Α Σ Τ Υ Ν Ο Μ Ι Α ν. Γιώργου Ζορπίδη, Αρ. Υπόθεσης: 13382/07, 27 Ιουνίου, 2008

(3)μάρτυρες. Πρώτος έδωσε μαρτυρία ο Αστ. 3066 Α. Γιωργαλλής (Μ.Κ.1), ο εξεταστής της υπόθεσης. Κατέθεσε την κατάθεσή του, ως Τεκμήριο 1 και υιοθέτησε το περιεχόμενό της. Σ' αυτή αναφέρει ότι ο Κυριάκος Βενιζέλος επισκέφθηκε τον Αστ. Σταθμό Αραδίππου την 14.5.07 γύρω στις 20.10 και κατάγγειλε ότι του είχε επιτεθεί, χωρίς λόγο, ο Γιώργος Ζορπίδης ρίχνοντάς του μια χάρτινη συσκευασία χυμού στο πρόσωπο και ακολούθως αρπάζοντάς τον από το λαιμό τον γρονθοκόπησε. Ο ίδιος είχε παρατηρήσει έντονο κοκκίνισμα στο πρόσωπο του παραπονούμενου και του παραχώρησε ιατρική αναφορά. Κατέθεσε επίσης το ιατρικό πιστοποιητικό ως Τεκμήριο 2, και την γραπτή κατηγορία εναντίον του Κατηγορούμενου ως Τεκμήριο

1. Κατά την αντεξέταση ο μάρτυρας ανέφερε ότι ήταν ο ανακριτής της υπόθεσης και ότι είχε λάβει καταθέσεις από άλλα δύο άτομα. Κατέθεσε τις δύο καταθέσεις που έλαβε ως Τεκμήρια 4 και
2. Έγιναν τεκμήριο μόνο αναφορικά με το γεγονός ότι λήφθηκαν. Ο επόμενος μάρτυρας ήταν ο Παραπονούμενος κος Βενιζέλος (Μ.Κ.2) ο οποίος κατέθεσε ως Τεκμήριο 6 την κατάθεσή του. Σ΄ αυτήν καταγράφει ότι διατηρεί επιχείρηση πώλησης νερού και στις 14.5.06 και περί η ώρα 19.50 ενώ ήταν στο περίπτερο «Κκονέ» για να γεμίσει με νερό την μια μηχανή που διαθέτει εκεί του επιτέθηκε ο Κατηγορούμενος , ο οποίος ασχολείται επίσης με την πώληση νερού, ρίχνοντάς του στο πρόσωπο τον χυμό που κρατούσε χτυπώντας τον στο κεφάλι. Στην συνέχεια τον έπιασε από τον λαιμό και του έδωσε τρεις δυνατές γροθιές στο κεφάλι, πάνω από το αριστερό μάτι. Λόγω του ότι ένιωθε πόνο στο κεφάλι και ζαλιζόταν πήγε στην αστυνομία και κατάγγειλε το συμβάν. Τον παρέπεμψαν στο Νοσοκομείο. Κατέθεσε και την συμπληρωματική του κατάθεση ως Τεκμήριο 7 . Σ' αυτή αναφέρει ότι στο Τμήμα Πρώτων Βοηθειών διαπιστώθηκε ότι έφερε αιμάτωμα στο μέτωπο και λόγω του ότι είχε ζαλάδες και πονοκεφάλους κρατήθηκε για νοσηλεία και παρακολούθηση για προληπτικούς λόγους μέχρι την 18.5.
3. Ενώπιον του Δικαστηρίου ανέφερε ότι εδώ και οκτώ χρόνια που δημιούργησε την συγκεκριμένη δουλειά ο Κατηγορούμενος του δημιουργεί προβλήματα και τον είχε ξαναχτυπήσει. Ο περιπτεράς καθόταν απαθής κατά την εξέλιξη του επεισοδίου, ενώ ο Σταύρος ήρθε και τους χώρισε. Ήταν ο ισχυρισμός του ότι και οι δύο που είδαν το περιστατικό φοβούνται να έρθουν να μαρτυρήσουν. Το πρώτο πρόσωπο στο οποίο έκανε παράπονο για το συμβάν ήταν ο αστυνομικός . Αντεξεταζόμενος ανέφερε ότι ο Κατηγορούμενος τον κρατούσε από τον λαιμό σφιχτά με το αριστερό χέρι. Λόγω του τραυματισμού αυτού παρέμεινε τέσσερεις μέρες στο Νοσοκομείο. Ερωτηθείς ισχυρίστηκε ότι είχε πει του αστυνομικού, το βράδυ που του πήρε κατάθεση, ότι ο Κατηγορούμενος τον είχε απειλήσει αλλά ο αστυνομικός δεν το έγγραψε. Επίσης ανέφερε ότι είχε επιστρέψει πίσω στον Αστυνομικό Σταθμό και του είχε πει να το γράψει αλλά ο αστυνομικός αρνήθηκε να κάνει συμπληρωματική κατάθεση. Όταν του υποδείχθηκε η συμπληρωματική κατάθεση που ο ίδιος έκανε αργότερα - Τεκμήριο 7 - για να του καταδειχθεί ότι ο αστυφύλακας δεν αρνήθηκε να λάβει συμπληρωματική κατάθεση ο ίδιος επέμενε στην θέση του. Ερωτηθείς απάντησε ότι ο ίδιος οδήγησε στον αστυνομικό σταθμό και στο νοσοκομείο παρά το γεγονός ότι ζαλιζόταν. Μέχρι και σήμερα, ήταν η θέση του, ότι πονεί το μάτι του από πίσω και δεν βρίσκουν οι γιατροί το πρόβλημα. Τρίτη, κατέθεσε η ιατρός κα Παπανικολάου ( ΜΚ3) , η οποία το 2007 είχε εξετάσει τον παραπονούμενο και αναγνώρισε, στο Τεκμήριο 2, το πιστοποιητικό που σύνταξε. Τα ευρήματά της τα κατέγραψε στο συγκεκριμένο πιστοποιητικό. Ήταν η θέση της ότι ο συγκεκριμένος τραυματισμός θα μπορούσε να προέλθει από οποιοδήποτε χτύπημα είτε από αντικείμενο καθώς και από γροθιά. Λόγω του ότι παραπονιόταν για ζάλη αξιολογήθηκε από τους χειρούργους και έγινε η εισαγωγή του στο χειρουργικό θάλαμο. Η ίδια όμως δεν γνώριζε τι έγινε στον χειρουργικό θάλαμο και πότε βγήκε από αυτόν. Κατέθεσε το σχετικό εσωτερικό έντυπο που τηρείται στο Τμήμα Πρώτων Βοηθειών ως Τεκμήριο
4. Αντεξεταζόμενη ανέφερε ότι δεν υπήρχαν κλινικά ή νευρολογικά ευρήματα για τον Παραπονούμενο. Παρέπεμψε στο Τεκμήριο 8 και ισχυρίστηκε ότι δεν καταγράφηκαν οποιαδήποτε αντικειμενικά ευρήματα αφού δεν υπήρχε αστάθεια ή μείωση της μυικής ισχύος στα άκρα. Το μόνο εύρημα ήταν το κεφαλαιμάτωμα. Εξήγησε ότι το κεφαλαιμάτωμα είναι ένα φούσκωμα, οίδημα μαλακών μορίων. Όσο αφορά το σφίξιμο στον λαιμό ήταν η θέση της ότι δεν υπήρχαν ευρήματα που να το υποστηρίζουν. Αν δεν φορούσε κάτι στο λαιμό του πιθανόν να υπήρχαν κάποια ευρήματα που να το υποστηρίζουν. Κατέληξε, ότι το εν λόγω χτύπημα θα μπορούσε να προκληθεί από οποιοδήποτε χτύπημα σε λεία επιφάνεια, γρονθοκόπημα ή χτύπημα σε πόρτα. Η ίδια δεν κατέγραψε εμετό και δεν χορήγησε αντιεμετικά. Λόγω των ισχυρισμών του Παραπονούμενου ότι ανέφερε τις απειλές του Κατηγορούμενου αλλά ο Αστ. Γιωργαλλής δεν τις κατέγραψε δόθηκε άδεια για επανακλητευση του συγκεκριμένου αστυφύλακα. Ο Μ.Κ.1 ανέφερε ότι πριν την λήψη της συμπληρωματικής κατάθεσης ο Παραπονούμενος είχε επισκεφθεί τον Σταθμό στην απουσία του και του είχε αναφερθεί να επιστρέψει, πράγμα που έκανε και έδωσε την συμπληρωματική κατάθεση. Μετά την ολοκλήρωση της μαρτυρίας για την Κατηγορούσα Αρχή ο Κατηγορούμενος κλήθηκε σε απολογία. Επέλεξε να μείνει σιωπηλός και να καλέσει μάρτυρες. Κάλεσε δύο μάρτυρες. Τον κο Ελευθερίου και τον κο Χατζηχαραλάμπους. Ο κος Ελευθερίου (Μ.Υ.1) υιοθέτησε το Τεκμήριο
5. Στην γραπτή κατάθεσή του αναφέρει ότι γύρω στις 19:30-20:00, στις 14.5.07, ο Κυριάκος που πωλεί νερό πήγε στο περίπτερό του για να βάλει στην μηχανή νερό. Λόγω του ότι είχε έρθει ο Κατηγορούμενος μπήκε μέσα να τον εξυπηρετήσει και δεν ξαναβγήκε. Άκουσε όμως στην συνέχεια τον Κατηγορούμενο να φωνάζει και στην συνέχεια έφυγαν από τον χώρο τόσο ο Κυριάκος καθώς και ο Ζορπίδης. Ενώπιον του Δικαστηρίου ανέφερε ότι την ώρα που πήγε ο Κατηγορούμενος στο περίπτερο του μπήκε μέσα να τον εξυπηρετήσει και παρέμεινε μέσα γιατί είχε έρθει και άλλος πελάτης και δεν ξαναβγήκε έξω. Κατά την αντεξέταση ισχυρίστηκε ότι τον Κατηγορούμενο τον γνωρίζει λόγω του ότι είναι χωριανός του και γνωρίζει και τον πατέρα του, δεν είναι φίλοι απλά είναι συγχωριανοί. Το περίπτερό του που διατηρεί είναι τετράγωνο και οι τρεις του πλευρές είναι τοίχος ενώ στην πρόσοψή του έχει μια πόρτα γυάλινη σταθερή και μια συρτή. Η μηχανή νερού του Παραπονούμενου βρίσκεται στο πλευρό του περιπτέρου, ενδιάμεσα στο περίπτερο και μια οικία. Την συγκεκριμένη μέρα μιλούσε με τον Σταύρο και άκουσε τ΄ αυτοκίνητο του Παραπονούμενου. Απ΄ εκεί που στεκόταν δεν φαινόταν η μηχανή του νερού αφού δεν έχει οπτική επαφή λόγω του ότι παρεμβάλλεται ένα δέντρο και το στάν των εφημερίδων. Όμως, καθώς περνούσε φάνηκε τ΄ αυτοκίνητο και όταν είδε κατάλαβε ότι ήταν ο Παραπονούμενος. Ήταν σίγουρος ότι ήταν τ΄ αυτοκίνητο του Παραπονούμενου αφού τέτοια αυτοκίνητα δεν υπάρχουν πολλά στην Αραδίππου και επιπρόσθετα γράφουν αυτά τα αυτοκίνητα πάνω τα ονόματα των ιδιοκτητών. Ο Κατηγορούμενος ήταν η θέση του στάθμευσε και μπήκε μέσα στο περίπτερο, αγόρασε ένα χυμό και βγήκε έξω. Δεν είδε που πήγε ο Κατηγορούμενος όμως στην συνέχεια τον άκουσε να φωνάζει με έντονο ύφος. Δεν αντιλήφθηκε με ποιόν μιλούσε. Ερωτηθείς εκ νέου ανέφερε ότι άκουσε τον Κατηγορούμενο να φωνάζει με τον Παραπονούμενο, όμως δεν τον είδε να του χτυπά. Ήταν ο ισχυρισμός του ότι δεν μπορείς από μέσα στο περίπτερο να δεις προς τα έξω και επειδή οι φωνές είναι συνηθισμένο φαινόμενο στον χώρο δεν βγήκε έξω από το περίπτερο. Στην συνέχεια κατέθεσε ο κος Χατζηχαραλάμπους, (Μ.Υ.2), ο οποίος υιοθέτησε το περιεχόμενο της κατάθεσής του, Τεκμήριο
6. Σ΄ αυτήν αναφέρει ότι ο Κατηγορούμενος όταν βγήκε από το περίπτερο πήγε δίπλα από τον Παραπονούμενο που έβαζε νερό στην μηχανή και στην συνέχεια άκουσε δυνατή συζήτηση και φωνές σε έντονο ύφος. Τότε πήγε κοντά τους και τους είπε να μην φωνάζουν και να μην μαλώνουν. Μπήκε ο ίδιος στην μέση και έπιασε τον Κατηγορούμενο και τον τράβηξε πίσω. Ο Κατηγορούμενος έφυγε ενώ ο ίδιος έμεινε εκεί για να ηρεμήσει τον Παραπονούμενο. Δεν είδε τον Παραπονούμενο να είναι χτυπημένος και δεν είδε τον Κατηγορούμενο να του ρίχνει τον χυμό. Όταν του ζητήθηκε ν΄ εξηγήσει τι εννοούσε με την φράση «τον τράβηξα πίσω» την οποία χρησιμοποίησε στην κατάθεσή του εξήγησε ότι προσπάθησε να τους απομακρύνει, «να τους χωρίσει στα λόγια». Ήταν η θέση του ότι δεν είχε οπτική επαφή με την μηχανή του νερού αφού αυτή βρίσκεται στο πλάι του περιπτέρου. Όμως, η συζήτηση ήταν έντονη, φώναζαν και οι δύο εμπλεκόμενοι γιατί έμπαινε ο ένας στην δουλειά του άλλου. Όταν τέλειωσαν από τις φωνές, ήταν ο ισχυρισμός του ότι ο Παραπονούμενος μάζεψε τα λάστιχα του βυτιοφόρου και έφυγε. Δεν είχε χτυπήματα στο πρόσωπό του. Αντίθετα, έμοιαζε μ΄ άνθρωπο που μόλις είχε τελειώσει την εργασία του. Κατά την αντεξέταση ανέφερε ότι κάθε απόγευμα συνηθίζει να πίνει μετά την δουλειά ένα φραπέ. Ο Κκονές ήταν μέσα στο περίπτερο πριν ν΄ έρθει ο Κατηγορούμενος. Μετά που έφυγε ο Κατηγορούμενος ήρθε έξω από το περίπτερο. Ο Παραπονούμενος, Βενιζέλος, γέμιζε την μηχανή του νερού και ο Κατηγορούμενος κατευθύνθηκε στην μηχανή νερού του Βενιζέλου όταν βγήκε από το περίπτερο. Όμως, δεν είχε οπτική επαφή μαζί τους. Άκουσε τον Ζορπίδη ν΄ απευθύνει τον λόγο στον Βενιζέλου. Ερωτηθείς, παραδέχθηκε όμως στην συνέχεια ότι μάλωναν μεταξύ τους γιατί ο ένας έμπαινε στην δουλειά του άλλου. Μπήκε ο ίδιος μπροστά από τον Κατηγορούμενο και τον τράβηξε από το χέρι, λέγοντας του ν΄ αφήσει τον Βενιζέλου και να πάει στην δουλειά του. Αξιολόγηση της μαρτυρίας - Ευρήματα - Συμπεράσματα Όπως αποδεικνύεται στην νομολογία, η αξιολόγηση προφορικής μαρτυρίας είναι άρρηκτα συνυφασμένη με την αξιοπιστία του μάρτυρα και πάνω σε αυτή τη βάση θα την προσεγγίσω βλ. C. & A. Pelekanos Ltd v. Πελεκάνου

(1999)1 Α.Α.Δ. 1273, 1280-1281. Στην υπόθεση Ομήρου ν. Δημοκρατίας

(2001)2 Α.Α.Δ. 506 υποδεικνύεται ότι η αξιολόγηση της μαρτυρίας ενός μάρτυρα πρέπει να γίνεται με βάση το περιεχόμενό της, την ποιότητα και πειστικότητά της και τη σύγκρισή της με την υπόλοιπη μαρτυρία. Είχα την ευκαιρία στα πλαίσια της ζωντανής δίκης να παρακολουθήσω και ν΄ ακούσω τους μάρτυρες κατηγορίας καθώς και τους μάρτυρες υπεράσπισης ενώ έδιναν ένορκη μαρτυρία ενώπιον του Δικαστηρίου και είμαι σε θέση να αξιολογήσω την μαρτυρία τους με δείχτη, μεταξύ άλλων, τη ύπαρξη προσωπικού συμφέροντος στην υπόθεση, την όλη συμπεριφορά τους στο εδώλιο του μάρτυρα, την ακεραιότητα, την ειλικρίνεια, την μνήμη τους και τους λόγους που είχαν να θυμούνται ή να πιστεύουν αυτά για τα οποία κατέθεταν. Αρχίζοντας από τους μάρτυρες κατηγορίας ο Αστυφ. 3066, Α. Γιωργαλλής, (Μ.Κ.1), δεν είχε οποιοδήποτε λόγο να πει ψέματα. Δεν αρνήθηκε ότι έλαβε και άλλες καταθέσεις στο πλαίσιο της διερεύνησης της υπόθεσης. Ούτε αρνήθηκε ότι ο Παραπονούμενος είχε ξαναεπισκεφθεί τον Αστυνομικό Σταθμό και τον είχε γυρέψει αλλά λόγω του ότι απουσίαζε του είχε αναφερθεί να επανέλθει πράγμα που έπραξε αφού έδωσε στην συνέχεια συμπληρωματική κατάθεση, σε μεταγενέστερο στάδιο. Ήταν η θέση του ότι ο Παραπονούμενος δεν του είχε αναφέρει οποτεδήποτε ότι απειλήθηκε από τον Κατηγορούμενο. Ερχόμενη τώρα στην μαρτυρία του Παραπονούμενου θα πρέπει ν΄ αναφερθεί ότι κατά την αντεξέταση υπέπεσε σε πολλές αντιφάσεις. Ενώ παραδέχθηκε ότι έδωσε συμπληρωματική κατάθεση μετά την αρχική του κατάθεση ισχυρίστηκε ότι ανέφερε στον αστυνομικό τις απειλές του Κατηγορούμενου πλην όμως αυτός δεν τις κατέγραψε γιατί αρνείτο να λάβει συμπληρωματική κατάθεση. Μα αφού έδωσε συμπληρωματική κατάθεση γεννάται το ερώτημα πως αρνήθηκε να καταγράψει, ο αστυφύλακας, συμπληρωματική κατάθεση και γιατί δεν του το είπε τότε; Επίσης, αφήνει απορίες το γεγονός ότι ο Παραπονούμενος ενώ είχε χτυπηθεί και ζαλιζόταν μπόρεσε και μάζεψε τα λάστιχά του και στην συνέχεια οδήγησε αμέσως μετά το περιστατικό πρώτα, στον Αστυνομικό Σταθμό και στην συνέχεια στο Νοσοκομείο μόνος του όπου κρίθηκε απαραίτητη η εισαγωγή του σε θάλαμο. Επίσης ενώ ήταν η θέση του ότι ο Κατηγορούμενος τον έπιασε από τον λαιμό σφικτά παραδέχθηκε και ο ίδιος ότι δεν υπήρχε σημάδι στον λαιμό του. Έχοντας κατά νου τα πιο πάνω θα πρέπει ν΄ αναφερθεί ότι ο Παραπονούμενος ήταν υπερβολικός στην μαρτυρία του. Προσπάθησε να πείσει το Δικαστήριο για την σοβαρότητα του τραυματισμού του με υπερβολές, οι οποίες έρχονται σ΄ αντίθεση με τα ιατρικά ευρήματα της ιατρού Παπανικολάου (Μ.Κ.3), η οποία τον είχε εξετάσει. Η ιατρός είχε αναφέρει ότι είχε παρατηρήσει ένα φούσκωμα στο μέτωπο, δηλαδή ένα οίδημα των μαλακών μορίων τ΄ οποίο θα μπορούσε να είχε προκληθεί από οποιοδήποτε χτύπημα ενώ στον λαιμό του δεν υπήρχαν κλινικά ευρήματα για απόπειρα πνιγμού. Δεν μπορώ να δεχθώ την μαρτυρία του αναφορικά με την έκταση των τραυμάτων του. Εξέτασα με προσοχή την μαρτυρία της ιατρού Παπανικολάου, (Μ.Κ.3), η οποία μου έκανε καλή εντύπωση όταν κατέθετε αφού απαντούσε μ΄ αμεσότητα και χωρίς δισταγμό σ΄ όλες τις ερωτήσεις που της τέθηκαν τόσο κατά την κυρίως εξέτασή της καθώς και κατά την αντεξέταση. Δεν έχω λόγο να μην την πιστέψω. Στρέφομαι τώρα στην μαρτυρία που προσκομίστηκε από την Υπεράσπιση. Όσον αφορά τον κο Ελευθερίου, (Μ.Υ.1), θα πρέπει να πω ότι άφησε το Δικαστήριο με την εντύπωση ότι προσπαθούσε να μην παραπονέσει κανένα με την μαρτυρία του πλην όμως, σ΄ αυτή του την προσπάθεια κατά την αντεξέταση υπέπεσε σ΄ αντιφάσεις. Και ενώ αρχικά είπε ότι άκουσε τον Κατηγορούμενο να μιλά σε κάποιον μ΄ έντονο ύφος και δεν είχε αντιληφθεί σε ποιόν απευθυνόταν γιατί δεν είχε οπτική επαφή στην συνέχεια ανέφερε ότι άκουσε τον Κατηγορούμενο να φωνάζει του Παραπονούμενου. Όλα αυτά χωρίς να βγει έξω από το περίπτερο και χωρίς ν΄ έχει οπτική επαφή με οποιονδήποτε από τους εμπλεκόμενους. Ο δε κος Χατζηχαραλάμπους, (Μ.Υ.2), προσπάθησε ν΄ εξηγήσει τ΄ όσα είχε αναφέρει στην κατάθεσή του με τέτοιο τρόπο που να πεισθεί το Δικαστήριο ότι πρόκειτο για μια έντονη λογομαχία. Όμως το Δικαστήριο δεν πείσθηκε γιατί αν ήταν μια απλή λογομαχία δεν θ΄ υπήρχε λόγος ο ίδιος να μπει μπροστά στον Κατηγορούμενο και να τον τραβήξει πίσω, όπως καταγράφει στην κατάθεσή του, και να μείνει με τον Παραπονούμενο για να τον ηρεμήσει. Καταλήγω λοιπόν ότι οι δύο αυτοί μάρτυρες Μ.Υ.1 και Μ.Υ.2 λόγω του ότι δεν ήθελαν ν΄ αναμιχθούν στην όλη διαδικασία καθώς επίσης και λόγω του ότι δεν ήθελαν να παρεξηγηθούν με κανένα από τους δύο εμπλεκόμενους στο επεισόδιο προσπάθησαν να παρουσιάσουν τα γεγονότα με πολύ απλό τρόπο για να πεισθεί το Δικαστήριο ότι πρόκειτο περί απλής λογομαχίας. Όμως, έφεραν τ΄ αντίθετο αποτέλεσμα. Ενόψει λοιπόν της πιο πάνω αξιολόγησης καταλήγω στ΄ ακόλουθα συμπεράσματα: Ο Κατηγορούμενος με τον Παραπονούμενο λόγω του ότι είναι στο ίδιο επάγγελμα έχουν διαφορές. Την συγκεκριμένη μέρα συναντήθηκαν στο περίπτερο του Μ.Υ.1. Όταν ο Κατηγορούμενος είδε τον Παραπονούμενο να γεμίζει την μηχανή με νερό εκνευρίστηκε, έβαλε τις φωνές και έριξε τον χυμό που μόλις είχε αγοράσει από το περίπτερο στον Παραπονούμενο προκαλώντας του κεφαλωμάτωμα. Ο Παραπονούμενος λόγω του ότι είχε κουραστεί από τους συχνούς διαπληχτισμούς αποφάσισε ν΄ επισκεφθεί την αστυνομία, προφανώς για να δώσει ένα τέλος, και στην συνέχεια επισκέφθηκε το νοσοκομείο όπου για λόγους που το Δικαστήριο δεν γνωρίζει, λόγω του ότι υπήρξε μαρτυρία, κρατήθηκε. Το Άρθρο 243 δυνάμει του οποίου κατηγορείται ο Κατηγορούμενος διαλαμβάνει: «Όποιος διαπράττει επίθεση που προκαλεί πραγματική σωματική βλάβη είναι ένοχος πλημμελήματος.» Για να στοιχειοθετηθεί το συγκεκριμένο αδίκημα απαιτείται η ύπαρξη της επίθεσης και η ύπαρξη της πραγματικής σωματικής βλάβης. Ο όρος επίθεση έχει ερμηνευθεί ότι περιλαμβάνει οποιαδήποτε πράξη που γίνεται με πρόθεση ή με μεγάλη αδιαφορία να προκαλέσει και που προκαλεί σ΄ ένα άλλο πρόσωπο το φόβο ότι θ΄ ασκηθεί άμεση ή παράνομη βία εναντίον του βλ. R. v. Venna

(1975)3 All E.R. 788, R. v. Ireland, R. v. Burstow

(1998)AC 147 HL και Archbold 2002, παρά 19-166. Επίθεση μπορεί να διαπραχθεί και χωρίς κάποιος ν΄ αγγίξει το άλλο πρόσωπο βλ. Archbold 2002, παρα 19-172 στην οποία παράγραφο καταγράφεται ότι το ρίξιμο μιας γυάλινης μπουκάλας προς άλλο άτομο θεωρείται ως επίθεση. Με βάση την πιο πάνω ανάλυση θεωρώ ότι υπήρξε επίθεση εκ μέρους του Κατηγορούμενου προς το άτομο του Παραπονούμενου αφού σύμφωνα με τα ευρήματά μου ο Κατηγορούμενος έριξε το δοχείο του χυμού που κρατούσε στον Παραπονούμενο. Όμως, για ν΄ αποδειχθεί το αδίκημα του άρθρου 243, όπως έχω προαναφέρει, πρέπει να προκληθεί από την επίθεση πραγματική σωματική βλάβη. Τι συνιστά πραγματική σωματική βλάβη έχει ερμηνευθεί και παραπέμπω στις αποφάσεις R. v. Miller

(1954)2 All E.R. 329, Αστυνομία ν. Ιωάννου

(1989)2 Α.Α.Δ. 61, Georgiades v. Police

(1985)2 C.L.R. 56 και Archbold, παρά 19-197 η οποία διαλαμβάνει: «Bodily harm has its ordinary meaning and includes any further injury calculated to interfere with the health and comfort of the victim: such hurt or injury need not be permanent, but must be more than merely transient or trifling.» Οι όροι «σωματική βλάβη» και «τραύμα» ερμηνεύονται στο άρθρο 4 του Ποινικού Κώδικα. Σίγουρα το κεφαλαιμάτωμα, τ΄ οποίο διεπιστώθηκε από την ιατρό (Μ.Κ.3), με τα συνεπακόλουθά του συμπεριλαμβάνεται στον ορισμό που το σύγγραμμα του Archbold καθώς και η κυπριακή νομολογία έχουν αποδώσει στον όρο. Συνεπακόλουθα αφού υπήρξε επίθεση η οποία επέφερε πραγματική σωματική βλάβη, σύμφωνα με την κατάληξή μου, έχει αποδειχθεί τόσο το actus reus καθώς και το mens rea του αδικήματος βλ. D.P.P. v. Parmeter

(1992)1 A.C. 699 και ο Κατηγορούμενος κρίνεται ένοχος στην κατηγορία που αντιμετωπίζει. (Υπ.) ........................................ Ε. Γεωργίου - Αντωνίου, Ε.Δ. /ΓΓ cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο