Αστυνομικού Διευθυντή Λάρνακος ν. Γεώργιου Χ"Χριστοδούλου, Αρ. Υπόθεσης: 15185/07, 26.03.2008

(4)και 20Α του περί Μηχανοκινήτων Οχημάτων και Τροχαίας Κινήσεως Νόμου, Ν. 86/

1. Σύμφωνα με τις λεπτομέρειες του αδικήματος ο κατηγορούμενος στις 22.12.06 στη λεωφόρο Γρίβα Διγενή στη Λάρνακα της επαρχίας Λάρνακας οδηγούσε το μηχανοκίνητο όχημα με αριθμό εγγραφής ΚΝΑ893 χωρίς να καταβάλλει προσήκουσα επιμέλεια και προσοχή. Η Κατηγορούσα Αρχή παρουσίασε στο δικαστήριο δύο μάρτυρες. Τούτοι είναι ο αστ. 2933 Γ. Γεωργίου (ΜΚ1) και ο αναπλ. λοχίας 585 Β. Ταντής (ΜΚ2). Για την υπεράσπιση μαρτυρία έδωσε μόνο ο κατηγορούμενος και τούτο αφότου κλήθηκε σε απολογία. Εν συντομία τα γεγονότα της όλης υπόθεσης έχουν ως ακολούθως. Στις 22.12.06 ο ΜΚ2 οδηγούσε την υπηρεσιακή μοτοσυκλέτα με αριθμό εγγραφής ΚJL125 στη λεωφόρο Γρίβα Διγενή, από παραλία προς πυροσβεστική. Η τροχαία κίνηση της κατεύθυνσής του ήταν πυκνή. Ευρισκόμενος πίσω από ακινητοποιημένη, ένεκα της τροχαίας κίνησης, μπετονιέρα, αντιλήφθηκε πιο μπροστά και στην εξ΄ αντιθέτου λωρίδα κυκλοφορίας όχημα σταθμευμένο εν μέρει επί του πεζοδρομίου και εν μέρει επί της ασφάλτου. Επειδή το εν λόγω όχημα παρεμπόδιζε την τροχαία κίνηση που κινείτο από πυροσβεστική προς παραλία, ο ΜΚ2 αποφάσισε να μεταβεί στο μέρος και να διευθετήσει τη μετακίνηση τούτου. Για την εκπλήρωση της πρόθεσής του ο ΜΚ2 επιχείρησε να προσπεράσει την προπορευόμενη μπετονιέρα. Σ΄ αυτή όμως την προσπάθεια βρέθηκε αντιμέτωπος με το όχημα του κατηγορουμένου. Κατά τον ίδιο χρόνο ο κατηγορούμενος οδηγούσε το βαν όχημα με αριθμό εγγραφής ΚΝΑ
2. Το όχημα του κατηγορουμένου ευρισκόταν επί της οδού Άρτας. Πρόκειται για δρόμο ο οποίος παρεμβάλει τη λεωφόρο Γρίβα Διγενή εξ αριστερών ως η πορεία του ΜΚ
3. Στο αλτ της οδούς Άρτας με τη λεωφόρο Γρίβα Διγενή η προπορευόμενη του ΜΚ2 μπετονιέρα άφησε ανοικτό χώρο, δίδοντας έτσι την ευχέρεια στον κατηγορούμενο να εισέλθει εντός της λεωφόρου. Πρόθεση του κατηγορουμένου ήταν να καλύψει ολόκληρη την αριστερή, ως η πορεία του ΜΚ2, λωρίδα κυκλοφορίας της λεωφόρου Γρίβα Διγενή και να στρίψει δεξιά προς παραλία. Κατά τον ίδιο χρόνο η μοτοσυκλέτα προσπερνούσε τη μπετονιέρα και ο κατηγορούμενος εξερχόταν της παρόδου. Τούτο είχε ως αποτέλεσμα τη σύγκρουση μεταξύ των δύο οχημάτων. Πέραν των πιο πάνω, αξίζει να σημειωθεί εδώ ότι αντικείμενο αμφισβήτησης αποτέλεσαν οι ενέργειες των δύο οδηγών και άλλα παρεμφερή θέματα. Ήταν η θέση του κατηγορουμένου ότι η μπετονιέρα του έδωσε προτεραιότητα, δεν είχε ορατότητα των οχημάτων πίσω από τη μπετονιέρα, ότι η μοτοσυκλέτα κινείτο στην αντίθετη της μπετονιέρας λωρίδα κυκλοφορίας και ότι η σύγκρουση, η οποία έλαβε χώραν μόλις το όχημα του κινήθηκε πιο μπροστά, προκλήθηκε όταν ο ΜΚ2 επιχείρησε να επανέλθει από τη δεξιά λωρίδα κυκλοφορίας στην αριστερή. Τέλος, ήταν η θέση του κατηγορουμένου ότι πέραν της μπετονιέρας, λεωφορείο το οποίο είχε κατεύθυνση από πυροσβεστική προς παραλία σταμάτησε και του έδωσε προτεραιότητα. Στον αντίποδα ο ΜΚ2 ισχυρίζεται ότι προ της σύγκρουσης κινείτο στην αριστερή λωρίδα κυκλοφορίας και ότι όταν ο ίδιος ξεπρόβαλε στο πλάι της μπετονιέρας το όχημα του κατηγορουμένου βρισκόταν ακόμη στο ύψος του μπροστινού αριστερού μέρους της μπετονιέρας. Παρότι διενήργησε και δεξιό ελιγμό, εφόσον ο κατηγορούμενος δεν σταμάτησε το όχημά του πριν τη σύγκρουση, προκλήθηκε το δυστύχημα. Περαιτέρω, θέση του ΜΚ2 ήταν ότι κανένα λεωφορείο δεν έδωσε προτεραιότητα στον κατηγορούμενο, εφόσον ήταν αδύνατο για οιονδήποτε όχημα και δη λεωφορείο να διέλθει από το σημείο της λεωφόρου Γρίβα Διγενή όπου ήταν ακινητοποιημένο το όχημα που πρόθεση του ΜΚ2 ήταν να ζητήσει όπως μετακινηθεί. Κρίνω ορθό σε αυτό το στάδιο της απόφασης να εντοπίσω και να παραθέσω εκείνη τη πτυχή του μαρτυρικού υλικού που δυνατό να θεωρηθεί ως πραγματική μαρτυρία. Άλλωστε, ο εντοπισμός αυτού του είδους της μαρτυρίας σε αυτό το στάδιο της απόφασης κρίνεται αναγκαίος εφόσον θα συνδράμει στην αξιολόγηση του μαρτυρικού υλικού διά των αντικειμενικών συμπερασμάτων που δυνατό να προκύπτουν από την αντιδιαστολή των εκατέρωθεν θέσεων με την πραγματική μαρτυρία (βλ. Knell ν. Αστυνομίας

(1993)2 ΑΑΔ 51). Σημειώνω ότι ως πραγματική μαρτυρία αποδέχομαι τα μορφολογικά χαρακτηριστικά της λεωφόρου όπου επεσυνέβη το δυστύχημα. Όπως προανέφερα η λεωφόρος Γρίβα Διγενή με κατεύθυνση από παραλία προς πυροσβεστική παρεμβάλλεται αριστερά από την οδό Άρτας. Περαιτέρω, η λεωφόρος Γρίβα Διγενή είναι δρόμος δύο κατευθύνσεων με μια λωρίδα κυκλοφορίας ανά κατεύθυνση. Πλάτος κάθε λωρίδας κυκλοφορίας, οι οποίες διακρίνονται από άσπρη διακεκομμένη γραμμή, είναι 4,5 μέτρα ενώ, πλησίον των φώτων πυροσβεστικής ευρίσκεται ζωγραφιστή στην άσφαλτο νησίδα η οποία μειώνει το αντίστοιχο των δύο λωρίδων πλάτος σε 3,8 μέτρα για τη λωρίδα κυκλοφορίας από παραλία προς πυροσβεστική και σε 3,3 μέτρα για την εξ αντιθέτου λωρίδα κυκλοφορίας. Πέραν των πιο πάνω, πραγματική μαρτυρία αποτελεί και η τελική θέση του οχήματος του κατηγορουμένου. Τούτη είναι ως υποδεικνύεται στο τεκμήριο 3 με το γράμμα Α1. Ως πραγματική μαρτυρία εκλαμβάνω και τα ίχνη γδαρσίματος που ευρίσκονται στη δεξιά λωρίδα κυκλοφορίας και που στο τεκμήριο 3 υποδεικνύονται με το γράμμα Γ. Τέλος, ως πραγματική μαρτυρία εκλαμβάνω και τις ζημίες επί των δύο οχημάτων. Το μεν όχημα του κατηγορουμένου φέρει τρίψιμο στο μπροστινό προφυλακτήρα και στη γρίλια το οποίο απέχει 0,6 μέτρα από το μπροστινό αριστερό άκρο του οχήματος. Για τη δε μοτοσυκλέτα, έσπασε η πίσω αριστερή θήκη, ζάβωσε το πίσω αριστερό προστατευτικό κάγκελο, κόπηκαν τα σίδερα που υποβαστούν τα προστατευτικά κάγκελα δεξιά και αριστερά, φέρει τρίψιμο και ζάβωμα των δεξιών προστατευτικών κάγκελων, ελαφρύ τρίψιμο χειρολαβής μπροστινού φρένου και ζημία στο μπροστινό ανεμοθώρακα. Παρακολούθησα τους μάρτυρες κατά τη διάρκεια της ζωντανής ατμόσφαιρας της διαδικασίας και αποτίμησα τη συνολική τους παρουσία κατά την εξιστόρηση των γεγονότων, στη βάση των εγγενών της μαρτυρίας τους χαρακτηριστικών (πηγή γνώσεων, ύπαρξη προσωπικού συμφέροντος, ακεραιότητα και προκατάληψη, ανιδιοτέλεια, αληθοφάνεια-βλ. Phipson on Evidence, 16th edition, σελ. 333). Στην εν λόγω ενέργεια προέβηκα έχοντας επίγνωση ότι η αξιολόγηση της μαρτυρίας ενός εκάστου των μαρτύρων δεν περιορίζεται στην ατομική κρίση του καθενός ξεχωριστά, αλλά επεκτείνεται και στα συμπεράσματα που προκύπτουν από το συσχετισμό, αντιπαραβολή και διερεύνηση της αντικειμενικής υπόστασης των εκατέρωθεν θέσεων (βλ. Στυλιανίδης ν. Χατζηπιέρας

(1992)1 Α.Α.Δ. 1056). Καθ' όλη τη διάρκεια αυτής της έκφανσης της διαδικασίας είχα κατά νου ότι η αποτίμηση της αξιοπιστίας μάρτυρα είναι έργο διακριτό και εντελώς αποσυναρτημένο από οποιοδήποτε βάρος απόδειξης (βλ. Αγαθοκλέους κ.α. ν. Αστυνομίας

(2001)2 Α.Α.Δ. 316 και Αθανασίου κ.α. ν. Κουνούνη

(1997)1 Α.Α.Δ. 614). Σε ότι αφορά το ΜΚ1, ουδεμία αμφιβολία έχω για την ειλικρίνεια τούτου. Η σταθερότητα και το ύφος του μάρτυρα κατά την εξιστόρηση των γεγονότων εμπλούτισε μόνο την κατά τα άλλα αξιόπιστη μαρτυρία του. Οι παρατηρήσεις του μάρτυρα στη σκηνή του δυστυχήματος αλλά και οι σχετικές τούτων μετρήσεις, δεν αμφισβητήθηκαν από την υπεράσπιση. Ανάλογα ισχύουν και για το σημείο σύγκρουσης που ούτως ή άλλως υποδείχθηκε στο μάρτυρα από τον κατηγορούμενο. Εν πάση όμως περιπτώσει, οι επεξηγήσεις στις οποίες προέβη ο ΜΚ1 για τον προσδιορισμό του σημείου σύγκρουσης, συναρτώμενες με τα ίχνη γδαρσίματος που άφησε η μοτοσυκλέτα επί της ασφάλτου και τις ζημίες επί του οχήματος του κατηγορουμένου, δεν μου αφήνουν καμία αμφιβολία για την ορθότητα του αναφερόμενου σημείου ως σημείου σύγκρουσης. Το σύνολο της μαρτυρίας του ΜΚ1 το αποδέχομαι ως ορθό και αληθινό. Έκδηλη ήταν η αληθοφάνεια και η ειλικρίνεια και του ΜΚ2. Η σταθερότητα, η σαφήνεια και η επεξηγηματικότητά του κατά την εξιστόρηση των γεγονότων, αποτελούν στοιχεία που συνέθεσαν την αξιόπιστη εικόνα του μάρτυρα. Δεν παραλείπω εδώ και το περιεχόμενο της μαρτυρίας του το οποίο επίσης συνέδραμε θετικά στην αξιολόγηση του μάρτυρα. Επί του προκειμένου, σχετικές είναι οι επεξηγήσεις που ακολουθούν. Στον αντίποδα ο κατηγορούμενος δεν μου άφησε καλή εντύπωση. Διστακτικός στις απαντήσεις του, ασαφής και αόριστος, δεν κατόρθωσε να πείσει για την ειλικρίνεια του. Επικουρικά αναφέρω και το περιεχόμενο της μαρτυρίας του το οποίο όχι μόνο δεν υποστηρίζεται αλλά και απορρίπτεται από την πραγματική μαρτυρία. Οι λόγοι που με οδήγησαν σε αυτήν την κατάληξη, εδραζόμενοι ιδιαίτερα στο περιεχόμενο της μαρτυρίας του, επεξηγούνται πιο κάτω. Όπως προανέφερα οι εκατέρωθεν θέσεις των δύο ενεχόμενων στο δυστύχημα οδηγών, διαδραμάτισαν το δικό τους ρόλο κατά την αξιολόγηση της αξιοπιστίας τούτων. Προκύπτει ότι οι δύο θέσεις διίστανται. Ο μεν κατηγορούμενος ισχυρίστηκε ότι μόλις το όχημα του κινήθηκε πιο μπροστά κτύπησε με τη μοτοσυκλέτα του ΜΚ2, ενώ ο ΜΚ2 ισχυρίστηκε ότι κατά τον επίδικο χρόνο, δηλαδή όταν ο ίδιος ξεπρόβαλε στο πλάι της μπετονιέρας, το όχημα του κατηγορουμένου εισήλθε στη λεωφόρο Γρίβα Διγενή μόλις ένα πόδι. Όπως προκύπτει από την πραγματική μαρτυρία και το σημείο σύγκρουσης, τούτη η θέση του κατηγορουμένου δεν ευσταθεί. Κατ΄ αρχάς, το σημείο σύγκρουσης απέχει 0,1 μέτρα από τη διακεκομμένη γραμμή μεταξύ των δύο αντίθετων λωρίδων κυκλοφορίας και ευρίσκεται εντός της αριστερής λωρίδας, κυκλοφορίας. Προκύπτει έτσι ότι ο κατηγορούμενος κινήθηκε 4,4 μέτρα μέχρι το σημείο σύγκρουσης, εφόσον ολόκληρο το πλάτος της λωρίδας είναι 4,5 μέτρα. Περαιτέρω, οι ζημίες στη μοτοσυκλέτα εντοπίζονται στο πίσω μέρος τούτης, στοιχείο που αποδεικνύει ότι το μπροστινό μέρος της μοτοσυκλέτας κινήθηκε μπροστά από ολόκληρο το πλάτος του οχήματος του κατηγορουμένου ενώ η σύγκρουση έγινε με το πίσω αριστερό μέρος της μοτοσυκλέτας. Το ίδιο αποδεικνύουν και οι ζημιές επί του οχήματος του κατηγορουμένου. Ως η φορά ενός έκαστου των ενεχόμενων στο δυστύχημα οχημάτων, ο ΜΚ2 αντίκρισε πρώτα το δεξιό μπροστινό μέρος του οχήματος του κατηγορουμένου και μετά το αριστερό. Παρόλα τούτα, η ζημία επί του οχήματος του κατηγορουμένου, ως τούτη προκλήθηκε από το δυστύχημα, εντοπίζεται πλησίον του αριστερού άκρου και όχι του δεξιού. Όλα τα πιο πάνω μαρτυρούν ότι η σύγκρουση μεταξύ των δύο οχημάτων έλαβε χώραν όχι μόλις ο κατηγορούμενος εισήλθε στη λεωφόρο Γρίβα Διγενή ως ισχυρίστηκε αλλά, αφότου ο ΜΚ2 ξεπρόβαλε στο πλάι της μπετονιέρας κινήθηκε μια απόσταση πέραν των 1,4 μέτρων και τότε έγινε η σύγκρουση. Αναφέρομαι σε ελάχιστη απόσταση 1,4 μέτρα εφόσον το πλάτος του οχήματος του κατηγορουμένου είναι 2,00μ. και οι ζημίες εντοπίζονται στα 0,6 μ. μακριά από το αριστερό μπροστινό άκρο. Δοθέντος ότι και η μοτοσυκλέτα έχει κάποιο μήκος, σημαίνει ότι ο ΜΚ2 από τη στιγμή που ξεπρόβαλε στο πλάι της μπετονιέρας κινήθηκε την απόσταση που χώριζε τη μπετονιέρα από το όχημα του κατηγορουμένου, το πλάτος του οχήματος του κατηγορουμένου από το δεξιό μπροστινό άκρο μέχρι το σημείο επαφής (1,4μ) και το μήκος της μοτοσυκλέτας από το σημείο επαφής τούτης μέχρι το μπροστινό τροχό. Όλα τα πιο πάνω δεν συνάδουν με τη θέση του κατηγορουμένου ότι μόλις κινήθηκε πιο μπροστά, δηλαδή από την οδό Άρτας στη λεωφόρο Γρίβα Διγενή, κτύπησε την αστυνομική μοτοσυκλέτα αλλά, υποστηρίζουν ότι μόλις ο κατηγορούμενος κινήθηκε προς τη λεωφόρο Γρίβα Διγενή ξεπρόβαλε η μοτοσυκλέτα του ΜΚ2 στο πλάι της μπετονιέρας και ότι τα δύο οχήματα κινήθηκαν προς την εκατέρωθεν κατεύθυνση τους και διένυσαν τις αποστάσεις που προανέφερα, ενώ στη συνέχεια επεσυνέβη η σύγκρουση. Ανυπόστατη όμως κρίνω και την άλλη θέση του κατηγορουμένου, δηλαδή ότι λεωφορείο το οποίο οδηγείτο στην εξ αντιθέτου του ΜΚ2 κατεύθυνση, του έδωσε προτεραιότητα. Η πραγματική μαρτυρία και πάλιν υποστηρίζει ότι κάτι τέτοιο ήταν αδύνατο. Τα ίχνη γδαρσίματος της μοτοσυκλέτας του ΜΚ2 επί της ασφάλτου απέχουν μεταξύ 2,5 μ. και 5,4 μ. από το σημείο σύγκρουσης. Τούτη η απόσταση είναι προς την κατεύθυνση που ο κατηγορούμενος ισχυρίζεται ότι ευρισκόταν το λεωφορείο. Καθίσταται έτσι αντιληπτό ότι εάν όντως υπήρχε λεωφορείο ο ΜΚ2 με την πτώση του θα κτυπούσε επάνω σε αυτό. Περαιτέρω, σημειώνω εδώ και την αναμφισβήτητη θέση του ΜΚ2 ότι ακινητοποιημένο όχημα εντός της λεωφόρου Γρίβα Διγενή εμπόδιζε την τροχαία κίνηση από πυροσβεστική προς παραλία και τούτος άλλωστε ήταν και ο λόγος που ο ΜΚ2 οδήγησε προς εκείνη την κατεύθυνση. Η μη αμφισβήτηση του ΜΚ2 για τις επιπτώσεις στάθμευσης του εν λόγω οχήματος, δηλάδή ότι τα διερχόμενα οχήματα δεν μπορούσαν να διέλθουν από το εν λόγω σημείο, συγκεραστικά των όσων προανέφερα, καθορίζει την τύχη και αυτής της θέσης του κατηγορουμένου. Ανάλογη η διαπίστωσή μου και για τη θέση του κατηγορουμένου ότι η μοτοσυκλέτα δεν οδηγείτο στην αριστερή λωρίδα αλλά στη δεξιά και ότι η σύγκρουση επεσυνέβη όταν ο ΜΚ2 προσπαθούσε να επανέλθει από τη δεξιά λωρίδα κυκλοφορίας στην αριστερή. Εν πρώτοις, εφόσον ο κατηγορούμενος αναφέρει στο τεκμήριο 4 ότι είδε τη μοτοσυκλέτα κατά τη σύγκρουση, τότε πώς γνωρίζει σε ποια λωρίδα κυκλοφορίας κινείτο προ της σύγκρουσης, δεδομένου μάλιστα ότι το σημείο σύγκρουσης που ο ίδιος υπέδειξε, είναι εντός της αριστερής λωρίδας κυκλοφορίας και τότε είναι η στιγμή που είδε τη μοτοσυκλέτα. Πέραν αυτής της διάστασης, ούτε και η φορά των ιχνών γδαρσίματος επί της ασφάλτου υποστηρίζει τη θέση του κατηγορουμένου. Τούτα τα ίχνη, τα οποία έχουν δεξιά κλίση, υποστηρίζουν τη θέση του ΜΚ2 ότι επιχείρησε ελιγμό δεξιά, ενώ και η λογική επιτάσσει πως εάν ο ΜΚ2 επιχειρούσε ελιγμό αριστερά, τότε με τη σύγκρουση η μοτοσυκλέτα, δοθέντος ότι κτυπήθηκε στο πίσω άκρο, θα έπεφτε αριστερά και όχι δεξιά. Ως εκ τούτου, ούτε αυτή τη θέση του κατηγορουμένου την αποδέχομαι. Τέλος, ούτε τον ισχυρισμό του κατηγορουμένου περί υπερβολικής ταχύτητας του ΜΚ2 τον αποδέχομαι. Δεν αποδέχομαι τούτον εφόσον ο ΜΚ2 ισχυρίστηκε ότι δεν κινείτο με υπερβολική ταχύτητα και δεν αμφισβητήθηκε σχετικά. Περαιτέρω, ο υπό κρίση ισχυρισμός πρωτοεμφανίστηκε στο στάδιο της αντεξέτασης του κατηγορουμένου. Τέτοια πρακτική, δηλαδή παράλειψη υποβολής θέσης σε μάρτυρα της άλλης πλευράς και εν συνεχεία έγερση τούτης, δεν συνάδει με το αντιπαραθετικό σύστημα δικαίου που επικρατεί στη χώρα μας ενώ ακόμη, η όλη ενέργεια επισκιάζει την εν λόγω θέση με πέπλο αντινομίας και αναληθοφάνειας (βλ. Frederickou Schools Co. Ltd κ.α. ν. Acuac Inc.

(2002)1 ΑΑΔ 1527). Γι΄ αυτό το λόγο ούτε την εν λόγω θέση του κατηγορουμένου την αποδέχομαι. Εν ολίγοις, όλα τα πιο πάνω είναι οι λόγοι για τους οποίους δεν αποδέχομαι τη μαρτυρία του κατηγορουμένου στην έκταση που τούτη συγκρούεται με την αξιόπιστη αλλά και την πραγματική μαρτυρία. Ό,τι προκύπτει συγκεραστικά των πιο πάνω διαπιστώσεων αλλά και από το σύνολο της αξιόπιστης και πραγματικής μαρτυρίας είναι πως τη στιγμή που ο ΜΚ2 ξεπρόβαλε με τη μοτοσυκλέτα του στο πλάι της μπετονιέρας ο κατηγορούμενος ευρισκόταν κάθετα στην άκρια της ίδιας λωρίδας κυκλοφορίας, ένα πόδι ενός τούτης. Τα δύο οχήματα συνέχισαν να κινούνται προς την εκατέρωθεν τούτων κατεύθυνση και έτσι προκλήθηκε το δυστύχημα. Η τελική θέση του οχήματος του κατηγορουμένου σε συνδυασμό με το σημείο σύγκρουσης αποκαλύπτει ότι το όχημα του κατηγορουμένου δεν ακινητοποιήθηκε αμέσως, δηλαδή στο σημείο σύγκρουσης, αλλά κινήθηκε και κάλυψε απόσταση άλλων 1,7 μ. Προκύπτει τούτο εφόσον το σημείο σύγκρουσης απέχει 4,6μ. από το πεζοδρόμιο της δεξιάς λωρίδας κυκλοφορίας ενώ το αριστερό μπροστινό μέρος του οχήματος του κατηγορουμένου απέχει από το ίδιο σημείο μόλις 2,9 μ. Απ΄ όλα τα πιο πάνω προκύπτει πως από τη στιγμή που ξεπρόβαλε ο ΜΚ2 στο πλάι της μπετονιέρας, ο κατηγορούμενος κινήθηκε κάτι πιο λίγο από 4,4 μ. μέχρι το σημείο σύγκρουσης και ακόμη 1,7 μ. μέχρις ότου ακινητοποιήσει το όχημά του. Συνολικά κινήθηκε μια απόσταση περί τα 6,0 μ. Αξίζει να σημειωθεί ότι ο κος Ινδιάνος ισχυρίστηκε πως το δικαστήριο πρέπει να απαλλάξει τον κατηγορούμενο εφόσον οι ενέργειες του ΜΚ2 ήταν μη αναμενόμενες αλλά και μη προβλέψιμες. Στον αντίποδα η κατηγορούσα αρχή ισχυρίστηκε ότι ο κατηγορούμενος είχε τόσο το χρόνο όσο και το χώρο για να εντοπίσει το ΜΚ2 και να αποφύγει τη σύγκρουση και τούτο συνιστά αμέλεια. Είμαι της γνώμης ότι δεν πρόκειται εδώ για περίπτωση ανακοπής πορείας. Είναι γεγονός πως, όντας σταματημένα τα οχήματα στη λεωφόρο Γρίβα Διγενή, ο κατηγορούμενος εξερχόμενος από την πάροδο με τη μπετονιέρα να βρίσκεται δεξιά ως η κατεύθυνσή του και να καλύπτει την εν λόγω λωρίδα κυκλοφορίας αλλά και να αφαιρεί το δικαίωμα όρασης προς εκείνη την κατεύθυνση, δεν ήταν δυνατό να αναμένει το ΜΚ2 ή οιονδήποτε μοτοσυκλετιστή να προσπεράσει την μπετονιέρα εκ των δεξιών της. Ο νουνεχής άλλωστε οδηγός αναμένει όλους όσους χρησιμοποιούν τους δρόμους να πράττουν τούτο με σωφροσύνη, σύνεση και υπακούοντας στους νόμους και κανονισμούς οδικής κυκλοφορίας (βλ. Νικολαϊδης ν. Κλεοβούλου

(1992)1 ΑΑΔ 422, 428). Παρόλα ταύτα, στη δοσμένη περίπτωση ο κατηγορούμενος δεν απαλλάσσεται ευθύνης. Όπως προανέφερα, από τη στιγμή που ο μοτοσυκλετιστής μπορούσε να γίνει αντιληπτός από τον κατηγορούμενο, η απόσταση που χώριζε τους δύο ήταν περί τα 4,4μ. Ο κατηγορούμενος δήλωσε όμως πως αντιλήφθηκε το μοτοσυκλετιστή μόνο κατά τη σύγκρουση, δηλαδή αφότου κινήθηκε 4,4μ. περίπου. Ό,τι προκύπτει από αυτά τα γεγονότα αλλά και τη δήλωση του κατηγορουμένου είναι πως κατ΄ αυτό το χρόνο, δηλαδή από τη στιγμή που ο μοτοσυκλετιστής ξεπρόβαλε στο πλάι της μπετονιέρας μέχρι τη στιγμή της σύγκρουσης, ο κατηγορούμενος δεν είχε δέουσα παρατηρητικότητα της έμπροσθέν του τροχαίας κίνησης. Τούτη μάλιστα η διαπίστωση ενισχύεται εάν ληφθεί υπόψη και η τελική θέση του οχήματος του κατηγορουμένου σε συνάρτηση με το σημείο σύγκρουσης. Όπως φαίνεται στο τεκμήριο 3 το όχημα του κατηγορουμένου δεν ακινητοποιήθηκε στο σημείο σύγκρουσης αλλά συνέχισε την πορεία του προς τα εμπρός για άλλα 1,7μ. περίπου. Προκύπτει λοιπόν ότι ακόμη και μετά τη σύγκρουση το όχημα του κατηγορουμένου κινείτο. Αυτή δε η απόσταση των 1,7μ. συγκεραστικά της απόστασης που προανέφερα ότι χώριζε τα δύο οχήματα. Προκύπτει λοιπόν ότι ο κατηγορούμενος δεν ήταν εις θέση να ακινητοποιήσει το όχημά του ένεκα μειωμένης παρατηρητικότητας, ούτε και στο σημείο σύγκρουσης, παρότι κινείτο με μικρή, ως ανέφερε, ταχύτητα. Απ΄ όλα τα πιο πάνω συνάγεται ότι ο κατηγορούμενος εισερχόμενος εντός της λεωφόρου Γρίβα Διγενή δεν είχε την αναγκαία υπό τις περιστάσεις παρατηρητικότητα. Οι περιβάλλουσες βέβαια περιστάσεις ήταν η πολύ πυκνή τροχαία κίνηση αλλά και η τυφλή στροφή που ο κατηγορούμενος επιχειρούσε. Μπορεί μεν ο κατηγορούμενος δικαιωματικά να μην ανέμενε οιονδήποτε όχημα να ξεπροβάλει στο πλάι της μπετονιέρας, τούτο όμως δεν τον απάλλασσε και της υποχρέωσής του για δέουσα παρατηρητικότητα των όσων διαδραματίζονταν μπροστά του. Παρότι απροσδόκητη η εμφάνιση της μοτοσυκλέτας, τούτο δεν σημαίνει πως από τη στιγμή που ο μοτοσυκλετιστής εμφανίστηκε έμπροσθεν του κατηγορουμένου και εφόσον ο τελευταίος είχε τόσο το χρόνο όσο και το χώρο να ακινητοποιήσει το όχημά του, απαλλάσσεται ευθύνης, ένεκα της συντρέχουσας αμέλειας του ΜΚ2. Μοναδική εξήγηση γιατί ο κατηγορούμενος δεν αντιλήφθηκε πρότερων της σύγκρουσης το ΜΚ2 είναι η έλλειψη δέουσας παρατηρητικότητας από μέρους του κατηγορουμένου. Αυτή η κατάληξη καθορίζει βεβαίως και την τύχη της όλης υπόθεσης εφόσον, όπως τονίζεται στην απόφαση Σιλβέστρου ν. Αστυνομίας

(1996)2 ΑΑΔ 151, 158, ο οδηγός υπέχει καθήκον τήρησης της δέουσας παρατηρητικότητας πάντοτε και κάτω απ΄ όλες τις περιστάσεις. Για όλους τους πιο πάνω λόγους κρίνω τον κατηγορούμενο ένοχο στην κατηγορία που αντιμετωπίζει. (Υπ.) .......... Λ. Α. Παντελή, Ε.Δ. Πιστό Αντίγραφο Πρωτοκολλητής cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο