυρία είναι τόσο αντινομική ή στερείται πειστικότητας σε βαθμό που κανένα λογικό Δικαστήριο δεν θα μπορούσε να βασίσει σ΄ αυτήν την καταδίκη του κατηγορουμένου. Ο Δικαστής δεν προβαίνει στο στάδιο της δίκης κατά το οποίο κλείνει η υπόθεση για την Κατηγορούσα Αρχή σε υποκειμενική αξιολόγηση της μαρτυρίας. Η απόφαση για απαλλαγή και αθώωση σ΄ αυτό το στάδιο της δίκης πρέπει να έχει αντικειμενικό έρεισμα και το κριτήριο ότι κάθε λογικό Δικαστήριο θα κατέληγε, ενόψει της αντικειμενικής υφής της μαρτυρίας στο ίδιο συμπέρασμα. (Γενικός Εισαγγελέας της Δημοκρατίας ν. Κόκου Αριστοτέλους & άλλων, ανωτέρω). Είχα την ευκαιρία, κατά το διάλειμμα, να μελετήσω το μαρτυρικό υλικό που τέθηκε ενώπιον του Δικαστηρίου. Στην κατάθεσή του ο ΜΚ1 αναφέρει ότι την 27/8/2006 και περί ώρα 15:45 προσήλθε στο ΤΑΕ Λευκωσίας ο παραπονούμενος και του κατήγγειλε ότι είδε τον κατηγορούμενο να σπάζει με πέτρα τον ανεμοθώρακα και το γυαλί των αυτοκινήτων που αναφέρονται στο κατηγορητήριο. Είναι γεγονός ότι ανάλογος ισχυρισμός τίθεται από πλευράς παραπονουμένου στο Τεκμήριο 6 (κατάθεσή του). Με τα ως άνω ως δεδομένα και με βάση και την υπόλοιπη μαρτυρία, εύλογα το Δικαστήριο θα έπρεπε να καταλήξει σε εύρημα για ύπαρξη εκ πρώτης όψεως υπόθεσης εναντίον του κατηγορουμένου επαρκώς ώστε αυτός να υποχρεούται να προβάλει την υπεράσπισή του στην προσαπτόμενη κατηγορία και να αφεθεί προς αξιολόγηση στο δέοντα χρόνο η εν λόγω μαρτυρία. Κατά την αντεξέταση όμως του ΜΚ, παρά την κάποια σύγχυση που προς στιγμή δημιουργήθηκε, προέκυψε σύμφωνα και με το Τεκμήριο 5 και τον ίδιο τον ΜΚ ότι στις 15:45 ώρα της εν λόγω ημερομηνίας ο παραπονούμενος κατήγγειλε ότι άγνωστος προκάλεσε την ισχυριζόμενη κακόβουλη ζημιά στα αυτοκίνητά του. Μάλιστα εξέφρασε υποψίες εναντίον συγκεκριμένου προσώπου, όπως επίσης αναφέρεται στο Τεκμήριο 5. Αυτά, κατά την άποψή μου αναιρούν ριζικά τους ισχυρισμούς του παραπονούμενου με βάση τους οποίους θα μπορούσε να βρεθεί εκ πρώτης όψεως υπόθεση. Ελλείψει οποιασδήποτε άλλης μαρτυρίας που να ενοχοποιεί τον κατηγορούμενο για το υπό κρίση αδίκημα, η ως άνω αντίφαση είναι τέτοιας εμβέλειας που καθιστά τη μαρτυρία της κατηγορούσας αρχής τόσο αντινομική και στερούμενη πειστικότητας που κανένα λογικό Δικαστήριο θα μπορούσε να βασίσει σ΄ αυτή καταδίκη του κατηγορουμένου. Κατά το μέγιστό της βαθμό, η μαρτυρία της κατηγορούσας αρχής θα μπορούσε να περιοριστεί στις αρχικές υποψίες του παραπονουμένου. Όμως η παρούσα υπόθεση είναι ποινική και η απόδειξη της κατηγορίας και κάθε στοιχείου που τη συνιστά, βαρύνει εξ ολοκλήρου την Κατηγορούσα Αρχή. Κατά συνέπεια δεν επιτρέπονται υποθέσεις ως προς την ύπαρξη γεγονότων, όσο εύλογες και αν είναι. Κενά αναφορικά με την ύπαρξη των πρωτογενών γεγονότων που συνιστούν και αποδεικνύουν το αδίκημα αφήνουν την κατηγορία ατεκμηρίωτη και έκθετη σε απόρριψη (βλέπε Λοίζου ν. Αστυνομίας

(1989)2 ΑΑΔ 363). Συνεπεία των ανωτέρω θεωρώ ότι παρέλκει η αναγκαιότητα εξέτασης οποιουδήποτε άλλου θέματος που αφορά την παρούσα, αφού με βάση τα όσα ανέφερα καθίσταται εμφανές ότι το να κληθεί ο κατηγορούμενος να παρουσιάσει την υπεράσπισή του στην προσαπτόμενη κατηγορία, υπό τας περιστάσεις, δεν θα εξυπηρετούσε οποιαδήποτε αρχή δικαίου. Κρίνοντας ότι δεν αποδείχθηκε εκ πρώτης όψεως υπόθεση εναντίον του κατηγορουμένου επαρκώς ώστε να υποχρεούται να προβάλει την υπεράσπισή του στην προσαπτόμενη κατηγορία, η κατηγορία απορρίπτεται και ο κατηγορούμενος αθωώνεται και απαλλάσσεται από αυτή. (Υπ) .......... Μ. Αμπίζας, Ε.Δ. Πιστό Αντίγραφο ΠΡΩΤΟΚΟΛΛΗΤΗΣ /ΧΡΓ cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο