Αστυνομικός Διευθυντής Λευκωσίας ν. Χαρουτιούν Ταχμαζιάν, Αρ. Υπόθεσης: 13876/07, 7 Αυγούστου, 2008

(1)(β) της Ποινικής Δικονομίας Κεφ. 155 και του εξηγήθηκαν τα δικαιώματα του, επέλεξε να προβεί σε δήλωση από την θέση στην οποία βρισκόταν, και συγκεκριμένα υιοθέτησε την κατάθεση του Τεκμήριο 5. Στην κατάθεση του αυτή ο Κατηγορούμενος αναφέρει ότι είναι ο ιδιοκτήτης του αυτοκινήτου με αριθμούς εγγραφής ΕΤΕ 806 το οποίο οδηγούσε την 11.5.2006 και περί ώρα 08.30 στην οδό Αντρέα Αραούζου με κατεύθυνση προς την Λεωφ. Αρχ. Μακαρίου Γ. Έφτασε στο ΑΛΤ της οδού και σταμάτησε. Ένα αυτοκίνητο που ερχόταν στην Λεωφ. Μακαρίου Γ σταμάτησε και τον άφησε να περάσει, όπως και τα αυτοκίνητα που βρισκόντουσαν στην 2η λωρίδα της Λεωφόρου. Ο Κατηγορούμενος αρχικά σκόπευε να στρίψει αριστερά στην Μακαρίου και εκκίνησε με κλήση αριστερά, μέχρι που έφτασε στην μέση της Λεωφόρου Μακαρίου και σταμάτησε εντελώς. Κοίταξε αριστερά και αφού δεν είχε αυτοκίνητα σκέφτηκε να εισέλθει στην απέναντι πάροδο της οδού Νάξου. Όπως βρισκόταν στην 2η λωρίδα κυκλοφορίας ένοιωσε δυνατό χτύπημα στο δεξιό μέρος του αυτοκινήτου του, και είδε ένα μοτοποδήλατο και κατέβηκε. Όπως αναφέρει περαιτέρω, είχε κοιτάξει και δεξιά και είδε ότι σε κάποια απόσταση υπήρχε διάβαση πεζών που ελέγχεται με φώτα τροχαίας, το οποίο φως ήταν κόκκινο και τα αυτοκίνητα είχαν σταματήσει εκεί. Δεν είδε το μοτοποδήλατο να έρχεται. ΑΞΙΟΛΟΓΗΣΗ ΜΑΡΤΥΡΙΑΣ Ο Μ.Κ.1 μου έκανε καλή εντύπωση ως μάρτυρας. Εν πάση περιπτωσει αυτός δεν υποβλήθηκε σε αντεξέταση από την ευπαίδευτο συνήγορο για τον Κατηγορούμενο και άρα την μαρτυρία του αποδέχομαι εξ' ολοκλήρου. Ο Αστ. 2997 Σάββας Περικλέους δεν μου έκανε καλή εντύπωση ως μάρτυρας, και υπήρξαν κενά στον χειρισμό της υπόθεσης εκ μέρους του. Ενώ αρχικά ανέφερε ότι τοποθέτησε το Χ βάσει των ιχνών τροχοπέδισης, μετά, αφού μελέτησε και τις φωτογραφίες, δέχθηκε ότι αυτό απεικονίζεται λανθασμένα στο σχεδιάγραμμα. Επίσης ανέφερε ότι δεν είχε βέλη που να έδειχναν ότι ο Κατηγορούμενος μπορούσε να στρίψει δεξιά στην οδό Νάξου, ενώ στην φωτογραφία 4 του Τεκμηρίου 2 φαίνεται ότι υπάρχουν τέτοια. Όταν του υποδείχθηκε το γεγονός αυτό, ο Μ.Κ.2 έδωσε την απάντηση ότι τοποθετεί στο σχεδιάγραμμα μόνο όσο σήματα τροχαίας θεωρεί ο ίδιος απαραίτητα, πράγμα που δεν βρίσκει έρεισμα στην λογική αφού στην υπό εξέταση περίπτωση ο Κατηγορούμενος επιχειρούσε ακριβώς μίαν τέτοια στροφή δεξιά. Σημειώνω επίσης ότι η αναφορά του ότι ο Κατηγορούμενος συμφώνησε με την πορεία του μοτοποδηλάτου όπως απεικονίζεται στο σχεδιάγραμμα δεν αντικατοπτρίζεται στην κατάθεση του Κατηγορούμενου. Ο κ. Γρηγόρης Μανιταράς έδωσε μίαν ανεπιτήδευτη και ειλικρινή μαρτυρία, και γενικώς με έπεισε ότι προσπάθησε να πει στο Διακστήριο την αλήθεια. Μικρές αντιφάσεις στην μαρτυρία του όπως η ύπαρξη ή μη της διάβασης πεζών πιο πίσω, δεν θεωρώ ότι κλονίζουν την γενικά αξιόπιστη εικόνα που έδωσε. Η ανώμοτη δήλωση στην οποία προέβη ο Κατηγορούμενος λαμβάνεται υπ' όψιν ως αναφέρεται και σε αποφάσεις του Ανωτάτου Δικαστηρίου (βλ. Δημοσθένους ν. Αστυνομίας

(1998)2 Α.Α.Δ. 129, Στέλιος Σοφοκλέους ν. Ανδριανής Μ. Καλογήρου

(1997)1 Α.Α.Δ. 369). Εάν και δεν αξιολογείται, αυτό δεν σημαίνει ότι δεν έχει καμία αποδεικτική αξία. Λαμβάνεται υπ' όψιν ώστε να δώσει μία άλλη υφή στα γεγονότα εάν και εφ' όσον αυτό επιτρέπεται από την δοθείσα μαρτυρία. Από την επιλογή αυτή του Κατηγορούμενου δεν πρέπει να εξαχθούν οιαδήποτε συμπεράσματα ενοχής (Themistocleous v. Police

(1981)2 C.L.R. 200). ΕΥΡΗΜΑΤΑ Της πιο πάνω αξιολόγησης δεδομένης, αποτελεί εύρημα μου ότι, την 11.5.2006 ο Κατηγορούμενος οδηγούσε το βαν με αριθμούς εγγραφής ΕΤΕ 806 στην οδό Αντρέα Αραούζου με κατεύθυνση την Λεωφ. Αρχ. Μακαρίου Γ. Σταμάτησε στο ΑΛΤ της οδού Αντρέα Αραούζου, και ο Μ.Κ.1 ο οποίος οδηγούσε στην Λεωφ. Μακαρίου με κατεύθυνση προς Λεωφ. Σπύρου Κυπριανού σταμάτησε να τον αφήσει να περάσει. Ο Κατηγορούμενος εισήλθε με κλήση διαγώνια στην Λεωφ. Αρχ. Μακαρίου Γ και αποφάσισε να εισέλθει στην οδό Νάξου που είναι πάροδος στην απέναντι πλευρά της Λεωφ. Μακαρίου Γ. Την ίδια ώρα ο Μ.Κ.3 οδηγούσε το μοτοποδήλατο με αριθμούς εγγραφής ΚΜΒ 513 με την ίδια κατεύθυνση όπως και ο Μ.Κ.1. Όταν είδε το αυτοκίνητο του Κατηγορούμενου εισήλθε στην αντίθετη λωρίδα κυκλοφορίας. Προσπάθησε να αποφύγει τον Κατηγορούμενο φρενάροντας και στρίβοντας το τιμόνι του, αλλά δεν τα κατάφερε και τα δύο οχήματα συγκρούστηκαν. ΝΟΜΙΚΗ ΠΤΥΧΗ Το άρθρο 8 του περί Μηχανοκινήτων Οχημάτων και Τροχαίας Κινήσεως Νόμου 86/72 αναφέρει τα ακόλουθα: «Πας όστις οδηγεί μηχανοκίνητο όχημα επί τίνος οδού μη καταβάλλον την προσήκουσα επιμέλεια και προσοχή ή μη επιδεικνύων εύλογο μέριμνα για έτερα πρόσωπα, χρησιμοποιούντα την οδό, είναι ένοχος αδικήματος και υπόκειται εις φυλάκισιν δια διάστημα μη υπερβαίνον το εν έτος ή εις χρηματική ποινήν μη υπερβαίνουσαν τας χιλίας λίρας ή εις αμφότερας τας ποινάς της φυλακίσεως και της χρηματικής τοιαύτης». Στην Αναστάσης Παύλου ν. Αστυνομίας, Π.Ε. 6279, ημερ. 27.3.98 αναφέρονται τα ακόλουθα: «Η οδήγηση εξυπακούει την εξάσκηση προσήκουσας προσοχής. Το ερώτημα που εγείρεται σε περιπτώσεις αμελούς οδήγησης κατά παράβαση του άρθρου 8 του Νόμου 86/72 είναι κατά πόσο ο οδηγός εκπλήρωσε την υποχρέωση εξάσκησης λογικής φροντίδας και προσοχής για άλλα πρόσωπα που χρησιμοποιούν το δρόμο. Το κριτήριο που εφαρμόζεται σε μια τέτοια περίπτωση είναι αντικειμενικό και οι παράμετροι του αναφέρονται στη συμπεριφορά ενός συνετού και σώφρονα και όχι του τέλειου οδηγού. (Ιδε Παναγιώτου ν. Αστυνομίας

(1982)1 Α.Α.Δ. 585, Σωκράτους ν. Αστυνομίας

(1989)2 Α.Α.Δ. 1 και Βασιλείου ν. Αστυνομίας

(1994)2 Α.Α.Δ. 202)». Το καθήκον φροντίδας και μέριμνας (duty of care) οφείλεται σε κάθε πρόσωπο που κατά λογική πρόβλεψη μπορεί να επηρεασθεί από τις πράξεις του οδηγού. Τα συστατικά στοιχεία της αμέλειας είναι τα ίδια στο αστικό και ποινικό δίκαιο ό,τι διαφέρει είναι το βάρος της αποδείξεως (βλ. Σωκράτης Σωκράτους ν. Αστυνομίας

(1989)2 Α.Α.Δ. 1). Όπως αναφέρεται στην απόφαση αυτή: «Το απρόσωπα προσδιοριζόμενο καθήκο προς κάθε ένα που είναι λογικά δυνατό να επηρεασθεί από τις πράξεις του οδηγού, συγκεκριμενοποιείται στα πλαίσια των γεγονότων της υποθέσεως για να αποφασισθεί - (α) η φύση του καθήκοντος και (β) όπου διαπιστώνεται η ύπαρξη του κατά πόσο ο οδηγός το έχει εκπληρώσει. Το κριτήριο για τη διαπίστωση αμέλειας είναι αντικειμενικό, και μέτρο ο προσεκτικός και όχι ο τέλειος οδηγός. Τέλος, η πρόβλεψη συναρτάται με τις κοινές εμπειρίες και τη λογική συνέπεια». (βλ. επίσης Παλαιομυλίτης ν. Τροχαίας

(1996)2 Α.Α.Δ. 300 Σωκράτους ν. Αστυνομίας

(1989)2 Α.Α.Δ. 1. Βίττη ν. Αστυνομίας

(1990)2 Α.Α.Δ. 31, στη σελ. 37. Θεοφάνους ν. Αστυνομίας

(1990)2 Α.Α.Δ. 160. Derek Knell v. Αστυνομίας

(1994)2 Α.Α.Δ. 51, Ioannis Charalambous v. Police

(1982)1 C.L.R. 134, Portokallides v. Police

(1987)2 C.L.R. 86). Όπως προκύπτει και από την σχετική με το θέμα Νομολογία η αμέλεια είναι συνυφασμένη με το χρόνο, τόπο και άλλες συνθήκες, και παράλειψη να δει κανείς ότι είναι απλά ορατό αποτελεί αμέλεια (Νικολαϊδης ν. Οικονομίδης

(1963)2 C.L.R. 78). Οταν η απόφραξη του δρόμου συνδέεται ευθέως με το δυστύχημα και αποτελεί μέρος των γενεσιουργών αιτίων που το προκάλεσαν δικαιολογείται η απόδοση ευθύνης. (Βλ. Ξιπτέρα ν. Κυπριανού

(1997)1(Γ) ΑΑΔ 1696, Κουμή ν. Χίνη, ΠΕ 10237, ημερ. 22.3.00). Στην υπό εξέταση περίπτωση, ο Κατηγορούμενος διασταύρωνε την Λεωφ. Αρχ. Μακαρίου Γ με πρόθεση να εισέλθει σε απέναντι πάροδο χωρίς να βεβαιωθεί κατά πόσο αυτό ήταν ασφαλές, με αποτέλεσμα να συγκρουστεί με το μοτοποδήλατο που οδηγούσε ο Μ.Κ.3. Των πιο πάνω δεδομένων, καταλήγω ότι η Κατηγορούσα Αρχή έχει αποδείξει την υπόθεση της πέραν πάσης λογικής αμφιβολίας και ο Κατηγορούμενος κρίνεται ένοχος. ........................................... Μαρίνα Παπαδοπούλου Επαρχιακός Δικαστής Πιστόν Αντίγραφο Πρωτοκολλητής cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο