Γεώργιος Α. Πηλαβάκης ν. Πέτρος Ευτυχίου Ζάρκος κ.α., Αρ. Υπόθεσης: 18681/06, 28 Αυγούστου, 2008

(1)(α), 20

(3)-

(5)και 6 του περί Οδών και Οικοδομών Νόμου, Κεφ. 96 όπως αυτό τροποποιήθηκε. Συγκεκριμένα κατηγορούνται ότι από τις 28.8.06 μέχρι και σήμερα αρνούνται να εφαρμόσουν ή/και παρακούουν το διάταγμα που εκδόθηκε στις 27.6.06 στην Υπόθεση Αρ. 2307/06 με τ΄ οποίο είχαν διαταχθεί να κατεδαφίσουν μέρος της δικής τους οικοδομής, ήτοι τον σηπτικό βόθρο και απορροφητικό λάκκο καθώς και τα παραδεξάμενα τα οποία επέβαιναν στο τεμάχιο 654, Φ/Σχ. LV/24 αρ. εγγραφής 30546 στην τοποθεσία Λαξίδια στον Άγιο Θεόδωρο, εκτός αν εξασφάλιζαν άδεια από την Αρμόδια Αρχή εντός δύο μηνών. Προς υποστήριξη της υπόθεσής του ο Παραπονούμενος κάλεσε τέσσερις

(4)μάρτυρες. Πρώτη κατέθεσε η κα Φ. Λάρκου, (ΜΚ1), Πρωτοκολλητής στο Ποινικό Πρωτοκολλητείο του Επαρχιακού Δικαστηρίου Λάρνακος. Κατέθεσε, ως Τεκμήριο 1, τον φάκελο της Ποιν. Υπόθεσης 2307/

1. Αφορούσε τους ίδιους διαδίκους όπως και η παρούσα υπόθεση και σ΄ εκείνη την υπόθεση, στις 27.6.06, επεβλήθηκε ποινή μόνο στην 1ην Κατηγορία και εκδόθηκε διάταγμα κατεδάφισης. Το διάταγμα κατεδάφισης επεδόθη στους ενδιαφερόμενους στις 4.9.06 όμως επανασυντάχθηκε στην συνέχεια λόγω τυπογραφικού λάθους και ξαναεπιδόθηκε στις 4.11.
2. Κατά την αντεξέταση η μάρτυρας εξήγησε ότι ο λόγος που είχε επανασυνταχθεί το διάταγμα ήταν γιατί υπήρχε κάποιο μικρό τυπογραφικό λάθος. Ήταν η θέση της ότι είχε γίνει δακτυλογραφικό λάθος γ΄ αυτό και η δακτυλογράφος επανασύνταξε το συγκεκριμένο διάταγμα. Δεύτερος, κατέθεσε ο κος Ε. Δήμου, (ΜΚ2), ο οποίος είναι Κτηματολογικός Γραφέας στο Κτηματολόγιο Λάρνακας τοποθετημένος στο Τμήμα Επιτόπιων Ερευνών. Μέσα στο πλαίσια των καθηκόντων του εξετάζει υποθέσεις συνοριακών διαφορών και στη συνέχεια δίνει οδηγίες για την εφαρμογή της χωρομετρίας και υπόδειξη του συνόρου. Κατέθεσε πιστά αντίγραφα των τίτλων ιδιοκτησίας του τεμαχίου 432 Φ/Σχ. LV/24 ως Τεκμήριο 2 και 2Α και τον τίτλο του τεμαχίου 654 Φ/Σχ. LV/24 ως Τεκμήριο
3. Ως Τεκμήρια 4 και 5 κατέθεσε αντίγραφα του Κτηματολογικού Μητρώου που αφορούσαν τα δύο τεμάχια. Έγιναν δύο αιτήσεις, σύμφωνα με τη μαρτυρία του, για τον καθορισμό των συνόρων. Η οριοθέτηση έγινε την 1.9.03 στην παρουσία όλων των ενδιαφερομένων. Ακολουθήθηκε η νενομισμένη διαδικασία και τοποθετήθηκαν τα ορόσημα, όπως φαίνονται στα σχέδια που κατατέθηκαν ως Τεκμήρια 6 και
4. Έγινε άλλη αίτηση, η αίτηση ΑΧ1114/06 από τον Κατηγορούμενο 1, Πέτρο Ζάρκο. Η επιτόπια εξέταση έγινε στην παρουσία όλων των ενδιαφερομένων μερών. Και σ΄ αυτή την περίπτωση ακολουθήθηκε η νενομισμένη διαδικασία. Δηλαδή, υποδείχθηκαν και από τους δύο τα κατ΄ ισχυρισμό σύνορά τους στον χωρομέτρη, ο οποίος στη συνέχεια εφάρμοσε τη χωρομετρική εργασία και έκανε τις απαραίτητες μετρήσεις έτσι ώστε ν΄ υποδειχθεί το σύνορο. Κατά την αντεξέταση ο μάρτυρας ισχυρίστηκε ότι το αποτέλεσμα της δεύτερης οριοθέτησης δεν το γνωρίζει ο ίδιος αφού την υπόδειξη του συνόρου την έκανε ο χωρομέτρης σε σχεδιάγραμμα τ΄ οποίο τοποθετήθηκε εντός του φακέλου. Στη συνέχεια κατέθεσε η κα Γεωργία Σωτηρίου (ΜΚ3), η οποία εργάζεται στο Κτηματολόγιο Λάρνακας ως χωρομέτρης. Ήταν η θέση της ότι το κοινό σύνορο των δύο επίδικων τεμαχίων καθορίστηκε για πρώτη φορά το 1992 λόγω του ότι είχε εγγραφεί δρόμος. Όταν εγγράφεται δρόμος, ήταν η θέση της, ότι δίδεται χωρομετρία στα τεμάχια που επηρεάζονται. Κατέθεσε το Τεκμήριο 8 στο οποίο αποτυπώνεται η εγγραφή του δρόμου. Και αυτή με τη σειρά της ανέφερε ότι έγιναν αιτήσεις για οριοθέτηση και από τους δύο εμπλεκόμενους. Από τον κο Πηλαβάκη, ιδιοκτήτη του τεμαχίου 654, έγινε αίτηση τον Δεκέμβριο 2001 και από την κα Ζάρκου, ιδιοκτήτρια ½ μεριδίου του τεμαχίου 432, τον Σεπτέμβριο
5. Τα σύνορα καθορίστηκαν στην παρουσία και των δύο αιτητών και τ΄ αποτέλεσμα ήταν ότι μέρος της κατοικίας που είχε χτιστεί στο τεμάχιο 432 επεμβαίνει στο τεμάχιο 654, ήτοι ο σηπτικός και απορροφητικός λάκκος καθώς και τα παραδεξάμενα. Κατέθεσε την έκθεση του χωρομέτρη, αναφορικά με το τεμάχιο 654, η οποία βρισκόταν στο φάκελο που η ίδια είχε στην κατοχή της, ως Τεκμήριο 9 και την έκθεση αναφορικά με το τεμάχιο 432 ως Τεκμήριο
6. Κατέθεσε επίσης πιστό αντίγραφο του σχεδιαγράμματος που είχε ετοιμαστεί από τον χωρομέτρη που διενήργησε την χωρομετρία και καταχωρίστηκε στο χωρομετρικό βιβλίο ως Τεκμήριο
7. Το σχεδιάγραμμα αυτό, ήταν η θέση της, καταδεικνύει επέμβαση 28 τ.μ. στο τεμάχιο 654 από το τεμάχιο
8. Κατέθεσε, ως Τεκμήριο 12, την χωρομετρική εργασία που διενεργήθηκε το 1992 που ήταν η πρώτη φορά που καθορίστηκε το κοινό σύνορο μεταξύ των δύο ακινήτων. Τα σύνορα που καθορίστηκαν, το 1992, είναι τα ίδια μ΄ αυτά που καθορίστηκαν το
9. Η ίδια διενήργησε χωρομετρικές εργασίες για τον καθορισμό των συνόρων το 2007 και κατέθεσε το σχεδιάγραμμα, που ήταν το αποτέλεσμα των μετρήσεων της, ως Τεκμήριο 13 και την απόφασή της, την οποία κοινοποίησε στα ενδιαφερόμενα μέρη, ως Τεκμήριο
10. Τελειώνοντας, ανέφερε ότι όταν καθοριστεί ένα σύνορο για πρώτη φορά δεν μπορεί ν΄ αναιρεθεί. Αν διαφωνήσει ο χωρομέτρης θα το αναφέρει. Όμως, ήταν ο ισχυρισμός της, ότι η ίδια συμφώνησε με τον καθορισμό των συνόρων όπως είχαν καθοριστεί αρχικά το
11. Κατά την αντεξέταση η μάρτυρας ισχυρίστηκε ότι το περιεχόμενο του φακέλου αποκαλύπτει ότι υπήρχε έφεση εναντίον της απόφασής της, η οποία ήταν ορισμένη για ακρόαση στις 24.9.
12. Όμως ήταν ο ισχυρισμός της ότι ακολουθήθηκαν οι ορθές διαδικασίες του Κτηματολογίου για τις τελικές χωρομετρίες και εκδόθηκε η απόφαση του Διευθυντή. Ερωτηθείσα ισχυρίστηκε ότι έναυσμα για τον καθορισμό του συνόρου ήταν η εγγραφή δρόμου. Ο δρόμος φαίνεται στο εν χρήση σχέδιο όμως δεν αφαιρέθηκε από το τεμάχιο 432 λόγω του ότι ο ιδιοκτήτης του δεν συναίνεσε. Κατέθεσε το σχετικό εν χρήσει σχέδιο ως Τεκμήριο
13. Ο δρόμος, σύμφωνα με το Τεκμήριο 15, είναι εγγεγραμμένος μέχρι του σημείου που φτάνει εντός του τεμαχίου
14. Τελειώνοντας, ανέφερε ότι η ίδια επισκέπτεται συχνά την περιοχή και ότι διαπίστωσε ότι οι επεμβάσεις εξακολουθούν να υπάρχουν. Η ίδια είχε διαπιστώσει ότι η οικοδομή των Κατηγορουμένων επεμβαίνει και ότι δεν έγινε οποιαδήποτε αλλαγή στην οικοδομή. Τελευταίος, κατέθεσε ο Παραπονούμενος και ιδιοκτήτης του τεμαχίου 654, κος Γεώργιος Πηλαβάκης (ΜΚ4), τ΄ οποίο παλαιά είχε τον αριθμό
15. Σύμφωνα με τη μαρτυρία του οι Κατηγορούμενοι είναι ιδιοκτήτες του παρακείμενου τεμαχίου με αριθμό 432 και λόγω του ότι ανήγειραν οικοδομή, η οποία προεξείχε στο δικό του τεμάχιο ζήτησε την οριοθέτηση των συνόρων των δύο τεμαχίων από το Κτηματολόγιο. Το Κτηματολόγιο είχε καταλήξει ότι οι υγειονομικές υπηρεσίες της οικοδομής των Κατηγορουμένων βρίσκονταν εξ ολοκλήρου στο τεμάχιό του γ΄ αυτό και ο ίδιος έδωσε οδηγίες για να ληφθούν δικαστικά μέτρα εναντίον τους, λόγω του ότι επηρεάζονταν τα δικαιώματά του ως ιδιοκτήτη. Καταχωρίστηκε η Ποινική Υπόθεση 2307/06 στην οποία οι Κατηγορούμενοι παραδέχθηκαν τις κατηγορίες και εκδόθηκε διάταγμα κατεδάφισης με το οποίο διάταγμα οι Κατηγορούμενοι δεν συμμορφώθηκαν. Ήταν η θέση του ότι μέχρι και τώρα οι Κατηγορούμενοι δεν έχουν συμμορφωθεί αλλά ούτε και έχουν πάρει άδεια για τις παράνομες οικοδομές τους αφού για να πάρουν άδεια χρειάζονται τη δική του συγκατάθεση, την οποία δεν έχουν εξασφαλίσει. Αντεξεταζόμενος ανέφερε ότι ο ίδιος δεν έχει χτίσει στο συγκεκριμένο κτήμα αλλά το έχει παραχωρήσει σε κάποιο τρίτο άτομο, ονόματι Κυριάκος Παφίτη, μαζί μ΄ άλλα δικά του χωράφια για να το καλλιεργεί. Ισχυρίστηκε ότι ο ίδιος δεν είχε αντιληφθεί, όταν χτιζόταν το σπίτι των Κατηγορουμένων, την επέμβαση. Το αντιλήφθηκε μετά που του τηλεφώνησαν οι ίδιοι, από την Αγγλία, και του το ανέφεραν. Ο λόγος ήταν ότι μέχρι τότε δεν γνώριζε τα σύνορα του δικού του χωραφιού και γ΄ αυτό έκανε αίτηση για καθορισμό των συνόρων και συμβούλεψε τους Κατηγορούμενους να κάνουν το ίδιο. Επέμενε στη θέση του ότι η επέμβαση είναι της τάξεως των 150 μέτρων και ότι η συγκεκριμένη επέμβαση επηρεάζει το δικαίωμα ιδιοκτησίας του. Πρόβαλε τη θέση ότι οι Κατηγορούμενοι ήταν αρνητικοί στην εξεύρεση λύσης και απέρριψαν άμεσα την εισήγηση του χωρομέτρη, το 2003, για την αλλαγή του συνόρου με την παραχώρηση της συγκεκριμένης έκτασης γης από τον ίδιο μ΄ αντάλλαγμα άλλη γη από τους Κατηγορούμενους. Ήταν η θέση του, σ΄ ερώτηση που του είχε τεθεί, ότι ο ίδιος ήταν πρόθυμος για επίλυση του προβλήματος. Όμως, ο δικηγόρος των Κατηγορουμένων τον καλούσε πάντα 2 μέρες πριν την ακρόαση και του ζητούσε ν΄ αποσύρει την υπό εκδίκαση υπόθεση. Αυτό το χρονικό διάστημα δεν άφηνε περιθώριο για εμπλοκή των αρμόδιων υπηρεσιών έτσι ώστε ο ίδιος να μην μείνει στο τέλος εκτεθειμένος. Ήταν περαιτέρω η θέση του ότι η πρόταση για την παροχή από τους Κατηγορούμενους, διπλάσιας έκτασης από αυτή στην οποία επεμβαίνουν και την καταβολή £10.000 έγινε από τον δικηγόρο, ο οποίος τον εκπροσωπούσε, με δική του πρωτοβουλία και λόγω του ότι ο ίδιος διαφώνησε άλλαξε δικηγόρο. Μετά την ολοκλήρωση της μαρτυρίας για τον Παραπονούμενο το Δικαστήριο κάλεσε τους Κατηγορούμενους σε απολογία. Ο Κατηγορούμενος 1 επέλεξε να δώσει ένορκη μαρτυρία. Η μαρτυρία του δόθηκε στη μορφή γραπτής κατάθεσης η οποία έγινε Τεκμήριο 16 και διαβάστηκε από τον ίδιο. Συνοπτικά, στη γραπτή κατάθεσή του αναφέρει ότι είναι νυμφευμένος με την Κατηγορούμενη 2 από το
16. Διέμεναν στο Λονδίνο όπου εργάστηκαν για πολλά χρόνια και όταν συνταξιοδοτήθηκαν επέστρεψαν στο χωριό ΄Αγιος Θεόδωρος, το χωριό της συζύγου του, όπου και ανήγειραν την επίδικη κατοικία. Το 2001 είχαν εξασφαλίσει άδεια από την αρμόδια αρχή για ανέγερση της κατοικίας και ανέθεσαν σε εργολάβο την ανοικοδόμηση της οικίας, η οποία αποτελείται από δύο υπνοδωμάτια, ένα μικρό καθιστικό, κουζίνα, μπάνιο και αποχωρητήριο. Τόσο όταν άρχισε η ανέγερση της οικοδομής καθώς και όταν αποπερατώθηκε το 2003 και οι δύο απουσίαζαν στην Αγγλία. Με την επάνοδό τους στην Κύπρο κατοίκησαν στην κατοικία στην οποία και μέχρι σήμερα συνεχίζουν να κατοικούν. Στη συνέχεια, μετά από πάροδο κάποιου χρόνου, πληροφορήθηκαν από την ιδιοκτήτρια του συνορεύοντος ανατολικού ακινήτου ότι η οικία τους επενέβαινε στο ακίνητο του Παραπονούμενου. Ως αποτέλεσμα, ο ίδιος τηλεφώνησε του Παραπονούμενου ο οποίος τον διαβεβαίωσε ότι δεν υπήρχε οποιοσδήποτε λόγος ανησυχίας. Υπέβαλαν από κοινού αίτηση για διαπίστωση των συνόρων των δύο κτημάτων στο Κτηματολόγιο και ο κ. Χαριτωνίδης, υπάλληλος του Κτηματολογίου, κατέληξε στο συμπέρασμα ότι υπήρχε επέμβαση έκτασης 28 τ.μ. της οικίας των Κατηγορούμενων στο ακίνητο του Παραπονούμενου. Ο ίδιος ο κ. Χαριτωνίδης τους εισηγήθηκε να υποβάλουν αίτηση στο Κτηματολόγιο γι΄ αναπροσαρμογή των συνόρων και τους έκανε ένα πρόχειρο σχεδιάγραμμα του τρόπου με τον οποίο θα μπορούσε να γίνει η αναπροσαρμογή. Οι ίδιοι είχαν αποδεχθεί την εισήγηση αυτή αλλά ο Παραπονούμενος την απέρριψε, ζητώντας την εγγραφή του χωμάτινου δρόμου που υπάρχει στο δυτικό μέρος του ακινήτου των Κατηγορούμενων επ΄ ονόματί του. Ακολούθησε η καταχώριση της αγωγής με αριθμό 4194/04 στο Επαρχιακό Δικαστήριο Λάρνακας, η οποία αγωγή τελικά απορρίφθηκε λόγω έλλειψης ενδιαφέροντος για προώθησή της. Καταχωρίστηκε, στη συνέχεια η παρούσα υπόθεση. Έγιναν συναντήσεις μεταξύ και των δύο πλευρών παρουσία και των δικηγόρων τους στις οποίες ο παραπονούμενος ζητούσε εξωφρενικά ανταλλάγματα, δηλαδή διπλάσια έκταση απ΄ αυτή της επέμβασης καθώς και τα έξοδά του τα οποία ο ίδιος είχε καθορίσει σ΄ ένα πολύ μεγάλο ποσό. Καταχωρίστηκε η ποινική υπόθεση με αριθμό 2307/06 στην οποία εκδόθηκε διάταγμα για την κατεδάφιση του απορροφητικού λάκκου και του σηπτικού βόθρου, όπως ο ίδιος το αντιλήφθηκε. Παρά την έκδοση του διατάγματος οι διαπραγματεύσεις συνεχίστηκαν μεταξύ των δικηγόρων και παρά τη δική τους προθυμία, δηλαδή των Κατηγορούμενων, ο Παραπονούμενος συνέχιζε να ζητά ποσά τα οποία οι ίδιοι δεν μπορούσαν να αντιμετωπίσουν. Στη νέα επιτόπια εξέταση που διενεργήθηκε στις 26/6/2007 ο λειτουργός του Κτηματολογίου επιβεβαίωσε την επέμβαση που είχε αρχικά διαπιστώσει ο κ. Χαριτωνίδης στο κτήμα του Παραπονούμενου. Εναντίον της απόφασης αυτής καταχωρίστηκε η Αίτηση Έφεση με αριθμό 9/
17. Κατά την αντεξέταση παραδέχθηκε ότι διατηρούσε στην Αγγλία συνεταιρική επιχείρηση μαζί με τον αδελφό του την οποία πώλησαν για £100.000 (STG). Επίσης παραδέχθηκε ότι είναι συνιδιοκτήτης κτιρίου το οποίο ενοικιάζεται. Ερωτηθείς ισχυρίστηκε ότι για την κατοικία στον ΄Αγιο Θεόδωρο εκδόθηκε πολεοδομική άδεια το 2001 και μετά τη λήψη της άδειας οικοδομής ξεκίνησε το κτίσιμο με την ανάθεση της εργασίας σε εργολάβο. Όμως δεν θυμόταν επ΄ ακριβώς πότε είχε εκδοθεί η πολεοδομική άδεια αλλά ούτε και θυμόταν πότε υπέβαλε την αίτηση για την έκδοσή της. Ισχυρίστηκε ότι είχε πληροφορηθεί από την κα Χρύσω Χατζηπαναγή, η οποία είναι η πιο κοντινή γειτόνισσα, το 2003 ότι επενέβηκε ο ίδιος, κτίζοντας την κατοικία του, στο ακίνητο του Παραπονούμενου. Ήταν η θέση του ότι ο Παραπονούμενος γνώριζε ότι η οικοδομή επενέβαινε στο δικό του ακίνητο αφού ο ίδιος το είχε αναφέρει στην κα Χατζηπαναγή. Στη συνέχεια, μετά που του γνωστοποιήθηκε του ίδιου το γεγονός αυτό, μίλησε με τον Παραπονούμενο τηλεφωνικώς και αποφάσισαν να υποβάλουν αίτηση για καθορισμό των συνόρων. Ως αποτέλεσμα επισκέφθηκε το μέρος ο κ. Χαριτωνίδης, το 2003, όπου και καθόρισε τα σύνορα. Σ΄ εκείνη την επίσκεψη του κ. Χαριτωνίδη ο ίδιος έκαμε εισήγηση να παραχωρηθεί ένα κομμάτι διπλάσιας έκτασης στην πρόσοψη του ακινήτου του Κατηγορούμενου στον Παραπονούμενο, πλην όμως στη συνέχεια ο Παραπονούμενος τελικά αρνήθηκε. Ερωτηθείς από τη συνήγορο του Παραπονούμενου κατά πόσο ήταν παρών στην έκδοση του διατάγματος για την παράβαση του οποίου βρίσκεται σήμερα στο Δικαστήριο ήταν η θέση του ότι ήταν τόσο ο ίδιος παρών καθώς και η σύζυγός του, όμως οι ίδιοι είχαν αντιληφθεί ότι είχε διαταχθεί η κατεδάφιση του βόθρου και των παραδεξάμενων. Δεν αντιλήφθηκαν ότι το διάταγμα συμπεριλάμβανε και οικοδομή, λόγω του ότι η γλώσσα του Δικαστηρίου είναι Ελληνική και αυτοί αντιλαμβάνονται καλύτερα την Αγγλική. Παραδέχθηκε όμως ότι στη συγκεκριμένη διαδικασία εκπροσωπούντο από συνήγορο της επιλογής τους στον οποίο δεν είχαν αναφέρει ότι είχαν πρόβλημα αντίληψης της Ελληνικής γλώσσας. Σ΄ άλλη ερώτηση που του τέθηκε ισχυρίστηκε ότι δεν είχε οποιοδήποτε πρόβλημα ν΄ αντιληφθεί τις ερωτήσεις που του έθετε η συνήγορος του παραπονούμενου. Όμως, επέμενε στη θέση του, ότι απ΄ ότι ο ίδιος θυμόταν, το διάταγμα αφορούσε τους βόθρους και τα παραδεξάμενα. Ο λόγος που δεν συμμορφώθηκε με το διάταγμα, ακόμα και όπως ο ίδιος το είχε αντιληφθεί, ήταν γιατί κατά την άποψή του η χωρομετρία είναι λανθασμένη. Όμως παραδέχθηκε ότι τη συγκεκριμένη χωρομετρία, του 2003, δεν την αμφισβήτησε. Τελειώνοντας, ανέφερε ότι προσέφερε στον Παραπονούμενο ενώ βρισκόταν σε εξέλιξη η υπό εκδίκαση διαδικασία ποσό ύψους Λ.Κ.25.000 και διπλάσια έκταση γης απ΄ αυτή στην οποία επεμβαίνει αλλά ο Παραπονούμενος αρνήθηκε το συμβιβασμό αυτό. Δήλωσε ότι είναι έτοιμος να κατεδαφίσει το μέρος της οικίας που επεμβαίνει τώρα και παραδέχθηκε ότι παρέκουσε το διάταγμα του Δικαστηρίου. Δεύτερη κατέθεσε η κα Τσιάππα, Πρωτοκολλητής στο Επαρχιακό Δικαστήριο Λάρνακας, ανέφερε ότι έχει υπό τη φύλαξή της το αρχείο των πολιτικών υποθέσεων που αφορούν την Επαρχία Λάρνακας. Αναφέρθηκε, όταν της ζητήθηκε, στην υπόθεση με αριθμό 4194/04 και ανέφερε ότι οι διάδικοι σ΄ εκείνη την υπόθεση ήταν ο κ. Πηλαβάκης ως ενάγοντας και ο κ. Πέτρος Ζάρκος και η κα Παρασκευή Χριστοδούλου ως εναγόμενοι. Κατέθεσε το κλητήριο ένταλμα ως Τεκμήριο 18 και το αποτέλεσμα της συγκεκριμένης αγωγής ως Τεκμήριο
18. Επίσης, αναγνώρισε ότι η Αίτηση/Έφεση με αριθμό 9/07 αφορά τον κ. Πέτρο Ζάρκου και την κα Παρασκευή Χριστοδούλου ως αιτητές και τον κ. Πηλαβάκη και το Κτηματολόγιο ως καθ΄ ων η αίτηση. Μετά την ολοκλήρωση της μαρτυρίας οι δύο συνήγοροι αγόρευσαν προς προώθηση των εκατέρωθεν θέσεων. Ο κ. Ιακώβου άρχισε την εισήγησή του αναφέροντας ότι πρόκειται για εντελώς καλόπιστη επέμβαση αφού η ανέγερση και η ολοκλήρωση της οικοδομής έγινε κατά την απουσία των κατηγορούμενων στην Αγγλία. Η επέμβαση, ήταν η θέση του, διαπράχθηκε από τον εργολάβο στον οποίο είχε ανατεθεί η εργασία. Ήταν εμφανής η επιθυμία του Κατηγορούμενου 1 για επίλυση του προβλήματος και για το σκοπό αυτό είχε κάνει πραγματικές προσπάθειες, πλην όμως, δεν υπήρξε ανάλογη επιθυμία εκ μέρους του Παραπονούμενου αφού αυτός απέρριπτε οποιαδήποτε λύση. Με αναφορά στη νομολογία αναγνώρισε ότι το κίνητρο του Παραπονούμενου στην καταχώριση ιδιωτικής ποινικής υπόθεσης δεν λαμβάνεται υπόψη όμως το Δικαστήριο έχει δικαίωμα να παρέμβει εκεί όπου επιβάλλεται η κατίσχυση του δικαίου. Αναφέρθηκε στην απόφαση Διευθυντής Φυλακών ν. Περέλλα

(1995)1 Α.Α.Δ. 217 και Λοϊζου ν. Αντωνίου, Πολ. ΄Εφεση 19/05 ημερ. 11.9.2007. Ζήτησε την παρέμβαση του Δικαστηρίου αφού δεν παραβλάπτονται τα δικαιώματα του κατηγορούμενου, λόγω του ότι υπάρχει και άλλη θεραπεία έτσι ώστε να μη κατεδαφιστεί η οικοδομή. Η κα Μαθηκολώνη εισηγήθηκε ότι τα συστατικά στοιχεία του συγκεκριμένου αδικήματος έχουν αποδειχθεί. Έχει επίσης αποδειχθεί ότι τα οικοδομήματα, τα οποία αφορούσε το διάταγμα, είναι εκεί όπως και την ημέρα της έκδοσης του διατάγματος. Επιπρόσθετα, με αναφορά στη μαρτυρία του Κατηγορούμενου 1, εισηγήθηκε ότι η επέμβαση δεν ήταν καλόπιστη και το ίδιο ισχύει και για τη μη συμμόρφωση με το εκδοθέν διάταγμα. Αναφερόμενη στην απόφαση στην υπόθεση Ττοφινής πρόβαλε την άποψη ότι τα ιδιοκτησιακά συμφέροντα του Παραπονούμενου παραβλάπτονται και θα ήταν άδικο να επιτραπεί στους Κατηγορούμενους να μη κατεδαφίσουν τα οικοδομήματα που επεμβαίνουν σε γη που ανήκει στον Παραπονούμενο. Έχοντας αναφερθεί σε έκταση στη μαρτυρία που προσκομίστηκε και από τις δύο πλευρές και στις εκατέρωθεν θέσεις, όπως αυτές προωθήθηκαν από τους συνηγόρους και των δύο πλευρών, έρχομαι τώρα στο δύσκολο και λεπτό έργο του Δικαστηρίου, αυτό της αξιολόγησης της μαρτυρίας. Η μαρτυρία που προσκομίζεται δεν εξετάζεται από το Δικαστήριο μικροσκοπικά αλλά εξετάζεται σε συνάρτηση με το σύνολο της μαρτυρίας και των γεγονότων που συνθέτουν την υπόθεση. Η αξιολόγηση είναι μεν ατομική πλην όμως τα λεγόμενα του κάθε μάρτυρα θα πρέπει να συναρτώνται και να αντιπαραβάλλονται με τα λεγόμενα των λοιπών μαρτύρων και τελικά να διερευνάται η αντικειμενική υπόσταση των εκατέρωθεν θέσεων. Παρακολούθησα με προσοχή τόσο τους μάρτυρες κατηγορίας καθώς και τους μάρτυρες για την υπεράσπιση ενώ έδιναν ένορκη μαρτυρία ενώπιόν μου. Κατέγραψα σε κάθε περίπτωση νοητικά την εντύπωσή μου από την εικόνα τους κατά το χρόνο που έδιναν μαρτυρία, τη συμπεριφορά τους, τις αντιδράσεις τους, τη μνήμη τους και τη σαφήνεια και αμεσότητα των απαντήσεών τους. Οι Μ.Κ.1 μέχρι Μ.Κ.3 δεν είχαν οποιοδήποτε λόγο να πουν ψέματα στο Δικαστήριο. Ήρθαν στο Δικαστήριο λόγω των καθηκόντων που τους είχαν ανατεθεί και δεν έχουν οποιοδήποτε συμφέρον στην εξέλιξη της υπόθεσης αυτής. Είπαν στο Δικαστήριο αυτά που γνώριζαν ή που οι ίδιοι έπραξαν λόγω της θέσεώς τους χωρίς οποιεσδήποτε υπερβολές ή προσθήκες. Δεν έχω κανένα λόγο να μη τους πιστέψω και αποδέχομαι τη μαρτυρία τους στην ολότητά της. Ερχόμενη τώρα στη μαρτυρία του Παραπονούμενου ο οποίος ήταν ειλικρινής αφού δεν αρνήθηκε το γεγονός ότι ο ίδιος δεν είχε αντιληφθεί ότι υπήρξε επέμβαση στο κτήμα του, από τους Κατηγορούμενους, παρά μόνο μετά που οι ίδιοι τον είχαν πληροφορήσει για το γεγονός αυτό. Η στάση του Παραπονούμενου, ο οποίος φάνηκε στο Δικαστήριο αδιάλλακτος αναφορικά με την εξεύρεση κάποιας φιλικής λύσης στο θέμα αυτό, δεν μπορεί να μειώσει την αξία της μαρτυρίας του ενόψει του ότι, σύμφωνα με τη νομολογία όπως αυτή καταγράφηκε στην υπόθεση Φλουρής Φλουρκάς ν. Ανδριανής Παναγιώτου

(2005)2 Α.Α.Δ. 580, το κίνητρο του παραπονούμενου δεν αφορά το Δικαστήριο και δεν συνιστά έρεισμα για μη καταλογισμό ποινικής ευθύνης στον κατηγορούμενο. Η μαρτυρία του Κατηγορούμενου 1 ήταν σε αρμονία με τη μαρτυρία των μαρτύρων του Παραπονούμενου. Δεν αρνήθηκε ότι επενέβηκε στο κτήμα του Παραπονούμενου. Αυτό που προσπάθησε να μεταφέρει στο Δικαστήριο ήταν ότι λόγω προβλήματος που αφορά την αντίληψη της ελληνικής γλώσσας δεν είχε αντιληφθεί ότι με το διάταγμα ζητείτο από τον ίδιο και τη σύζυγό του κατεδάφιση μέρους της οικοδομής. Ο ίδιος είχε αντιληφθεί μέχρι του σημείου της κατεδάφισης του σηπτικού βόθρου και των παραδεξάμενων. Δεν μπορώ να δεχθώ τη θέση του αυτή ενόψει του ότι ενόσω κατέθετε ενώπιόν μου διαπίστωσα ότι μπορούσε να αντιληφθεί πλήρως τις ερωτήσεις που τίθεντο σε αυτόν τόσο από τον συνήγορό του καθώς και από τη συνήγορο του Παραπονούμενου. Επιπρόσθετα, κατά τη διαδικασία έκδοσης του επίδικου διατάγματος εκπροσωπείτο από δικηγόρο, ο οποίος ήταν παρών και άκουσε το διάταγμα. Όσον αφορά τη μαρτυρία της κας Τσιάππα, ήταν τυπική μαρτυρία η οποία υποστηρίχθηκε και από τα έγγραφα τα οποία η ίδια κατέθεσε. Ενόψει της μαρτυρίας, όπως την έχω αποδεχθεί, θεωρώ ότι τα γεγονότα εξελίχθηκαν ως ακολούθως: Το Δικαστήριο στις 27.6.2006 στην υπόθεση με αριθμό 2307/06 εξέδωσε διάταγμα κατεδάφισης μέρους της οικοδομής, του σηπτικού βόθρου και του απορροφητικού λάκκου και των παραδεξάμενων που βρίσκονταν εντός του τεμαχίου 654, Φ/Σχ. LV/24 αρ. εγγραφής 30546, τοποθεσία Λαξίδια στον ΄Αγιο Θεόδωρο στην παρουσία των δύο Κατηγορούμενων καθώς και του συνήγορού τους. Το Δικαστήριο ανέστειλε την εκτέλεση του διατάγματος για δύο μήνες και έδωσε την ευκαιρία στους Κατηγορούμενους να αιτηθούν για την έκδοση άδειας για τις συγκεκριμένες οικοδομές από την αρμόδια αρχή. Οι Κατηγορούμενοι ούτε άδεια εξέδωσαν αλλά ούτε και κατεδάφισαν αυτά που το διάταγμα του Δικαστηρίου είχε καθορίσει. Δεν κατεδάφισαν ακόμα και εκείνα που οι ίδιοι, σύμφωνα με τη μαρτυρία τους, αντιλήφθηκαν ότι θα έπρεπε να κατεδαφιστούν. ΝΟΜΙΚΗ ΠΤΥΧΗ Τα συστατικά στοιχεία του αδικήματος που αντιμετωπίζουν οι Κατηγορούμενοι, όπως καταγράφηκαν από τη νομολογία, είναι η έκδοση του διατάγματος, η γνώση του διατάγματος από τον κατηγορούμενο και συνεπακόλουθα η μη συμμόρφωση σ΄ αυτό βλ. Antonis Mouzouris & Another v. Xylophagou Plantations Ltd

(1977)1 C.L.R.

1. Όπως αποκαλύφθηκε από τη μαρτυρία και των δύο πλευρών καθώς και από τα τεκμήρια που είναι ενώπιον του Δικαστηρίου, Τεκμήριο 1, το επίδικο διάταγμα όντως εκδόθηκε στις 27.6.2006 στην παρουσία και των δύο Kατηγορουμένων και επεδόθηκε στους Kατηγορούμενους 1 και 2 στις 4.11.
2. Οι Kατηγορούμενοι 1 και 2, σύμφωνα και με τη μαρτυρία του Kατηγορούμενου 1, επέλεξαν να μη συμμορφωθούν με το διάταγμα. Αυτό υποστήριξε και η μαρτυρία της Μ.Κ.3 η οποία σε πρόσφατη επίσκεψή της στην περιοχή διαπίστωσε ότι οι επεμβάσεις εξακολουθούν να υπάρχουν. Ήταν η θέση του κ. Ιακώβου ότι η παρανομία δεν είναι εσκεμμένη και ότι η μη εξεύρεση λύσης στο πρόβλημα που προέκυψε από παρανομία τρίτων, των εργολάβων, οφείλεται αποκλειστικά στο άτομο του Παραπονούμενου. Λόγω της αδιαλλαξίας του Παραπονούμενου, ο κ. Ιακώβου ζήτησε την παρέμβαση του Δικαστηρίου για ν΄ ισχύσει το δίκαιο με αναφορά στην απόφαση Λοϊζου ν. Αντωνίου, Πολ. ΄Εφεση 19/05 ημερ. 11.9.
3. Με όλο το σεβασμό προς τον ευπαίδευτο συνήγορο των κατηγορούμενων, τα γεγονότα της υπόθεσης Λοίζου (ανωτέρω) διαφοροποιούνται απ΄ αυτά της υπό εξέταση υπόθεσης. Εδώ υπάρχει ένα δικαστικό διάταγμα στο οποίο δεν υπήρξε συμμόρφωση. Δεν υπάρχει οποιοδήποτε θέμα αποζημίωσης ή εξεύρεσης άλλης λύσης σ΄ αυτή τούτη τη διαδικασία που εκδικάζεται. Ο ίδιος ο Παραπονούμενος στη μαρτυρία του ενώπιον του Δικαστηρίου καθώς και κατά την αντεξέτασή του υποστήριξε ότι παραβλάπτονται τα δικαιώματά του αφού οι Κατηγορούμενοι έχουν επέμβει σε μεγάλη έκταση εντός του δικού του τεμαχίου αποστερώντας του την έκταση αυτή. Κατανοώ τη θέση του κ. Ιακώβου καθώς και των Κατηγορούμενων, οι οποίοι δεν γνώριζαν όταν χτιζόταν το σπίτι ότι επενέβαιναν στο ακίνητο του Παραπονούμενου, ότι είναι δύσκολο να κατεδαφίσουν μέρος της οικίας τους. Σύμφωνα με την αγγλική νομολογία, το ηθελημένο της παρακοής δεν αποτελεί συστατικό στοιχείο της παρακοής διατάγματος. Το γεγονός ότι εκείνος προς τον οποίο απευθύνεται το διάταγμα δεν είχε οποιαδήποτε πρόθεση ανυπακοής επιμετρά μόνο ως στοιχείο μετριαστικό της τιμωρίας βλ. The Law of Contempt - Βorrie & Lowie στη σελίδα 322 και Δήμος Έγκωμης ν. Πέτρου

(1997)2 Α.Α.Δ. 70. Στην Κύπρο έχει νομολογηθεί ότι το ηθελημένο της ανυπακοής είναι συστατικό στοιχείο του αδικήματος. Συνεπακόλουθο των πιο πάνω αναφερθέντων είναι το γεγονός ότι η πλευρά του Παραπονούμενου έχει αποδείξει τα συστατικά στοιχεία του αδικήματος που αντιμετωπίζουν οι Κατηγορούμενοι 1 και 2 και ως εκ τούτου κρίνονται ένοχοι. Το δικαίωμα του ιδιώτη να επιδιώξει συμμόρφωση με εκδοθέν διάταγμα του Δικαστηρίου σε ποινική υπόθεση, που βασίζεται στον περί Οδών και Οικοδομών Νόμο Κεφ. 96 είναι αναφαίρετο όπως καταγράφηκε στην υπόθεση στην υπόθεση Hogg v. Παπαδοπούλου

(1992)2 ΑΑΔ 36 στην οποία υιοθετήθηκε το σκεπτικό της υπόθεσης Ttofinis (ανωτέρω). Καθορίστηκε, ότι το αποφασιστικό κριτήριο είναι κατά πόσο επηρεάζονται τα δικαιώματα του προσώπου που επιδιώκει την καταχώρηση της ιδιωτικής ποινικής δίωξης. (Υπ.) .......... Ε. Γεωργίου - Αντωνίου, Ε.Δ. cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο