Α Σ Τ Υ Ν Ο Μ Ι Α ν. Γεώργιου Πέτρου κ.α., Αρ. Υπόθεσης: 10503/07, 3 Μαρτίου, 2008

(7)μάρτυρες. Κλήθηκαν αρχικά οι δύο αστυφύλακες οι οποίοι εξέτασαν την υπόθεση. Πρώτος έδωσε μαρτυρία ο Λοχ. 1346 Δημήτρης Δημητρίου (ΜΚ1), ο οποίος φωτογράφησε τ΄ αυτοκίνητο μ΄ αριθμούς εγγραφής JY

1. Υιοθέτησε και κατέθεσε την κατάθεσή του ως Τεκμήριο 1 ενώ τις φωτογραφίες που έβγαλε τις κατέθεσε ως Τεκμήριο
2. Δεύτερος κατέθεσε ο Αστ. 412 κ. Καραγιώργης (ΜΚ2) ο οποίος υιοθέτησε και στη συνέχεια κατάθεσε την κατάθεσή του ως Τεκμήριο
3. Σ΄ αυτήν καταγράφει τις ενέργειές του αναφορικά με τη συγκεκριμένη υπόθεση μετά την καταγγελία της παραπονούμενης, Milicia Djotunovic, για την κλοπή του αυτοκινήτου της. Κατέθεσε, ως Τεκμήριο 4, την κατάθεση που έλαβε από τον Κατηγορούμενο 1 και την κατάθεση που έλαβε από τον Κατηγορούμενο 2 ως Τεκμήριο
4. Τις γραπτές κατηγορίες που αφορούσαν και τους δύο Κατηγορούμενους τις κατέθεσε ως Τεκμήρια 6 και
5. Στη συνέχεια κατέθεσε η παραπονούμενη, Milicia Djotunovic, (ΜΚ3), η οποία υιοθέτησε και κατέθεσε την κατάθεσή της ως Τεκμήριο
6. Σ΄ αυτήν αναφέρει ότι τ΄ αυτοκίνητο JY142 είναι δικό της. Το είχε αγοράσει από την Melanie Jane και το είχε σταθμεύσει στο χωράφι απέναντι από το Δικαστήριο Λάρνακος περί τα τέλη Οκτωβρίου 2006 που είχε έρθει με τον δικηγόρο της στο Δικαστήριο Λάρνακας. Λόγω μηχανικού προβλήματος δεν μπορούσε να το ξεκινήσει γ΄ αυτό τ΄ άφησε εκεί. Αναγνώρισε τ΄ αυτοκίνητό της στις φωτογραφίες Τεκμήριο
7. Κατά την αντεξέταση επέμενε στη θέση της ότι τ΄ αυτοκίνητο της ανήκει αφού η ίδια το είχε αγοράσει με πωλητήριο έγγραφο τον Απρίλιο
8. Όμως δεν ήταν εγγεγραμμένο στο όνομά της μεταξύ των ημερομηνιών 27.10.06 - 17.11.06 λόγω του ότι δεν είχε άδεια οδήγησης και ασφάλεια. Γ΄ αυτό και τ΄ οδηγούσε ο δικηγόρος της την συγκεκριμένη ημέρα που το στάθμευσε στο άδειο χωράφι απέναντι από το Δικαστήριο. Έμεινε σταθμευμένο στο χωράφι απέναντι από το Δικαστήριο για περίπου 37 ημέρες. Όμως, υποστήριξε ότι δεν το πέταξε εκεί, απλά περίμενε να φτιαχτεί. Επέμενε στη θέση της ότι δεν τ΄ είχε αφήσει ανοικτό, ότι δεν είχε αφήσει τα κλειδιά στ΄ αυτοκίνητο και ότι τ΄ αυτοκίνητο ήταν και είναι δικό της. Κατέθεσε το πιστοποιητικό εγγραφής του αυτοκινήτου ως Τεκμήριο
9. Ο επόμενος μάρτυρας ήταν ο κος Κούτρας, (Μ.Κ.4), δικηγόρος της παραπονούμενης, ο οποίος υιοθέτησε το περιεχόμενο της κατάθεσής του την οποία και κατέθεσε ως Τεκμήριο
10. Σύμφωνα με τη μαρτυρία του η παραπονούμενη του είχε προσκομίσει ένα πωλητήριο έγγραφο μεταξύ της και της κας Melanie Gipson καθώς και τον τίτλο του αυτοκινήτου και τ΄ ασφαλιστικό συμβόλαιο τ΄ οποίο επίσης ήταν στο όνομα της κας Gipson. Τ΄ αυτοκίνητο το είχε οδηγήσει ο ίδιος από τη Λευκωσία στη Λάρνακα την συγκεκριμένη μέρα και το στάθμευσε στο χώρο απέναντι από τα Δικαστήρια πλην όμως όταν ήταν να φύγουν δεν ξεκινούσε γι΄ αυτό και τ΄ άφησαν σταθμευμένο εκεί. Το είχε κλειδώσει ο ίδιος. Στις 17.11.06 που ξαναήρθε στο Δικαστήριο Λάρνακος τ΄ αυτοκίνητο δεν βρισκόταν εκεί που το είχαν αφήσει. Κατά την αντεξέταση ανέφερε ότι ο μόνος λόγος που δεν είχε μεταβιβαστεί το συγκεκριμένο αυτοκίνητο στο όνομα της παραπονούμενης ήταν γιατί δεν είχε άδεια οδηγού και ως εκ τούτου δεν μπορούσε ν΄ εκδοθεί ασφάλεια, η οποία απαιτείται από το Τμήμα Οδικών Μεταφορών. Όμως, ήταν η θέση του ότι τα έγγραφα που η παραπονούμενη είχε στα χέρια της επιμαρτυρούσαν ότι ήταν η ιδιοκτήτρια. Ο ίδιος το είχε σταθμεύσει στο χώρο απέναντι από το Δικαστήριο όμως λόγω του ότι δεν έπαιρνε μπρος η μηχανή λόγω βλάβης στην μπαταρία τ΄ άφησε εκεί κλειδωμένο. Ο ίδιος διαπίστωσε μετά από λίγες μέρες ότι τ΄ αυτοκίνητο έλειπε, πιθανόν προς το τέλος του 2006 αρχές του
11. Στη συνέχεια κατέθεσε ο κος Ανδρέας Κωνσταντίνου Πεγιώτης (ΜΚ5) ο οποίος υιοθέτησε και κατέθεσε την κατάθεσή του ως Τεκμήριο
12. Σ΄ αυτήν καταγράφει ότι ήθελε ν΄ αγοράσει το συγκεκριμένο αυτοκίνητο τ΄ οποίο έβλεπε σταθμευμένο στο χώρο απέναντι από το Δικαστήριο γ΄ αυτό και τοποθέτησε την κάρτα του πάνω στα τζάμια του αυτοκινήτου. Την επόμενη μέρα περνώντας από εκεί ήταν μαζί του και ο Αιμάν Χάννυ και ο Μηνάς Παπαγεωργίου, το αυτοκίνητο ήταν ακόμη εκεί. Όμως, στην επιστροφή στην Λευκωσία διαπίστωσε ότι τ΄ αυτοκίνητο δεν ήταν πλέον εκεί. Φθάνοντας στη μάντρα αυτοκινήτων που διατηρεί ο Αιμάν στο Γέρι το βρήκαν εκεί. Το είχε πάρει εκεί ο κος Κουκουμάς και ο κος Λάκης. Όμως όταν ο Αιμάν είδε ότι τ΄ αυτοκίνητο δεν είχε αριθμούς εγγραφής δεν ήθελε να τ΄ αγοράσει γ΄ αυτό και το φόρτωσαν στο ρυμουλκό του Λάκη και αποχώρησαν. Αναγνώρισε τους Κατηγορούμενους 1 και 2 ως τον Κουκουμά και Λάκη που αναφέρει στην κατάθεσή του καθώς και τ΄ αυτοκίνητο στις φωτογραφίες που του υποδείχθηκαν - Τεκμήριο
13. Κατά την αντεξέτασή του ανέφερε ότι ενδιαφέρθηκε περί τις 20 φορές για ν΄ αγοράσει το συγκεκριμένο αυτοκίνητο το συγκεκριμένο, τ΄ οποίο ήταν σταθμευμένο στον ίδιο τόπο για περίπου 6 μήνες περί το έτος
14. Γ΄ αυτό και έβαλε την κάρτα του στο γυαλί του αυτοκινήτου πάρα πολλές φορές περί τις 8 φορές. Μια από αυτές τις φορές στην επιστροφή του από τ΄ αεροδρόμιο διαπίστωσε ότι τ΄ αυτοκίνητο δεν ήταν πλέον εκεί. Στη συνέχεια το έφεραν στη μάντρα του Αιμάν οι δύο Κατηγορούμενοι. Την ημέρα εκείνη που οι δύο Κατηγορούμενοι πήραν τ΄ αυτοκίνητο στη μάντρα του Αιμάν ο ίδιος ήταν εκεί και διαπίστωσε ότι αυτό δεν είχε αριθμούς εγγραφής και ο Αιμάν τους είπε ότι δεν το ήθελε γ΄ αυτό το λόγο. Ερωτηθείς στη συνέχεια δεν θυμόταν πότε είδε τους Κατηγορούμενους στο χωράφι-μάντρα του Αιμάν. Είπε ότι πήγε στη μάντρα μία ώρα μετά που τ΄ αυτοκίνητο παρεδόθη στον Αιμάν ενώ στη συνέχεια ανέφερε ότι πήγε την επόμενη μέρα και είδε τ΄ αυτοκίνητο εκεί. Ερωτηθείς επίσης ανέφερε ότι δεν γνώριζε κατά πόσο οι Κατηγορούμενοι αγόρασαν ή έκλεψαν τ΄ αυτοκίνητο. Όμως, επέμενε στη θέση του ότι τ΄ αυτοκίνητο βρισκόταν στο χωράφι του Αιμάν, όταν ο ίδιος συνελήφθη από την Αστυνομία, για ένα μήνα. Για ν΄ απαντήσει στην επόμενη ερώτηση που του τέθηκε ότι τ΄ αυτοκίνητο πήγε την μια μέρα στο χωράφι και έφυγε την επόμενη. Ο μάρτυρας αυτός κηρύχθηκε εχθρικός μετά από αίτημα της Κατηγορούσας Αρχής και μετά από την αντεξέτασή του από τον εκπρόσωπο της Κατηγορούσας Αρχής. Ο επόμενος μάρτυρας ήταν ο κος Αιμάν Χάννυ (ΜΚ6). Κατέθεσε την κατάθεσή του ως Τεκμήριο 13 και τη συμπληρωματική κατάθεσή του ως Τεκμήριο
15. Στην κατάθεση του Τεκμήριο 13 αναφέρει ότι διατηρεί μάντρα αυτοκινήτων στο Γέρι και στις αρχές Δεκεμβρίου 2006 τον επισκέφτηκαν οι Κουκουμάς και Λάκης μεταφέροντας στην πλατφόρμα αυτοκινήτων του Λάκη ένα αυτοκίνητο Datsun χρώματος μπλε χωρίς αριθμούς εγγραφής, τ΄ οποίο ο Λάκης του είχε πει ότι τ΄ αγόρασε £150 από ένα Σριλανκέζο. Του ζήτησε £200 για να του το πωλήσει. Λόγω του ότι ο ίδιος δεν είχε τα λεφτά εκείνη την στιγμή για να τον πληρώσει, κατέβασε τ΄ αυτοκίνητο για τ΄ οποίο όμως θα πληρωνόταν την επόμενη μέρα. Την επόμενη μέρα επισκέφθηκε τη μάντρα ο κος Πεγιώτης (Μ.Κ.5). Εκεί βρίσκονταν οι Κατηγορούμενοι, οι οποίοι είχαν πάει για να πληρωθούν. Ο Πεγειώτης έφυγε και μετά από ενάμιση ώρα του τηλεφώνησε για να του πει ότι τ΄ αυτοκίνητο είχε πρόβλημα και να μην το αγοράσει για να μην μπλέξει. Όταν ζήτησε από τον Λάκη τον τίτλο του αυτοκινήτου κ΄ αυτός του είπε ότι δεν τον είχε του ζήτησε ν΄ έρθει να πάρει τ΄ αυτοκίνητο από την μάντρα, πράγμα που έπραξε εντός 2 ωρών. Στη δεύτερη κατάθεσή του - Τεκμήριο 14 - ανέφερε ότι τη συγκεκριμένη μέρα, που του πήρε τ΄ αυτοκίνητο ο Κουκουμάς και ο Λάκης, το πρωί είχαν περάσει με τον Πεγιώτη (Μ.Κ.5) και αυτός του είχε δείξει το συγκεκριμένο αυτοκίνητο αναφέροντάς του ότι θ΄ αναζητήσει τον ιδιοκτήτη για να το αγοράσει. Στην επιστροφή τους στη Λευκωσία τ΄ αυτοκίνητο έλειπε. Όμως όταν επέστρεψαν στη μάντρα ο Κουκουμάς με τον Λάκη ήταν εκεί μ΄ ένα αυτοκίνητο Datsun χρώματος μπλε. Λόγω των όσων του είχε αναφέρει ο Πεγιώτης (Μ.Κ.5) ζήτησε τα χαρτιά του αυτοκινήτου πλην όμως ο Λάκης και ο Κουκουμάς δεν τα είχαν γ΄ αυτό και τους ζήτησε να πάρουν πίσω τ΄ αυτοκίνητο. Κατά την αντεξέταση ισχυρίστηκε ότι αρχικά βρήκαν στην μάντρα του τ΄ αυτοκίνητο και ότι είχαν μιλήσει στο τηλέφωνο. Βρέθηκαν όλοι μαζί την επόμενη μέρα, που οι Λάκης και Κουκουμάς του πήραν τ΄ αυτοκίνητο στη μάντρα του, τ΄ οποίο αυτοκίνητο ο ίδιος δεν είχε ξαναδεί. Ερωτηθείς ανέφερε ότι απλά είχαν περάσει από μπροστά στ΄ αυτοκίνητο και του ανέφερε ο Πεγιώτης ότι ήθελε να το αγοράσει. Δεν το είχε ξαναδεί. Όταν πληροφορήθηκε από τον Πεγιώτη (Μ.Κ.5) ότι ο ιδιοκτήτης του αυτοκινήτου έλειπε και πιθανόν ν΄ υπήρχε πρόβλημα ζήτησε τα χαρτιά του αυτοκινήτου. Και αυτός ο μάρτυρας κηρύχθηκε εχθρικός λόγω του ότι κατά την αντεξέτασή του καθώς και στην κυρίως εξέτασή του αντέκρουσε τ΄ όσα είχε αναφέρει στις δύο καταθέσεις που είχε δώσει στην Αστυνομία. Τελευταίος κατέθεσε ο κος Παπαγεωργίου (ΜΚ7) ο οποίος υιοθέτησε την κατάθεσή του η οποία κατατέθηκε ως Τεκμήριο
16. Αναγνώρισε στο Τεκμήριο 2 τ΄ αυτοκίνητο που είχε δει λόγω του χρώματος τ΄ οποίο είναι χαρακτηριστικό. Στην κατάθεσή του ανέφερε ότι ο Πεγιώτης (Μ.Κ.5) ήθελε να τ΄ αγοράσει γ΄ αυτό μια μέρα που περνούσαν από εκεί έβαλε την κάρτα του πάνω στο γυαλί. Μετά είδε το ίδιο αυτοκίνητο στη μάντρα του Αιμάν και όταν ρώτησε ποιος το είχε φέρει του είπε ο Λάκης και ο Κουκουμάς. Μετά την ολοκλήρωση της μαρτυρίας για την Κατηγορούσα Αρχή η κα Παρασκευά εισηγήθηκε ότι δεν αποδείχθηκε εκ πρώτης όψεως υπόθεση λόγω του ότι οι βασικοί μάρτυρες της Κατηγορούσας Αρχής κηρύχθηκαν εχθρικοί. Ο κος Παπανικολάου ισχυρίστηκε ότι δεν αποκλείεται στην ολότητά της η μαρτυρία εχθρικού μάρτυρα αλλά συμφώνησε ότι δεν έχει τεθεί μαρτυρία που να συνδέει άμεσα τους Κατηγορούμενους με την κλοπή του συγκεκριμένου αυτοκινήτου. Το νομικό πλαίσιο που καλύπτει το όλο ζήτημα τίθεται από το άρθρο 74

(1)(β) του περί Ποινικής Δικονομίας Νόμου, Κεφ. 155. Οι αρχές που διέπουν το φάσμα της εκ πρώτης όψεως υπόθεσης έχουν αναλυθεί σε σειρά αποφάσεων του Ανωτάτου Δικαστηρίου. Θα έλεγα ότι σταθμοί στη σχετική νομολογία υπήρξαν οι αποφάσεις R. v. Mustafa Kara Mehmet 16 C.L.R. 46, Αζίνας ν. Αστυνομίας

(1981)2 Α.Α.Δ. 9 και Γενικός Εισαγγελέας ν. Χριστοδούλου

(1990)2 Α.Α.Δ. 133. Θα παραθέσω απόσπασμα από τις σελίδες 144 και 145 της τελευταίας αυτής απόφασης, μέσα από τ΄ οποίο αποκρυσταλλώνονται και κωδικοποιούνται οι αρχές: "Όπως ο όρος «εκ πρώτης όψεως υπόθεση» υποδηλώνει, η κλήση του κατηγορούμενου σε υπεράσπιση δικαιολογείται μόνο όταν ως θέμα πρώτης όψεως, δηλαδή, μετά την προκαταρκτική θεώρηση της υπόθεσης, δικαιολογείται η κλήση του κατηγορούμενου σε υπεράσπιση. Ο όρος «εκ πρώτης όψεως υπόθεση» χρησιμοποιείται σε αντιδιαστολή με την εις βάθος θεώρηση και τελική όψη της υπόθεσης, δηλαδή, την απόδειξη της κατηγορίας πέραν πάσης λογικής αμφιβολίας. Χρήσιμη ανάλυση του όρου «εκ πρώτης όψεως υπόθεση» γίνεται στην απόφαση της ολομέλειας In Re Kakos

(1985)1 C.L.R. 250. ............................. H απαλλαγή του εφεσίβλητου δικαιολογείται μόνο όταν, α) δεν στοιχειοθετείται εξ΄ αντικειμένου η υπόθεση της Κατηγορίας λόγω της απουσίας ενός ή περισσοτέρων των συστατικών στοιχείων του εγκλήματος, και β) οποτεδήποτε η μαρτυρία είναι τόσο αντινομική ή στερείται πειστικότητας, σε βαθμό που κανένα λογικό δικαστήριο δεν θα μπορούσε να βασίσει σ΄ αυτή την καταδίκη του κατηγορούμενου. Και στη δεύτερη περίπτωση το κριτήριο είναι αντικειμενικό διότι το μέτρο δεν είναι οι εκτιμήσεις του συγκεκριμένου Δικαστηρίου, αλλά εκείνες ενός νοητού λογικού Δικαστηρίου. ............ Οι διατάξεις του Άρθρου 74

(1)(β) του Κεφ. 155 εναρμονίζονται, όπως επεξηγείται, με τα αγγλικά θέσμια στον προσδιορισμό εκ πρώτης όψεως υπόθεσης και για το λόγο αυτό τόσο η Πρακτική του 1962 όσο και η σχετική αγγλική νομολογία (Βλέπε μεταξύ άλλων: (α) Wiseman & Another v. Borneman & Others

(1967)3 All E.R. 1045, (b) Cozens v. Brutus

(1972)2 All E.R. 1 (d) Ellis n. Jones

(1973)2 All E.R. 893, (d) R. v. Galbrzaith

(1981)2 All E.R. 1061, (e) R. v. Barker

(1975)65 Cr. App. R. 287) οριοθετούν το πλαίσιο διαπίστωσης εκ πρώτης όψεως υπόθεσης ...." Πιο πρόσφατα στην υπόθεση Γενικός Εισαγγελέας ν. Θεοδώρου

(2002)2 Α.Α.Δ. 9 αναφέρθηκαν τ΄ ακόλουθα στη σελίδα 16: "Βέβαια πρέπει ν΄ υπογραμμιστεί ότι το βάρος απόδειξης που έχει η Κατηγορία, σύμφωνα με το άρθρο 74 του Κεφ. 155 στο στάδιο που περατώνει την υπόθεσή της, δεν είναι το ίδιο μ΄ εκείνο που επιφορτίζεται στο τέλος της δίκης. Στην πρώτη περίπτωση είναι αρκετό για την Κατηγορία να παρουσιάσει αξιόπιστη μαρτυρία (credible evidence) τέτοιας φύσεως από την οποία δημιουργείται υπόθεση ενοχής εκ πρώτης όψεως. Τα κριτήρια για τον καθορισμό της ενοχής του Κατηγορούμενου στο τελικό στάδιο είναι διαφορετικά, δεν βασίζονται σε υποθέσεις αλλά σε συμπεράσματα τόσον ισχυρά ώστε ν΄ αποδεικνύεται η ενοχή του Κατηγορούμενου περάν πάσης λογικής αμφιβολίας.". Παραθέτω επίσης χαρακτηριστικό απόσπασμα από την απόφαση του Ανωτάτου Δικαστηρίου στην υπόθεση Γεωργίου ν. Αστυνομίας

(2005)2 Α.Α.Δ. 515 όπου στη σελίδα 524 αναφέρονται τ΄ ακόλουθα: "Τα όσα επισημαίνονται στο λόγο αυτό της έφεσης πρέπει να ιδωθούν μέσα στο πλαίσιο των αρχών που διέπουν το στάδιο της εκ πρώτης όψεως υπόθεσης και του έργου που έχει το Δικαστήριο ν΄ επιτελέσει. Στο στάδιο αυτό, το Δικαστήριο δεν προβαίνει σ΄ αξιολόγηση της μαρτυρίας - (βλ. Παναγιώτου κ.ά. ν. Αστυνομίας

(2000)2 Α.Α.Δ. 191, 196) αλλά περιορίζεται σε γενική θεώρησή της, με σκοπό να διαπιστώσει εάν υπάρχουν στη μαρτυρία θεμελιακές αντιφάσεις ή είναι η μαρτυρία καταφανώς αναξιόπιστη, ώστε να μην μπορεί να στηριχθεί σ΄ αυτή. Ούτε είναι αναγκαίο να σχολιάσει επιχειρήματα της Υπεράσπισης (βλ. Βασιλείου ν. Δημοκρατίας

(2002)2 ΑΑΔ 104, 136)". Οι Κατηγορούμενοι κατηγορούνται για κλοπή του αυτοκινήτου JY142. Η μαρτυρία που αφορά το γεγονός ότι οι δύο Κατηγορούμενου είχαν στην κατοχή τους τ΄ αυτοκίνητο προήλθε από μάρτυρες οι οποίοι κηρύχθηκαν εχθρικοί. Όταν ένας μάρτυρας κηρυχθεί εχθρικός η προφορική μαρτυρία που έχει δώσει στο Δικαστήριο, παρά το ότι μπορεί να θεωρηθεί ως αναξιόπιστη, εν τούτοις παραμένει ως μαρτυρία και η αξιολόγησή της επαφίεται στο Δικαστήριο. Στην υπόθεση Στυλιανού ν. Δημοκρατίας ο τότε Πρόεδρος του Ανωτάτου Δικαστηρίου κος Τριανταφυλλίδης ανέφερε τ΄ ακόλουθα: "Η μαρτυρία ενός μάρτυρα κατηγορίας που με την άδεια του Δικαστηρίου έχει κηρυχθεί ως εχθρικός μάρτυρας, είναι μαρτυρία που εξακολουθεί να αποτελεί μέρος της όλης μαρτυρίας που βρίσκεται ενώπιον του πρωτόδικου Δικαστηρίου, έστω και αν είναι μαρτυρία που θα έπρεπε να θεωρείται αναξιόπιστη και γενικά μαρτυρία ασήμαντης αξίας.". Βλ. επίσης Archbold 2002, παράγραφος 8-100 κ.ε. και Blackstone´s Criminal Practice 2003, παράγραφος F. 6.19 κ.ε. Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι εκτός από τη μαρτυρία του κου Ανδρέα Κωνσταντίνου Πεγιώτη (ΜΚ5) και του κου Αιμάν Χάννυ (ΜΚ6), οι οποίοι κηρύχθηκαν από το Δικαστήριο ως εχθρικοί μάρτυρες δεν υπάρχει οποιαδήποτε άλλη μαρτυρία που να συνδέει τους Κατηγορούμενους με τη διάπραξη του αδικήματος για τ΄ οποίο κατηγορούνται. Το ερώτημα που εγείρεται είναι κατά πόσο το σύνολο της μαρτυρίας της Κατηγορούσας Αρχής στερείται πειστικότητας μέσα στα πλαίσια του δεύτερου σκέλους της απόφασης Χριστοδούλου (ανωτέρω) σε βαθμό που να δικαιολογεί την απαλλαγή των Κατηγορουμένων. Έχω εξετάσει πολύ προσεκτικά το θέμα και έχω καταλήξει στο συμπέρασμα κατά την εξέταση του ερωτήματος αν οι Κατηγορούμενοι θα κληθούν σε απολογία δεν μπορώ να παραγνωρίσω εντελώς τη μαρτυρία του Πεγιώτη (ΜΚ5) και του Χάννυ (ΜΚ6). Μέσα σ΄ αυτά τα πλαίσια παρατηρώ ότι η προφορική μαρτυρία του Πεγιώτη (ΜΚ5) και Χάννυ (ΜΚ6), η οποία είναι επαναλαμβάνω η μόνη μαρτυρία που εμπλέκει τους Κατηγορούμενους, ήταν στην ολότητά της αντιφατική και προβάλλονταν διαφορετικές εκδοχές για το τι ακριβώς διαδραματίστηκε από τους δύο αυτούς μάρτυρες. Οι ουσιώδεις αντιφάσεις των δύο πιο πάνω βασικών μαρτύρων κατά την κρίση μου αδυνατίζουν την υπόθεση της Κατηγορούσας Αρχής έτσι ώστε να στερείται πειστικότητας σε τέτοιο βαθμό που κανένα λογικό Δικαστήριο δεν θα μπορούσε να στηριχθεί πάνω της για να καταλήξει σ΄ εύρημα ενοχής. Έχοντας υπόψη όλα τα πιο πάνω έχω καταλήξει ότι δεν έχει αποδειχθεί εκ πρώτης όψεως υπόθεση εναντίον των Κατηγορουμένων για να κληθούν σ΄ απολογία. Οι Κατηγορούμενοι 1 και 2 αθωώνονται και απαλλάσσονται στην κατηγορία που αντιμετωπίζουν. (Υπ.) .......................... Ε. Γεωργίου - Αντωνίου, Ε.Δ. ΓΓ/ cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο