Αστυνομικός Διευθυντής Λευκωσίας ν. Δώρος Νικολάου, Αρ. Υπόθεσης: 6145/06, 4.6.2008

(4)του περί Ποινικής Δικονομίας Νόμου, βρέθηκε ένοχος στην κατηγορία της αμελούς οδήγησης κατά παράβαση του άρθρου 8 του περί Μηχανοκινήτων Οχημάτων και Τροχαίας Κινήσεως Νόμου Ν. 86/72. Τα γεγονότα έχουν ως τα ευρήματα του Δικαστηρίου στην απόφαση ημερομηνίας 30.5.2008, και δεν κρίνω σκόπιμο να τα επαναλάβω για σκοπούς της παρούσης. Όπως ανέφερε ο συνήγορος για την Κατηγορούσα Αρχή, ο Κατηγορούμενος δεν βαρύνεται με προηγούμενες καταδίκες. Η κα Ερωτοκρίτου στην αγόρευση της προς μετριασμό της ποινής εξέφρασε προς τους συγγενείς του θύματος την συμπάθεια του Κατηγορούμενου. Σε σχέση με τις συνθήκες υπό τις οποίες έλαβε χώρα το επίδικο ατύχημα, η κα Ερωτοκρίτου έκανε αναφορά στο γεγονός ότι ο Κατηγορούμενος κρίθηκε από το Δικαστήριο ουσιαστικά αξιόπιστος, και παρέπεμψε στο εύρημα ότι ο Κατηγορούμενος είδε την πεζή Μ.Κ.3 σε απόσταση 8μ από αυτόν. Η απόσταση αυτή, εισηγήθηκε, είναι πολύ κοντινή, με αποτέλεσμα η αμέλεια του να είναι οριακής φύσεως, δεν είναι η περίπτωση χοντροειδούς οδικής παράβασης. Επεσήμανε, περαιτέρω, την μεγάλη ευθύνη που έφερε και το θύμα. Όσον αφορά στις προσωπικές συνθήκες του Κατηγορούμενου η ευπαίδευτος συνήγορος υιοθέτησε το περιεχόμενο της Έκθεσης του Γραφείου Ευημερίας, και επιπλέον ανέφερε ότι ο Κατηγορούμενος είναι 33 ετών και ήταν ιδιοκτήτης φρουταρίας. Είναι κάτοχος άδειας οδηγήσεως εδώ και 15 χρόνια, χωρίς να έχει κάνει οποιαδήποτε παράβαση. Πρόκειται, ανέφερε, για ένα νομοταγή πολίτη ο οποίος δυστυχώς ενεπλάκη σε αυτό το τραγικό ατύχημα. Ήταν η θέση της ευπαιδεύτου συνηγόρου ότι ο Κατηγορούμενος πλήρωσε και πληρώνει μέχρι σήμερα μεγάλο τίμημα σε σχέση με το ατύχημα, αφού έκτοτε παρουσιάζει ψυχολογικά προβλήματα που χαρακτηρίζονται από άγχος και κατάθλιψη, ενώ συνεχίζει μέχρι σήμερα να βρίσκεται υπό ψυχιατρική παρακολούθηση. Προσκόμισε σχετική βεβαίωση του Δρος Κυριάκου Βερεσιέ, και τόνισε ότι το περιεχόμενο αυτής καταδεικνύει ότι δεν πρόκειται για ασυνείδητο πρόσωπο. Στην Έκθεση του Γραφείου Ευημερίας ημερομηνίας 18.12.2007 αναφέρεται ότι ο Κατηγορούμενος είναι ηλικίας 33 ετών, και οι γονείς του είναι συνταξιούχοι. Σε συνεργασία με τον αδελφό του δημιούργησαν φρουταρία, την οποία το 2005 μετέτρεψαν σε εταιρεία ηλεκτρικών ειδών. Η εταιρεία αυτή, όμως, τον Οκτώβριο 2006 έκλεισε, και έκτοτε ο Κατηγορούμενος δεν εργάζεται και συντηρείται οικονομικά από τους γονείς του. Είναι αρραβωνιασμένος, και με την αρραβωνιαστικιά του διατηρεί πολύ καλές σχέσεις. Μετά την διάπραξη του αδικήματος ο Κατηγορούμενος νοιώθει ότι καταστράφηκε η ζωή του, δεν κοιμάται τα βράδια και δεν έχει διάθεση να εργαστεί. Συνεργάζεται με ψυχολόγο σε τακτική βάση ώστε να μπορέσει να διαχειριστεί το γεγονός αυτό και το πώς έχει επηρεάσει την ζωή του. Όπως προκύπτει και από την ισχύουσα Νομολογία, τα θανατηφόρα και άλλα σοβαρά ατυχήματα αποτελούν πλέον μάστιγα για την Κυπριακή κοινωνία, γεγονός που δεν αφήνει αδιάφορα τα Δικαστήρια. Παραπέμπω σε απόσπασμα από την απόφαση Ανδρέας Μενελάου ν. Αστυνομίας, Ποιν. Εφ. 6550, ημερ. 21.7.1998, αφού θεωρώ ότι τα όσα αναφέρονται σε αυτό μπορούν να τύχουν εφαρμογής και στην παρούσα υπόθεση, παρά το γεγονός ότι η εν λόγω υπόθεση αφορούσε Κατηγορία πρόκλησης θανάτου λόγω αλόγιστης, απερίσκεπτης ή επικίνδυνης πράξης κατά παράβαση του άρθρου 210 του Ποινικού Κώδικα Κεφ. 154: «Συμφωνούμε με το πρωτόδικο Δικαστήριο ότι τα τροχαία δυστυχήματα έχουν προσλάβει ανησυχητικές διαστάσεις, διαπίστωση που άπτεται τόσο της επιλογής των τιμωρητικών μέσων όσο και του ύψους της ποινής, μέσα στο πλαίσιο που επιλέγεται. Τα οδικά δυστυχήματα έχουν αποβεί χαίνουσα πληγή για την κυπριακή κοινωνία. Οι απώλειες σε ανθρώπινες ζωές, τραυματισμούς και υλική ζημιά είναι τεράστιες. Δεν μπορεί το Δικαστήριο να αδιαφορήσει μπροστά στο καταστροφικό αυτό φαινόμενο. Αυτό επιβάλλει το καθήκον του Δικαστηρίου για την αποτελεσματική εφαρμογή του νόμου, που έχει ως λόγο την καθήλωση, μέσω της τιμωρίας, της παράνομης συμπεριφοράς, που, στην περίπτωση της οδικής αμέλειας, χαρακτηρίζει ο έντονος αντικοινωνικός χαρακτήρας». (βλ. επίσης Charalambous v. Police

(1986)2 C.L.R. 128, Pamporis v. Police

(1985)2 C.L.R. 85, Κωνσταντίνου ν. Αστυνομίας

(1989)2 Α.Α.Δ. 109, Σταύρος Δημητρίου Τσιολής ν. Αστυνομίας

(1992)Α.Α.Δ. 66). Η επιβολή ποινής είναι ένα πολύ λεπτό έργο του Δικαστηρίου αφού απαιτείται η εξισορρόπηση του γενικού συμφέροντος της δικαιοσύνης από την μία, και η εξατομίκευση της ποινής στα πλαίσια του συγκεκριμένου παραβάτη από την άλλη. Οι συνθήκες υπό τις οποίες διαπράχθηκε το υπό εξέταση αδίκημα, και ιδιαίτερα οι ειδικές συνθήκες του δρόμου όπως αυτές περιγράφονται στα ευρήματα του Δικαστηρίου, το γεγονός ότι το θύμα δεν ήταν ορατό λόγω της παρουσίας του Jeep στον δρόμο, επιτρέπουν στο Δικαστήριο να επιδείξει επιείκια κατά την επιβολή της ποινής. Βαρύτητα ως προς την απόφαση μου για το είδος της ποινής που θα επιβληθεί, έχει και το γεγονός ότι το αδίκημα διαπράχθηκε τον Αύγουστο 2005. Παραπέμπω σε απόσπασμα από την απόφαση Γενικός Εισαγγελέας ν. Αβρααμίδη

(1993)2 Α.Α.Δ. 355, όπου αναφέρθησαν τα ακόλουθα: «Έχει νομολογηθεί ότι η πάροδος αρκετού χρόνου από τη διάπραξη του αδικήματος είναι στοιχείο ουσιώδες που λαμβάνεται υπόψη στην επιβολή της ποινής, δηλαδή αν θα επιβληθεί ποινή φυλάκισης. Εκτός στις περιπτώσεις που θεωρείται απόλυτα αναγκαίο, είναι ανεπιθύμητη η επιβολή ποινής φυλάκισης μετά από παρέλευση μακρού χρόνου από την ημέρα της διάπραξης του αδικήματος - (βλ. Μεταξύ άλλων, Γενικός Εισαγγελέας ν. Νεοφύτου

(1991)2 Α.Α.Δ. 5, σελ. 10 και Γενικός Εισαγγελέας ν. Τέλλα

(1991)2 Α.Α.Δ. 71, σελ. 77)». Έλαβα επίσης υπ' όψιν μου τις προσωπικες συνθήκες του Κατηγορούμενου, όπως αυτές παρατίθενται πιο πάνω καθώς και το λευκό του ποινικό μητρώο, και έχω καταλήξει ότι η περίπτωση είναι τέτοια που η διακριτική μου ευχέρεια μπορεί να ασκηθεί ώστε να μην επιβληθεί στον Κατηγορούμενο ποινή στερητική της ελευθερίας του. Το καθήκον εξατομίκευσης της ποινής ώστε να αρμόζει στις συνθήκες του συγκεκριμένου παραβάτη δεν ατονεί, ακόμη και όταν επιβάλλεται η πρόσδοση αποτρεπτικού χαρακτήρα στην ποινή (βλ. Φιλίππου ν. Αστυνομίας

(1989)2 Α.Α.Δ. 245). Η εξατομίκευση αυτή, όμως, δεν πρέπει να οδηγεί σε εξουδετέρωση του αποτρεπτικού χαρακτήρα της ποινής, ειδικά σε περιπτώσεις όπως και τα σοβαρά και θανατηφόρα ατυχήματα, τα οποία βρίσκονται, δυστυχώς, σε έξαρση. Αυτό το οποίο έχει προβληματίσει το Δικαστήριο είναι η στέρηση της άδειας οδήγησης του Κατηγορούμενου, δεδομένων των όσων έχει αναφέρει η κα Ερωτοκρίτου. Θεωρώ, όμως, ότι η σοβαρότητα του αδικήματος, σε συνδυασμό με τις συνέπειες της πράξης του Κατηγορούμενου δεν επιτρέπει στο Δικαστήριο να ασκήσει την διακριτική του ευχέρεια ώστε να μην αποστερηθεί η άδεια οδήγησης του. Αυτό το οποίο μπορεί να επηρεαστεί είναι απλά το εύρος της στέρησης αυτής. Των πιο πάνω δεδομένων επιβάλλεται στον Κατηγορούμενο στην 2η Κατηγορία ποινή προστίμου €600,00 και 4 βαθμοί ποινής. Ο Κατηγορούμενος αποστερείται, περαιτέρω, του δικαιώματος να κατέχει ή λαμβάνει άδεια οδήγησης για περίοδο 2 μηνών από σήμερα. Έξοδα € 192,00 να καταβληθούν από τον Κατηγορούμενο, και € 192,00 να καταβληθούν από την Κ.Δ. ....................................... Μαρίνα Παπαδοπούλου Επαρχιακός Δικαστής Πιστόν Αντίγραφον Πρωτοκολλητής cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο