← Κύπρος

Κυπριακή Δημοκρατία ν. Μάρκου Λοϊζου, Αρ. Υποθ.: 2053/07, 2 Οκτωβρίου, 2008

Κυπριακή Δημοκρατία ν. Μάρκου Λοϊζου, Αρ. Υποθ.: 2053/07, 2 Οκτωβρίου, 2008 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDLAR:2008:B84 ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΑΡΝΑΚΑΣ Ενώπιον: Ε. Γεωργίου - Αντωνίου, Ε.Δ., Αρ. Υποθ.: 2053/07 Κυπριακή Δημοκρατία, ν. Μάρκου Λοϊζου, Kατηγορούμενου Ημερομηνία: 2 Οκτωβρίου,

  1. ΕΜΦΑΝΙΣΕΙΣ: Για την Κατηγορούσα Αρχή: κος Κυριακίδης. Για τον Κατηγορούμενο: κος Σαμμούτας. Κατηγορούμενος παρών. Α Π Ο Φ Α Σ Η Ο Κατηγορούμενος αντιμετωπίζει την κατηγορία της παράλειψης εξόφλησης τιμολογίου νερού κατά παράβαση των άρθρων 2,14, 21 και 24 του περί Κυβερνητικών Υδατικών Έργων Νόμου, Κεφ. 341, όπως αυτός τροποποιήθηκε. Σύμφωνα με τις λεπτομέρειες του αδικήματος ο Κατηγορούμενος μέχρι σήμερα αμελεί και/ή αρνείται και/ή παραλείπει ν΄ εξοφλήσει δικαιώματα και/ή τέλη που του επιβλήθηκαν ύψους £4.171,74 πλέον τόκους και Φ.Π.Α. Η Κατηγορούσα Αρχή κάλεσε δύο μάρτυρες προς υποστήριξη της υπόθεσής της, τον κο Χρίστο Θεμιστοκλέους, (Μ.Κ.1) ο οποίος εργάζεται στο Τμήμα Αναπτύξεως και Υδάτων στο υδατικό έργο Βασιλικού -Πεντάσχοινου. Σύμφωνα με την μαρτυρία του είναι επιφορτησμένος με την είσπραξη τελών από την κατανάλωση νερού στο υδατικό έργο Βασιλικού-Πεντάσχοινου. Ήταν η θέση του ότι ο Κατηγορούμενος, ο οποίος ήταν καταναλωτής από προηγούμενα χρόνια και συγκεκριμένα από το 1990, στις 24.10.97 υπέβαλε αίτηση για παραχώρηση ποσότητας νερού για την περίοδο Ιανουάριο με Δεκέμβριο του
  2. Κατέθεσε την σχετική αίτηση ως Τεκμήριο
  3. Εγκρίθηκε η αίτηση, αφού ήταν καταναλωτής από προηγούμενα χρόνια και το πρωτότυπο έντυπο της έγκρισης στάληκε στον Κατηγορούμενο. Αντίγραφό της κατατέθηκε ως Τεκμήριο
  4. Παρουσίασε επίσης στο Δικαστήριο τα τιμολόγια τα οποία εκδόθηκαν από τον επιτηρητή του συγκεκριμένου αρδευτικού δικτύου και αφορούσαν την κατανάλωση νερού από τον Κατηγορούμενο, τα οποία είναι απλήρωτα, ως Τεκμήρια 4 μέχρι
  5. Επεξήγησε καθένα ξεχωριστά τα τιμολόγια και αναφέρθηκε στο καθολικό βιβλίο της Υπηρεσίας, το οποίο περιλαμβάνει τις χρεώσεις για κάθε καταναλωτή, την περίοδο του λογαριασμού, την ποσότητα του καταναλωθέντος νερού, το τέλος κατανάλωσης, το ποσό που πρέπει να πληρωθεί καθώς και τις πιστώσεις. Ανέφερε ότι σύμφωνα με τον φάκελο που τηρείται στην Υπηρεσία τα τιμολόγια, Τεκμήρια 4-19, είχαν σταλεί στην διεύθυνση που αναγράφεται σ΄ αυτά. Κατέθεσε στο Δικαστήριο τις τρεις επιστολές απαίτησης που στάλησαν στον Κατηγορούμενο, οι δύο από τις οποίες στάληκαν συστημένες, ως Τεκμήρια 20 μέχρι 22 και τις αποδείξεις συστημένου αντικείμενου ως Τεκμήρια 23 και
  6. Τελειώνοντας, ανέφερε ότι δεν υπάρχει οποιαδήποτε ένδειξη επιστροφής των επιστολών αυτών, οπόταν το ποσό δεν φαίνεται να αμφισβητήθηκε. Κατά την αντεξέτασή του, ήταν η θέση του, ότι ο ίδιος έχει το καθήκον και την ευθύνη για την είσπραξη των τελών που αφορούν την κατανάλωση νερού στο κυβερνητικό έργο Βασιλικού-Πεντάσχοινου. Ερωτηθείς απάντησε ότι είχε αιτηθεί ο Κατηγορούμενος για την παροχή νερού και εγκρίθηκε προς όφελός του η παροχή 1500 κυβικών μέτρων νερού. Την περίοδο της παροχής δεν την γνώριζε γιατί ήταν εντός των αρμοδιοτήτων του υπεύθυνου του αρδευτικού έργου. Όμως, ήταν ο ισχυρισμός του ότι ο κάθε καταναλωτής δεσμεύεται να πληρώσει την ποσότητα νερού, που καταναλώνει και φαίνεται στα τιμολόγια που του αποστέλλονται. Όταν ο καταναλωτής υπερβεί την ποσότητα νερού που του παραχωρήθηκε υποχρεούται, σύμφωνα με απόφαση του Υπουργικού Συμβουλίου, να το πληρώσει με το εκάστοτε τέλος υπερκατανάλωσης. Του ζητήθηκε ν΄ επεξηγήσει στα Τεκμήρια 4-19 τι σημαίνει η φράση "αριθμός υδρομετρητή" που είναι καταγραμμένη στα τιμολόγια. Ισχυρίστηκε ότι στο Τεκμήριο 4 ο αριθμός 93/3 είναι ο αριθμός της κεντρικής μονάδας παροχής νερού μαζί με τον αριθμό εξαγωγών. Ο αριθμός 751849 είναι ο αριθμός του υδρομετρητή. Το ίδιο ισχύει και για τον αριθμό 57/2 που καταγράφεται στο Τεκμήριο
  7. Το 57 συμβολίζει τον αριθμό της κεντρικής αρδευτικής μονάδας και το 2, τον αριθμό της εξαγωγής. Δεύτερος, κατέθεσε ο κ. Στέλιος Χριστοφόρου, (Μ.Κ.2), ο οποίος εργάζεται στο Τμήμα Αναπτύξεως και Υδάτων από το
  8. Τα καθήκοντά του αφορούν την καταγραφή και είσπραξη των τελών του νερού που καταναλώνεται από το έργο Βασιλικού -Πεντάσχοινου. Αναγνώρισε το περιεχόμενο των Τεκμηρίων 1 και
  9. Σύμφωνα με τα συγκεκριμένα τεκμήρια είχε εγκριθεί η αίτηση του Κατηγορούμενου για την παροχή 1500 κυβικών μέτρων νερού για να ποτίζει 25 δεκάρια γης με φράουλες. Εξήγησε ότι λόγω των περιορισμών στην παροχή νερού οι καταναλωτές υποβάλλουν κάθε χρόνο αίτηση αλλά ο Κατηγορούμενος ήταν παλιός καταναλωτής γι΄ αυτό και είχε προτεραιότητα. Όταν του υποδείχθηκε το Τεκμήριο 4 εξήγησε ότι στα τιμολόγια καταγράφεται ο αριθμός υδρομετρητή και η έξοδος από την οποία παροχετεύεται το νερό. Κάθε υδρομετρητής έχει ξεχωριστό αριθμό. Σε όλα τα τιμολόγια, ήταν η θέση του, περιέχονται αυτά τα στοιχεία δηλαδή, ο αριθμός υδρομετρητή, ο αριθμός υδροληψίας και η έξοδος του νερού. Για τον Κατηγορούμενο υπήρχαν τρείς διαφορετικές μονάδες υδροληψίας λόγω του ότι οι φράουλες, τις οποίες καλλιεργεί, ήθελαν νερό συνεχώς. Ενόψει του περιορισμού του νερού, λόγω των καιρικών συνθηκών, σε συγκεκριμένες υδροληψίες του παραχωρείτο νερό από τρεις διαφορετικές υδροληψίες. Όσον αφορά το καταναλωθέν νερό, τ΄ οποίο υπερέβαινε το καθορισθέν στην έγκριση, δηλαδή πέραν των 1500 κυβικών, ήταν ο ισχυρισμός του ότι το επιπλέον νερό χρεώνετο 15 σέντ το τόνο αφού αφορούσε υπερκατανάλωση, σύμφωνα και με την απόφαση του Υπουργικού Συμβουλίου. Όσον αφορά τα Τεκμήρια 4-19 εξήγησε ότι ο ίδιος τα είχε ετοιμάσει, αφού πήγαινε ανά διμηνία και κατέγραφε στο καθολικό του την κατανάλωση νερού από κάθε καταναλωτή. Στην συνέχεια εκδίδετο το τιμολόγιο που αποστέλλετο στον καταναλωτή. Κατά την αντεξέταση επεξήγησε ότι υπήρχαν τρεις υδρομετρητές επ΄ ονόματι του Κατηγορούμενου και ότι και οι τρεις ήταν μέσα στις φυτείες του. Ισχυρίστηκε, ότι από την στιγμή που παίρνει νερό ο καταναλωτής, από συγκεκριμένο υδρομετρητή, αυτός καταγράφεται επ΄ ονόματί του. Όσον αφορά την υποβολή που του έγινε, ότι οι συγκεκριμένοι υδρομετρητές χρησιμοποιούνταν από τρίτο άτομο, ο μάρτυρας ανέφερε ότι ο ισχυρισμός αυτός του είχε αναφερθεί από τον Κατηγορούμενο. Ο ίδιος προσωπικά δεν γνώριζε να έχει καταναλωθεί νερό από τρίτο άτομο. Όταν επισκέφθηκαν, μετά από υπόδειξη του Κατηγορούμενου, αυτό το τρίτο άτομο, ονόματι Χρίστος Ζυγάς, αρνήθηκε να πληρώσει οποιονδήποτε ποσό οπόταν, αυτό που το ίδιο το Τμήμα γνώριζε ήταν ότι οι υδρομετρητές, σύμφωνα με την αίτηση που είχε υποβληθεί, ανήκαν στον Κατηγορούμενο ο οποίος όφειλε να καταβάλει το ποσό του νερού που κατέγραφαν, οι υδρομετρητές που ήταν στα χωράφια του, για τ΄ οποία τιμολόγια ουδέποτε είχε κάνει παράπονο. Μετά την ολοκλήρωση της μαρτυρίας ο Κατηγορούμενος κλήθηκε σ΄ απολογία με ενδιάμεση απόφαση του Δικαστηρίου. Ενώπιον του Δικαστηρίου ο Κατηγορούμενος ανέφερε ότι το 1997-1998 ασκούσε το επάγγελμα του γεωργού. Του είχαν παραχωρηθεί, μετά από αίτηση, 1500 κυβικά μέτρα νερού. Στο χωράφι του είχε μόνο ένα υδρομετρητή αλλά ο ίδιος χρεώθηκε την κατανάλωση τεσσάρων υδρομετρητών: του 93/3, 57/2, 99/2 και 99/
  10. Το χωράφι του το νοικίασε στον κο Χρίστο Ζυγά. Κατέθεσε ως Τεκμήριο 25 το ενοικιαστήριο έγγραφο. Ισχυρίστηκε ότι αυτός είχε καταναλώσει το νερό, το οποίο και είχε αναλάβει να πληρώσει σύμφωνα με το περιεχόμενο του Τεκμηρίου
  11. Όταν δεν πλήρωνε το νερό πήγαν μαζί με τον κο Χριστοφόρου, Μ.Κ.2, και τον επισκέφθηκαν για να διευθετηθεί το θέμα. Ήταν η θέση του ότι ο ίδιος δεν οφείλει οποιοδήποτε ποσό. Αντεξετασθείς ανέφερε ότι ασχολείται με την γεωργία από το 1985 και έκανε αίτηση για την παροχή νερού κάθε χρόνο. Το νερό που του παραχωρήθηκε το 1998 το κατανάλωσε ο Ζυγάς. Παραδέχθηκε ότι στο αρχικό ενοικιαστήριο έγγραφο, Τεκμήριο 25, δεν είχε γίνει πρόνοια για την πληρωμή του νερού από τον Ζυγά γι΄ αυτό και έγινε το άλλο χαρτί, Τεκμήριο 26, μετά που καταναλώθηκε το νερό από τον κο Ζυγά. Αναγνώρισε την υπογραφή του στην αίτηση για παροχή νερού - Τεκμήριο 1 - και παραδέχθηκε την παραλαβή της επιστολής - Τεκμήριο
  12. Υποστήριξε ότι ο ίδιος μόνο ένα υδρομετρητή έχει στο χωράφι του. Στον δρόμο όμως έχει τέσσερις παροχές

(4)και από αυτές ποτίζονται τέσσερα
(4)κομμάτια χωράφι. Επίσης, παραδέχθηκε ότι του αποστέλλονταν τα τιμολόγια. Ήταν η θέση του, ότι ο ίδιος δεν γνώριζε ότι ο κος Ζυγάς έπαιρνε από τέσσερα λάστιχα και πότιζε. Είχε ζητήσει από τον κο Στ. Χριστοφόρου να του κόψει το νερό. Για την μη πληρωμή του νερού και του ενοικίου απέστειλε επιστολή στις 12.4.07 στον Διευθυντή Τμήματος Αναπτύξεως και Υδάτων, η οποία κατατέθηκε ως Τεκμήριο
  1. Ερωτηθείς ισχυρίστηκε ότι δεν έκαμε οποιοδήποτε νομικό διάβημα για το συγκεκριμένο ποσό αλλά πήγαινε και διαμαρτυρόταν στο γραφείο. Δεύτερος, κατέθεσε ο κος Παναγιώτης Φωτίου, Μ.Υ.2, ο οποίος διατέλεσε υπεύθυνος του αρδευτικού έργου Βασιλικού - Πεντάσχοινου. Εντός των καθηκόντων του ήταν το χωριό Ζύγι. Ήταν ο ισχυρισμός του ότι ο Κατηγορούμενος τον είχε επισκεφθεί μέσα ή τέλη Σεπτεμβρίου, 1997 συνοδευόμενος από κάποιο ελλαδίτη και τον κο Ζυγά για να ρωτήσει κατά πόσο θα τους παραχωρηθεί νερό για το
  2. Ενόψει του ότι ο ίδιος ήταν θέσμιος αρδευτής θα του παραχωρείτο το νερό που δικαιούτο, αν έκαμνε ο ίδιος αίτηση. Στην συγκεκριμένη επίσκεψη του είχε αναφέρει ότι θ΄ ενοικίαζε το κτήμα του στον κο Ζυγά. Ήταν η θέση του ότι κάθε καταναλωτής έχει επ΄ ονόματί του ένα υδρομετρητή. Βλέποντας τα Τεκμήρια 3 και 10 ισχυρίστηκε ότι ο αριθμός υδρομετρητή στο Τεκμήριο 3 ήταν 93/03 και στο Τεκμήριο 10 ήταν 97/2 και 99/02 και κατέληξε ότι ο Κατηγορούμενος είχε χρεωθεί από τέσσερεις υδρομετρητές. Ήταν περαιτέρω η θέση του ότι ο Κατηγορούμενος τους επισκέφθηκε για να τους αναφέρει ότι ο κος Ζυγάς εργάζεται στην Παρεκκλησιά και ζήτησε να πάει ο ίδιος μαζί με τον νεροφόρο για να πληρώσει τις οφειλές του το Τμήμα. Ο κος Χριστοφόρου, ο οποίος συνόδευσε τον Κατηγορούμενο, του είπε ότι ο κος Ζυγάς θα εξοφλούσε το χρέος. Στην αρχή ο κος Ζυγάς, ήταν η θέση του, πλήρωνε κανονικά αλλά μετά σταμάτησε. Κατέληξε ότι ο κάθε καταναλωτής είναι υπόχρεος για την πληρωμή της κατανάλωσης από τον υδρομετρητή του. Αντεξεταζόμενος, ανέφερε ότι αφυπηρέτησε το
  3. Ισχυρίστηκε, ερωτηθείς, ότι λόγω του ότι ο ίδιος γνώριζε τον θέσμιο αρδευτή δεν θα παραχωρούσε νερό στον κο Ζυγά αν έκαμνε αυτός αίτηση. Παραδέχθηκε όμως ότι σύμφωνα με τον Νόμο, ο οφειλέτης νερού ήταν ο Κατηγορούμενος και ο μόνος λόγος που έστειλε ο ίδιος τον κο Χριστοφόρου, Μ.Κ.2, στον κο Ζυγά ήταν για να βοηθήσει τον Κατηγορούμενο. Ο ίδιος δεν θυμόταν ούτε τον αριθμό του υδρομετρητή του Κατηγορούμενου ούτε και το κτήμα του. Επίσης, δεν γνώριζε ότι ο κος Ζυγάς είχε τέσσερα λάστιχα για να ποτίζει. Μετά την ολοκλήρωση της μαρτυρίας, η κάθε πλευρά προώθησε τις εκατέρωθεν θέσεις με αγορεύσεις. Ο κος Σαμμούτας ισχυρίστηκε ότι όσον αφορά τα Τεκμήρια 5, 16 και 17 αφορούν την κατανάλωση νερού για το έτος 1997 για τ΄ οποίο η Κατηγορούσα Αρχή δεν προσκόμισε την αίτηση για την παραχώρηση νερού. Οπόταν, χρεώθηκε ο Κατηγορούμενος για περίοδο που ήταν εκτός της περιόδου εγκρίσεως. Συνεπακόλουθα η οφειλή ύψους Λ.Κ. 4.281,74 δεν αποδείχθηκε. Επιπρόσθετα η πλευρά του Κατηγορούμενου απέδειξε, ήταν η θέση του, ότι το νερό καταναλώθηκε από άλλο πρόσωπο εν γνώσει της αρμόδιας αρχής και η κατανάλωση έγινε από τέσσερεις διαφορετικούς υδρομετρητές. Τελειώνοντας, ο συνήγορος επέσυρε την προσοχή του Δικαστηρίου στην καθυστέρηση καταχώρησης της υπόθεσης. Το αδίκημα, ήταν ο ισχυρισμός του, διαπράχθηκε το
  4. Η υπόθεση δεν ήταν πολύπλοκη ενώ για το περιεχόμενο του Τεκμηρίου 3, το ποσό, που αφορούσε το έτος 1994 δεν εμποδιζόταν το Τμήμα Αναπτύξεως Υδάτων να λάβει μέτρα. Οπόταν, ήταν η εισήγησή του ότι παραβιάστηκε το δικαίωμα του Κατηγορούμενου να δικαστεί μέσα σ΄ εύλογο χρόνο. Ο κος Κυριακίδης με αναφορά στην φύση του αδικήματος εισηγήθηκε ότι σύμφωνα με το άρθρο 21
(4)του Κεφ. 341 επιβάλλεται ένα τέλος. Η αμφισβήτηση της επιβολής του συγκεκριμένου τέλους δεν εξετάζεται στα πλαίσια της υπό κρίση διαδικασίας, η οποία αφορά την άρνηση ή την παράλειψη εξόφλησης του καθορισθέντος τέλους, αλλά με προσφυγή στο Ανώτατο Δικαστήριο τ΄ οποίο είναι το μόνο δικαστήριο που έχει δικαίωμα ν΄ ελέγξει την νομιμότητα της πράξης. Ήταν περαιτέρω η θέση του κου Κυριακίδη ότι η Υπεράσπιση δέχθηκε ότι έλαβε όλα τα τιμολόγια και ότι ουδέποτε τ΄ αμφισβήτησε. Αυτό που προώθησε ήταν ότι ο Κατηγορούμενος δεν είχε υποχρέωση να τα πληρώσει. Όμως, με αναφορά στην μαρτυρία, ο κος Κυριακίδης εισηγήθηκε ότι ο μόνος που είχε δεσμευθεί έναντι του Τμήματος Υδάτων ήταν ο Κατηγορούμενος και όχι οποιοσδήποτε άλλος. Όσον αφορά την καθυστέρηση ήταν η θέση του ότι υπήρξε καθυστέρηση στην καταχώρηση και ότι η υπόθεση δεν ήταν περίπλοκη πλην όμως ήταν η εισήγησή του ότι το αδίκημα είναι συνεχές αφού διαπράττεται κατ΄ εξακολούθηση. Ενώ, κατά τον ισχυρισμό του, τα δικαιώματα του Κατηγορούμενου δεν παραβλάπτονται μ΄ οποιονδήποτε τρόπο. Λαμβάνεται υπόψη, η όποια καθυστέρηση, για σκοπούς επιμέτρησης της ποινής και δεν επηρεάζει μ΄ οποιονδήποτε τρόπο το διάταγμα καταβολής του ποσού. Αξιολόγηση Μαρτυρίας - Ευρήματα Έχοντας αναφερθεί σε έκταση στη μαρτυρία που προσκομίστηκε και από τις δύο πλευρές και στις εκατέρωθεν θέσεις, όπως αυτές προωθήθηκαν από τους συνηγόρους και των δύο πλευρών, έρχομαι τώρα στο δύσκολο και λεπτό έργο του Δικαστηρίου, αυτό της αξιολόγησης της μαρτυρίας. Η μαρτυρία που προσκομίζεται δεν εξετάζεται από το Δικαστήριο μικροσκοπικά αλλά εξετάζεται σε συνάρτηση με το σύνολο της μαρτυρίας και των γεγονότων που συνθέτουν την υπόθεση. Η αξιολόγηση είναι μεν ατομική πλην όμως τα λεγόμενα του κάθε μάρτυρα θα πρέπει να συναρτώνται και να αντιπαραβάλλονται με τα λεγόμενα των λοιπών μαρτύρων και τελικά να διερευνάται η αντικειμενική υπόσταση των εκατέρωθεν θέσεων. Τόσο οι μάρτυρες της Κατηγορούσας Αρχής καθώς και οι μάρτυρες της Υπεράσπισης φαίνονταν να συμφωνούν αναφορικά με τα γεγονότα. Όλοι οι μάρτυρες είπαν στο Δικαστήριο την αλήθεια αφού η μαρτυρία τους προέκυψε από τα καθήκοντά τους και κανένας δεν είχε οποιοδήποτε συμφέρον στην έκβαση της υπόθεσης. Αυτό ισχύει όπως ανέφερα και για τους μάρτυρες της Υπεράσπισης. Η διαφορά στην μαρτυρία έγκειται στο ότι ο Κατηγορούμενος θεωρεί ότι ο κος Ζυγάς είναι υπόλογος για το ποσό ενώ η Κατηγορούσα Αρχή υποστηρίζει ότι ο θέσμιος αρδευτής ήταν ο Κατηγορούμενος, αφού αυτός έκαμε την αίτηση για παραχώρηση του νερού, σ΄ αυτόν δόθηκε η παραχώρηση και αυτός ήταν υπόλογος για την κατανάλωσή του. Ο κος Ζυγάς, ακόμα και αν έκανε αίτηση, δεν θα του παραχωρείτο οποιαδήποτε ποσότητα νερού. Καταλήγω, ότι τα γεγονότα ήταν τ΄ ακόλουθα: Ο Κατηγορούμενος για πολλά χρόνια, από το 1990, διετέλεσε καταναλωτής νερού από το υδατικό έργο Βασιλικού-Πεντάσχοινου. Στις 24.10.1997 αιτήθηκε παραχώρηση νερού και η αίτησή του εγκρίθηκε και καθορίστηκε η ποσότητα νερού που θα του παραχωρείτο στους 1.500 κυβ. τόνους. Ο Κατηγορούμενος νοικίασε το κτήμα του σε τρίτο άτομο χωρίς να κάνει οποιαδήποτε πρόνοια στο ενοικιαστήριο έγγραφο για την πληρωμή του νερού, Τεκμήριο 25, και ο ενοικιαστής εγκατέλειψε τον χώρο και τ΄ άφησε απλήρωτο με αποτέλεσμα να οφείλει ο Κατηγορούμενος ποσό ύψους £4.171,74 για την κατανάλωση νερού από το 1994-1999. ΝΟΜΙΚΗ ΠΤΥΧΗ Το άρθρο 21 δυνάμει του οποίου κατηγορείται ο Κατηγορούμενος προβλέπει ως ακολούθως: «21.
(1)Όλα τα δικαιώματα και τέλη που επιβάλλονται με βάση τις διατάξεις του παρόντος Νόμου, καταβάλλονται ως εξής:
(4)Κάθε πρόσωπο στο οποίο επιβλήθηκαν δικαιώματα ή τέλη με βάση τις διατάξεις του παρόντος Νόμου, περιλαμβανομένου και του τόκου που καταβάλλεται δυνάμει του εδαφίου
(2)και το οποίο εξακολουθεί να αμελεί ή να αρνείται να καταβάλει ολόκληρο ή μέρος του ποσού, όπως προβλέπεται στο εδάφιο
(1)και η άρνηση ή η παράλειψη εξακολουθεί για διάστημα μεγαλύτερο των εξήντα
(60)ημερών από την καθοριζομένη τελευταία ημερομηνία εξόφλησης, είναι ένοχο αδικήματος και υπόκειται σε χρηματική ποινή που δεν υπερβαίνει τις πεντακόσιες λίρες.» Σύμφωνα με την απόφαση του Ανωτάτου Δικαστηρίου στην υπόθεση James Peter v. Δήμου Αγίου Αθανασίου
(2001)2 Α.Α.Δ. 612 όταν η υπόθεση αφορά τέλη, τα συστατικά στοιχεία του αδικήματος είναι η επιβολή του τέλους και η παράλειψη πληρωμής του. Στην σελίδα 616 της συγκεκριμένης απόφασης αναφέρθηκαν τ΄ ακόλουθα: «Πολύ διαφωτιστική επί του θέματος είναι η απόφαση στην Κυριακίδης ν. Εφόρου Φόρου Προστιθέμενης Αξίας κ.ά
(1999)2 Α.Α.Δ. 75 όπου γίνεται αναφορά και σε άλλη σχετική νομολογία. Παραθέτουμε σχετικό απόσπασμα από τις σελ. 85-86 (Πικής, Π): «Η αρχή, η οποία επαναβεβαιώθηκε στη Μηλιώτης, είναι ότι, στην ποινική δίκη, δεν αποτελεί επίδικο θέμα η στοιχειοθέτηση της υποχρέωσης που επιβάλλεται από διοικητική απόφαση, για την παράλειψη εκπλήρωσης της οποίας διώκεται ο κατηγορούμενος. Η οριστικοποίηση της υποχρέωσης, κατά τα θέσμια του διοικητικού δικαίου, αποτελεί προϋπόθεση για τη γένεση της ποινικής ευθύνης. Η ύπαρξή της αποτελεί βασικό συστατικό στοιχείο της κατηγορίας. Το άλλο είναι η παράλειψη εκπλήρωσής της. Η εγκυρότητα της υποχρέωσης δεν ελέγχεται από το ποινικό δικαστήριο. Το μόνο πλαίσιο, στο οποίο μπορεί να αμφισβητηθεί, είναι εκείνο της Αναθεωρητικής Δικαιοδοσίας, που καθορίζεται στο Άρθρο 146 του Συντάγματος.» Στην Ηλία ν. Συμβ. Βελτιώσεως Ξυλοφάγου
(1994)2 Α.Α.Δ. 137, η οποία προηγήθηκε και την οποία επικαλείται το Δικαστήριο στη Μηλιώτης, αποφασίστηκε ότι η Ποινική διαχωρίζεται θεσμικά από την Αναθεωρητική Δικαιοδοσία του Ανωτάτου Δικαστηρίου. Ο ίδιος διαχωρισμός ισχύει και μεταξύ της Αναθεωρητικής και της Πολιτικής Δικαιοδοσίας του Δικαστηρίου, όπως υποδεικνύεται στην απόφαση της Ολομέλειας στη Συμβ. Εγγρ. Αρχ. & Πολ. Μηχανικών ν. Κωνσταντίνου κ.ά
(1994)3 Α.Α.Δ. 453. Εξηγείται ότι οι δικαιοδοσίες εκάτερου των δικαστηρίων δεν εφάπτονται σε κανένα σημείο. Το ποινικό δικαστήριο δεν μπορεί να αποτελέσει εφαλτήριο για την αμφισβήτηση της εγκυρότητας διοικητικής πράξης, από την οποία απορρέει η υποχρέωση, η μη εκπλήρωση της οποίας στοιχειοθετεί το αδίκημα. (Δέστε και Μηλιώτης Λτδ & Άλλος ν. Αστυνομίας
(1995)2 Α.Α.Δ. 12 και Ζήνων Χρίστου ν. Επιστημονικού Τεχνικού Επιμελητήριου Κύπρου
(1998)1 Α.Α.Δ. 1847).» Σύμφωνα με τα τεκμήρια που κατατέθηκαν, ο Κατηγορούμενος αιτήθηκε την παραχώρηση, προς αυτόν, νερού στις 24.10.
  1. Δηλαδή, μετά την ενοικίαση του χωραφιού του, σύμφωνα με την ημερομηνία που καταγράφεται στο Τεκμήριο
  2. Το αίτημά του εγκρίθηκε, Τεκμήριο 2 και εκδόθηκαν τα τιμολόγια τα οποία σύμφωνα με την δική του παραδοχή παρέλαβε χωρίς να τα αμφισβητήσει. Δεν ξοφλήθηκαν τα τιμολόγια, Τεκμήρια 4-19 και εκδόθηκε η απόφαση-απαίτηση, Τεκμήριο 20, με την οποία ο Κατηγορούμενος κλήθηκε να καταβάλει το ποσό των £4.171,
  3. Λόγω του ότι δεν κατεβλήθη του στάληκε νέα συστημένη επιστολή, Τεκμήριο 21 και δεύτερη υπενθύμιση, Τεκμήριο
  4. Ο Κατηγορούμενος έμεινε άπρακτος και δεν έλαβε οποιαδήποτε μέτρα ούτε αμφισβήτησε τις οφειλές του καθιστώντας έτσι την συγκεκριμένη απόφαση έγκυρη. Συνεπακόλουθα, τα δύο συστατικά στοιχεία του αδικήματος που αντιμετωπίζει ο Κατηγορούμενος έχουν αποδειχθεί. Δηλαδή, αποδείχθηκε η επιβολή του τέλους και αποδείχθηκε και η παράλειψη πληρωμής του. Τα θέματα που εγέρθηκαν και αφορούν το ύψος του τέλους και το γεγονός ότι το κτήμα το καλλιεργούσε τρίτο πρόσωπο είναι θέματα που αφορούν την εγκυρότητα της διοικητικής απόφασης και δεν μπορούν ν΄ αμφισβητηθούν σ΄ αυτή τη διαδικασία. Ενόψει της πιο πάνω κατάληξης, ο Κατηγορούμενος κρίνεται ένοχος στο αδίκημα που αντιμετωπίζει. Ερχόμενη τώρα στο θέμα της καθυστέρησης ο χρόνος για την διαπίστωση του κατά πόσο υπήρξε καθυστέρηση αρχίζει να μετρά από την μέρα που ο Κατηγορούμενος λαμβάνει γνώση ότι θα διωχθεί για συγκεκριμένο αδίκημα. Ο χρόνος αυτός, για τον Κατηγορούμενο, ξεκίνησε 1.2.07 την ημέρα που καταχωρίστηκε το Κατηγορητήριο και αυτό διαπιστώνεται και από το Τεκμήριο 27, τ΄ οποίο αποκάλυψε ότι ο ίδιος αντιλήφθηκε στις 12.4.07 ότι θα αντιμετώπιζε πλέον ποινική δίωξη. Καταλήγω λοιπόν στην κρίση ότι έχουν αποδειχθεί τα συστατικά στοιχεία του αδικήματος που αντιμετωπίζει ο Κατηγορούμενος και γι΄ αυτό κρίνεται ένοχος στην Κατηγορία που αντιμετωπίζει. (Υπ. ............) Ε. Γεωργίου-Αντωνίου, Ε.Δ. / ΓΓ cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο

🔗 Στην επίσημη πηγή

Επεξήγηση AI βάσει του επίσημου κειμένου του νόμου. Ενδεικτική, δεν υποκαθιστά νομική συμβουλή.