← Κύπρος

Αστυνομία ν. Παναγίωτης Παναγιώτου, Αρ. Υπόθεσης: 12745/07, 21 Ιουλίου, 2008

Αστυνομία ν. Παναγίωτης Παναγιώτου, Αρ. Υπόθεσης: 12745/07, 21 Ιουλίου, 2008 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDLAR:2008:B72 ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΑΡΝΑΚΑΣ ΕΝΩΠΙΟΝ: Ε. Γεωργίου - Αντωνίου, Ε.Δ. Αρ. Υπόθεσης: 12745/07 Αστυνομία, ν. Παναγίωτης Παναγιώτου, Κατηγορουμένου. Ημερομηνία: 21 Ιουλίου,

  1. Εμφανίσεις: Για την Κατηγορούσα Αρχή: κ. Παπανικολάου. Για τον Κατηγορούμενο: κα. Κωνσταντίνου. Κατηγορούμενος παρών. ΑΠΟΦΑΣΗ Ο Κατηγορούμενος αντιμετωπίζει, σύμφωνα με το κατηγορητήριο, την κατηγορία της παράνομης κατοχής περιουσίας κατά παράβαση του άρθρου 309 του Ποινικού Κώδικα Σύμφωνα με τις λεπτομέρειες της κατηγορίας που αντιμετωπίζει ο Κατηγορούμενος στις 22.12.06, στη Λάρνακα, είχε στην κατοχή του ένα κινητό τηλέφωνο ΝΟΚΙΑ αξίας £120 για το οποίο υπάρχει εύλογη υπόνοια ότι ήταν κλοπιμαίο. Η Κατηγορούσα Αρχή προς υποστήριξη της υπόθεσής της κάλεσε τρεις μάρτυρες. Πρώτος, κατέθεσε ο Αστ.240 Στυλιανού (Μ.Κ.1), ο οποίος υιοθέτησε το περιεχόμενο της κατάθεσής του η οποία και έγινε Τεκμήριο 1 ενώ ως Τεκμήριο 2 κατέθεσε την κατάθεση του Κατηγορούμενου.Ως Τεκμήριο 3 κατέθεσε την γραπτή κατηγορία. Στην κατάθεσή του ο Αστ. Στυλιανού,ΜΚ1, αναφέρει ότι στις 7.3.07 είχε ληφθεί πληροφορία απο την Α.ΤΗ.Κ ότι στις 22.2.07 είχε γίνει χρήση της απολεσθείσας συσκευής τηλεφώνου που ανήκε στην κα Σιεχάπ απο τον αριθμό τηλεφώνου
  2. Ο ίδιος κάλεσε τον συγκεκριμένο αριθμό τηλεφώνου και απάντησε ο Κατηγορούμενος . Κλήθηκε στην Αστυνομία όπου παραδέχθηκε ότι ο συγκεκριμένος αριθμός τηλεφώνου του ανήκε πλήν όμως ουδέποτε είχε χρησημοποιήσει την κάρτα του σε άλλη συσκευή τηλεφώνου εκτός απο την δική του. Ερευνήθηκε η οικία του και το αυτοκίνητό του, στην παρουσία του, χωρίς να βρεθεί τίποτε το επιλήψημο. Κατά την αντεξέταση ήταν η θέση του ότι ο Κατηγορούμενος κατηγορήθηκε μόνο με βάση την αλληλογραφία απο την Α.ΤΗ.Κ . Δεύτερος, κατέθεσε ο κος Κιττίνης, ΜΚ2, Ανώτερος Λειτουργός της Α.ΤΗ.Κ στο Γραφείο Υποστίρηξης της Περιφέρειας Λάρνακας. Σύμφωνα με την μαρτυρία του είναι επιφορτισμένος με την ευθύνη παρακολούθησης της μαύρης λίστας. Εξήγησε ότι η μαύρη λίστα είναι το αρχείο στο οποίο καταχωρείται ο αριθμός ΙΜΕΙ της συσκευής, που είναι το σημείο αναγνώρισης της κάθε συσκευής κινητής τηλεφωνίας, που έχει απωλεσθεί. Ο συγκεκριμένος αριθμός συνδέεται με τον αριθμό του συνδρομητή που χρησημοποιεί την κάθε συσκευή. Ήταν η θέση του ότι μετά απο οδηγίες της Αστυνομίας, ότι υπάρχει παράπονο για απώλεια κινητού τηλεφώνου, καταγράφεται ο αριθμός ΙΜΕΙ της συγκεκριμένης συσκευής και ζητείται απο την Αστυνομία να τοποθετηθεί στην μαύρη λίστα. Τότε αποστέλλεται στο αρμόδιο τμήμα η αίτηση καταχώρισης του συγκεκριμένου ΙΜΕΙ στην μαύρη λίστα. Κατέθεσε το συγκεκριμένο έντυπο που στάληκε στο αρμόδιο τεχνικό τμήμα για την καταχώριση του συγκεκριμένου ΙΜΕΙ στην μαύρη λίστα ως Τεκμήριο
  3. Εξήγησε ότι η ημερομηνία που καταγράφει το συγκεκριμένο έγγραφο είναι η ημερομηνία που έγινε χρήση του απωλεσθέντος κινητού. Το ΙΜΕΙ, σύμφωνα με τον ΜΚ 2, είναι ο ηλεκτρονικός αριθμός αναγνώρισης κάθε κινητού τηλεφώνου. Αναγνωρίζεται απο τα συστήματα της Α.ΤΗ.Κ ως η συσκευή που χρησιμοποιείται από συγκεκριμένο αριθμό συνδρομητή. Το ηλεκτρονικό αρχείο αναγνώρισης βρίσκεται στην Λευκωσία στο Τεχνικό Τμήμα. Ο αριθμός του συνδρομητή που είχε χρησημοποιήσει τον συγκεκριμένο αριθμό ΙΜΕΙ είχε τεθεί εκτός καταλόγου μετά απο αίτημα του κατόχου του αριθμού. Πιστοποίηση των στοιχείων του κατόχου του συγκεκριμένου αριθμού κατατέθηκε ως Τεκμήριο
  4. Έγινε χρήση της συγκεκριμένης συσκευής κινητής τηλεφωνίας στις 22.2.07, η ώρα 16.51 απο συγκεκριμένη κάρτα συνδρομητή του οποίου ο αριθμός καταγράφεται στο έντυπο, τ' οποίο έγγραφο κατατέθηκε ως Τεκμήριο 6 από τον Μ.Κ.
  5. Κατά την αντεξέταση ερωτηθείς ανέφερε ότι αρχικά αποστέλλεται από την τεχνική υπηρεσία το Τεκμήριο 5 και μετά συμπληρώνεται το Τεκμήριο 4 τ΄ οποίο στην συνέχεια αποστέλλεται στην Αστυνομία. Το Τεκμήριο 6 στέλλεται απο το αρμόδιο τμήμα Λευκωσίας και βάση αυτού ολοκληρώνεται το Τεκμήριο 4 που στέλλεται στην Αστυνομία. Τελευταία, κατέθεσε η κα Σιεχάπ,ΜΚ3, ιδιοκτήτρια του απολεσθέντος τηλεφώνου. Υιοθέτησε το περιεχόμενο της κατάθεσής της η οποία έγινε Τεκμήριο
  6. Σύμφωνα με την κατάθεσή της αναφέρει ότι το τηλέφωνό της το είχε ξεχάσει στο καρότσι του ψωνίσματος στην Φρουταρία Άχνα στις 22.12.
  7. Όταν συνειδητοποίησε ότι το είχε ξεχάσει επέστρεψε στην Φρουταρία για να το βρεί αλλά χωρίς αποτέλεσμα. Πήγε στην συνέχεια στην Αστυνομία και κατάγγειλε την απώλειά του και εκεί της δόθηκε βεβαίωση απώλειας την οποία στην συνέχεια πήρε στην Α.ΤΗ.Κ. όπου το τηλέφωνό της τοποθετήθηκε στην λίστα των κλοπιμαίων τηλεφώνων. Έγινε παραδεχτό γεγονός ότι το σύστημα εντοπισμού κλήσεων της Α.ΤΗ.Κ λειτουργούσε σωστά την συγκεκριμένη ημέρα, 22.2.07 και ότι όσα καταγράφονται στο Τεκμήριο 6 είναι ορθά. Μετά την ολοκλήρωση της μαρτυρίας για την Κατηγορούσα Αρχή το Δικαστήριο, με ενδιάμεση απόφασή του, κάλεσε τον Κατηγορούμενο σε απολογία. Ο ίδιος επέλεξε να δώσει ένορκη μαρτυρία. Ενώπιον του Δικαστηρίου υιοθέτησε το περιεχόμενο της κατάθεσής του, Τεκμήριο
  8. Αντεξεταζόμενος, παραδέχθηκε ότι η κάρτα συνδρομητή με αριθμό 99655641 του ανήκει. Ισχυρίστηκε ότι στις 22.12.07 εργαζόταν, αφού δουλεύει ως πλασιέ παραδίδοντας εμπορεύματα.Ήταν η θέση του στην οποία ο ίδιος επέμενε, ότι το μόνο κινητό τηλέφωνο που χρησημοποιεί είναι το δικό του και ότι ουδέποτε είχε βγάλει την συνδρομιτική του κάρτα για να την χρησημοποιήσει σ' άλλο κινητό, αφού δεν υπήρχε λόγος να το πράξει. Ερωτηθείς, κατά πόσο είχε χρησημοποιήσει στο κλαπέν κινητό τηλέφωνο ΝΟΚΙΑ την κάρτα του, απάντησε ότι δεν γνώριζε. Ήταν η πεποίθησή του ότι δεν είχε δεί το συγκεκριμένο τηλέφωνο ποτέ του. Κατά την επανεξέταση ήταν η θέση του ότι δεν χρησιμοποίησε το συγκεκριμένο κινητό. Μετά την παρουσίαση της Υπεράσπισης οι δύο πλευρές υποστήριξαν τις εκατέρωθεν θέσεις με αγορεύσεις . Ο κος Παπανικολάου υιοθέτησε την αγόρευσή του στο στάδιο του εκ πρώτης όψεως και πρόσθεσε ότι δεν υπάρχει περίπτωση λάθους της Α.ΤΗ.Κ , η οποία εντόπισε μέσω των συστημάτων της ότι έγινε χρήση της συσκευής απο την συνδρομιτική κάρτα του Κατηγορούμενου. Η θέση του Κατηγορούμενου ότι το κινητό του το χρησημοποιεί μόνο ο ίδιος, δεν το έδωσε ποτέ σε κανένα και δεν τοποθέτησε την συνδρομητική του κάρτα πουθενά αλλού εκτός απο το τηλέφωνό του αποκλείει οποιαδήποτε άλλη εξήγηση. Κατέληξε, ότι με βάση την μαρτυρία που έχει τεθεί και την μαρτυρία του ίδιου του Κατηγορούμενου έχουν αποδειχθεί τα συστατικά στοιχεία του αδικήματος που αντιμετωπίζει. Η κα Κωνσταντίνου είχε την αντίθετη άποψη. Ήταν η εισήγησή της ότι δεν έχουν αποδειχθεί τα συστατικά στοιχεία του αδικήματος που αντιμετωπίζει ο Κατηγορούμενος . Η εισήγησή της βασίστηκε στο γεγονός ότι η Κατηγορούσα Αρχή απέτυχε ν' αποδείξει πρώτον, ότι ο Κατηγορούμενος είχε στην κατοχή του το συγκεκριμένο τηλέφωνο αφού αυτό ποτέ δεν ανευρέθηκε. Ήταν η θέση της, ότι δεν μπορεί το Δικαστήριο να καταδικάσει τον Κατηγορούμενο βασιζόμενο μόνο στην έκθεση της Α.ΤΗ.Κ. Δεύτερον, δεν αποδείχθηκε η πρόθεση του Κατηγορούμενου να διαπράξει το αδίκημα αφού δεν αποδείχθηκε ότι ο Κατηγορούμενος γνώριζε ότι το κινητό ήταν κλοπιμαίο ή ότι είχε εύλογη υπόνοια ότι ήταν κλοπιμαίο. Τελειώνοντας, ανέφερε ότι η ημερομηνία διάπραξης του αδικήματος δεν έχει σχέση με την μαρτυρία που προσκομίστηκε. Εαν η κατοχή ήταν στιγμιαία τότε η ημερομηνία έχει, κατά την άποψη της κας Κωνσταντίνου, μεγάλη σημασία αφού στις 22.12.06 δεν υπήρχε κατοχή σύμφωνα με την έκθεση της Α.ΤΗ.Κ. Η παράθεση από τους μάρτυρες των γεγονότων καθώς και η μαρτυρία που τα καλύπτει, αντικρίζεται και αξιολογείται με βάση το περιεχόμενό της, την ποιότητα και πειστικότητά της και πάντοτε σε συνάρτηση και σύγκριση με την υπόλοιπη μαρτυρία. Η μαρτυρία, σε τελική ανάλυση, δεν πρέπει ν΄ αντικρίζεται μικροσκοπικά αλλά ν΄ εξετάζεται στο σύνολό της κάτω από το πρίσμα των περιστάσεων. Καθοδηγούμενη από τις αρχές αυτές θα προχωρήσω στην αξιολόγηση της μαρτυρίας. Είχα την ευκαιρία να παρακολουθήσω προσεκτικά, καθ΄ όλη τη διάρκεια της διαδικασίας, το σύνολο της ενώπιόν μου τεθείσας μαρτυρίας, η οποία προσκομίστηκε τόσο από την Κατηγορούσα Αρχή όσο και από την πλευρά της Υπεράσπισης. Παρακολούθησα όλους τους μάρτυρες ενώ κατέθεταν ενώπιόν μου με ιδιαίτερη προσοχή, έχοντας καταγράψει σε κάθε περίπτωση νοητικά, την εντύπωσή μου από την εικόνα τους κατά τον χρόνο που έδιναν μαρτυρία, τη συμπεριφορά και τις αντιδράσεις τους στις ερωτήσεις που τους υποβάλλονταν, τον τρόπο με τον οποίον απαντούσαν, τη μνήμη, τη σαφήνεια και αμεσότητα των απαντήσεών τους, την ύπαρξη προσωπικού συμφέροντος και της ευκαιρίας που είχαν για να παρακολουθήσουν τα διαδραματισθέντα. Συνοχή, φυσικότητα και συνταύτιση με τη λογική καλύπτει το σύνολο της μαρτυρίας της Κατηγορούσας Αρχής. Ο κος Στυλιανού, ΜΚ1, και ο κος Κικκίνης , ΜΚ2, ήταν μάτρυρες της αλήθειας. Δεν είχαν οποιοδήποτε λόγο να πουν ψέμματα στο Δικαστήριο αλλά ούτε και είχαν οποιοδήποτε συμφέρον. Δεν έχω λόγο να μην τους πιστέψω. Το ίδιο ισχύει για την κα Σιεχάπ, ΜΚ3, η οποία ήταν ειλικρινής μάρτυρας και αυτό διαφάνηκε και απο την συμπεριφορά της όταν έδεινε μαρτυρία. Παρακάλεσε το Δικαστήριο να διακόψει την διαδικασία γιατί δεν ήθελε να τιμωρηθεί ο Κατηγορούμενος για μιά τέτοια πράξη αφού η ίδια την είχε ξεχάσει. Αποδέχομαι την μαρτυρία της Κατηγορούσας Αρχής στην ολότητά της ως αξιόπιστη. Σ' αντίθεση με την μαρτυρία του Κατηγορούμενου, ο οποίος άφησε το Δικαστήριο με την εντύπωση ότι δεν είπε την αλήθεια. Η απόλυτη εκδοχή του ότι ποτέ δεν είχε χρησημοποιήσει την κάρτα του σε άλλο τηλέφωνο εκτός απο το δικό του και ότι ποτέ δεν χρησημοποίησε άλλη συσκευή εκτός απο την δική του,την οποία πάντοτε κρατά πάνω του δεν αφήνει περιθώριο για αμφισβήτηση της θέσης της Κατηγορούσας Αρχής .Η απάντησή του, σε ερώτηση που του είχε τεθεί κατά την αντεξέταση: « Δεν ξέρω αν χρησημοποίησα το (κλαππέν) τηλέφωνο με την κάρτα μου» αφήνει πολλά ερωτηματικά στο Δικαστήριο που οδηγούν στο συμπέρασμα ότι η μαρτυρία του Κατηγορούμενου δεν μπορεί να γίνει πιστευτή. Με βάση την ενώπιόν μου μαρτυρία, όπως την έχω αποδεχθεί, καταλήγω στα ακόλουθα ευρήματα: Στις 22.2.07 ο Κατηγορούμενος έχοντας στην κατοχή του την συσκευή με αριθμό ΙΜΕΙ 355375006942020, η οποία είχε δηλωθεί ως απολεσθείσα από την κα Σιεχάπ (Μ.Κ.3) στις 22.12.06, τοποθέτησε την συνδρομιτική κάρτα της Α.ΤΗ.Κ. με αριθμό 99655641 και έκαμε χρήση της συγκεκριμένης συσκευής την οποία και στην συνέχεια απομάκρυνε. ΝΟΜΙΚΗ ΠΤΥΧΗ Το αδίκημα για τ΄ οποίο κατηγορείται ο Κατηγορούμενος βασίζεται στο άρθρο 309 του Ποινικού Κώδικα, τ' οποίο διαλαμβάνει τ΄ ακόλουθα: «Όποιος έχει στην κατοχή του κινητό, χρήματα, αξιόγραφο ή οποιαδήποτε άλλη περιουσία, για τα οποία υπάρχουν εύλογες υπόνοιες ότι είναι κλοπιμαία, είναι ένοχος πλημμελήματος και υπόκειται σε φυλάκιση έξι μηνών, εκτός αν αποδείξει με αυτό τον τρόπο που ν΄ ικανοποιεί το Δικαστήριο ότι απόκτησε νόμιμα την κατοχή τους.» Τα συστατικά στοιχεία του αδικήματος εμπεριέχουν την «κατοχή», από κάποιον, του πράγματος για τ΄ οποίο υπάρχουν εύλογες υπόνοιες ότι είναι κλοπιμαίο. Ο όρος «κατοχή» και «να κατέχει» έχει ερμηνευθεί στο άρθρο 4 του Ποινικού Κώδικα ότι πρέπει τ΄ αντικείμενο να είναι στην προσωπική κατοχή καθώς επίσης και να είναι σε γνώση του ότι είναι στην πραγματική φύλαξη ή κατοχή οποιουδήποτε άλλου για χρήση ή όφελος του ίδιου ή οποιουδήποτε άλλου. Όπως αποκαλύφθηκε από την μαρτυρία της Κατηγορούσας Αρχής αυτός που χρησιμοποίησε για δικό του όφελος το κλοπιμαίο τηλέφωνο ήταν ο Κατηγορούμενος. Η μαρτυρία που τέθηκε ενώπιον του Δικαστηρίου και ενέπλεκε τον Κατηγορούμενο ήταν αυτή του κου Κιττίνη, ΜΚ2, από την οποία αποκαλύφθηκε ότι στο κλοπιμαίο κινητό είχε χρησημοποιηθεί η κάρτα τηλεφώνου του Κατηγορούμενου, την οποία κάρτα ο Κατηγορούμενος ουδέποτε αποχωρίζεται γιατί το κινητό του τηλέφωνο το έχει πάντα στην ζώνη του λόγω και της δουλειάς του. Η μαρτυρία που τέθηκε ενώπιον του Δικαστηρίου ήταν ως επί το πλείστον περιστατική για το θέμα της κατοχής αφού το απολεσθέν κινητό τηλέφωνο δεν ανευρέθει. Ως τέτοια θα έπρεπε ν΄ αποκλείει την πιθανότητα κάποιος άλλος να διέπραξε το αδίκημα για να μπορεί το Δικαστήριο να καταδικάσει τον Κατηγορούμενο. Ήταν όμως μαρτυρία που δεν άφηνε κενά που να δημιουργούν αμφιβολίες για την ενοχή του Κατηγορούμενου. Όπως αυτή τέθηκε, η μαρτυρία, ενώπιον του Δικαστηρίου η ενοχή του Κατηγορούμενου είναι το μόνο λογικό συμπέρασμα αφού δεν υπάρχει οποιαδήποτε άλλη λογική εξήγηση βλ. Fournides v. Republic

(1986)2 C.L.R. 73, Παφίτης ν. Δημοκρατίας
(1999)2 Α.Α.Δ. 444, Μιχαηλίδης ν. Δημοκρατίας
(1989)2 Α.Α.Δ. 172. Στην απόφαση Παφίτης (ανωτέρω) επεξηγήθηκε η σημασία της περιστατικής μαρτυρίας. Σημαντικό είναι τ΄ ακόλουθο απόσπασμα στην σελίδα 450: «Η σημασία της περιστατικής μαρτυρίας και πότε αποδεικνύει την ενοχή του κατηγορούμενου εξηγείται σε πολλές δικαστικές αποφάσεις - (βλ., μεταξύ άλλων, Fournides v. Republic
(1986)2 C.L.R. 73, Μιχαηλίδης ν. Δημοκρατίας
(1989)2 Α.Α.Δ. 172, Ιακώβου ν. Δημοκρατίας
(1991)2 Α.Α.Δ. 211, Σάββα ν. Δημοκρατίας
(1993)2 Α.Α.Δ. 258). Το πρώτο, που διευκρινίζεται, είναι ότι ποιοτικά η περιστατική μαρτυρία δεν υπολείπεται, ούτε είναι υποδεέστερης αξίας από την άμεση μαρτυρία. Η σημασία της έγκειται στα συμπεράσματα, που μπορεί να εξαχθούν από το περιεχόμενο της. Κλασσικό παράδειγμα είναι η παρουσία, όπως στην προκειμένη περίπτωση, δακτυλικών και παλαμικών αποτυπωμάτων. Αποκαλύπτουν την επαφή του εφεσείοντα με τα σύνεργα του εγκλήματος, γεγονός σχετικό προς το ποιος διέπραξε το έγκλημα, παρόλον που δεν είναι, αφ΄ αυτού, καθοριστικό για την απόδειξη της ενοχής του Κατηγορούμενου. Το γεγονός, συνεκτιμούμενο με άλλα περιστατικά του εγκλήματος, μπορεί να δικαιολογήσει την καταδίκη του Κατηγορούμενου εφόσον τα περιστατικά, σωρευτικά αποτιμούμενα, οδηγούν συμπερασματικά στην ενοχή του. Έχουν αυτά τα χαρακτηριστικά, εφόσον δεν επιδέχονται λογικά άλλης ερμηνείας ή εξήγησης από την ενοχή του Κατηγορούμενου.» Τα γεγονότα που τέθηκαν ενώπιον του Δικαστηρίου συμβιβάζονται μόνο με την ενοχή του Κατηγορούμενου. Η μόνη συνδρομιτική κάρτα που χρησημοποιήθηκε στην συσκευή που κλάπηκε ήταν η συνδρομιτική κάρτα του Κατηγορούμενου την οποία ουδέποτε αποχωρίζεται, σύμφωνα με την δική του μαρτυρία. Το μόνο λογικό συμπέρασμα που μπορεί να συναχθεί είναι ότι ο Κατηγορούμενος είχε, έστω και στιγμιαία στην κατοχή του την κλαπείσα συσκευή. Η συγκεκριμένη κατοχή καθώς και η χρήση, την δεδομένη στιγμή, διαπιστώθηκε και απο λειτουργό της Α.ΤΗ.Κ. ο οποίος ήταν επιφωρτισμένος με την παρακολούθηση τηλεφώνων που έχουν τοποθετηθεί στην μαύρη λίστα απο τους κατόχους τους λόγω του ότι έχουν απολεσθεί ή κλαπεί. Όσο αφορά το στοιχείο ότι πρέπει να υπάρχουν εύλογες υπόνοιες ότι η περιουσία ήταν κλοπιμαία στην υπο εξέταση περίπτωση υπήρξε μαρτυρία πραγματική ότι το κινητό τηλέφωνο ήταν κλοπιμαίο. Με βάση την πιο πάνω κατάληξη κρίνω τον Κατηγορούμενο ένοχο στην κατηγορία που αντιμετωπίζει αφού έχουν αποδειχθεί πέραν πάσης λογικής αμφιβολίας τα συστατικά στοιχεία του αδικήματος που αντιμετωπίζει. Όσο αφορά τον ισχυρισμό της ευπαίδευτης συνηγόρου του Κατηγορούμενου που αφορά την ημερομηνία διάπραξης του αδικήματος που καταγράφεται στο Κατηγορητήριο θα ήθελα να παραπέμψω στο ακόλουθο απόσπασμα απο την απόφαση Κοιλιάρης ν Επ. Λειτ. Εργασίας
(1998)2 ΑΑΔ 194: « Οι πρόνοιες του άρθρου 39 (γ) πρέπει να εξετάζονται μέσα στα πλαίσια της τελευταίας παραγράφου του άρθρου 39 που προνοεί ότι, "Νοείται ότι ουδέν λάθος εν τη εκθέσει του ποινικού αδικήματος ή των λεπτομερειών των απαιτουμένων να αναφερθώσιν εν τω κατηγορητηρίω θέλει θεωρηθή καθ' οιονδήποτε στάδιον της υποθέσεως ως μη συμμόρφωσις προς τας διατάξεις του παρόντος Νόμου εκτός εάν, κατά την γνώμη του Δικαστηρίου, ο κατηγορούμενος πράγματι παρεπλανήθη λόγω του τοιούτου λάθους." Η παράλειψη πλήρους συμμόρφωσης με τα όσα προβλέπει το άρθρο 39(γ) του Κεφ.155, αναφορικά με τη σύνταξη του κατηγορητηρίου, έχει εξεταστεί σε σειρά υποθέσεων στις οποίες έχει τονιστεί, ότι μόνο ουσιώδεις παρατυπίες που επιφέρουν βλάβη στον κατηγορούμενο (prejudice) και μπορεί να οδηγήσουν σε παραπλάνηση του, μπορεί να επηρεάσουν την εγκυρότητα του κατηγορητηρίου. (Ίδε Constantinides v. Republic
(1978)2 C.L.R. 337,Fourri and Others v. Republic
(1980)2 C.L.R. 152, A.G. v. Kyprianoy
(1988)2 C.L.R. 209,Begonia Fashions Ltd κ.ά. ν. Αστυνομίας
(1992)2. Α.Α.Δ. 451 και Ξυδιά κ.ά. ν. Αστυνομίας
(1993)
  1. Α.Α.Δ. 174, 225.) Στην παρούσα περίπτωση, το άρθρο 7(που αναφέρεται στο κατηγορητήριο) διαμορφώνει το αδίκημα και το άρθρο 9 (που δεν αναφέρεται στο κατηγορητήριο) καθορίζει την ποινή. Η εφεσείουσα παρέλειψε να προβάλει σχετική ένσταση, ως προς την εγκυρότητα του κατηγορητηρίου, για την πιο πάνω παράλειψη, σύμφωνα με τις πρόνοιες του άρθρου 66 του Κεφ.155 που επιτρέπει την υποβολή ένστασης αναφορικά με τυπικό μειονέκτημα, "αμέσως μετά την εις τον κατηγορούμενον ανάγνωσιν του κατηγορητηρίου ή του καταχωρισθέντος εις Κακουργιοδικείον κατηγορητηρίου και πριν ή ούτος απολογηθή εις αυτό αλλ' ουχί βραδύτερον." Ανεξάρτητα από την πιο πάνω παράλειψη της εφεσείουσας, έχουμε καταλήξει στο συμπέρασμα, ότι η μη συμπερίληψη του άρθρου 9 του Νόμου 54/87 στο σχετικό κατηγορητήριο δεν αποτελούσε ουσιώδη παρατυπία. Ήταν τυπικής μορφής και δεν μπορούσε να επηρεάσει δυσμενώς την εφεσείουσα ή να την παραπλανήσει. Η εφεσείουσα γνώριζε τη φύση των κατηγοριών που αντιμετώπιζε. Μπορεί να μην γνώριζε τα αποτελέσματα που πιθανόν να επακολουθούσαν , ως προς το είδος ή το ύψος της ποινής. Όμως είχε τις υπηρεσίες δικηγόρου της εκλογής της, υπερασπίστηκε και πρόβαλε τις θέσεις της ενώπιον του πρωτόδικου Δικαστηρίου και θα μπορούσε να ζητήσει την τροποποίηση του κατηγορητηρίου, σύμφωνα με τις πρόνοιες του άρθρου
  2. Η παράλειψή της εγείρει ένσταση στα αρχικά στάδια της διαδικασίας, της αποστερεί το δικαίωμα να εγείρει το θέμα σε αυτό το στάδιο. Η κατάσταση θα ήταν διαφορετική αν το λάθος ήταν σοβαρής μορφής, όπως π.χ. αν η κατηγορία περιείχε περισσότερα από ένα αδικήματα. (Ίδε Λοΐζου και Πίκη "Criminal Proceedings in Cyprus" σ.83).» Με βάση το σκεπτικό της πιο πάνω απόφασης το οποίο εφαρμόζεται πλήρως στα περιστατικά της παρούσας υπόθεσης είναι η κατάληξή μου ότι ο Κατηγορούμενος γνώριζε ευθείς εξ αρχής το αδίκημα που αντιμετώπιζε και η λανθασμένη ημερομηνία διάπραξής του δεν τον επηρέασε με οποιοδήποτε τρόπο στην προώθηση της υπεράσπισής του αφού η υπεράσπισή του ήταν καθολική άρνηση της κατηγορίας χωρίς τίποτα περισσότερο. Ως εκ των ανωτέρω ο Κατηγορούμενος κρίνεται ένοχος στο αδίκημα που αντιμετωπίζει. (Υπ. .............) Ε. Γεωργίου-Αντωνίου, Ε.Δ. / ΓΓ cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο

🔗 Στην επίσημη πηγή

Επεξήγηση AI βάσει του επίσημου κειμένου του νόμου. Ενδεικτική, δεν υποκαθιστά νομική συμβουλή.