Αστυνομικός Διευθυντής Λευκωσίας ν. Μιχάλης Όξινος, Αρ. Υπόθεσης: 6904/07, 5 Αυγούστου, 2008

(1)(β) της Ποινικής Δικονομίας Κεφ. 155 και του εξηγήθηκαν τα δικαιώματα του, επέλεξε να δώσει Ένορκη μαρτυρία. Στην μαρτυρία του ο Κατηγορούμενος ανέφερε ότι την 5.5.2006 και περί ώρα 22.35 οδηγούσε το αυτοκίνητο με αριθμούς εγγραφής ΗΖΕ 019 στην Λεωφ. Μακεδονιτίσσης και ήθελε να στρίψει δεξιά στην οδό Γαρυφαλλιάς. Άναψε τον δείκτη του και σταμάτησε για να ελέγξει την κίνηση. Όταν είδε ότι δεν έρχονταν αυτοκίνητα, ξεκίνησε να εισέρχεται στην πάροδο. Πήρε κλειστά την στροφή γιατί συνήθως έχει σταθμευμένα αυτοκίνητα στο συγκεκριμένο σημείο. Ενώ κινείτο με χαμηλή ταχύτητα ένοιωσε χτύπημα στο αυτοκίνητο του και κατέβηκε, όπου είδε δύο νεαρούς να βρίσκονται στο πεζοδρόμιο και ένα μοτοποδήλατο στην άσφαλτο. Αυτή ήταν και η πρώτη φορά που τους είδε, και ούτε είχε δει φως οχήματος προ του ατυχήματος. ΑΞΙΟΛΟΓΗΣΗ ΜΑΡΤΥΡΙΑΣ Ο Μ.Κ.1 μου έκανε καλή εντύπωση ως μάρτυρας. Έδωσε μίαν αντικειμενική μαρτυρία στο Δικαστήριο, και δεν κλονίστηκε κατά την αντεξέταση στην οποία υποβλήθηκε από τον συνήγορο για τον Κατηγορούμενο. Τούτων δεδομένων, την μαρτυρία του αποδέχομαι εξ' ολοκλήρου. Όσον αφορά στο συμμετρικό σχέδιο που κατέθεσε ως Τεκμήριο 2, αυτό αποτελεί την πραγματική μαρτυρία, η σημασία της οποίας έχει αποτελέσει αντικείμενο Νομολογίας. Το σχέδιο, ως έχει Νομολογηθεί, αποτελεί στοιχείο κρίσης της αξιοπιστίας των μαρτύρων και του ελέγχου των λεπτομερειών της μαρτυρίας. Αποτελεί περαιτέρω σταθερό οδηγό για τον καθορισμό των γεγονότων που συνέτειναν στην πρόκληση του δυστυχήματος (βλ. Αντώνη Σωτηρίου ν. Αστυνομίας, Π.Ε. 7167, ημερ. 28.6.2002, Θεοφάνους ν. Αστυνομίας

(1990)2 ΑΑΔ 160, Κονναρή ν. Κυριάκου, ΠΕ 8551, ημερ. 19.3.96, Κυριάκου ν. Δημητρίου, Π. Ε. 9571, ημερ. 27.10.1997 Α/φοι Παπαλαζάρου Λτδ ν. Σοφοκλή Μιχαήλ, Π.Ε. 9198, ημερ. 30.10.1997). Ο κ. Κωνσταντίνος Κωνσταντίνου μου έκανε πολύ καλή εντύπωση ως μάρτυρας. Παρέμεινε σταθερός στην εκδοχή του, και έδωσε την εντύπωση αντικειμενικού μάρτυρα. Την μαρτυρία του αποδέχομαι εξ' ολοκλήρου. Ο κ. Χαράλαμπος Αποστόλου έδωσε μίαν πολύ περιορισμένης βαρύτητας μαρτυρία, δεδομένου ότι δεν θυμόταν τις συνθήκες υπό τις οποίες επεσυνέβη το ατύχημα. Ο ισχυρισμός του ότι το μοτοποδήλατο είχε φως δεν με έπεισε, δεδομένου ότι αντιφάσκει με την μαρτυρία όλων των λοιπών μαρτύρων. Με έπεισε, όμως, ότι κινείτο στην οδό Μακεδονιτίσσης. Ο Κατηγορούμενος δεν με έπεισε ότι σταμάτησε το αυτοκίνητο του για να ελέγξει προτού στρίψει, αλλά ούτε και ότι έδειξε την πρόθεση του περί τούτου, δεδομένου ότι η μαρτυρία του Μ.Κ.2 ήταν σαφής περί της παράλειψης του να τα πράξει. Ο ισχυρισμός του Κατηγορούμενου ότι πήρε κλειστά την στροφή, πράγμα που φαίνεται και από την πραγματική μαρτυρία, λόγω του ότι «συνήθως» υπάρχουν σταθμευμένα αυτοκίνητα στο σημείο, καταδεικνύει ότι δεν έλεγξε επαρκώς κατά πόσο υπήρχαν όντως την συγκεκριμένη στιγμή. Επίσης ανέφερε ότι δεν είδε ούτε και αν υπήρχαν αυτοκίνητα πίσω του. Σημειώνω περαιτέρω ότι στην κατάθεση του αναφέρει ότι δεν έχει πρόβλημα όρασης, στο Δικαστήριο, όμως, χρειάστηκε γυαλιά για να αναγνώσει την κατάθεση του. ΕΥΡΗΜΑΤΑ Της πιο πάνω αξιολόγησης δεδομένης, αποτελεί εύρημα μου ότι, κατά την 5.5.2006 και περί ώρα 22.35 ο Κατηγορούμενος οδηγούσε το αυτοκίνητο με αριθμούς εγγραφής ΗΖΕ 019 στην οδό Μακεδονιτίσσης με δυτική κατεύθυνση και ήθελε να στρίψει δεξιά στην οδό Γαρυφαλλιάς. Φτάνοντας στο ύψος της παρόδου αυτής, χωρίς να σταματήσει, και χωρίς να δείξει με τον δείκτη του, πήρε κλειστά την στροφή και εισήλθε στην προαναφερόμενη πάροδο. Αφού είχε σχεδόν εισέλθει σε αυτήν ένοιωσε χτύπημα στο μπροστινό μέρος του αυτοκινήτου του και, αφού κατέβηκε, αντιλήφθηκε ότι είχε συγκρουστεί με το μοτοποδήλατο που οδηγούσε ο Μ.Κ.3, και το οποίο δεν είχε φως. Κατά τον χρόνο που ο Κατηγορούμενος έστριβε, η ορατότητα του περιορίζετο στην ακτίνα των φώτων του αυτοκινήτου του. ΝΟΜΙΚΗ ΠΤΥΧΗ Το άρθρο 8 του περί Μηχανοκινήτων Οχημάτων και Τροχαίας Κινήσεως Νόμου 86/72 αναφέρει τα ακόλουθα: «Πας όστις οδηγεί μηχανοκίνητο όχημα επί τίνος οδού μη καταβάλλον την προσήκουσα επιμέλεια και προσοχή ή μη επιδεικνύων εύλογο μέριμνα για έτερα πρόσωπα, χρησιμοποιούντα την οδό, είναι ένοχος αδικήματος και υπόκειται εις φυλάκισιν δια διάστημα μη υπερβαίνον το εν έτος ή εις χρηματική ποινήν μη υπερβαίνουσαν τα €. 1708,00 ή εις αμφότερας τας ποινάς της φυλακίσεως και της χρηματικής τοιαύτης». Στην Αναστάσης Παύλου ν. Αστυνομίας, Π.Ε. 6279, ημερ. 27.3.98 αναφέρονται τα ακόλουθα: «Η οδήγηση εξυπακούει την εξάσκηση προσήκουσας προσοχής. Το ερώτημα που εγείρεται σε περιπτώσεις αμελούς οδήγησης κατά παράβαση του άρθρου 8 του Νόμου 86/72 είναι κατά πόσο ο οδηγός εκπλήρωσε την υποχρέωση εξάσκησης λογικής φροντίδας και προσοχής για άλλα πρόσωπα που χρησιμοποιούν το δρόμο. Το κριτήριο που εφαρμόζεται σε μια τέτοια περίπτωση είναι αντικειμενικό και οι παράμετροι του αναφέρονται στη συμπεριφορά ενός συνετού και σώφρονα και όχι του τέλειου οδηγού. (Ιδε Παναγιώτου ν. Αστυνομίας

(1982)1 Α.Α.Δ. 585, Σωκράτους ν. Αστυνομίας

(1989)2 Α.Α.Δ. 1 και Βασιλείου ν. Αστυνομίας

(1994)2 Α.Α.Δ. 202)». Το καθήκον φροντίδας και μέριμνας (duty of care) οφείλεται σε κάθε πρόσωπο που κατά λογική πρόβλεψη μπορεί να επηρεασθεί από τις πράξεις του οδηγού. Τα συστατικά στοιχεία της αμέλειας είναι τα ίδια στο αστικό και ποινικό δίκαιο ό,τι διαφέρει είναι το βάρος της αποδείξεως (βλ. Σωκράτης Σωκράτους ν. Αστυνομίας

(1989)2 Α.Α.Δ. 1). Όπως αναφέρεται στην απόφαση αυτή: «Το απρόσωπα προσδιοριζόμενο καθήκο προς κάθε ένα που είναι λογικά δυνατό να επηρεασθεί από τις πράξεις του οδηγού, συγκεκριμενοποιείται στα πλαίσια των γεγονότων της υποθέσεως για να αποφασισθεί - (α) η φύση του καθήκοντος και (β) όπου διαπιστώνεται η ύπαρξη του κατά πόσο ο οδηγός το έχει εκπληρώσει. Το κριτήριο για τη διαπίστωση αμέλειας είναι αντικειμενικό, και μέτρο ο προσεκτικός και όχι ο τέλειος οδηγός. Τέλος, η πρόβλεψη συναρτάται με τις κοινές εμπειρίες και τη λογική συνέπεια». (βλ. επίσης Παλαιομυλίτης ν. Τροχαίας

(1996)2 Α.Α.Δ. 300 Σωκράτους ν. Αστυνομίας

(1989)2 Α.Α.Δ. 1. Βίττη ν. Αστυνομίας

(1990)2 Α.Α.Δ. 31, στη σελ. 37. Θεοφάνους ν. Αστυνομίας

(1990)2 Α.Α.Δ. 160. Derek Knell v. Αστυνομίας

(1994)2 Α.Α.Δ. 51, Ioannis Charalambous v. Police

(1982)1 C.L.R. 134, Portokallides v. Police

(1987)2 C.L.R. 86). Όπως προκύπτει και από την σχετική με το θέμα Νομολογία, ένας οδηγός έχει καθήκον τήρησης της δέουσας παρατηρητικότητας πάντοτε και κάτω από όλες τις περιστάσεις (βλ. Κωνσταντίνου ν. Κατσούρη

(1975)1 C.L.R. 188). Η αμέλεια είναι συνυφασμένη με το χρόνο, τόπο και άλλες συνθήκες, και παράλειψη να δει κανείς ότι είναι απλά ορατό αποτελεί αμέλεια (Νικολαϊδης ν. Οικονομίδης

(1963)2 C.L.R. 78). Δεδομένου ότι ο Κατηγορούμενος παρέλειψε να σταματήσει ή να δείξει την πρόθεση του να στρίψει δεξιά, και ειδικότερα ότι στρίβοντας εισήλθε εντός της αντίθετης λωρίδας κυκλοφορίας σε σχέση με την πορεία του, σε συνδυασμό με το ότι η ορατότητα του περιορίζετο στην ακτίνα των φώτων του αυτοκινήτου του, όφειλε να είχε ελέγξει επαρκώς εντός της προαναφερόμενης ακτίνας ότι όντως η ενέργεια του αυτή ήταν ασφαλής. Παρά το γεγονός ότι και ο Μ.Κ.3 αναμφίβολα φέρει και αυτός μερίδιο ευθύνης για το επίδικο ατύχημα, εν' τούτοις δεν μπορεί να θεωρηθεί ότι ο Κατηγορούμενος δεν έχει καμία ευθύνη. Η Κατηγορούσα Αρχή έχει αποδείξει την υπόθεση της πέραν πάσης λογικής αμφιβολίας. Ο Κατηγορούμενος κρίνεται ένοχος. ........................................... Μαρίνα Παπαδοπούλου Επαρχιακός Δικαστής Πιστόν Αντίγραφο Πρωτοκολλητής cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο