Αστυνομίας ν. Αντώνη Μαυράτσα, Αρ. Υπόθεσης: 2178/08, 18.12.08

(4)και 20Α του περί Μηχανοκινήτων Οχημάτων και Τροχαίας Κινήσεως Νόμου 86/72 και του Νόμου 80

(1)/

1. Σύμφωνα με τις λεπτομέρειες του αδικήματος στις 8.1.07 στη διασταύρωση των φώτων τροχαίας των οδών Μ.Δράκου, Κ.Μάτση, Χρυσοπολιτίσσης, Λ.Ακρίτα και Κ.Ζαχαριάδη στη Λάρνακα ο κατηγορούμενος οδηγούσε το μηχανοκίνητο όχημα με αριθμούς εγγραφής KKR210 χωρίς να καταβάλλει την προσήκουσα επιμέλεια και προσοχή. Για να αποδείξει την υπόθεση της η Κατηγορούσα Αρχή κάλεσε δύο μάρτυρες οι οποίοι, συνοπτικά, κατέθεσαν τα ακόλουθα: Ο ΜΚ1, Αστ.2828 Ο. Πέτρου, ανέφερε ότι είναι ειδικός αστυνομικός φωτογράφος. Πήρε φωτογραφίες της σκηνής, αρ.39 - 44, τις οποίες κατέθεσε ως Τεκμήριο 1 μαζί με σχετικό ευρετήριο. Αντεξεταζόμενος ανέφερε ότι ο λόγος που λήφθηκαν οι φωτογραφίες είναι διότι είκοσι μέρες μετά το δυστύχημα ο παραπονούμενος απεβίωσε και πιθανόν το δυστύχημα να εξεταζόταν ως θανατηφόρο. Ο ΜΚ2, Αστ. Σίμος Γερασίμου της Τροχαίας Λάρνακας είναι ειδικευμένος στη σχεδιαγράφηση σκηνών τροχαίων δυστυχημάτων επί κλίμακας. Στις 8.1.07 η ώρα 10:25, επισκέφθηκε την σκηνή τροχαίου δυστυχήματος που συνέβηκε στις 10:00 στη διασταύρωση των οδών Χρυσοπολιτίσσης, Μάρκου Δράκου, Κυριάκου Μάτση, Κωνσταντίνου Ζαχαριάδη και Λουκή Ακρίτα στη Λάρνακα, με ενεχόμενο το Station Wagon αυτοκίνητο με αριθμούς εγγραφής KKR210, το οποίο οδηγούσε ο κατηγορούμενος και τον πεζό Γιώργο Φραγκόπουλο, 69 ετών. Κατά την άφιξη του στη σκηνή του δυστυχήματος βρήκε το ενεχόμενο όχημα KKR210 στην τελική θέση που πήρε μετά το δυστύχημα και τον οδηγό του παρών, ο οποίος δεν τραυματίστηκε. Ο πεζός μεταφέρθηκε με ασθενοφόρο του Γενικού Νοσοκομείου Λάρνακας στο Τμήμα Πρώτων Βοηθειών πριν από την άφιξη του. Στην παρουσία του κατηγορούμενου, ο οποίος του ανέφερε προφορικά ότι το αυτοκίνητο του δεν ήρθε καθόλου σε επαφή με τον πεζό και ότι έπεσε από μόνος του στο δρόμο κοντά στο αυτοκίνητο του, πήρε μετρήσεις και ετοίμασε πρόχειρο σχέδιο, Τεκμήριο 4 με το οποίο ο κατηγορούμενος συμφώνησε και το υπέγραψε. Από το πρόχειρο ετοίμασε τελικό σχέδιο επί κλίμακας, Τεκμήριο
2. Έλεγξε λεπτομερώς το ενεχόμενο όχημα KKR210 στην παρουσία του κατηγορουμένου και δεν υπήρχε απολύτως καμμιά ζημιά. Έφερε μόνο «σκούπισμα» στο μπροστινό δεξιό φτερό του διαστάσεων 15 - 20 εκατοστών με ύψος από το έδαφος 60 - 80 εκατοστά. Το «σκούπισμα» απείχε 1.10 μ. από το μπροστινό μέρος του ενεχόμενου οχήματος. Το αυτοκίνητο ήταν ελαφρώς σκονισμένο. Ο κατηγορούμενος δεν συμφώνησε με την ύπαρξη του «σκουπίσματος». Ο καιρός ήταν αίθριος και το οδόστρωμα στεγνό. Στην επιφάνεια του δρόμου δεν υπήρχε οποιοδήποτε εύρημα. Ο δρόμος είναι καλής επιφάνειας, ευθύς και επίπεδος, με μια λωρίδα κυκλοφορίας προς κάθε κατεύθυνση. Βρίσκεται εντός κατοικημένης περιοχής με όριο ταχύτητας 50 χαω. Υπάρχει πεζοδρόμιο και στις δύο πλευρές του δρόμου. Η διασταύρωση όπου συνέβηκε το δυστύχημα ρυθμίζεται από Φώτα Τροχαίας τα οποία λειτουργούσαν κανονικά προς όλες τις κατευθύνσεις. Η ορατότητα ξεπερνά τα 100 μέτρα. Διενήργησε εξετάσεις στην περιοχή του δυστυχήματος για εντοπισμό ανεξάρτητης ή άλλης μαρτυρίας, χωρίς αποτέλεσμα. Στις 10.1.07 στην εντατική μονάδα του Γενικού Νοσοκομείου Λάρνακας έλαβε κατάθεση από τον πεζό, Γεώργιο Φραγκόπουλλο. Του υπέδειξε επίσης και επεξήγησε λεπτομερώς το πρόχειρο σχέδιο της σκηνής του δυστυχήματος και αφού αυτός το κατάλαβε, συμφώνησε μ' αυτό και το υπέγραψε στην παρουσία του. Στις 12.1.07 έλαβε ανακριτική κατάθεση από τον κατηγορούμενο, Τεκμήριο 7, και τον κατηγόρησε γραπτώς, Τεκμήριο
3. Στις 23.1.07 ο πεζός ο οποίος νοσηλευόταν στο νεφρολογικό Τμήμα του Γενικού Νοσοκομείου Λάρνακας απεβίωσε. Σύμφωνα με την ιατροδικαστική έκθεση του Δρ. Σ. Σοφοκλέους η αιτία θανάτου ήταν σηψαιμία (κλινικό ιστορικό). Στις 28.1.07 ο ΜΚ2 έλαβε φωτογραφίες της σκηνής στην παρουσία του και καθ' υπόδειξη του. Σε ερώτηση όσον αφορά την απόσταση που διένυσε ο πεζός από την οδό Ζαχαριάδη μέχρι την τελική θέση του αυτοκινήτου του κατηγορούμενου απάντησε πως δεν υπάρχει μέτρηση. Δεν μπορούσαν να μετρήσουν συγκεκριμένη απόσταση γιατί δεν γνώριζαν την πορεία που ακολουθούσε ο πεζός, από που συγκεκριμένα ξεκίνησε ο πεζός μέχρι την ώρα του συμβάντος. Ο ΜΚ2 κατέθεσε το Τεκμήριο 6, κατάθεση που έλαβε από τον αποβιώσαντα, Γεώργιο Φραγκόπουλλο στην οποία ο τελευταίος ανέφερε τα ακόλουθα, μεταξύ άλλων: Στις 8.1.07 η ώρα 10:00 περπατούσε «στα αριστερά του δρόμου». Διασταύρωσε το δρόμο και πήγε από το δρόμο του παλιού Νοσοκομείου προς το καφενείο της Χρυσοπολίτισσας. Ενώ διασταύρωσε σχεδόν το δρόμο και βρισκόταν σχεδόν απέναντι είδε ένα αυτοκίνητο να έρχεται από απέναντι του με ταχύτητα το οποίο έστριψε δεξιά. Το είδε που ερχόταν προς τα πάνω του σε απόσταση περίπου 5 μέτρων. Όταν είδε το αυτοκίνητο προσπάθησε να βγεί πάνω στο πεζοδρόμιο αριστερά του, εκεί που είναι το καθαριστήριο, για να μην του κτυπήσει. Την ώρα που έκανε την κίνηση προς αριστερά για να βγεί πάνω στο πεζοδρόμιο το αυτοκίνητο ήρθε και τον κτύπησε με το μπροστινό δεξί φτερό του στο δεξί του πόδι και ο ίδιος έβαλε και τα δύο του χέρια στο φτερό και έπεσε κάτω, στα δεξιά του αυτοκινήτου. Ο οδηγός του αυτοκινήτου κατέβηκε κάτω και του είπε «σόρρυ ρε φίλε, εν σε πρόσεξα». Είδε τον οδηγό του αυτοκινήτου να κρατά τηλέφωνο στο αυτί του με το δεξί του χέρι και να βλέπει προς αριστερά, αντί δεξιά που έστριβε. Αντεξεταζόμενος o MK2 ανέφερε πως στη σκηνή υπήρχε κόσμος ο οποίος έφυγε με την άφιξη του στη σκηνή. Δεν μέτρησε την απόσταση μεταξύ της τελικής θέσης του αυτοκινήτου του κατηγορούμενου και της γωνιάς των οδών Κωνσταντίνου Ζαχαριάδη και Μάρκου Δράκου γιατί δεν γνώριζε «από που ακριβώς ο πεζός κατευθύνθηκε προς το σημείο του συμβάντος». Δεν υπάρχει μέτρηση στο Τεκμήριο 5 από το σημείο Χ μέχρι το πεζοδρόμιο απέναντι εκεί που λέει καθαριστήριο «Ακρόπολη». Το «σκούπισμα» δεν θεωρεί ότι είναι το σημείο σύγκρουσης. Δεν γνωρίζει αν υπήρξε σύγκρουση. Μόνο ο πεζός ή ο οδηγός θα μπορούσαν να το πούν. Το «σκούπισμα» είχε υποχρέωση να το σημειώσει, δεν ήταν απλώς άγγιγμα, δεν ήταν πλατύ, «έγινε με κίνηση». Δεν μπορεί να γνωρίζει αν κάποιος ακούμπησε στο αυτοκίνητο. Δεν είδε ίχνη από παλάμες στο αυτοκίνητο ενώ ο πεζός είπε πως είχε ακουμπήσει στο αυτοκίνητο. Το πεζοδρόμιο του καθαριστηρίου μέχρι την τελική θέση του αυτοκινήτου του κατηγορούμενου απέχει 9 μέτρα. Συνεπώς ήταν υπερβολική η θέση του πεζού πως με ένα βήμα θα έφθανε στο πεζοδρόμιο έχοντας υπόψη την ηλικία του, 69 ετών. Ο τρόπος που διασταύρωνε ο πεζός δεν ήταν σύμφωνος με τον κώδικα οδικής κυκλοφορίας. Ο κατηγορούμενος αφού κλήθηκε σε απολογία επέλεξε να καταθέσει ενόρκως. Υιοθέτησε την κατάθεση του στην αστυνομία, Τεκμήριο 7 στην οποία μεταξύ άλλων, ανέφερε τα ακόλουθα: Στις 8.1.07 γύρω στις 10:00 οδηγούσε το αυτοκίνητο του με αριθμούς εγγραφής KKR210 στην οδό Χρυσοπολιτίσσης με πρόθεση να στρίψει δεξιά για να εισέλθει στην οδό Μάρκου Δράκου. Κρατούσε κανονικά την αριστερή λωρίδα και η ταχύτητα του ήταν χαμηλή, 10 -15 χαω. Στα Φώτα Τροχαίας σταμάτησε σε κόκκινο φως. Όταν άναψε πράσινο προχώρησε στη μέση της διασταύρωσης έχοντας σε λειτουργία το δεξί σηματοδότη του αυτοκινήτου του, 5-10 μ. από το σημείο του άλτ όπου ήταν προηγουμένως σταματημένος στα Φώτα Τροχαίας, ανέμενε για λίγο και τα αυτοκίνητα από την αντίθετη κατεύθυνση και αφού καθάρισε ο δρόμος έστριψε το τιμόνι του δεξιά. Ενώ έστριβε δεξιά και το αυτοκίνητο του πήρε κλίση και η ταχύτητα του ήταν 2-3 χαω είδε ξαφνικά στα 10 μ. ένα άσπρο αυτοκίνητο που βγήκε από την πάροδο του παλιού Νοσοκομείου η οποία είναι μονόδρομος να έρχεται προς τα πάνω του, το οποίο αμέσως έστριψε αριστερά στην οδό Μάρκου Δράκου. Αφού το αυτοκίνητο έφυγε ενώ ο κατηγορούμενος έστριβε δεξιά με ταχύτητα 2-3 χαω είδε εντελώς ξαφνικά και αναπάντεχα πίσω από το άσπρο αυτοκίνητο ένα ηλικιωμένο να περπατά στο δρόμο με κατεύθυνση προς το δεξί μέρος του αυτοκινήτου του και αμέσως σταμάτησε. Η απόσταση που χώριζε το αυτοκίνητο του από τον πεζό ήταν γύρω στα 4 μέτρα. Ενώ ήταν εντελώς σταματημένος στο σημείο, βλέποντας τον πεζό να έρχεται προς τα πάνω του, προς το δεξί μέρος του αυτοκινήτου του, περπατώντας με βηματισμό ηλικιωμένου και φαινόταν να είχε κάποιο πρόβλημα βηματισμού, όπως κόντεψε στο αυτοκίνητο του έκανε μια κίνηση με τα χέρια του ελαφρώς προς τα πάνω, ξαφνιάστηκε, είπε κάτι φωνάζοντας «ααα» και έγυρε στα δεξιά του αυτοκινήτου του χωρίς να ακουμπήσει σ' αυτό καθόλου. Η απόσταση του ήταν 1-2 μέτρα περίπου. Αμέσως έβαλε την ταχύτητα του αυτοκινήτου του στη θέση «πάρκινγκ» και πήγε κοντά στον πεζό που ήταν πεσμένος σε απόσταση 1-2 μέτρα από το αυτοκίνητο του. Τον ρώτησε αν είναι καλά και του είπε «Άου άου, το πόδι μου, εζαλίστηκα». Δεν μιλούσε στο κινητό του και δεν είδε τον πεζό πριν φύγει το άσπρο αυτοκίνητο γιατί καλυπτόταν από αυτό. Ο ηλικιωμένος δεν ακούμπησε καθόλου στο αυτοκίνητο του και ο ίδιος δεν έχει καθόλου σχέση με το περιστατικό. Στο χώρο μαζεύτηκε κόσμος πολλύς. Ο πεζός είχε χάσει τα πόδια του, στραβοπάτησε και έπεσε. Αντεξεταζόμενος ανέφερε ότι όταν είδε για πρώτη φορά τον πεζό στα 10 μέτρα να έρχεται προς τα πάνω του παρέμεινε σταματημένος. Ρωτηθείς γιατί βρέθηκε το «σκούπισμα» στο αυτοκίνητο του απάντησε ότι διάφοροι περίεργοι το περιτριγύρισαν, ίσως να ακούμπησαν σ΄αυτό, ίσως και ο ίδιος να ακούμπησε. Αρνήθηκε υποβολή ότι είχε κτυπήσει τον πεζό. Ούτε καν είχε κοντέψει ή αγγίξει στο αυτοκίνητο του. Αρνήθηκε ότι δεν οδηγούσε επιμελώς. Παρακολούθησα με προσοχή τους μάρτυρες που κατέθεσαν ενώπιον μου και αφού εξέτασα τη μαρτυρία τους καταλήγω στα πιο κάτω: Οι ΜΚ1 και ΜΚ2 μου έκαναν σχετικά καλή εντύπωση. Αποδέχομαι τη μαρτυρία του ΜΚ1 ότι οι φωτογραφίες 39-44 του Τεκμηρίου 1 απεικονίζουν τη σκηνή του δυστυχήματος. Σημειώνω βεβαίως ότι οι φωτογραφίες δεν συσχετίσθηκαν με το σχέδιο που ετοίμασε ο ΜΚ
4. Αποδέχομαι επίσης τις μετρήσεις και τα ευρήματα του ΜΚ2 στα Τεκμήρια 4 και 5 πλην των σημείων στα οποία θα αναφερθώ πιο κάτω: Δεν αποδέχομαι το περιεχόμενο της κατάθεσης του πεζού, Γεώργιου Φραγκόπουλλου, Τεκμήριο 6 την οποία κατέθεσε ο ΜΚ2, το οποίο σύμφωνα με την τελική αγόρευση της Κατηγορούσας Αρχής συνιστούσε την «αληθινή εκδοχή» των γεγονότων. Πρωτίστως, θεωρώ ότι η αποδοχή της πιο πάνω εξ΄ ακοής μαρτυρίας δεν εξυπηρετεί τους σκοπούς της ορθής απονομής της δικαιοσύνης. Επιπρόσθετα και ανεξάρτητα από τα πιο πάνω ουδεμία βαρύτητα μπορεί να αποδοθεί στα όσα ανέφερε ο πεζός στην κατάθεση του. Καταρχήν το μη εφικτό της παρουσίας του πεζού, ο οποίος μετά που έδωσε κατάθεση απεβίωσε, στέρησε από το Δικαστήριο τη δυνατότητα να κρίνει το αξιόπιστο της εκδοχής του. Πέραν τούτου, παρέμεινε άγνωστο αν ο αστυνομικός μετέφερε επακριβώς τις δηλώσεις του πεζού. Όπως εξάλλου ο ίδιος ανέφερε κατά την αντεξέταση του δεν γνώριζε μετά τη λήψη της κατάθεσης από που ακριβώς κατευθύνθηκε ο πεζός προς το σημείο του συμβάντος, δημιουργώντας ερωτηματικά για την ακρίβεια της ένδειξης Β, πορεία πεζού, στο σχέδιο του. Τα δε περί κίνησης του πεζού για να βγει στο πεζοδρόμιο δεν συνάδουν με τις μετρήσεις του. Κατά συνέπεια ούτε και στην ένδειξη Β πορεία πεζού-θύματος στο Τεκμήριο 5 μπορεί να αποδοθεί βαρύτητα. Στη μαρτυρία του ΜΚ2 περί της ύπαρξης σκουπίσματος ουδεμία βαρύτητα μπορεί να αποδοθεί. Το πιο πάνω μέρος τη μαρτυρίας του ΜΚ2 δεν έχει συνδεθεί καθ' οιονδήποτε τρόπο, με το δυστύχημα ή την κατάθεση του πεζού, παρέμεινε δε χωρίς οποιοδήποτε επιστημονικό ή άλλο υπόβαθρο. Κρίνω σκόπιμο στο σημείο αυτό να σημειώσω ότι στο τέλος της υπόθεσης για την Κατηγορούσα Αρχή παρέμεινε άγνωστο αν ο πεζός υπέστη οποιοδήποτε τραυματισμό και δη αν τέτοιος τραυματισμός οφείλεται σε κτύπημα από αυτοκίνητο ως ήταν η θέση της Κατηγορούσας Αρχής. Ο κατηγορούμενος μου έκανε πολύ καλή εντύπωση. Η συμπεριφορά του έδειχνε εικόνα ειλικρινούς ατόμου που εξέθεσε με σαφήνεια και συνέπεια όσα συνέβηκαν. Ουδένα κλονιστικό στοιχείο έχει προκύψει από την αντεξέταση του και η μαρτυρία του παρέμεινε στην ουσία της αναντίλεκτη. Σημειώνω συναφώς ότι η ύπαρξη του άσπρου αυτοκινήτου πίσω από το οποίο είδε τον πεζό, και το γεγονός ότι ο ίδιος ήταν εντελώς σταματημένος δεν αμφισβητήθηκαν, ενώ η θέση του ότι το αυτοκίνητο του δεν ήρθε σε επαφή με τον πεζό συνάδει με τα ευρήματα του ΜΚ2, συγκεκριμένα, τη μη ύπαρξη ζημιών ή άλλων σημαδιών στο αυτοκίνητο του κατηγορουμένου. Αποδέχομαι τη μαρτυρία του τόσο όσο αφορά την οδική του συμπεριφορά όσο και για τα γεγονότα που περιβάλλουν το δυστύχημα. Με βάση την πιο πάνω αξιολόγηση βρίσκω ότι τα γεγονότα έχουν ως ακολούθως: Στις 8.1.07 γύρω στις 10:00 ο κατηγορούμενος οδηγούσε το αυτοκίνητο του με αριθμούς εγγραφής KKR210 στην οδό Χρυσοπολιτίσσης στην αριστερή λωρίδα με πρόθεση να στρίψει δεξιά για να εισέλθει στην οδό Μάρκου Δράκου, ως η πορεία Α του Τεκμηρίου
5. Στα Φώτα Τροχαίας σταμάτησε σε κόκκινο φως και όταν άναψε πράσινο σταμάτησε στη μέση της διασταύρωσης με το δεξί σηματοδότη του αυτοκινήτου του σε λειτουργία. Αφού καθάρισε ο δρόμος από τα αυτοκίνητα από την αντίθετη κατεύθυνση και έστριβε δεξιά με ταχύτητα 2-3 χαω είδε ξαφνικά στα 10 μέτρα ένα άσπρο αυτοκίνητο να βγαίνει από την πάροδο της οδού Ζαχαριάδη, να έρχεται προς τα πάνω του και να στρίβει αριστερά στην οδό Μάρκου Δράκου. Ο κατηγορούμενος είδε ξαφνικά πίσω από το άσπρο αυτοκίνητο ένα πεζό ηλικιωμένο να περπατά προς το δεξί μέρος του αυτοκινήτου του και αμέσως σταμάτησε εντελώς το αυτοκίνητο του. Ο πεζός, ο οποίος φαινόταν να είχε κάποιο πρόβλημα με το βηματισμό του πλησίασε το αυτοκίνητο του κατηγορούμενου και έκανε μια κίνηση με τα χέρια του ελαφρώς προς τα πάνω, ξαφνιάστηκε. Είπε κάτι, φωνάζοντας «ααα» και έγυρε στα δεξιά του αυτοκινήτου του σε απόσταση 1-2 μέτρα, χωρίς να ακουμπήσει σ' αυτό καθόλου. Ο ΜΚ1 πήρε φωτογραφίες της σκηνής, Τεκμήριο 1 καθ' υπόδειξη του ΜΚ
6. Ο τελευταίος επισκέφθηκε τη σκηνή και αφού πήρε μετρήσεις ετοίμασε πρόχειρο σχέδιο και από αυτό τελικό επί κλίμακας. Ο πεζός μεταφέρθηκε με ασθενοφόρο του Γενικού Νοσοκομείου Λάρνακας στο Τμήμα Πρώτων Βοηθειών. Στο αυτοκίνητο του κατηγορούμενου δεν προκλήθηκαν ζημίες. Ο πεζός απεβίωσε στις 23.1.07 από σηψαιμία (κλινικό ιστορικό), στο νεφρολογικό Τμήμα του Γενικού Νοσοκομείου Λάρνακας. Έχοντας υπόψη μου τα πιο πάνω ευρήματα θεωρώ ότι η Κατηγορούσα Αρχή απέτυχε να αποδείξει τα συστατικά στοιχεία του αδικήματος. Δεν έχει αποδειχθεί η σύγκρουση του αυτοκινήτου του κατηγορούμενου με τον πεζό. Ούτε και έχει αποδειχθεί ότι η οδική συμπεριφορά του κατηγορούμενου δείχνει έλλειψη της δέουσας προσοχής και επιμέλειας υπό τις περιστάσεις της υπόθεσης ή απέχει από αυτή του λογικού και συνετού οδηγού. Περαιτέρω, κρίνω ότι δεν έχει αποδειχθεί ότι η συμπεριφορά του κατηγορούμενου υπήρξε η γενεσιουργός αιτία του δυστυχήματος. Συνοψίζοντας αναφέρω πως όπως έχει λεχθεί στην απόφαση Λοΐζου v. Αστυνομίας

(1989)2ΑΑΔ 363 στις σελίδες 365-366 «η απόδειξη της κατηγορίας και κάθε στοιχείου που τη συνιστά, βαρύνει εξ ολοκλήρου την Κατηγορούσα Αρχή. Δεν επιτρέπονται υποθέσεις ως προς την ύπαρξη γεγονότων, όσον εύλογες και αν είναι. Κενά αναφορικά με την ύπαρξη των πρωτογενών γεγονότων που συνιστούν και αποδεικνύουν το αδίκημα αφήνουν την κατηγορία ατεκμηρίωτη και έκθετη σε απόρριψη». Ο Κατηγορούμενος στην υπό κρίση υπόθεση δικαιούται το ευεργέτημα της αμφιβολίας. Για όλους τους πιο πάνω λόγους κρίνω ότι η Κατηγορούσα Αρχή απέτυχε να αποδείξει πέραν πάσης λογικής αμφιβολίας την κατηγορία αρ. 1 που αντιμετωπίζει ο κατηγορούμενος και συνεπώς ο κατηγορούμενος απαλλάσσεται και αθωώνεται σ΄αυτήν. Μ. Παπαϊωάννου, Ε.Δ. Πιστόν Αντίγραφον Πρωτοκολλητής cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο