Αστυνομικός Διευθυντής Λάρνακας ν. Χριστίνα Ευρυπίδου Χίιτρακ, Αρ. Υπόθεσης:13370/07, 31 Μαρτίου, 2008 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDLAR:2008:B30 ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΑΡΝΑΚΑΣ Ενώπιον:- Χρήστου Γ. Φιλίππου, Ε.Δ. Αρ. Υπόθεσης:13370/07 Αστυνομικός Διευθυντής Λάρνακας - ν - Χριστίνα Ευρυπίδου Χίιτρακ Κατηγορουμένης ------- Ημερομηνία: 31 Μαρτίου, 2008 ΕΜΦΑΝΙΣΕΙΣ: Για την Κατηγορούσα Αρχή: κα Χρ. Θεμιστοκλέους Για την κατηγορούμενη: κ. Χρ. Ιωσηφίδης Κατηγορούμενη παρούσα Α Π Ο Φ Α Σ Η ΤΑ ΑΔΙΚΗΜΑΤΑ: Η κατηγορούμενη παραδέχθηκε την κατηγορία 4 που αφορά το αδίκημα της μέθης. Τα υπόλοιπα αδικήματα που αντιμετωπίζει στο ίδιο κατηγορητήριο δεν τα παραδέχθηκε και ακολούθησε σε σχέση με αυτά ακροαματική διαδικασία. Η κατηγορία 1 αφορά το αδίκημα της επίθεσης που προκαλεί πραγματική σωματική βλάβη. Σύμφωνα με τις λεπτομέρειες αυτής της κατηγορίας η κατηγορούμενη την 1.07.2007 στο δρόμο Λάρνακας - Δεκέλειας (ΧΠ) Ορόκλινης της Επαρχίας Λάρνακας παράνομα επιτέθηκε στον Ε/Αστ. 5468 θ. Θεμιστοκλέους του ΟΠΟΔ Αρχηγείου και προξένησε σε αυτόν πραγματική σωματική βλάβη. Στη κατηγορία 2 η κατηγορούμενη αντιμετωπίζει το αδίκημα της ανησυχίας όταν στον ίδιο τόπο και κατά τον ίδιο χρόνο όπως αναφέρονται στη 1η κατηγορία χωρίς εύλογη αιτία προκάλεσε θόρυβο ή ταραχή σε δημόσιο μέρος δηλαδή έξω από τον Αστυνομικό Σταθμό Ορόκλινης με τέτοιο τρόπο που ενδέχετο να προκαλέσει διασάλευση της ειρήνης. Το αδίκημα της κατηγορίας 3 αφορά συμπεριφορά διασαλεύουσα την ειρήνη όταν η κατηγορούμενη στον ίδιο τόπο και κατά τον ίδιο χρόνο που αναφέρονται στη 1η κατηγορία συμπεριφέρθηκε σε δημόσιο μέρος κατά τρόπο που προκάλεσε διασάλευση της ειρήνης δηλαδή σήκωσε τη φανέλα της και έδειξε τα στήθη της. Οι κατηγορίες 5 και 6 αφορούν τα αδικήματα της δημόσιας εξύβρισης όταν στον ίδιο τόπο και κατά τον ίδιο χρόνο που αναφέρονται στην πρώτη κατηγορία ευρισκόμενη σε δημόσιο μέρος δηλαδή έξω από τον αστυνομικό σταθμό Ορόκλινης εξύβρισε τον Ε/Αστ. 5468 Θ. Θεμιστοκλέους του ΟΠΟΔ Αρχηγείου και τον Αστ. 2975 Α. Παύλου του ΟΠΟΔ Αρχηγείου με τη φράση ¨Να πάτε να γαμηθείτε μαλάκες¨ με τέτοιο τρόπο που ενδέχετο να προκαλέσει σε παρευρισκόμενο πρόσωπο επίθεση. Για την απόδειξη των κατηγοριών κατέθεσαν τέσσερις μάρτυρες κατηγορίας ο Αστ. 2975 Α. Παύλου ως Μ.Κ.1, ο Λοχ. 882 Γ.Ιακωβίδης ως Μ.Κ.2, ο Ε/Αστ. Θ. Θεμιστοκλέους ως Μ.Κ.3 και η Γ/Αστ. 3400 Α. Ορθοδόξου ως Μ.Κ.
- Δηλώθηκε επίσης το περιεχόμενο του ιατρικού πιστοποιητικού που αφορούσε τον Μ.Κ.3 ως παραδεκτό γεγονός. Η κατηγορούμενη όταν κλήθηκε σε απολογία επέλεξε το δικαίωμα της σιωπής. Η ΜΑΡΤΥΡΙΑ: Τα επεισόδια κατά τα οποία προκλήθηκαν τα εν λόγω αδικήματα προέκυψαν σύμφωνα με την εκδοχή της Κατηγορούσας Αρχής όταν αστυνομικοί, οι Μ.Κ.1 και 3, κατά την επιτέλεση του καθήκοντος τους ανέκοψαν για τροχονομικό έλεγχο στο δρόμο Λάρνακας - Δεκέλειας τις πρώτες πρωινές ώρες της 1ης Ιουλίου 2007 το όχημα στο οποίο επέβαινε ως συνεπιβάτης η κατηγορούμενη και το οποίο οδηγούσε η αδελφή της. Σύμφωνα λοιπόν με την πιο πάνω εκδοχή ο Μ.Κ. 3 ενώ βρισκόταν για σκοπούς τροχονομικού ελέγχου οχημάτων στο δρόμο Λάρνακας - Δεκέλειας έξω από τον αστυνομικό σταθμό Ορόκλινης μαζί με το Μ.Κ.1, ανέκοψε περί ώρα 03:40 π.μ. της 1ης Ιουλίου 2007 όχημα το οποίο οδηγούσε κάποια κοπέλα. Ο Μ.Κ.1 μόλις είχε διενεργήσει τη τελική εξέταση αλκοόλ (alcohol test) σε άλλο οδηγό και ευρισκόταν στο ειδικό για αυτό το σκοπό αστυνομικό van όχημα. Τότε μια άγνωστη του κοπέλα μπήκε στο όχημα, χωρίς να την αντιληφθεί, και κάθισε πάνω στα πόδια του τυλίγοντας τα χέρια της γύρω από το λαιμό του. Την πληροφόρησε για το αδίκημα της επίθεσης και της επέστησε τη προσοχή στο νόμο και του απάντησε με τη φράση ¨εγώ είμαι συνοδηγός¨. Ο Μ.Κ. 1 σηκώθηκε πάνω για να την αναγκάσει να τον αφήσει πράγμα που έκαμε, αμέσως μετά η ίδια κοπέλα πετάχτηκε πάνω στον συνάδελφο του Μ.Κ.3 και τον αγκάλιασε με τα πόδια και τα χέρια της λέγοντας του τη φράση ¨έλα εσύ γάμησε με και άφησε μας να φύγουμε¨. Στη συνέχεια αντιλήφθηκαν ότι επρόκειτο για μεθυσμένη και λόγω του ότι δεν μπορούσαν να ελέγξουν τις κινήσεις της την πληροφόρησε ότι ήταν υπό σύλληψη για τα αδικήματα της επίθεσης και της μέθης και της επέστησε τη προσοχή στο νόμο και τότε αυτή τους απάντησε ¨να πάτε να γαμηθείτε μαλάκες¨. Όταν στη συνέχεια της επέστησε τη προσοχή στο νόμο για το αδίκημα της εξύβρισης αυτή του απάντησε ¨δεν πάω πουθενά και θα δεις τι θα γίνει¨. Στη συνέχεια επιτέθηκε εναντίον του Μ.Κ.3 και άρχισε να τον σπρώχνει με βίαιο τρόπο και να τον κτυπά στα χέρια. Έτσι αναγκάστηκαν χρησιμοποιώντας ανάλογη βία να την μεταφέρουν στον Αστ. Σταθμό Ορόκλινης. Η κατηγορούμενη, στη παρουσία γυναίκας αστυνομικού της Μ.Κ.4 η οποία αφού ειδοποιήθηκε και έφτασε στον αστυνομικό σταθμό Ορόκλινης, από περιπολία στην οποία βρισκόταν, εξακολούθησε να φωνάζει υβριστικές λέξεις και φράσεις όπως: ¨μαλάκες¨, ¨να πάτε να γαμηθείτε¨, ¨τσαούσηδες δεν γαμάτε και σας φταιμε εμείς¨ και να προκαλεί ανησυχία. Στη συνέχεια πετάχτηκε ξανά πάνω στον Μ.Κ.3 αγκαλιάζοντας τον με τα πόδια και τα χέρια της κατά τρόπο άσεμνο λέγοντας του ότι ¨ξέρω ότι με θέλεις¨ και προσπαθούσε να τον φιλήσει. Επενέβη η Μ.Κ.4 προσπαθώντας να την πιάσει, λόγω του ότι ήταν επικίνδυνη για τον λόγο ότι συνέχισε να γδέρνει τον Μ.Κ.3 στη παρουσία της. Στη συνέχεια ο Μ.Κ.3 με τη συνδρομή της Μ.Κ. 4 της φόρεσε χειροπέδες. Διαπιστώθηκε στη συνέχεια από έλεγχο των στοιχείων της ότι επρόκειτο για την κατηγορούμενη. Η κατάσταση της πρόδιδε ότι αυτή ήταν σε κατάσταση μέθης εφόσον μύριζε έντονα αλκοόλ και το πρόσωπο και τα μάτια της ήταν κόκκινα. Ο Μ.Κ. 1 διευκρίνισε κατά την αντεξέταση του ότι όταν διενεργούν τέτοιου είδους ελέγχους και συνήθως τέτοιους ελέγχους τους διενεργούν αργά το βράδυ όπου πολλές φορές είναι με μοτοσικλέτες, τους κάμνουν άνδρες αστυνομικοί εφόσον υπάρχει κάποια αντικειμενική δυσκολία για τη διενέργεια τους από γυναίκες συναδέλφους τους. Παραδέχθηκε ότι όταν έχουν να κάμουν με διενέργεια ελέγχου αλκοόλ σε γυναίκα οδηγό το ζήτημα είναι λεπτό αλλά όταν τον διενεργούν άνδρες αστυνομικοί το κάνουν με διακριτικότητα. Όταν η κατηγορούμενη ενήργησε κατά τον τρόπο που περιγράφεται πιο πάνω η αρχική του εντύπωση ήταν ότι αυτή ήταν μαζί με τον οδηγό που είχε ήδη ελέγξει προηγουμένως, βλέποντας τον όμως να χαμογελά λόγω της συμπεριφοράς της κατηγορουμένης, κατάλαβε ότι δεν θα είχαν σχέση διότι σίγουρα τα όσα έκαμνε ή έλεγε αυτή δεν θα μπορούσαν να αντιμετωπίζονταν από αυτόν τον άνδρα μόνο με χαμόγελο. Η πράξη της τον έκαμε να νοιώσει άβολα και ενόχληση καθώς δεν συναντά κάποιος τέτοιες συμπεριφορές συχνά και στον ίδιο ένα τέτοιο περιστατικό πρώτη φορά συνέβαινε. Παρόλα αυτά διατήρησε τη ψυχραιμία του στη προσπάθεια του να μη θίξει την κατηγορούμενη η οποία ήταν ολοφάνερα μεθυσμένη. Ο Μ.Κ. 2 Λοχ. Ιακωβίδης ήταν αυτός που κατηγόρησε την κατηγορούμενη γραπτώς (Τεκμήριο 3) μεταξύ των ωρών 07:15 - 07:25 της ίδιας ημέρας για τα αδικήματα που είχε διαπράξει και αυτή αρνήθηκε να υπογράψει λέγοντας ότι, ό,τι είχε να πει θα το έλεγε στο Δικαστήριο. Για την οδηγό του οχήματος η οποία ήταν η αδελφή της κατηγορουμένης καταχωρήθηκε υπόθεση που αφορούσε το τροχαίο αδίκημα της οδήγησης υπό την επήρεια αλκοόλ. Κατέθεσε επίσης ως Τεκμήριο 4 το ιατρικό πιστοποιητικό που αφορούσε τον Μ.Κ.
- Διευκρίνισε ότι όταν κατηγόρησε γραπτώς την κατηγορούμενη για το αδίκημα της δημόσιας άσεμνης πράξης και αναφέρεται ότι έγινε στο γραφείο παραπόνων του αστυνομικού σταθμού Ορόκλινης εννοούσε τον προθάλαμο του αστυνομικού σταθμού που είναι μέρος του κτιριακού συγκροτήματος και όχι έξω στο δρόμο. Από την κατάθεση του Μ.Κ.3 εκτός των πιο πάνω που περιγράφει κατά πανομοιότυπο τρόπο, προκύπτει και το αδίκημα της 3ης κατηγορίας το οποίο προκλήθηκε εντός του αστυνομικού σταθμού Ορόκλινης και όπου ο μάρτυρας αυτός στη κατάθεση του (Τεκμήριο 5) το περιέγραψε ως ακολούθως: ¨ Αφού έκαμε το τηλεφώνημα της, ζήτησε από εμένα να της βγάλω τις χειροπέδες και υποσχέθηκε ότι θα είναι συνεργάσιμη. Εγώ για να μην δώσω συνέχεια στην όλη κατάσταση έβγαλα τις χειροπέδες από την συλληφθείσα. Μετά από μερικά λεπτά πλήρης συνεργασίας της στη συνέχεα άρχισε και πάλιν χωρίς λόγο να μας εξυβρίζει και να φωνάζει και στη συνέχεια με τα χέρια της να βγάζει την μπλούζα της στον λαιμό της και να αφήνει τα στήθη της σε κοινή θέα. Τότε εγώ της επέστησα την προσοχή της στο νόμο για την άσεμνη αυτή πράξη και αυτή μου απάντησε ¨δείξε μου τα αρχίδια σου¨. Της ανέφερα ξανά ότι είναι υπό σύλληψη και αφού της επέστησα την προσοχή στο νόμο της ανέφερα ότι δικαιούται να τηλεφωνήσει σε συγγενικό ή φιλικό της πρόσωπο, δικηγόρο ή ακόμα και να τύχει ιατροφαρμακευτικής περίθαλψης, της ανέφερα ότι είναι υπό σύλληψη και στη παρουσία της Γ/Αστ. 3400 της έβαλα χειροπέδες¨. Η κατηγορουμένη ήταν ολοφάνερα μεθυσμένη καθώς παρουσίαζε συμπτώματα ενός μεθυσμένου προσώπου όπως κόκκινα μάτια και πρόσωπο, παραπατούσε δεν άρθρωνε σωστά τις λέξεις και είχε ένα απλανές βλέμμα. Είχε υποστεί συνεπεία των επιθέσεων της κατηγορουμένης εκδορές και εκχυμώσεις στα χέρια όπως αναφέρεται και στο ιατρικό πιστοποιητικό από τον ιατρό που τον εξέτασε στο νοσοκομείο. Οι πράξεις της κατηγορουμένης οδήγησαν τον Μ.Κ.3 στο συμπέρασμα ότι η κατηγορουμένη πιθανότητα δεν αντιλαμβανόταν τι έκανε λόγω της μέθης της. Στο όχημα όπου είχε εξελιχθεί το πρώτο επεισόδιο βρισκόταν και ο οδηγός στον οποίο μόλις είχε διενεργηθεί ο έλεγχος από τον συνάδελφο του, υπήρχαν επίσης επιβάτες στα οχήματα στα οποία δινεργούνταν εκείνη τη στιγμή οι έλεγχοι. Ο ίδιος είχε αντιληφθεί την κατηγορούμενη από τη στιγμή που βγήκε από αυτοκίνητο της και τη παρακολουθούσε μέχρι που αυτή εισήλθε στο van όχημα αντιλαμβανόμενος ότι κάτι ασυνήθιστο συνέβαινε για αυτό και την ακολούθησε. Δεν την είχε ανακόψει πιο πριν στην πορεία της προς το van όχημα εφόσον δεν διέπραττε οποιοδήποτε αδίκημα. Όταν ο ίδιος πλησίασε την αντιλήφθηκε να κάθετε πάνω στον συνάδελφο του. Το όλο επεισόδιο βέβαια διήρκεσε μερικά δευτερόλεπτα. Η εκπαίδευση τους περιλαμβάνει τρόπους αντιμετώπισης επιθέσεων που μπορούν να δεχθούν αλλά τέτοια επεισόδια, όπως αυτό της παρούσας υπόθεσης, σίγουρα σπάνια συμβαίνουν και όταν συμβούν και αφορούν γυναίκα τότε η προσπάθεια τους είναι να ασκήσουν μόνο την ανάλογη βία με σκοπό πάντοτε να περιορίσουν την επιτιθέμενη από του να προκαλέσει περαιτέρω βλάβη. Αρνήθηκε υποβολή ότι το όλο επεισόδιο είναι φανταστικό και το παρουσίασαν έτσι για να αποκρύψουν από τους προϊσταμένους τους τα αληθινά γεγονότα που συνέβησαν. Επέμενε ότι με τον τρόπο που είχε σκαρφαλώσει πάνω του είχε τη δυνατότητα να του χαϊδέψει με το πόδι της τα γεννητικά του όργανα. Η κατηγορούμενη δεν προέβη σε καταγγελία εναντίον των αστυνομικών για τη διάπραξη εκ μέρους τους οποιονδήποτε αδικημάτων εναντίον της. Με τη συμπεριφορά της η κατηγορούμενη τους ανάγκασε να της εκθέσουν αυτές τις κατηγορίες εφόσον τους έκαμε να νοιώσουν προσβεβλημένοι και είχε θίξει την αξιοπρέπεια τους ως ανθρώπων και ως αστυνομικών. Δεν είχαν διενεργήσει σε αυτή έλεγχο αλκοόλ εφόσον δεν ήταν η οδηγός του αυτοκινήτου. Για τη διασφάλιση των δικαιωμάτων της κατηγορουμένης κλήθηκε αμέσως γυναίκα αστυνομικός η οποία έφθασε στο μέρος σε χρονικό διάστημα 3-4 λεπτών εφόσον βρισκόταν σε περιπολία σε κοντινή περιοχή. Η Μ.Κ.4 Γ/Αστυνομικός Α. Ορθοδόξου είχε κάμει κατάθεση σε σχέση με την υπόθεση την οποία υιοθέτησε (Τεκμήριο 6). Σε αυτή καταγράφει ότι υπηρετούσε στην Α.Δ.Ε. Λάρνακας. Μετά από οδηγίες και περί ώρα 03:50 μετέβη στον αστυνομικό σταθμό Ορόκλινης με συναδέλφους της. Φτάνοντας εκεί αντιλήφθηκε μια γυναίκα να φωνάζει και να βρίζει τους αστυνομικούς που ήταν παρόντες με τις φράσεις ¨μαλάκες να πάτε να γαμηθείτε¨, ¨πούστηδες¨ και διάφορα άλλα. Στη συνέχεια πετάχτηκε πάνω στον Μ.Κ.3 βάζοντας τα πόδια της γύρω από τη μέση του και τα χέρια της γύρω από το λαιμό του. Με τα πόδια της έτριβε τα γεννητικά όργανα του και προσπάθησε να τον φιλήσει. Πήγε αμέσως να την πιάσει και λόγω του ότι ήταν βίαιη και επικίνδυνη καθ΄ότι με τα νύχια των χεριών της έγδερνε τον πιο πάνω συνάδελφο της στην παρουσία της και με τη βοήθεια της αυτός της φόρεσε χειροπέδες. Αυτή συνέχισε να εξυβρίζει παρόλες τις προτροπές τους να σταματήσει. Περιγράφει και αυτή τη σκηνή που ακολούθησε όπου σε κοινή θέα επέδειξε τα στήθη της. Αναγνώρισε όπως είχαν κάνει προηγουμένως και οι Μ.Κ.1 και 3 την κατηγορούμενη στο εδώλιο. Όπως είχε αντιληφθεί την κατηγορούμενη τελούσε σε κατάσταση μέθης και δεν ήταν σε θέση να πει αν αυτή ήλεγχε τις πράξεις της. Επέμενε ότι είχε δει την κατηγορούμενη καθώς ήταν σκαρφαλωμένη πάνω στον Μ.Κ.3 να του τρίβει τα γεννητικά όργανα με το δεξί πόδι, όπως ανέφερε, και ότι μια τέτοια κίνηση ήταν κατορθωτή να γίνει με τον τρόπο που περιέγραψε καθώς η κατηγορούμενη είναι μια νεαρή κοπέλα με λεπτή σωματική διάπλαση και δεν ήταν μια πράξη πέρα από κάθε δυνατότητα. Η συμπεριφορά της ήταν πολύ βίαιη και από μόνη της δεν θα μπορούσε να της περάσει τις χειροπέδες και γι΄αυτό το λόγο συνέδραμε η ίδια τον συνάδελφο της για να το κάμουν. Όπως ανέφερα και πιο πάνω, το ιατρικό πιστοποιητικό (Τεκμήριο 4) του οποίου το περιεχόμενο δηλώθηκε ως παραδεκτό γεγονός και εγκρίθηκε από το Δικαστήριο, πιστοποιεί ότι ο Μ.Κ. 3 εξετάστηκε την 1.07.2007 από τον ιατρό Πέτρο Κιουτενιάν στο Νοσοκομείο Λάρνακας και αυτός κατέγραψε τα ακόλουθα ευρήματα: ¨Φέρει εκδορές στα άνω άκρα μήκους 15 εκ. Επιφανειακές και εκ του βάθους εκδορές βάθους 3mm και σημάδια από νύχια βαθιά. Έγινε περιποίηση των πληγών και απελύθη με οδηγίες¨. ΑΓΟΡΕΥΣΕΙΣ: Η συνήγορος της Κατηγορούσας Αρχής εισηγήθηκε ότι οι Μ.Κ. ήταν ειλικρινείς και περιέγραψαν τα γεγονότα όπως συνέβησαν και γι΄αυτό θα πρέπει να γίνουν πιστευτοί από το δικαστήριο. Τυχόν μικροδιαφορές στη μαρτυρία τους δεν την καθιστούν αναξιόπιστη και σε συνάρτηση και με το παραδεκτό γεγονός, το περιεχόμενο δηλαδή του ιατρικού πιστοποιητικού, όλες οι κατηγορίες έχουν αποδειχθεί και προς τούτο θα πρέπει η κατηγορούμενη να κριθεί ένοχη σε αυτές. Ο κ. Ιωσηφίδης εισηγήθηκε, όπως είχε κάμει και στο στάδιο του εκ πρώτης όψεως, ότι δεν αποδείχθηκαν οι κατηγορίες εναντίον της κατηγορούμενης. Χαρακτήρισε την υπόθεση ως ασυνήθιστη, όπως είχαν παραδεχθεί και οι Μ.Κ. Υποστήριξε ότι αυτή έχει στηθεί εναντίον της κατηγορούμενης και πρόκειται για μια σκευωρία που στήθηκε εναντίον της με σκοπό να αποκρύψουν τα αληθινά γεγονότα που περιστοιχίζουν την υπόθεση και να αποφύγουν ευθύνες τους έναντι των ανωτέρων τους. Η κατηγορούμενη βρισκόταν σε κατάσταση μέθης και γι΄αυτό δεν αντιλαμβανόταν τι γινόταν γύρω της και βρήκαν οι Μ.Κ. 1 και 3 την ευκαιρία να εκμεταλλευτούν αυτή της την κατάσταση. Οι καιρικές συνθήκες, όπως ανέφερε και η ώρα ευνόησαν τις επιδιώξεις τους καθώς ήταν καλοκαίρι και ζεστή η βραδιά και έτσι απόλαυσαν το επεισόδιο. Η μέθη της κατηγορουμένης προκλήθηκε από κάποια ποτά που κατανάλωσε προηγουμένως και σε επί πλέον ποτά που κατανάλωσε όταν αυτή ετοιμαζόταν να φύγει από το χώρο όπου διασκέδαζε και την κέρασαν κάποιοι γνωστοί της. Χαρακτήρισε φανταστική τη σκηνή που περιγράφηκε από τους μάρτυρες να είναι τάχατες η κατηγορούμενη σκαρφαλωμένη πάνω στον Μ.Κ.3 και να μπορεί ταυτόχρονα να του τρίβει τα γεννητικά όργανα με το πόδι της όπως την περιέγραψαν οι Μ.Κ. Εισηγήθηκε επί πλέον ότι η κατηγορία 3 δεν αποδείχθηκε καθότι γίνεται παραπομπή σε τόπο και χρόνο που περιγράφεται στη κατηγορία 1 και φάνηκε από την μαρτυρία ότι το επεισόδιο που αποδίδουν στην κατηγορούμενη συνέβη εντός του αστυνομικού σταθμού και όχι έξω στο δρόμο όπως είναι αυτό της κατηγορίας 1, επομένως δεν έχει αποδειχθεί συστατικό στοιχείο της κατηγορίας. Παραδέχθηκε όμως ότι η κατηγορουμένη λόγω της κατάστασης στην οποία βρισκόταν δεν θυμόταν τίποτε για το επεισόδιο καθώς είχε χάσει κάθε επαφή με το περιβάλλον. Η ΝΟΜΟΘΕΤΙΚΗ ΡΥΘΜΙΣΗ ΤΩΝ ΑΔΙΚΗΜΑΤΩΝ: H Κατηγορία 1 βασίζεται στο Άρθρο 243 του Ποινικού Κώδικα Κεφ. 154 το οποίο προνοεί τα ακόλουθα: ¨Όποιος διαπράττει επίθεση που προκαλεί πραγματική σωματική βλάβη, είναι ένοχος πλημμελήματος και υπόκειται σε φυλάκιση τριών χρόνων ¨. Τα συστατικά στοιχεία του αδικήματος είναι: (α) επίθεση εναντίον άλλου προσώπου, (β) πρόκληση πραγματικής σωματικής βλάβης σε αυτό. Το άρθρο 95 του Ποινικού Κώδικα στο οποία βασίζεται η κατηγορία 2 προνοεί τα ακόλουθα: ¨Όποιος χωρίς εύλογη αιτία προκαλεί θόρυβο ή ταραχή σε δημόσιο χώρο με τέτοιο τρόπο που ενδέχεται να οδηγήσει σε ανησυχία τους περίοικους ή να προκαλέσει διασάλευση της ειρήνης, είναι ένοχος πλημμελήματος και υπόκειται σε φυλάκιση τριών μηνών¨. Τα συστατικά στοιχεία του αδικήματος είναι τα ακόλουθα: (α) χωρίς εύλογη αιτία, (β) πρόκληση θορύβου ή ταραχής, (γ) σε δημόσιο χώρο, (δ) με τρόπο που ενδέχεται να οδηγήσει σε ανησυχία του περίοικους ή να προκαλέσει διασάλευση της ειρήνης. Το αδίκημα της κατηγορίας 3 προβλέπεται από το Άρθρο 186 Α του Ποινικού Κώδικα Κεφ. 154: ¨Ο συμπεριφερόμενος σε δημόσιο χώρο κατά τρόπο που προκαλεί διασάλευση της ειρήνης είναι ένοχος πλημμελήματος και υπόκειται σε φυλάκιση ενός μηνός ή σε χρηματική ποινή που δεν υπερβαίνει τις εβδομήντα πέντε λίρες ή και στις δύο ποινές¨. Τα συστατικά στοιχεία αυτού του αδικήματος είναι τα ακόλουθα: (α) η επίδειξη κάποιας συμπεριφοράς, (β) σε δημόσιο χώρο, (γ) κατά τρόπο που προκαλεί διασάλευση της ειρήνης. Τέλος τα αδικήματα των κατηγοριών 5 και 6 βασίζονται στο Άρθρο 99 του Ποινικού Κώδικα Κεφ. 154: ¨Όποιος σε δημόσιο χώρο ή σε χώρο που δεν είναι δημόσιος με τέτοιο τρόπο ή κάτω από συνθήκες ώστε να ενδέχεται να ακουστεί από οποιοδήποτε πρόσωπο που βρίσκεται σε δημόσιο χώρο, εξυβρίζει άλλο με τέτοιο τρόπο που ενδέχεται να προκαλέσει σε παρευρισκόμενο πρόσωπο επίθεση, είναι ένοχος πλημμελήματος και υπόκειται σε φυλάκιση ενός μήνα ή σε χρηματική ποινή που δεν υπερβαίνει τις εβδομήντα πέντε λίρες ή και στις δύο αυτές ποινές¨. Τα συστατικά στοιχεία του εν λόγω αδικήματος είναι τα ακόλουθα: (α) Σε δημόσιο χώρο ή σε χώρο που δεν είναι δημόσιος, (β) με τρόπο ή κάτω από συνθήκες ώστε να ενδέχεται να ακουστεί από οποιοδήποτε πρόσωπο που βρίσκεται σε δημόσιο χώρο, (γ) να εξυβρίζει άλλο, (δ) με τέτοιο τρόπο που ενδέχεται να προκαλέσει σε παρευρισκόμενο πρόσωπο επίθεση. ΑΞΙΟΛΟΓΗΣΗ ΜΑΡΤΥΡΙΑΣ: Είχα την ευκαιρία στα πλαίσια της ζωντανής ατμόσφαιρας της δίκης να δω τους μάρτυρες κατηγορίας να καταθέτουν ενόρκως, να ακούσω τους ισχυρισμούς τους και να παρατηρήσω τις κινήσεις και τις αντιδράσεις τους. Έχοντας μεταξύ άλλων υπόψη την ύπαρξη προσωπικού συμφέροντος που είχαν στην υπόθεση, τις ευκαιρίες που είχαν να γνωρίζουν ή να παρακολουθήσουν τα διαδραματισθέντα, τη γενική συμπεριφορά τους στο εδώλιο του μάρτυρα, την ακεραιότητα τους, την ειλικρίνεια τους, την μνήμη και τους λόγους που είχαν να θυμούνται ή να πιστεύουν αυτά για τα οποία κατέθεταν και την αμεσότητα των απαντήσεων τους, θα προχωρήσω στη συνέχεια στην αξιολόγηση της ενώπιον μου μαρτυρίας (βλ. Ζερβού v. Χαραλάμπους,
(1996)1 Α.Α.Δ. 447, Καρεκλά v. Κλεάνθους,
(1997)1 Α.Α.Δ. σελ. 1119 και Αθανασίου και άλλος v. Κουνούνη
(1997)1 Α.Α.Δ. σελ. 614). Δεν έχω καμιά αμφιβολία ότι τα όσα περιέγραψαν οι Μ.Κ.1,3 και 4, αυτόπτες μάρτυρες και θύματα οι Μ.Κ.1 και 3 των διάφορων επεισοδίων που έλαβαν χώραν τις πρώτες πρωινές ώρες της 1ης .07.2007 στον δρόμο Λάρνακας - Δεκέλειας παρά τον αστυνομικό σταθμό Ορόκλινης, αρχικά εντός του ειδικού van οχήματος όπου οι Μ.Κ.1 και 3 διενεργούσαν τον τελικό έλεγχο alcohol test σε οδηγούς, στο δρόμο και στη συνέχεια εντός του αστυνομικού σταθμού Ορόκλινης, είναι η αλήθεια. Δεν διέκρινα στους μάρτυρες αυτούς καθ΄όλη τη παρουσία τους στο εδώλιο προσπάθεια να παραποιήσουν ή μεγαλοποιήσουν ή χρωματίσουν καθ΄οιονδήποτε τρόπο τα γεγονότα τα οποία περιέγραψαν στις γραπτές καταθέσεις τους και τις οποίες υιοθέτησαν ενώπιον του Δικαστηρίου. Δεν διέκρινα να διαφοροποιούνται έστω και κατ΄ελάχιστο από όσα αρχικά κατέγραψαν στις καταθέσεις τους. Η αναγνώριση των Μ.Κ. 1 και 3 ότι επρόκειτο για ένα ασυνήθιστο επεισόδιο και ότι εφόσον αυτό το προκαλούσε μια γυναίκα δεν σημαίνει ότι θα έπρεπε να ενεργήσουν διαφορετικά από ότι τελικά έπραξαν, στα πλαίσια των καθηκόντων τους και πάντα με διακριτικότητα. Δεν διέκρινα από την αλληλουχία των γεγονότων και των επεισοδίων όπως αυτά προκαλούνταν από την κατηγορούμενη ότι υπήρξε οποιαδήποτε παραβίαση των δικαιωμάτων της ως γυναίκας εφόσον αρχικά στο επεισόδιο βρισκόντουσαν μόνο άνδρες αστυνομικοί. Τα αυτόφωρα αδικήματα που διέπραξε η κατηγορούμενη οδήγησαν τους Μ.Κ.1 και 3 να τη συλλάβουν και ασκώντας ¨εύλογη¨ βία, όπως ανέφεραν, λόγω των αντιδράσεων της, την οδήγησαν στον αστυνομικό σταθμό όπου για κάθε ενδεχόμενο και ενεργώντας καθηκόντως κάλεσαν και γυναίκα συνάδελφο τους η οποία κατέφθασε σχεδόν αμέσως. Οι Μ.Κ.1, 3 και 4 κατέθεσαν πειστικά, με σαφήνεια και έδωσαν όλες τις λεπτομέρειες οι οποίες στοιχειοθετούν τα αδικήματα. Κρίνω ότι μπορώ να βασιστώ στη μαρτυρία τους και να εξαγάγω τα ορθά συμπεράσματα μου εφόσον και οι τρεις μου φάνηκαν ειλικρινείς άνθρωποι. Δεν μου διαφεύγει η ερυθρότητα του προσώπου τους και κάποια αμηχανία που ένοιωσαν οι Μ.Κ.1 και 3 όταν τους υποβλήθηκε ότι οι ίδιοι είχαν φανταστεί και δημιούργησαν το επεισόδιο για να το ¨απολαύσουν¨ επί πλέον όπως τους υποβλήθηκε. Η στάση τους και οι απαντήσεις που έδωσαν σε σχετικές υποβολές φανέρωναν σεμνότητα και ειλικρίνεια εκ μέρους τους. Ήταν φανερό ότι δεν ήθελαν να θίξουν περισσότερο την κατηγορουμένη η οποία επανέλαβαν αρκετές φορές ότι ήταν πιθανότατα σε κατάσταση μέθης. Η μαρτυρία του Μ.Κ.2 δεν αμφισβητήθηκε στην ουσία της και όσα ανέφερε αυτός ο μάρτυρας σχετικά με την έκθεση των κατηγοριών στην κατηγορούμενη και την άρνηση της να την υπογράψει ή να δώσει οποιανδήποτε απάντηση, τα αποδέχομαι. Το περιεχόμενο του ιατρικού πιστοποιητικού το οποίο δηλώθηκε ως παραδεκτό γεγονός αποδεικνύει τα τραύματα που προκάλεσε η κατηγορούμενη στον Μ.Κ.3 κατά το επεισόδιο και αυτά συνάδουν με τη περιγραφή που έκαμαν οι Μ.Κ. Η κατηγορούμενη επέλεξε το δικαίωμα της σιωπής. Σύμφωνα με τη νομολογία μας αυτή η στάση της δεν μπορεί να έχει δυσμενή επίδραση σε αυτήν (βλ. R v. Turnbul and Others
(1976)3 All E.R. 549, Anastassiades v. The Republic
(1977)2 C.L.R. 97, Kouppis v. The Republic
(1977)2 C.L.R. 361 και Khadar and Another v. The Republic
(1978)2 C.L.R. 132). Θα ανέμενα όμως, και μόνο ως προς αυτό γίνεται το σχόλιο μου αυτό, ότι ενόψει των υποβολών και όσων υποστήριξε κατά την αγόρευση του ο ευπαίδευτος συνήγορος της, ότι τάχα επρόκειτο για κατά φαντασία δημιουργία αδικημάτων εκ μέρους των Μ.Κ.1 και 3 ή ότι αυτοί ¨απόλαυσαν¨ το θέαμα ή τα επεισόδια, να καταθέσει τη δική της εκδοχή και να αποκαλύψει ποιες ήταν επιπλέον οι ατυχείς ενέργειες που θέλησαν οι Μ.Κ.1 και 3 να αποκρύψουν από τους ανωτέρους τους, ισχυρισμοί οι οποίοι παρέμειναν μετέωροι και χωρίς καμιά αποδεικτική αξία εφόσον δεν περιβλήθηκαν ούτε από τον μανδύα της ανώμοτης δήλωσης. Σημειώνω ότι δεν υπήρξε οποιοδήποτε παράπονο ή καταγγελία της κατηγορούμενης εναντίον των Μ.Κ. 1 και
- Ούτε ακόμα ο ισχυρισμός που προβλήθηκε, μόνο στο στάδιο της τελικής αγόρευσης του συνηγόρου Υπεράσπισης, για το πως μέθυσε η κατηγορούμενη ενέχει οποιαδήποτε σημασία ή θα μπορούσε να εκληφθεί ότι εμπίπτει στην υπεράσπιση που μπορεί να έχει κάποιος με βάσει τις πρόνοιες της Παρ. 2 του Άρθρου 13 του Ποινικού Κώδικα Κεφ.
- ΕΥΡΗΜΑΤΑ: Έχοντας υπόψη μου το σύνολο της μαρτυρίας και την πιο πάνω αξιολόγηση της και αποδεχόμενος την εκδοχή των Μ.Κ καταλήγω στα ακόλουθα ευρήματα: Ξημερώματα της 1ης Ιουλίου 2007 η κατηγορούμενη επέβαινε ως συνεπιβάτης σε όχημα το οποίο οδηγούσε η αδελφή της. Οι αστυνομικοί Μ.Κ.1 και 3 ευρίσκονταν καθήκον και μέσα στα πλαίσια αυτού του καθήκοντος τους διενεργούσαν τροχονομικό έλεγχο στο δρόμο Λάρνακας - Δεκέλειας έξω από τον αστυνομικό σταθμό Ορόκλινης. Κάποια στιγμή και ενώ είχε ελεγχθεί η οδηγός του οχήματος που ήταν η αδελφή της κατηγορούμενης και θα διενεργείτο σε αυτή τελικός έλεγχος σε παρακείμενο αστυνομικό van όχημα, ειδικά διαμορφωμένο για τέτοιους ελέγχους, η κατηγορούμενη βγήκε από το αυτοκίνητο και κατευθύνθηκε στο van όχημα. Είχε γίνει αντιληπτή από τον Μ.Κ.3 και θεωρώντας ως ασυνήθιστη τη πράξη της την ακολούθησε μέχρι το van όχημα και έτσι όσα επακολούθησαν έγιναν αντιληπτά και από τον ίδιο. Αυτή εισήλθε στο van όχημα χωρίς νόμιμο δικαίωμα ή υποχρέωση όπου ο Μ.Κ.1 εκείνη τη στιγμή μόλις είχε ολοκληρώσει τον έλεγχο που έκαμνε σε ένα άλλο οδηγό. Σε κλάσματα δευτερολέπτου και βάζοντας σε αμηχανία τον Μ.Κ.1 από την απροσδόκητη πράξη της, κάθισε στα πόδια του τυλίγοντας ταυτόχρονα τα χέρια της γύρω από το λαιμό του. Αμέσως την πληροφόρησε για το αδίκημα της επίθεσης και όταν της επέστησε την προσοχή στο νόμο αυτή του απάντησε με τη φράση ¨εγώ είμαι συνοδηγός¨. Σηκώθηκε πάνω για να την εξαναγκάσει να τον αφήσει όπως και έγινε. Αμέσως μετά η κατηγορούμενη πετάχτηκε πάνω στον Μ.Κ.3 τον οποίο αγκάλιασε με πόδια και χέρια λέγοντας του ταυτόχρονα τη φράση ¨έλα εσύ γάμησε με και άφησε μας να φύγουμε¨. Εφόσον πλέον δεν μπορούσαν να ελέγξουν τις κινήσεις της και αντιλαμβανόμενοι ότι επρόκειτο για άτομο το οποίο βρισκόταν κάτω από την επήρεια ποτού και πιθανότητα να ήταν μεθυσμένη, ο Μ.Κ.1 την πληροφόρησε ότι ήταν υπό σύλληψη και επιστήνοντας της τη προσοχή στο νόμο αυτή απάντησε με τη φράση ¨να πάτε να γαμηθείτε μαλάκες¨. Όταν της επέστησε την προσοχή στο νόμο για το αδίκημα της εξύβρισης αυτή απάντησε ¨δεν πάω πουθενά και θα δεις τι θα γίνει¨. Στη συνέχεια επιτέθηκε εναντίον του Μ.Κ.3 και άρχισε να τον σπρώχνει με βίαιο τρόπο και να τον κτυπά στα χέρια. Χρησιμοποιώντας την ανάλογη βία την οδήγησαν στον αστυνομικό σταθμό Ορόκλινης όπου το επεισόδιο συνεχίστηκε στη παρουσία πλέον της γυναίκας αστυνομικού Μ.Κ.4 η οποία κλήθηκε αμέσως στο σταθμό. Η κατηγορούμενη συνέχισε να βρίζει με διάφορες υβριστικές φράσεις και να επιτίθεται εναντίον των αστυνομικών. Κάποια στιγμή ψήλωσε τη μπλούζα της και επέδειξε τα στήθη της σε κοινή θέα όλων των παρευρισκομένων. Συνέχισε να προκαλεί ανησυχία και πετάχτηκε ξανά πάνω στον Μ.Κ.3 αγκαλιάζοντας τον με χέρια και πόδια κατά τρόπο άσεμνο αφού του έτριβε με το πόδι τα γεννητικά όργανα και προσπαθούσε να τον φιλήσει. Επενέβη η Μ.Κ.4 για να την αποσπάσει από τον Μ.Κ.3 και αυτή τον έγδερνε. Τότε αναγκάστηκαν να της φορέσουν χειροπέδες και στη συνέχεια να της εκθέσουν τις κατηγορίες πέραν του αδικήματος της μέθης και για τα υπόλοιπα αδικήματα που διέπραξε και αφορούν το κατηγορητήριο. Τα όσα περιγράφονται και βεβαιώνονται στο ιατρικό πιστοποιητικό (Τεκμήριο 4) σε σχέση με τα τραύματα που υπέστη ο Μ.Κ. 3 κατά τα επεισόδια, ως παραδεκτό γεγονός, καθίστανται ευρήματα μου. ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑΤΑ - ΚΑΤΑΛΗΞΗ: Για να αποδοθεί ποινική ευθύνη ενός κατηγορουμένου για αδίκημα επίθεσης που αντιμετωπίζει, πρέπει να καταδειχθεί στο δικαστήριο είτε ότι υπάρχει εκ μέρους του κατηγορούμενου πρόθεση να δημιουργήσει στο θύμα του φοβία για άμεση άσκηση βίας εναντίον του (assault) ή να ασκήσει στην πραγματικότητα βία εναντίον του (battery) είτε ότι ο κατηγορούμενος είναι ένοχος εγκληματικής απερισκεψίας (reckless), στο κατά πόσο τέτοια φοβία δημιουργείται (assault) ή ότι ασκείται στην πραγματικότητα βία (battery). Ο όρος ¨επίθεση¨ χρησιμοποιείται συχνά με την έννοια ότι περιλαμβάνει ¨assault¨ και ¨battery¨. Επίθεση είναι οποιαδήποτε πράξη που γίνεται με πρόθεση ή με μεγάλη αδιαφορία (recklessly) να προκαλέσει και που προκαλεί σε ένα άλλο πρόσωπο το φόβο ότι θα ασκηθεί άμεση ή παράνομη βία εναντίον του (βλ. R v. Venna
(1975)3 All E.R. 788, 794). Ο όρος χρησιμοποιείται με την έννοια της πραγματικής ή σκοπούμενης (intended) χρήσης παράνομης βίας σε κάποιο άλλο πρόσωπο χωρίς τη συγκατάθεση του. Επίθεση μπορεί να διαπραχθεί χωρίς ο κατηγορούμενος να αγγίξει το άλλο πρόσωπο (βλ.R v. Rolphe
(1953)36 Cr. App. R. 4 και Fagon v. Metropolitan Police Commissioner
(1988)3 All E.R. 445). Βλέπε επίσης Archbold Pleading and Practice, 39η Έκδοση παρ. 2634 σελ. 1071 -2). Η μεγάλη αδιαφορία που μπορεί να στοιχειοθετήσει εναλλακτικά το συστατικό στοιχείο της πρόθεσης στο αδίκημα, έχει περιγραφεί στη νομολογία του κοινοδικαίου ότι καλύπτει τις περιπτώσεις όπου ο παραβάτης, πριν ενεργήσει, είτε παραβλέπει την πιθανότητα του κινδύνου, είτε, αφού συνειδητοποιήσει την ύπαρξη του κινδύνου, παραταύτα προβαίνει στις ενέργειες -του (βλ. R.v. Lawrence
(1981)1 All E.R. 974,982, R.v. Calswell
(1981)1 All E.R. 964,966 και Archbold, 42η έκδοση παρ. 17-25). Μια τέτοια ενέργεια συνεπάγεται αδιαφορία για τις πιθανές συνέπειες των πράξεων του. Το αδίκημα στοιχειοθετείται παρόλο που ο κατηγορούμενος δεν είχε πρόθεση να εξασκήσει τη βία που επέφερε το τελικό αποτέλεσμα, αν αποδειχθεί ότι αυτός υπήρξε αδιάφορος (reckless) ως προς το κατά πόσο ο παραπονούμενος θα υφίστατο άμεση και παράνομη βία (βλ. Kimber
(1983)77 Cr. App. R. 225,228, D.P.P. v. Morgan
(1975)2 All E.R. 347, 363-364). Για τα σχόλια στο θέμα αυτό της αδιαφορίας (recklessness) παραπέμπω επίσης στον Archbold, 42η έκδοση παρ. 20-114 και Russel on Crime, 11η έκδοση τόμος 1, σελ. 724). Περαιτέρω δεν είναι απαραίτητο η άδικη επίθεση να είναι άμεση. Στο σύγγραμμα Russel, πιο πάνω σελ. 729, γίνεται αναφορά στην υπόθεση Scott v. Shepherd
(1773)2 W.BI. 892 όπου ρίχτηκε από τον εναγόμενο ένα αντικείμενο σε κάποια αγορά το οποίο τινάχτηκε από χέρι σε χέρι από διάφορα άτομα και τελικά χτύπησε τον ενάγοντα βγάζοντας του το μάτι και ο εναγόμενος κρίθηκε υπόλογος για επίθεση και βιαιοπραγία. Το ίδιο κρίθηκε και στην υπόθεση Short v. Lovejoy
(1752)Bull. N.P. 16 όπου κάποιος έσπρωξε ένα μεθυσμένο προς άλλο πρόσωπο με αποτέλεσμα το τελευταίο πρόσωπο να τραυματιστεί. Επιπρόσθετα, για να στοιχειοθετηθεί το αδίκημα που προβλέπει το άρθρο 243, πέραν του στοιχείου της επίθεσης απαιτείται και η πρόκληση πραγματικής σωματικής βλάβης. Ως προ το τι συνιστά πραγματική σωματική βλάβη παραπέμπω στις αποφάσεις R v. Miller
(1954)2 All E.R. 529, 534, Αστυνομία v. Ανδρέα Ιωάννου
(1989)2 Α.Α.Δ. σελ. 61 και Georghiades v. Police
(1985)2 C.L.R.
- Στη τελευταία απόφαση επιφανειακή εκδορά στο πρόσωπο με ερέθισμα θεωρήθηκε αρκετή για σκοπούς του άρθρου
- Το τι συνιστά ¨πραγματική σωματική βλάβη¨ σχολιάζεται και στον Archbold, 36η έκδοση παρ. 2634 όπου αναφέρεται ότι: Actual bodily harm need not be an injury of permanent character, nor need it amount to what could be considered to be grievous bodily harm¨. Ακόμα και επίθεση που προκαλεί υστερική νευρική κατάσταση θεωρείται ως πραγματική σωματική βλάβη (βλ. Miller (πιο πάνω). Για το αδίκημα της κατηγορίας 1 έχουμε συντριπτική μαρτυρία την οποία αποδέχθηκα και η οποία προέρχεται από τους Μ.Κ.1,3 και 4 όταν η κατηγορούμενη πετάχτηκε για δεύτερη φορά πάνω στον Μ.Κ.3 ενέργεια η οποία από μόνη της συνιστούσε κατά την άποψη μου επίθεση και στη προσπάθεια της Μ.Κ.4 να την αποσπάσει αυτή έγδαρε τον Μ.Κ.
- Τα όσα περιγράφονται στο ιατρικό πιστοποιητικό συνιστούν απόδειξη των τραυμάτων που ο μάρτυρας αυτός υπέστη από την κατηγορούμενη. Η συμπεριφορά της κατηγορουμένης από την οποία προκλήθηκαν τα αδικήματα άρχισε από τη στιγμή που εισήλθε χωρίς δικαίωμα ή υποχρέωση εντός του van οχήματος της αστυνομίας. Επακολούθησε μια συνεχής παράλογη συμπεριφορά εκ μέρους της. Με τις πράξεις της και με τις ύβρεις της προκαλούσε συνεχή αδικήματα εναντίον των Μ.Κ.1 και 3 αρχίζοντας από το van όχημα, στη συνέχεια στο δρόμο Λάρνακας - Δεκέλειας και τέλος εντός του αστυνομικού σταθμού Ορόκλινης όπου μεταφέρθηκε. Όλα αυτά που συνέβησαν όταν συνδυαστούν με τη φράση ¨εγώ δεν πάω πουθενά και θα δεις τι θα γίνει¨ που είπε όταν της είχε επιστηθεί η προσοχή στο νόμο για την εξύβριση των Μ.Κ.1 και 3 έχουν μια συνεχή αλληλουχία. Η κατηγορουμένη αντιλαμβανόταν τι έκαμνε και τι έλεγε και είχε πλήρη συνείδησης και συναίσθηση αυτών. Αυτό προκύπτει από τις απαντήσει που έδιδε κάθε φορά που της γινόταν επίστηση της προσοχής της στον νόμο. Βρίσκω ότι η κατηγορουμένη ήταν σε θέση να αντιληφθεί τι συνέβαινε γύρω της και ήλεγχε τις πράξεις της για τούτο και ανέβηκε στο van όχημα κάθισε πάνω στα πόδια του Μ.Κ.1 και ζητούσε όπως και στη συνέχεια όταν σκαρφάλωσε πάνω στον Μ.Κ.3 ανομολόγητες πράξεις από αυτούς για να τις αφήσουν να φύγουν χωρίς να τους εκθέσουν κατηγορίες. Συνειδητά πλέον ενεργούσε στη συνέχεια πραγματοποιώντας την απειλή που ήδη εξεστόμισε εναντίον των Μ.Κ. και επομένως βρίσκω ότι συντρέχει στη περίπτωση το στοιχείο της ένοχης σκέψης (mens rea) το οποίο συνιστά συστατικό στοιχείο του αδικήματος των τριών πρώτων κατηγοριών. Ένας άλλος παράγοντας που με οδηγεί στο συμπέρασμα ότι δεν ήταν μειωμένος ο αυτοέλεγχος της κατηγορουμένης ήταν ότι ζήτησε να κάμει τηλεφώνημα στο σύζυγο της όπως και έκαμε, παρέμενε ήρεμη σε σημείο που να ζητήσει να της αφαιρέσουν τις χειροπέδες όπως και έγινε πείθοντας τους αστυνομικούς ότι δεν θα επανερχόταν χωρίς όμως να τηρήσει την υπόσχεση της. Επομένως κρίνω ότι έχουν αποδειχθεί τα συστατικά στοιχεία του αδικήματος της κατηγορίας
- Για τα αδικήματα των κατηγοριών 2 και 3 με βάσει τα γεγονότα όπως τα αποδέχθηκα κρίνω ότι η Κατηγορούσα Αρχή απέδειξε τα συστατικά στοιχεία των αδικημάτων αυτών κατά τρόπο που να μη παραμένει αμφιβολία στο μυαλό μου ότι η κατηγορούμενη συνειδητά προκαλούσε ανησυχία σε δημόσιο χώρο κατά τρόπο που ενδέχετο να διασαλεύσει την ειρήνη ή ότι άσεμνα επέδειξε τα στήθη της, εφόσον ο χώρος είτε εντός του van οχήματος της αστυνομίας, όπου βρισκόταν και άλλος οδηγός, είτε έξω από αυτό στο δρόμο ή και εντός του αστυνομικού σταθμού στον οποίο βρισκόταν η κατηγορούμενη όταν διέπραττε τα αδικήματα είναι δημόσιοι χώροι όπως έχουν ερμηνευτεί επανειλημμένα από τη νομολογία μας. Το ότι βρίσκονταν και άλλοι οδηγοί οι οποίοι ελέγχονταν εκείνη την ώρα στο δρόμο δεν αμφισβητήθηκε από την Υπεράσπιση. Τα όσα ανέφερε ο ευπαίδευτος συνήγορος Υπεράσπισσης σε σχέση με τη διάσταση που επεσήμανε αναφορικά με τη μαρτυρία και τον τόπο όπου προκλήθηκε το αδίκημα της κατηγορίας 3 καθόλου δεν με βρίσκει σύμφωνο. Ο προσδιορισμός ως τόπου διάπραξης του αδικήματος του δρόμου Λάρνακας Δεκέλειας (ΧΠ) Ορόκλινης κρίνω ότι ήταν αρκετή περιγραφή στη έκθεση των λεπτομερειών του συγκεκριμένου αδικήματος με βάσει το Άρθρο 39 του περί Ποινικής Δικονομίας Νόμου Κεφ.
- Εάν κατά την προφορική τους μαρτυρία οι μάρτυρες προσδιόρισαν, όταν ρωτήθηκαν επί τούτου, επακριβώς που, πως και τι έγινε στο κάθε επεισόδιο δεν ενέχει οποιαδήποτε σημασία. Ο τόπος που περιγράφεται στις λεπτομέρειες των αδικημάτων κρίνω ότι είναι αρκούντως ικανοποιητικός. Ούτε παραβλάφτηκε οποιοδήποτε δικαίωμα της κατηγορουμένης ο μη ακριβής προσδιορισμός στις λεπτομέρειες του κάθε αδικήματος. Εξάλλου εάν η Υπεράσπιση δεν ήταν ικανοποιημένη με τις λεπτομέρειες, όπως είχαν δοθεί, θα μπορούσε να τις είχε ζητήσει όταν της είχε δοθεί ικανός χρόνος για να απαντήσει η κατηγορούμενη στις κατηγορίες μετά από μελέτη των καταθέσεων. Το τι αποτελεί εξύβριση αποτελεί θέμα πραγματικό που αποφασίζεται από το Δικαστήριο στο πλαίσιο των γεγονότων της υπόθεσης και έχοντας υπόψη τις επικρατούσες απόψεις περί ηθικής και ευπρέπειας (βλ. Brutus v. Cozens
(1972)2 All E.R. 1297). Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι η φράση που περιέχεται στις λεπτομέρειες των αδικημάτων των κατηγοριών 5 και 6 και τις οποίες βρήκα ότι ξεστόμισε η κατηγορουμένη και την οποία καταγράφω πιο πάνω στα ευρήματα μου αποτελεί εξύβριση και εφόσον απευθυνόταν και στους δύο Μ.Κ.1 και Μ.Κ.3 και ήταν στον πληθυντικό αφορούσε και τους δύο. Σε ότι αφορά το δημόσιο χώρο η έννοια του όρου καθορίζεται στο Άρθρο 4 του Ποινικού Κώδικα ως εξής: ¨Δημόσιος χώρος¨ ή ¨δημόσιο υποστατικό¨ περιλαμβάνει δημόσια διάβαση και κτίριο, μέρος ή τόπο φυσικής άνεσης όπου το κοινό έχει δικαίωμα ή άδεια εισόδου είτε χωρίς όρους είτε με όρο πληρωμής καθώς και κτίριο που χρησιμοποιείται κάθε φορά για δημόσια ή θρησκευτική συγκέντρωση, για συνάθροιση ή ως δικαστήριο σε δημόσια συνεδρίαση¨. ¨Δημόσια Διάβαση¨ περιλαμβάνει κάθε κύρια οδό, αγορά, πλατεία, οδό, γέφυρα ή άλλη διάβαση που χρησιμοποιείται νόμιμα από το κοινό¨. Στη προκείμενη περίπτωση το περιστατικό έλαβε χώρα στο δρόμο Λάρνακας - Δεκέλειας όταν υπήρχαν και άλλοι οδηγοί στο μέρος και η αδελφή της κατηγορουμένης. Σε σχέση με το στοιχείο του ενδεχόμενου πρόκλησης παρισταμένου προσώπου σε επίθεση, το κριτήριο και πάλι είναι αντικειμενικό, δηλαδή κατά πόσο ο μέσος λογικός άνθρωπος θα προκαλείτο. Δεν χρειάζεται απόδειξη στοιχείου πραγματικής πρόκλησης οποιουδήποτε παρευρισκομένου να επιτεθεί (βλ. Γενικός Εισαγγελέας v. Kozina,
(1999)2 Α.Α.Δ. σελ. 503). Κρίνω ότι και αυτό το στοιχείο ικανοποιείται με βάση τα γεγονότα όπως εξελίχθηκαν. Η εκστόμιση της πιο πάνω υβριστικής φράσης θα μπορούσε να προκαλέσει τα παριστάμενα πρόσωπα σε επίθεση (βλ. Ηροδότου v. Αστυνομίας,
(2006)2 A.A.Δ. σελ.
- Στην υπόθεση Ηροδότου v. Αστυνομίας, (ανωτέρω) στη σελ. 378 αποφασίστηκε ότι το γραφείο παραπόνων αστυνομικού σταθμού, όπου έχει ελεύθερη πρόσβαση το κοινό, αποτελεί δημόσιο χώρο, με την έννοια που αποδίδεται στον Ποινικό Νόμο Κεφ.
- Στη δε υπόθεση Νετζιήν v. Αστυνομίας
(1992)2 A.A.Δ. σελ. 1 στη σελ. 6 αναφέρονται τα εξής : ¨Το γραφείο παραπόνων της Αστυνομίας αποτελεί δημόσιο χώρο με την έννοια που ενέχει στο Κεφ. 154 (Άρθρο 4), δεδομένου ότι επιτρέπεται η είσοδος του κοινού για την υποβολή παραπόνων. Η εισήγηση του εφεσείοντος περί του αντιθέτου, που είναι και ο μόνος λόγος αμφισβήτησης της καταδίκης στη δεύτερη κατηγορία, στερείται ερείσματος.¨ Έχοντας υπόψη τη μαρτυρία και τα πιο πάνω που προκύπτουν από τη νομολογία μας κρίνω ότι έχουν αποδειχθεί και τα συστατικά στοιχεία των κατηγοριών 5 και 6. ΚΑΤΑΛΗΞΗ: Η κατάληξη μου στα πιο πάνω ευρήματα σε συνδυασμό με την νομική πτυχή της υπόθεσης όπως τα εξέθεσα πιο πάνω με οδηγούν στο συμπέρασμα ότι η Κατηγορούσα Αρχή κατάφερε και απέδειξε τα αδικήματα όλων των κατηγορών πέραν από κάθε αμφιβολία στα οποία και βρίσκω την κατηγορούμενη ένοχη. (Υπ.) .......................................... Χρ. Γ. Φιλίππου, Ε.Δ. ΠΙΣΤΟ ΑΝΤΙΓΡΑΦΟ ΠΡΩΤΟΚΟΛΛΗΤΗΣ cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο