Α Σ Τ Υ Ν Ο Μ Ι Α ν. Νεοκλή Σκουρουμούνη κ.α., Αρ. Υπόθεσης: 17484/07, 9 Ιουνίου, 2008

(2)μάρτυρες. Πρώτος, έδωσε μαρτυρία ο Παραπονούμενος ο οποίος υιοθέτησε το περιεχόμενο της κατάθεσής του, η οποία έγινε Τεκμήριο

1. Σ' αυτήν αναφέρει ότι ήταν συμφοιτητής και φίλος του Αντρέα Σκουρουμούνη, αδελφού του Νεοκλή Σκουρουμούνη, Κατηγορούμενου
2. Λόγω της στενής φιλίας του με τον Αντρέα θεωρούσε και τους δύο σαν αδέλφια του. Παρεξηγήθηκε όμως και με τους δύο και αποφάσισαν να διακόψουν την φιλία τους. Όμως ήταν η καταγραφείσα θέση του ότι όπου βρεθούν οι αδελφοί Σκουρουμούνη τον κτυπούν χωρίς λόγο. Στις 28.5.07 ο ίδιος είχε στείλει στον Νεοκλή μήνυμα, στο κινητό του, για να βρεθούν στο χώρο στάθμευσης στην οδό Μεχμέτ Αλή, που εργάζεται ο πατέρας του Νεοκλή, για να μιλήσουν. Στο ραντεβού πήγε ο Νεοκλής , ο Αντρέας και ο φίλος τους ο Κώστας . Εκεί ο Νεοκλής και ο Κώστας τον χτύπησαν κατ΄ επανάληψη σε διάφορα μέρη του σώματος , στο στήθος ,στο κεφάλι και στα γόνατα. Ο Κώστας τον έκαψε με το τσιγάρο ψηλά στο χέρι του. Όταν κατάφερε να τους ξεφύγει πήγε στην Αστυνομία. Ενώπιον του Δικαστηρίου αναγνώρισε τους δύο Κατηγορούμενους ως τον Κώστα και τον Νεοκλή. Ισχυρίστηκε, ότι οι Κατηγορούμενοι 1 και 2 τον είχαν πάρει τηλέφωνο, το προηγούμενο βράδυ και του είπαν να πάει στον χώρο στάθμευσης για να μιλήσουν και να τα βρούν. Ο ίδιος πήγε στο συγκεκριμένο ραντεβού με τα κεραστικά του, σουτζούκο και λοκμάδες. Όμως, εκεί τον έδειραν για ακόμα μιά φορά. Λόγω του ότι ήθελε να σταματήσει αυτή η ιστορία των απειλών και των ξυλοδαρμών πήγε πρώτα στην Αστυνομία και μετά στο Νοσοκομείο. Κατά την αντεξέταση ισχυρίστηκε ότι το επισόδειο έγινε η ώρα 16.00 και κράτησε μισή ώρα. Έφυγε απο το χώρο στάθμευσης και πήγε στην Αστυνομία για να καταγγείλει το συμβάν, στον Αστυνομικό Σταθμό στις Φοινικούδες. Δεν θυμόταν πόσο χρόνο χρειάστηκε για να πάει απο εκεί που ήταν στην Αστυνομία, λόγω του ότι ήταν μέρα του Κατακλυσμού. Ο λόγος που δεν τ' ανέφερε όλα τα γεγονότα στην κατάθεσή του ήταν η ένταση στην οποία βρισκόταν. Ερωτηθείς, κατά την αντεξέταση, ανέφερε ότι τον Αντρέα Σκουρουμούνη τον θεωρούσε αδελφό του και δεν τον έβλεπε ερωτικά όπως νόμιζαν η μητέρα του, ο πατέρας του και ο αδελφός του ο Νεοκλής . Παραδέχθηκε ότι η οικογένεια του Αντρέα έχει το δικαίωμα να μην τους ενοχλεί όμως ήταν η θέση του ότι όσες φορές τους είπε ο ίδιος να μην τον δέρνουν, να μην τον ενοχλούν άλλες τόσες του είπαν και εκείνοι να μην τους ενοχλεί. Τους έπερνε τηλέφωνο συνεχώς λόγω του ότι και εκείνοι τον χτυπούσαν. Απευθύνθηκε στην Αστυνομία αλλά η Αστυνομία θεωρούσε τις διαφορές τους μικροπράγματα. Το συμβάν παρακολούθησαν, κατα τον ισχυρισμό του, ο κος Λάζαρος ,ο πατέρας τους ,ο Αντρέας και ο Κώστας. Αρνήθηκε την υποβολή ότι ο ίδιος είχε χειρονομίσει σε κάποιες κοπέλλες ενώ ήταν στον συγκεκριμένο χώρο και ότι είχε ζητήσει απο τους Κατηγορούμενους να του διευθετήσουν κάποια κοπέλλα. Ερωτηθείς για τον λόγο που δεν ανέφερε τα τραύματά του στον ιατρό όταν πήγε στο Νοσοκομείο αρχικά, είπε ότι ντρεπόταν να ξεντυθεί ενώ στην συνέχεια είπε ότι ο λόγος ήταν ότι η μητέρα του Κατηγορούμενου 1 εργάζεται εκεί. Παραδέχθηκε ότι τον είχε επισκεφθεί ο κος Αδάμου, απο τον Αστυνομικό Σταθμό Αραδίππου, γιατί παρενοχλούσε τον πατέρα του Κατηγορούμενου 1 καθώς επίσης και λόγω του ότι τους επισκεπτόταν στο σπίτι τους και τους ενοχλούσε συστηματικά. Δεύτερη, κατέθεσε η Γ/Αστ 3901 Α Κατσαμπά (Μ.Κ.2), η οποία κατέθεσε την κατάθεσή της και σημειώθηκε ως Τεκμήριο
3. Σ' αυτήν αναφέρει ότι στις 9.6.07 πήρε ανακριτική κατάθεση αποτον Κατηγορούμενο 2 ματαξύ των ωρών 19.30-20.00 καθώς επίσης και απο τον Κατηγορούμενο 1 μεταξύ των ωρών 20.00-20.
4. Τις κατέθεσε και τις δυο ως Τεκμήρια 3 και
5. Ενώπιον του Δικαστηρίου είχε αναφέρει ότι η ίδια είχε λάβει το παράπονο του Αντρέα Νεοφύτου, ο οποίος την συγκεκριμένη μέρα δεν της είχε φανεί χτυπημένος . Της είχε υποδείξει δύο ερυθρότητες στο δεξί του χέρι. Της φάνηκε όμως τρομοκρατημένος και ντρεπόταν. Κατά την αντεξέταση ήταν η θέση της, βλέποντας το Τεκμήριο 1, ότι έλαβε την συγκεκριμένη κατάθεση η ώρα 21.
6. Όμως, δεν ήταν σίγουρη αναφορικά με την ημέρα που δόθηκε η κατάθεση. Ανέφερε ότι κατά την διερεύνηση του παραπόνου είχε λάβει άλλες δύο καταθέσεις τις οποίες και κατέθεσε ως Τεκμήρια 5 και
7. Ερωτηθείσα ανέφερε ότι απο το σημείο που έγινε το συμβάν ο Αστυνομικός Σταθμός απέχει 10 λεπτά με τα πόδια. Μετά την ολοκλήρωση της μαρτυρίας για την Κατηγορούσα Αρχή ο κος Πουτζουρής ισχυρίστηκε ότι η μαρτυρία της Κατηγορούσας Αρχής έχει κλονιστεί από την αντεξέταση αφού η μαρτυρία του Παραπονούμενου (ΜΚ1) έρχεται σ΄ αντίθεση με την κατάθεσή του. Εισηγήθηκε, ότι δεν προσκομίστηκε μαρτυρία που ν' αποδεικνύει την βαριά σωματική βλάβη και επιπρόσθετα εισηγήθηκε ότι δεν έχουν αποδειχθεί τα συστατικά στοιχεία του αδικήματος . Ο κος Παπανικολάου συμφώνησε ότι οι Κατηγορούμενοι θα πρέπει να κληθούν σε απολογία μόνο αναφορικά με το αδίκημα της κοινής επίθεσης, δυνάμει του άρθρου 242 του Ποινικού Κώδικα και ότι το Δικαστήριο θα πρέπει να προχωρήσει με την τροποποίηση του Κατηγορητηρίου. Το νομικό πλαίσιο που καλύπτει το όλο ζήτημα τίθεται από το άρθρο 74

(1)(β) του περί Ποινικής Δικονομίας Νόμου, Κεφ. 155. Οι αρχές που διέπουν το φάσμα της εκ πρώτης όψεως υπόθεσης έχουν αναλυθεί σε σειρά αποφάσεων του Ανωτάτου Δικαστηρίου. Θα έλεγα ότι σταθμοί στη σχετική νομολογία υπήρξαν οι αποφάσεις R. v. Mustafa Kara Mehmet 16 C.L.R. 46, Αζίνας ν. Αστυνομίας

(1981)2 Α.Α.Δ. 9 και Γενικός Εισαγγελέας ν. Χριστοδούλου

(1990)2 Α.Α.Δ. 133. Θα παραθέσω απόσπασμα από τις σελίδες 144 και 145 της τελευταίας αυτής απόφασης, μέσα από τ΄ οποίο αποκρυσταλλώνονται και κωδικοποιούνται οι αρχές: «Όπως ο όρος «εκ πρώτης όψεως υπόθεση» υποδηλώνει, η κλήση του κατηγορούμενου σε υπεράσπιση δικαιολογείται μόνο όταν ως θέμα πρώτης όψεως, δηλαδή, μετά την προκαταρκτική θεώρηση της υπόθεσης, δικαιολογείται η κλήση του κατηγορούμενου σε υπεράσπιση. Ο όρος «εκ πρώτης όψεως υπόθεση» χρησιμοποιείται σε αντιδιαστολή με την εις βάθος θεώρηση και τελική όψης της υπόθεσης, δηλαδή, την απόδειξη της κατηγορίας πέραν πάσης λογικής αμφιβολίας. Χρήσιμη ανάλυση του όρου «εκ πρώτης όψεως υπόθεση» γίνεται στην απόφαση της ολομέλειας In Re Kakos

(1985)1 C.L.R. 250. ............................. Η απαλλαγή του εφεσίβλητου δικαιολογείται μόνο όταν, α) δεν στοιχειοθετείται εξ΄ αντικειμένου η υπόθεση της Κατηγορίας λόγω της απουσίας ενός ή περισσοτέρων των συστατικών στοιχείων του εγκλήματος, και β) Οποτεδήποτε η μαρτυρία είναι τόσο αντινομική ή στερείται πειστικότητας, σε βαθμό που κανένα λογικό δικαστήριο δεν θα μπορούσε να βασίσει σ΄ αυτή την καταδίκη του κατηγορούμενου. Και στη δεύτερη περίπτωση το κριτήριο είναι αντικειμενικό διότι το μέτρο δεν είναι οι εκτιμήσεις του συγκεκριμένου Δικαστηρίου, αλλά εκείνες ενός νοητού λογικού Δικαστηρίου. ............................ Οι διατάξεις του Άρθρου 74

(1)(β) του Κεφ. 155 εναρμονίζονται, όπως επεξηγείται, με τα αγγλικά θέσμια στον προσδιορισμό εκ πρώτης όψεως υπόθεσης και για το λόγο αυτό τόσο η Πρακτική του 1962 όσο και η σχετική αγγλική νομολογία (Βλέπε μεταξύ άλλων: (α) Wiseman & Another v. Borneman & Others

(1967)3 All E.R. 1045. (b) Cozens v. Brutus

(1972)2 All E.R. 1 (c) Ellis v. Jones

(1973)2 All E.R. 893. (d) R. v. Galbrzaith

(1981)2 All E.R. 1061. (e) R. v. Barker

(1975)65 Cr.App. R.287) oριοθετούν το πλαίσιο διαπίστωσης εκ πρώτης όψεως υπόθεσης ...» Πιο πρόσφατα στην υπόθεση Γενικός Εισαγγελέας ν. Θεοδώρου

(2002)2 Α.Α.Δ. 9 αναφέρθηκαν τ΄ ακόλουθα στη σελίδα 16: «Βέβαια πρέπει ν΄ υπογραμμιστεί ότι το βάρος απόδειξης που έχει η Κατηγορία, σύμφωνα με το άρθρο 74 του Κεφ. 155 στο στάδιο που περατώνει την υπόθεσή της, δεν είναι το ίδιο μ΄ εκείνο που επιφορτίζεται στο τέλος της δίκης. Στην πρώτη περίπτωση είναι αρκετό για την Κατηγορία να παρουσιάσει αξιόπιστη μαρτυρία (credible evidence) τέτοιας φύσεως από την οποία δημιουργείται υπόθεση ενοχής εκ πρώτης όψεως. Τα κριτήρια για τον καθορισμό της ενοχής του Κατηγορούμενου στο τελικό στάδιο είναι διαφορετικά, δεν βασίζονται σε υποθέσεις αλλά σε συμπεράσματα τόσον ισχυρά ώστε ν΄ αποδεικνύεται η ενοχή του Κατηγορούμενου πέραν πάσης λογικής αμφιβολίας.» Παραθέτω επίσης χαρακτηριστικό απόσπασμα από την σχετικά πρόσφατη απόφαση του Ανωτάτου Δικαστηρίου στην υπόθεση Γεωργίου ν. Αστυνομίας

(2005)2 Α.Α.Δ. 515 όπου στην σελίδα 524 αναφέρονται τ΄ ακόλουθα: «Τα όσα επισημαίνονται στο λόγο αυτό της έφεσης πρέπει να ιδωθούν μέσα στο πλαίσιο των αρχών που διέπουν το στάδιο της εκ πρώτης όψεως υπόθεσης και του έργου που έχει το Δικαστήριο ν΄ επιτελέσει. Στο στάδιο αυτό, το Δικαστήριο δεν προβαίνει σ΄ αξιολόγηση της μαρτυρίας - (βλ. Παναγιώτου κ.ά ν. Αστυνομίας

(2000)2 Α.Α.Δ. 191, 196) αλλά περιορίζεται σε γενική θεώρησή της, με σκοπό να διαπιστώσει εάν υπάρχουν στην μαρτυρία θεμελιακές αντιφάσεις ή είναι η μαρτυρία καταφανώς αναξιόπιστη, ώστε να μην μπορεί να στηριχθεί σ΄ αυτή. Ούτε είναι αναγκαίο να σχολιάσει επιχειρήματα της Υπεράσπισης - (βλ. Βασιλείου ν. Δημοκρατίας

(2002)2 Α.Α.Δ. 104, 136).» Το άρθρο 243 του Ποινικού Κώδικα διαλαμβάνει τ΄ ακόλουθα: "Όποιος διαπράττει επίθεση που προκαλεί πραγματική σωματική βλάβη, είναι ένοχος πλημμελήματος και υπόκειται σε φυλάκιση τριών χρόνων.". Αυτό που αποτιμάται, σ΄ αυτό το στάδιο, δεν είναι η αξιοπιστία των μαρτύρων που υποστηρίζουν την υπόθεση της Κατηγορούσας Αρχής αλλά κατά πόσο έχει προσαχθεί αρκετή μαρτυρία που ν΄ αποδεικνύει τα συστατικά στοιχεία του αδικήματος. Έχει προσκομιστεί μαρτυρία ότι υπήρξε κάποιας μορφής επίθεση η οποία ήταν αντιφατική και στερείτο πειστικότητας αφού δεν υπήρξε μαρτυρία για τραυματισμό, την μορφή ή την έκταση των όποιων τραυματισμών. Μη προβαίνοντας σε υποκειμενική αξιολόγηση της μαρτυρίας που προσκομίστηκε αλλά σε αντικειμενική θεώρησή της καταλήγω ότι δεν έχουν αποδειχθεί τα συστατικά στοιχεία της επίθεσης καθώς και της βαριάς σωματικής βλάβης αφού η μαρτυρία του Κατηγορούμενου ήταν αντιφατική σε τέτοιο βαθμό που κανένα λογικό Δικαστήριο δεν θα μπορούσε να βασίσει σ΄ αυτή την καταδίκη του Κατηγορούμενου. Κατά συνέπεια, βρίσκω ότι δεν έχει αποδειχθεί εκ πρώτης όψεως υπόθεση εναντίον των Κατηγορουμένων οι οποίοι και αθωώνονται και απαλλάσσονται από την κατηγορία που αντιμετωπίζουν. (Υπ.) ........................................ Ε. Γεωργίου - Αντωνίου, Ε.Δ. /ΓΓ cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο