Αστυνομίας ν. Στέφανου Παπακώστα, Αρ. Υπόθεσης: 2496/08, 9.12.08

(4)και 20Α του περί Μηχανοκινήτων Οχημάτων και Τροχαίας Κινήσεως Νόμου 86/72 και του Νόμου 80

(1)/

1. Σύμφωνα με τις λεπτομέρειες του αδικήματος στις 3.12.07, στην Λεωφόρο Μακαρίου στη Λάρνακα ο κατηγορούμενος οδηγούσε το μηχανοκίνητο όχημα με αριθμούς εγγραφής KMJ667 μη καταβάλλων την προσήκουσα επιμέλεια και προσοχή. Για την Κατηγορούσα Αρχή κατέθεσαν τρείς μάρτυρες, οι οποίοι ανέφεραν, συνοπτικά, τα ακόλουθα: Ο ΜΚ1 Ανάν Αμπίτ Αλ Φατάχ υιοθέτησε το περιεχόμενο της κατάθεσης του στην αστυνομία, Τεκμήριο 1 στην οποία ανέφερε μεταξύ άλλων τα ακόλουθα: Στις 3.12.07 γύρω στις 17:30 μαζί με το δωδεκάχρονο γιό του διασταύρωσαν τη Λεωφόρο Μακαρίου από το ξενοδοχείο «Sun Flower» προς απέναντι. Σταμάτησαν τα αυτοκίνητα και πέρασαν. Μετά σταμάτησαν για λίγα λεπτά στη μέση του δρόμου και όπως στέκονταν ένα αυτοκίνητο «ήρθε και τους κτύπησε, χωρίς να ξέρει από που». Τραυματίστηκαν και οι δύο και οδηγήθηκαν με ασθενοφόρο στο Νοσοκομείο. Συμφώνησε με το σχέδιο του δυστυχήματος, το οποίο υπέγραψε, αφού του το εξήγησαν. Αντεξεταζόμενος ανέφερε ότι το δυστύχημα έγινε στις 19:
2. Δεν υπήρχε στο χώρο διάβαση πεζών. Υπήρχαν άλλα άτομα που πέρασαν τρεχτοί, οι ίδιοι σταμάτησαν στη μέση του δρόμου για να καθαρίσει τελείως ο δρόμος. Το μόνο που είδε ήταν ένα αυτοκίνητο να τρέχει καταπάνω του, το οποίο τον κτύπησε. Είχε σταματήσει στη μέση του δρόμου στη γραμμή. Σε ερώτηση αν είδε το αυτοκίνητο να έρχεται απάντησε πως δεν το είδε, ήταν «πάρα πολλή η ταχύτητα του», ήρθε και τον κτύπησε ξαφνικά όπως στεκόταν. Υπήρχαν πολλοί μάρτυρες που του είπαν ότι η ταχύτητα του άλλου αυτοκινήτου ήταν «πάρα πολλή». Δεν κινήθηκε από τη μέση του δρόμου. Αρνήθηκε υποβολή ότι δεν πρόσεξε αν υπήρχαν αυτοκίνητα στο δρόμο και ότι έτρεξε. Ο ΜΚ2 ήταν ο αστ.3024 Μ. Καβαλιέρου ο οποίος επισκέφθηκε τη σκηνή του δυστυχήματος που έγινε στις 17:30 στη Λεωφόρο Μακαρίου παρά την οδό Καλλιθέας στο οποίο ενέχονταν το αυτοκίνητο με αριθμούς εγγραφής KMJ667 με οδηγό τον Στέφανο Παπακώστα και τους πεζούς Ανάν Αμπίτ Αλ Φατάχ και Αμπτουλάχ Αμπίτ Αλ Φατάχ. Στη σκηνή ο πρώτος βρισκόταν πεσμένος στην άσφαλτο μπροστά από το πιο πάνω αυτοκίνητο το οποίο βρισκόταν στην τελική του θέση. Στην παρουσία του κατηγορουμένου ετοίμασε πρόχειρο σχέδιο με το οποίο ο κατηγορούμενος συμφώνησε. Ετοίμασε πρόχειρο σχέδιο της σκηνής, Τεκμήριο 3 από το οποίο ετοίμασε το τελικό, Τεκμήριο
3. Το σημείο σύγκρουσης Χ υπεδείχθη από τον κατηγορούμενο και ο ΜΚ1 συμφώνησε με αυτό. Η πορεία του αυτοκινήτου του κατηγορουμένου, από το λιμάνι προς την Αστυνομική Διεύθυνση φαίνεται με την ένδειξη «Α», η πορεία των πεζών από δεξιά προς αριστερά, με την ένδειξη «Π». Η ορατότητα του οδηγού ήταν πέραν των 100 μέτρων, το όριο ταχύτητας 50 χαω. Στο αυτοκίνητο του κατηγορουμένου βούλωσε το πάνω μέρος του μπροστινού προφυλακτήρα και έσπασε ο μπροστινός ανεμοθώρακας. Έλαβε ανακριτική κατάθεση από τον κατηγορούμενο, Τεκμήριο 5 και τον κατηγόρησε γραπτώς, Τεκμήριο
4. Αντεξεταζόμενος ανέφερε ότι η ορατότητα του οδηγού που ανέφερε είναι μεγαλύτερη των 100 μέτρων νοουμένου ότι ο δρόμος είναι καθαρός. Σύμφωνα με τη μαρτυρία δεν ήταν καθαρός. Δεν θυμόταν τι ρούχα φορούσαν οι πεζοί. Το σημείο σύγκρουσης ήταν 1.50 μέτρα από τη μέση του δρόμου. Δεν υπήρχαν ίχνη τροχοπέδησης στη σκηνή. Ο ΜΚ3 ήταν ο Ανδρέας Ηλία. Υιοθέτησε την κατάθεση του στην αστυνομία, Τεκμήριο 7 στην οποία ανέφερε, μεταξύ άλλων ότι γύρω στις 17:30 βρισκόταν στη δουλειά του, στο κατάστημα της «MAZDA» στη Λεωφόρο Μακαρίου και έβλεπε το δρόμο από τα γυαλιά. Σε κάποια στιγμή είδε ένα άνδρα και ένα παιδί να διασταυρώνουν τη Λεωφόρο από το «Sunflower» προς το κατάστημα τους. Έφτασαν μέχρι τη μέση του δρόμου και τότε πέρασε ένα ψηλό βαν που κάλυπτε τα δύο πρόσωπα, με πορεία προς το λιμάνι. Μόλις πέρασε το βαν το παιδί, που κρατούσε τον άντρα από το χέρι έτρεξε να περάσει το δρόμο και τον τράβηξε μαζί του, σχεδόν στο κέντρο της δεξιάς λωρίδας από τις δύο που οδηγούν προς Λάρνακα, όπου ερχόταν ένα σαλούν αυτοκίνητο το οποίο μόλις πάτησε φρένο κτύπησε τους πεζούς. Με τη σύγκρουση είδε τον άντρα να εκτινάσσεται περί τα 10 μέτρα ευθεία μπροστά, το παιδί «συρτό στην άσφαλτο» και το αυτοκίνητο να ακινητοποιείται. Οι πεζοί διασταύρωσαν πίσω από το βαν. Ο ΜΚ3 βρισκόταν σε απόσταση 10-15 μέτρα από τη σκηνή. Αντεξεταζόμενος ανέφερε ότι οι πεζοί φορούσαν σκούρα ρούχα. Όταν διασταύρωναν οι πεζοί δεν είδε το αυτοκίνητο του κατηγορουμένου. Ο κατηγορούμενος, αφού κλήθηκε σε απολογία επέλεξε να καταθέσει ενόρκως. Υιοθέτησε την κατάθεση του, Τεκμήριο 5 στην οποία ανέφερε ότι στις 3.12.07 περί τις 17:30 οδηγούσε το σαλούν με αριθμούς KMJ667 στη λεωφόρο Μακαρίου προς την πόλη της Λάρνακας. Είχε αναμμένα τα χαμηλά φώτα πορείας του και η ταχύτητα του ήταν 50 χαω. Σε κάποιο σημείο του δρόμου, απέναντι του ερχόταν ένα ψηλό αυτοκίνητο το οποίο μόλις πέρασε και ήταν παράλληλα του, του κάλυψε την ορατότητα δεξιά και ξαφνικά αντιλήφθηκε ένα παιδί να προσπαθεί να διασταυρώσει το δρόμο από δεξιά του, πίσω από το ψηλό όχημα. Αμέσως πάτησε τα φρένα του και στη σκηνή εμφανίστηκε και κάποιος ενήλικας ο οποίος προσπάθησε να αρπάξει το παιδί από το δρόμο και αμέσως όπως σταματούσε κτύπησε στο αυτοκίνητο του. Ο άντρας και μαζί με το παιδί εκτινάχθηκαν στο δρόμο, μπροστά του περίπου 5 -6 μέτρα. Με τη συμβουλή του ο ενήλικας παρέμεινε πεσμένος στο οδόστρωμα μέχρι να έρθει το ασθενοφόρο. Αντεξεταζόμενος ανέφερε ότι δεν είχε δει τους πεζούς να διασταυρώνουν. Σε ερώτηση πότε είδε για πρώτη φορά στο δρόμο το παιδί απάντησε πως είχε δει δύο σκιές σε κλάσματα δευτερολέπτου να εξέρχονται πίσω από το βαν, το οποίο ήταν παράλληλο με το δικό του. Όταν είδε τις σκιές πάτησε φρένα. Σύμφωνα με το σχέδιο πιστεύει ότι οι πεζοί μπορεί να ήταν σε απόσταση 1.50 - 2 μέτρα από το αυτοκίνητο του. Δεν είχε χρόνο να αντιδράσει με άλλο τρόπο. Αρνήθηκε υποβολή ότι δεν ήταν προσεκτικός. Παρακολούθησα με προσοχή τους μάρτυρες που κατέθεσαν ενώπιον μου και αφού εξέτασα τη μαρτυρία τους καταλήγω στα πιο κάτω: Ο ΜΚ1 δεν μου έκανε καλή εντύπωση. Η μαρτυρία του ήταν στο σύνολο της ασαφής και αντιφατική αφ' εαυτής. Ενώ από τη μια ήταν η θέση του ενόρκως ότι ο ίδιος και ο γιός του είχαν σταματήσει στη μέση της Λεωφόρου Μακαρίου και συγκεκριμένα στη γραμμή όπου τους κτύπησε το αυτοκίνητο από όπου δεν κινήθηκε από την άλλη συμφώνησε με το σχέδιο του ΜΚ2 από το οποίο προκύπτει ότι το σημείο σύγκρουσης απείχε 1.50 μέτρα από τη μέση του δρόμου. Παρέμεινε δε ασαφές στο τέλος της μαρτυρίας του αν είδε το αυτοκίνητο να τρέχει κατά πάνω του αφού ενώ αρχικά αυτή ήταν η θέση του ακολούθως την ανέτρεψε, λέγοντας πως δεν είδε το αυτοκίνητο. Συναφώς αναφέρω ότι η μαρτυρία του ΜΚ1 βρίσκεται σε πλήρη διάσταση με την μαρτυρία του ΜΚ3 σύμφωνα με την οποία ο ΜΚ1 με το γιό του βρίσκονταν σε κίνηση όταν κτυπήθηκαν από το αυτοκίνητο σχεδόν στο κέντρο της δεξιάς λωρίδας, αφού ο γιός του ΜΚ1 είχε τρέξει για να διασταυρώσει τραβώντας μαζί του το ΜΚ
5. Έχω την άποψη πως οι πιο πάνω αντιφάσεις καθιστούν τη μαρτυρία του ΜΚ1 αναξιόπιστη και απορριπτέα. Ο ΜΚ2 μου έκανε καλή εντύπωση. Η μαρτυρία του ήταν θετική, έθεσε με τα Τεκμήρια 3 και 4 τα δικά του ευρήματα και μου έδωσε την εικόνα του αμερόληπτου εξεταστή. Δεν αποδέχομαι όμως το μέρος της μαρτυρίας του που αφορά τον καθορισμό της ορατότητας του κατηγορουμένου σε πέραν των 100 μέτρων αφού πέραν του γεγονότος ότι ήταν παντελώς ατεκμηρίωτος, ανατράπηκε από το ΜΚ2 κατά την αντεξέταση του. Πλην του πιο πάνω μέρους της μαρτυρίας του αποδέχομαι τη μαρτυρία του όσον αφορά τα υπόλοιπα ευρήματα του και τις μετρήσεις του τα οποία δεν κλονίστηκαν κατά την αντεξέταση του. Ο ΜΚ3 μου έκανε πολύ καλή εντύπωση. Η μαρτυρία του ήταν σαφής και πειστική, παρέμεινε δε ακλόνιτη στην ουσία της. Σημειώνω ότι η ύπαρξη του βαν και το γεγονός ότι ο γιός του ΜΚ1 έτρεξε στο δρόμο τραβώντας μαζί του το ΜΚ1 δεν αμφισβητήθηκαν από την Κατηγορούσα Αρχή. Και η μαρτυρία του ΜΚ3 ως προς το γεγονός ότι η σύγκρουση έγινε στη μέση της δεξιάς λωρίδας παρέμεινε αδιαμφισβήτητη, συνάδει δε με την πραγματική μαρτυρία και συγκεκριμένα το σημείο σύγκρουσης του Τεκμηρίου
6. Αποδέχομαι τη μαρτυρία του. Η εντύπωση που απεκόμισα από τον κατηγορούμενο ήταν θετική. Η εκδοχή του ήταν πειστική και η μαρτυρία του σαφής, περέμεινε δε ακλόνιτη. Σημειώνω ότι η θέση του περί της ύπαρξης του βαν που του κάλυπτε την ορατότητα προς τα δεξιά, ή ξαφνική εμφάνιση του παιδιού και ο χρόνος αντίδρασης του παρέμειναν αναντίλεκτα. Σημειώνω συναφώς ότι η μαρτυρία του κατηγορουμένου ενισχύεται και υποστηρίζεται από τη μαρτυρία του ΜΚ
7. Βρίσκω, επομένως, ότι τα γεγονότα διαδραματίστηκαν με τον τρόπο που τα περιέγραψαν ο κατηγορούμενος και ο ΜΚ
8. Ότι δηλαδή στις 3.12.07 περί τις 17:30 ο κατηγορούμενος οδηγούσε το αυτοκίνητο του με αριθμούς εγγραφής KMJ667 στη Λεωφόρο Μακαρίου προς το κέντρο της Λάρνακας, σύμφωνα με την πορεία Α του Τεκμηρίου 4, με ταχύτητα 50 χαω και ότι ο γιός του ΜΚ1 επιχείρησε τρεχτός να περάσει το δρόμο τραβώντας μαζί του το ΜΚ1, πίσω από ένα βαν που κινείτο στην αντίθετη κατεύθυνση. Ο κατηγορούμενος αμέσως μόλις αντιλήφθηκε τους πεζούς πάτησε τα φρένα του όταν αυτοί βρίσκονταν στη μέση της δεξιάς λωρίδας που οδηγεί προς το κέντρο της Λάρνακας, στο σημείο Χ του Τεκμηρίου 4, 1.50 μέτρα μετά τη μέση του δρόμου, κτυπώντας τους. Τη σκηνή είδε ο ΜΚ3 από απόσταση 10-15 μέτρων. Ο ΜΚ1 και ο γιός του τραυματίστηκαν και μεταφέρθηκαν με ασθενοφόρο στο Γενικό Νοσοκομείο όπου ο ΜΚ1 κρατήθηκε για περαιτέρω νοσηλεία. Αυτό που προκύπτει από την ισχύουσα νομολογία είναι πως το καθήκον του οδηγού καθορίζεται ως «καθήκον επίδειξης συνήθους επιμέλειας προς άλλα πρόσωπα που χρησιμοποιούν το δρόμο τα οποία θα μπορούσε εύλογα να προβλέψει ότι υπήρχε πιθανότητα να επηρεασθούν.» (βλ. Costas Ioannou Triftarides v. The Police

(1968)2 CLR 140, και επίσης Σωκράτους v. Αστυνομίας

(1989)2 ΑΑΔ 1, Αναστάσης Παύλου v. Αστυνομίας

(1998)2 ΑΑΔ 68). Στην υπόθεση Charalambous v. Police

(1982)2 ΑΑΔ 134, λέχθηκε ότι το κριτήριο βάση του οποίου αποφασίζεται αν κάποιος οδηγός υπήρξε αμελής είναι κατά πόσο στην συγκεκριμένη περίπτωση συντρέχει παρέκκλιση από το επίπεδο συμπεριφοράς που αναμένεται από ένα λογικό και συνετό οδηγό. Σύμφωνα με τη νομολογία οι οδηγοί στον κύριο δρόμο έχουν προτεραιότητα στη χρήση του. Όταν η απόφραξη του δρόμου συνδέεται ευθέως με το δυστύχημα και αποτελεί μέρος των γενεσιουργών αιτίων που το προκάλεσαν δικαιολογείται η απόδοση ευθύνης (βλ. Ξυπτερά v. Κυπριανού,

(1997)1 ΑΑΔ (Γ) 1696, Κουμή v. Χίνη,

(2000)1 ΑΑΔ (Α) 383). Η παράλειψη ενός οδηγού να σταματήσει πριν διασταυρώσει κύριο δρόμο και η μη άσκηση καλής παρατηρητικότητας αποτελούν, όπως κρίθηκε νομολογιακά, αμελείς πράξεις, (βλ. Χριστοδούλου v. Μπίλλη,

(1998)1 ΑΑΔ 164, Constantinou v. Katsouris a.a.

(1975)1 CLR 188). Σύμφωνα με την υπόθεση Constantinou v. Katsouris (ανωτέρω) το καθήκον της δέουσας παρατηρητικότητας βαραίνει κάθε οδηγό παντού και κάτω από όλες τις περιστάσεις εκτεινόμενο προς όλες τις κατευθύνσεις. Έχοντας υπόψη μου τα ευρήματα ως προς τα πραγματικά γεγονότα και τις νομικές αρχές που εφαρμόζονται βρίσκω ότι η οδική συμπεριφορά του κατηγορουμένου δεν δείχνει ούτε την έλλειψη της δέουσας προσοχής και επιμέλειας υπό τις περιστάσεις της υπόθεσης ούτε απέχει από αυτή του λογικού και συνετού οδηγού. Η παρουσία των πεζών στη μέση της Λεωφόρου υπό τις πιο πάνω συνθήκες δεν ήταν λογικά αναμενόμενη, οι δε πεζοί δεν ήταν ορατοί για τον κατηγορούμενο πριν την πρόκληση του επίδικου δυστυχήματος (βλ. Χριστοφή v. Χριστοφή, Πολ. Έφ. αρ.11722, ημερ. 7.6.05). Όταν εκδηλώθηκε ο κίνδυνος, όταν δηλαδή εντοπίστηκαν οι πεζοί από τον κατηγορούμενο το αυτοκίνητο του βρισκόταν σε απόσταση αναπνοής από αυτούς (βλ. Paul Murrel v. Αστυνομίας

(1994)2 ΑΑΔ 217) και δεν του παρέχετο ουσιαστική δυνατότητα αποφυγής της σύγκρουσης. Για τους πιο πάνω λόγους κρίνω ότι η Κατηγορούσα Αρχή απέτυχε να αποδείξει την κατηγορία πέραν πάσης λογικής αμφιβολίας. Συνεπώς ο κατηγορούμενος απαλλάσσεται και αθωώνεται. Μ. Παπαϊωάννου, Ε.Δ. Πιστόν Αντίγραφον Πρωτοκολλητής cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο