Αστυνομικός Διευθυντής Λευκωσίας ν. Χαράλαμπος Φιλίππου, Αρ. Υπόθεσης: 31943/06, 27 Ιουνίου, 2008 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDLEF:2008:B100 ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΕΥΚΩΣΙΑΣ Ενώπιον: Μ. Παπαδοπούλου, Ε.Δ. Αρ. Υπόθεσης: 31943/06 Αστυνομικός Διευθυντής Λευκωσίας Κατηγορούσα Αρχή - ν - Χαράλαμπος Φιλίππου Κατηγορούμενος Ημερομηνία: 27 Ιουνίου,
- Εμφανίσεις: Για την Κατηγορούσα Αρχή: κα Κακούρη Για τον Κατηγορούμενο: κ. Δ. Ιωαννίδης Κατηγορούμενος παρών. ΕΝΔΙΑΜΕΣΗ ΑΠΟΦΑΣΗ Ο Κατηγορούμενος αντιμετωπίζει κατηγορία αμελούς οδήγησης, κατά παράβαση των άρθρων 8, 19 και 20Α του περί Μηχανοκινήτων Οχημάτων και Τροχαίας Κινήσεως Νόμου 86/72, όπως τροποποιήθηκε. Αντιμετωπίζει επίσης άλλες δύο Κατηγορίες για οδήγηση χωρίς άδεια κυκλοφορίας και πιστοποιητικό καταλληλότητας, τις οποίες και έχει παραδεχθεί. Διεξήχθη ακροαματική διαδικασία σε σχέση με την 4η Κατηγορία, η οποία περιορίστηκε στην δήλωση παραδεκτών γεγονότων. Κατατέθηκαν, παραδεκτές ως προς την αλήθεια του περιεχομένου τους, οι καταθέσεις των Λοχ. 4231 Α. Θεοφάνους, Αστ. 714 Α. Σιακαλλή, κ. Λοϊζου Ιωάννου, η ανακριτική κατάθεση που λήφθηκε από τον Κατηγορούμενο, και το σχεδιάγραμμα επί κλίμακος. Παραθέτω σύνοψη των προαναφερομένων καταθέσεων: Κατάθεση Λοχία 4231 Α. Θεοφάνους Την 15.12.2005 και περί ώρα 06.30 επεσυνέβη δυστύχημα στην Λεωφόρο Αρχαγγέλου στην Έγκωμη. Ενεχόμενο ήταν το αυτοκίνητο με αριθμούς εγγραφής ΕΤΥ 742 το οποίο οδηγείτο από τον Κατηγορούμενο, και η πεζή κα Ελένη Καρατζά, η οποία τραυματίστηκε σοβαρά από το ατύχημα, και απεβίωσε τελικά στις 19.1.
- Από τις έρευνες της Αστυνομίας προέκυψε ότι το θύμα διασταύρωνε τον δρόμο από το σημείο που δεν υπάρχουν καλλωπιστικά φυτά στην διαχωριστική νησίδα, και διένυσε απόσταση 8.80μ μέχρι το σημείο της σύγκρουσης, απόσταση για την οποία χρειάστηκε 3.24 δευτερόλεπτα. Όταν αυτή μπήκε στον δρόμο το αυτοκίνητο του Κατηγορούμενου βρισκόταν σε απόσταση 33.27μ περίπου από αυτήν, ενώ όταν ο Κατηγορούμενος αντιλήφθηκε την πεζή, λαμβάνοντας υπ' όψιν τον χρόνο αντίδρασης του, βρισκόταν σε απόσταση 23.77μ από αυτήν. Κατηγόρησε γραπτώς τον Κατηγορούμενο και αυτός απάντησε «Δεν ξέρω τι να πω». Κατάθεση Αστ. 714 Α. Σιακαλλή Την 15.12.2005 επισκέφτηκε την σκηνή ατυχήματος που επεσυνέβη στον αυτοκινητόδρομο Κοκκινοτριμιθιάς - Λευκωσίας στον Αρχάγγελο. Ετοίμασε πρόχειρο σχεδιάγραμμα και διαπίστωσε ότι ο δρόμος είναι ευθύς, επίπεδος, ο καιρός ήταν αίθριος και η άσφαλτος στεγνή. Η περιοχή είναι κατοικημένη, και το όριο ταχύτητας 80 χ.α.ω, ενώ η ορατότητα του Κατηγορούμενου 130μ. Ο δρόμος έχει 4 λωρίδες κυκλοφορίας οι οποίες χωρίζονται με κτιστή νησίδα με καλλωπιστικά φυτά. Η πεζή κα Καρατζά διασταύρωνε δεξιά προς τα αριστερά ως η πορεία του αυτοκινήτου, και χτυπήθηκε ενώ ήταν στην αριστερή λωρίδα. Περίπου 170μ πιο κάτω υπάρχει υπόγεια διάβαση για πεζούς. Υπέβαλε τον Κατηγορούμενο σε προκαταρκτικό έλεγχο αλκοόλης με ένδειξη «0». Κατάθεση κ. Λοϊζου Ιωάννου Την 15.12.2005 και περί ώρα 06.30 ήταν συνοδηγός στο αυτοκίνητο του Κατηγορούμενου, και κινούντο στην αριστερή λωρίδα της Λεωφόρου Αρχαγγέλου με κατεύθυνση προς Λευκωσία. Ξαφνικά είδε μία γυναίκα στην μέση του δρόμου να διασταυρώνει τρέχοντας την Λεωφόρο Αρχαγγέλου από δεξιά προς αριστερά. Ο Κατηγορούμενος πάτησε τα φρένα του, αλλά πριν προλάβει να κάνει οτιδήποτε χτύπησε με το αριστερό μπροστινό μέρος του αυτοκινήτου την γυναίκα. Ανακριτική κατάθεση Κατηγορούμενου Είναι ο ιδιοκτήτης του αυτοκινήτου με αριθμό εγγραφής ΕΤΥ 742 το οποίο οδηγούσε στις 15.12.2005 και περί ώρα 06.30 στον αυτοκινητόδρομο Κοκκινοτριμιθιάς - Λευκωσίας με κατεύθυνση την Λευκωσία, και με συνοδηγό τον κ. Λοϊζο Ιωάννου. Τα φώτα του αυτοκινήτου του ήταν αναμμένα στην κανονική τους στάση και η ταχύτητα του ήταν γύρω στα 60 - 65 χ.α.ω. Ξαφνικά είδε μπροστά του και λίγο προς τα δεξιά μία σκιά μαύρη να κινείται προς τα αριστερά του. Αμέσως πάτησε φρένα χωρίς καν να καταλάβει τι ήταν αυτό το πράγμα, το οποίο ήταν τόσο κοντά του που ξαφνιάστηκε. Μετά ένοιωσε, άκουσε και είδε ότι χτύπησε κάτι στο μπροστινό μέρος του αυτοκινήτου του, και κατάλαβε ότι είχε χτυπήσει άνθρωπο. Ο δρόμος ήταν σκοτεινός. Όπως φαίνεται, μεταξύ άλλων, από το σχεδιάγραμμα, η πεζή διασταύρωσε τον αυτοκινητόδρομο δια μέσου της χτιστής νησίδας, από ανατολικά προς δυτικά. Μετά το πέρας της υπόθεσης για την Κατηγορούσα Αρχή ο κ. Ιωαννίδης εισηγήθηκε ότι δεν είχε αποδειχθεί εκ πρώτης όψεως υπόθεση εναντίον του Κατηγορούμενου ώστε αυτός να κληθεί σε απολογία. Την εισήγηση αυτή στήριξε στο ότι δεν καταδείχθηκε που έγκειται η αμέλεια του Κατηγορούμενου. Συγκεκριμένα, επεσήμανε το ότι η πεζή διασταύρωσε αυτοκινητόδρομο παρακάμπτοντας χτιστή νησίδα και φυτά, ενώ ο Κατηγορούμενος άφησε ίχνη τροχοπέδισης . Η ύπαρξη πεζών στον αυτοκινητόδρομο δεν είναι αναμενόμενη, ενώ ρητά απαγορεύεται η διέλευση τους. Αντίθετη ήταν η θέση της ευπαιδεύτου συνηγόρου για την Κατηγορούσα Αρχή, η οποία ανέφερε ότι η ορατότητα του Κατηγορούμενου ήταν τόσο μεγάλη που όφειλε να έχει τον έλεγχο της πορείας του, ώστε να λάβει αποτρεπτικά μέτρα. ΝΟΜΙΚΗ ΠΤΥΧΗ Με την άρνηση των Κατηγοριών ο Κατήγορος έχει υποχρέωση να αποδείξει κάθε συστατικό όρο του αδικήματος. Η αποτυχία απόδειξης των συστατικών στοιχείων του αδικήματος, οδηγά σε αντίστοιχη αποτυχία απόδειξης εκ πρώτης όψεως υπόθεσης, και ανάγεται στο ίδιο το αδίκημα το οποίο αφορά η κατηγορία και όχι στην οποιαδήποτε γραπτή κατηγορία που προηγήθηκε (βλ. Ευγένιου Παναγιώτου ν. Αστυνομίας Π.Ε. 6739 και 6740, ημερ. 27.3.2000). Το βάρος απόδειξης που έχει η Κατηγορούσα Αρχή στο στάδιο που περατώνει την υπόθεση της, δεν είναι το ίδιο με εκείνο που επιφωρτίζεται στο τέλος της δίκης. Στο στάδιο αυτό που εξετάζεται με την παρούσα, είναι αρκετό για την Κατηγορούσα Αρχή να παρουσιάσει αξιόπιστη μαρτυρία τέτοιας φύσεως από την οποία δημιουργείται υπόθεση ενοχής εκ πρώτης όψεως. Η εύλογη υποψία δεν μπορεί να εξισωθεί με την έννοια της εκ πρώτης όψεως υπόθεσης (βλ. Γενικός Εισαγγελέας ν. Ευστάθιος Θεοδώρου, Π.Ε. 7107, ημερ. 13.2.2002). Όπως αναφέρεται και στο σύγγραμμα Criminal Procedure in Cyprus των κ.κ. Πικής και Λοϊζου στις σελ. 111 και 167, το αποδεικτικό βάρος απόδειξης που φέρει η Κατηγορούσα Αρχή σύγκειται στην δημιουργία τεκμηρίου ενοχής σε αντιπαράθεση προς το συμπέρασμα ενοχής που απαιτείται στο τελικό στάδιο της δίκης. Όπως αναφέρθηκε και στην γνωστή επί του θέματος απόφαση Γενικός Εισαγγελέας ν. Στέφανου Χριστοδούλου
(1990)2 Α.Α.Δ. 133: « Η απαλλαγή του εφεσίβλητου δικαιολογείται μόνο όταν, (α) δεν στοιχειοθετείται εξ αντικειμένου η υπόθεση της Κατηγορίας λόγω της απουσίας ενός ή περισσοτέρων των συστατικών στοιχείων του εγκλήματος, και (β) Οποτεδήποτε η μαρτυρία είναι τόσο αντινομική ή στερείται πειστικότητας, σε βαθμό που κανένα λογικό δικαστήριο δεν θα μπορούσε να βασίσει σ΄ αυτή την καταδίκη του κατηγορούμενου». Το κριτήριο, όπως αναφέρθηκε στην πιο πάνω απόφαση, είναι και στις δύο περιπτώσεις αντικειμενικό. Δεν προβαίνει ο Δικαστής στο στάδιο αυτό της δίκης σε υποκειμενική αξιολόγηση της μαρτυρίας, έργο το οποίο επιτελείται στο τέλος της δίκης. Μόνο όταν όλη η μαρτυρία που έχει προσκομιστεί από την Κατηγορούσα Αρχή εμπεριέχει τέτοια θεμελιακή αντίφαση και αναξιοπιστία, αναγόμενη σε εγγενή αντινομία που δεν θα μπορούσε να την αντιπαρέλθει το Δικαστήριο επί οιασδήποτε δυνατής αξιολόγησης στο σύνολο της, δεν υπάρχει υπόθεση να απαντηθεί (βλ. Ευγένιου Παναγιώτου ν. Αστυνομίας (πιο πάνω)). (βλ. επίσης Γενικός Εισαγγελέας ν. Νίκου Π. Κλεάνθους Π.Ε. 6619, ημερ. 21.6.1999, Azinas v. The Police
(1981)2 C.L.R. 9, Shaban Bin Houssein v. Chong Fukkan
(1969)3 All E.R. 1626). Το άρθρο 8 του περί Μηχανοκινήτων Οχημάτων και Τροχαίας Κινήσεως Νόμου 86/72 αναφέρει τα ακόλουθα: «Πας όστις οδηγεί μηχανοκίνητο όχημα επί τίνος οδού μη καταβάλλον την προσήκουσα επιμέλεια και προσοχή ή μη επιδεικνύων εύλογο μέριμνα για έτερα πρόσωπα, χρησιμοποιούντα την οδό, είναι ένοχος αδικήματος και υπόκειται εις φυλάκισιν δια διάστημα μη υπερβαίνον το εν έτος ή εις χρηματική ποινήν μη υπερβαίνουσαν τας χιλίας λίρας ή εις αμφότερας τας ποινάς της φυλακίσεως και της χρηματικής τοιαύτης». Στην Αναστάσης Παύλου ν. Αστυνομίας, Π.Ε. 6279, ημερ. 27.3.98 αναφέρονται τα ακόλουθα: «Η οδήγηση εξυπακούει την εξάσκηση προσήκουσας προσοχής. Το ερώτημα που εγείρεται σε περιπτώσεις αμελούς οδήγησης κατά παράβαση του άρθρου 8 του Νόμου 86/72 είναι κατά πόσο ο οδηγός εκπλήρωσε την υποχρέωση εξάσκησης λογικής φροντίδας και προσοχής για άλλα πρόσωπα που χρησιμοποιούν το δρόμο. Το κριτήριο που εφαρμόζεται σε μια τέτοια περίπτωση είναι αντικειμενικό και οι παράμετροι του αναφέρονται στη συμπεριφορά ενός συνετού και σώφρονα και όχι του τέλειου οδηγού. (Ιδε Παναγιώτου ν. Αστυνομίας
(1982)1 Α.Α.Δ. 585, Σωκράτους ν. Αστυνομίας
(1989)2 Α.Α.Δ. 1 και Βασιλείου ν. Αστυνομίας
(1994)2 Α.Α.Δ. 202)». Στην απόφαση Ιωάννου ν. Παλαζή
(2004)1 Α.Α.Δ. 576 πεζός διασταύρωνε υπεραστικό δρόμο. Υιοθετώντας απόσπασμα από την Πρωτόδικη απόφαση, το Εφετείο αποφάσισε ότι αποκλειστική ευθύνη για το ατύχημα έφερε ο πεζός. Παραθέτω σχετικό απόσπασμα από την πιο πάνω απόφαση: «Αναφορικά με το θέμα της ευθύνης το πρωτόδικο Δικαστήριο αποφάνθηκε ότι την αποκλειστική ευθύνη για το ατύχημα την έφερε ο εφεσείων, ο οποίος θα έπρεπε να πάρει εκείνα τα μέτρα που θα του επέτρεπαν να διασταυρώσει το δρόμο με ασφάλεια. Όπως σημειώνεται στην πρωτόδικη απόφαση, "Αντ' αυτού επεχείρησε να διασταυρώσει υπεραστικό δρόμο παρά την παρουσία επερχόμενων οχημάτων και από τις δύο κατευθύνσεις του δρόμου, παραλείποντας να εκτιμήσει τον κίνδυνο. Η ενέργεια του αυτή δεικνύει ότι δεν μερίμνησε για την ασφάλεια του πριν επιχειρήσει να διασταυρώσει το δρόμο. Αν ο Ενάγοντας εκπλήρωνε αυτό το καθήκον δεν θα διεσταύρωνε το δρόμο την ώρα που επέλεξε, εκθέτοντας τον εαυτό του σε άμεσο κίνδυνο. Η παράλειψη του Ενάγοντα, να επιχειρήσει να διασταυρώσει όταν τούτο ήταν ασφαλές, κι ακόμα η παράλειψη του, να καταστήσει την παρουσία του γνωστή και να λάβει εκείνα τα μέτρα, ώστε, να διασταυρώσει με ασφάλεια και όχι διά μέσου διερχομένων οχημάτων, αποτελούν τη μοναδική και γενεσιουργό αιτία της σύγκρουσης και κατά συνέπεια θεωρώ τον Ενάγοντα σαν το μόνο υπαίτιο για την πρόκληση του επίδικου ατυχήματος". Στην απόφαση Σιλβέστρου ν. Αστυνομίας
(1996)2 Α.Α.Δ. 151 αναφέρθηκε ότι είναι διαφορετικό το καθήκον οδηγού που οδηγεί σε υπεραστικό δρόμο με ελάχιστη τροχαία κίνηση, παρά όταν οδηγεί σε κατοικημένη περιοχή με πυκνή τροχαία κίνηση και παρουσία πεζών. Σημειώνω ότι κατατέθηκαν ως παραδεκτές ως προς την αλήθεια του περιεχομένου τους οι καταθέσεις των κ.κ. Λοϊζου Ιωάννου και Κατηγορούμενου. Αμφότεροι κάνουν αναφορά στην ξαφνική παρουσία της πεζής μπροστά τους, όπως και στην άμεση αντίδραση του Κατηγορούμενου πατώντας τα φρένα του. Η δε πεζή διασταύρωνε αυτοκινητόδρομο δια μέσου χτιστής νησίδας, και ο δρόμος ήταν σκοτεινός. Τούτου δεδομένου, δεν έχει τεθεί ενώπιον μου κάποια μαρτυρία η οποία να καταδεικνύει έλλειψη της προσήκουσας επιμέλειας και προσοχής εκ μέρους του Κατηγορούμενου. Ακολούθως ο Κατηγορούμενος αθωώνεται και απαλλάσσεται από το στάδιο αυτό στην 4η Κατηγορία. ........................................... Μαρίνα Παπαδοπούλου Επαρχιακός Δικαστής Πιστόν Αντίγραφο Πρωτοκολλητής cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο