Αστυνομικού Διευθυντή Πάφου ν. Χάρης Τσιολής, Aρ. Υπόθεσης: 8806/2005, 13.5.2008

(1)(β) του Περί Ποινικής Δικονομίας Νόμου Κεφ. 155, ότι δεν έχει αποδειχτεί εκ πρώτης όψεως υπόθεση εναντίον του κατηγορούμενου και ότι το Δικαστήριο θα πρέπει να τον απαλλάξει σε αυτό το στάδιο. Συγκεκριμένα o κ. Φωτίου υποστήριξε ότι με την μαρτυρία που η Κατηγορούσα Αρχή προσκόμισε δεν έχει αποδείξει την ιδιότητα της Nino Inasaridze ως αλλοδαπής καθώς και την εργοδότηση της από τον κατηγορούμενο. Αντίθετη επί του θέματος υπήρξε η θέση της Κατηγορούσας Αρχής. Η κα Ξενοφώντος υποστήριξε ότι με την μαρτυρία που η Κατηγορούσα Αρχή παρουσίασε έχει αποδείξει τα συστατικά στοιχεία του αδικήματος και θα πρέπει το Δικαστήριο να καλέσει τον κατηγορούμενο σε απολογία. Υπέβαλε ότι μέσα από την μαρτυρία του Μ.Κ.1, έχει αποδειχτεί ότι η Nino Inasaridze είναι αλλοδαπή, μαρτυρία η οποία σύμφωνα με την κ. Ξενοφώντος δεν έχει αμφισβητηθεί από την υπεράσπιση, αναφέροντας επίσης ότι ο συνήγορος του κατηγορούμενου έθεσε και υποβολή στην Μ.Κ.2 με την οποία ουσιαστικά αποδέχτηκε ότι η Nino Inasaridze είναι αλλοδαπή. Ως προς το δεύτερο στοιχείο, την εργοδότηση της αλλοδαπής από τον κατηγορούμενο, υποστήριξε ότι ο Μ.Κ.1 στην μαρτυρία του ανέφερε ως εργοδότη της αλλοδαπής τον κατηγορούμενο, ο οποίος, επίσης σύμφωνα με τον Μ.Κ. 1, είναι ο ιδιοκτήτης και ο υπεύθυνος του ξενοδοχείου. ΝΟΜΙΚΗ ΠΤΥΧΗ: Είναι θεμελιωμένο ότι μια κατηγορία απορρίπτεται στο στάδιο της συμπλήρωσης της υπόθεσης της Κατηγορούσας Αρχής αν δεν έχει αποδειχθεί απαραίτητο συστατικό στοιχείο της κατηγορίας ή αν η μαρτυρία για την Κατηγορούσα Αρχή είναι τόσο αντινομική ή στερείται πειστικότητας σε βαθμό που κανένα λογικό Δικαστήριο να μπορεί να βασίσει σε αυτή, την καταδίκη του Κατηγορούμενου (βλ. Knell v. Αστυνομίας

(1994)2 ΑΑΔ 51) Στο στάδιο της εκ πρώτης όψεως υπόθεσης το ορθό κριτήριο δεν είναι αν αποδειχθεί η ενοχή του Κατηγορούμενου αλλά κατά πόσο, σε περίπτωση που ο κατηγορούμενος δεν δώσει ικανοποιητική εξήγηση το Δικαστήριο θα μπορούσε να τον βρει ένοχο (Κουννίδη ν. Γενικός Εισαγγελέας

(1993)2 ΑΑΔ 820) Στην υπόθεση Γενικός Εισαγγελέας ν. Χριστοδούλου

(1990)2 ΑΑΔ 133, στις σελίδες 144 και 145 αναφέρονται τα ακόλουθα: Όπως ο όρος «εκ πρώτης όψεως υπόθεση» υποδηλώνει η κλήση του κατηγορουμένου σε υπεράσπιση δικαιολογείται μόνο όταν ως θέμα πρώτης όψεως, δηλαδή, μετά την προκαταρτική θεώρηση της υπόθεσης, δικαιολογείται η κλήση του κατηγορουμένου σε υπεράσπιση. Ο όρος «εκ πρώτης όψεως υπόθεση» χρησιμοποιείται σε αντιδιαστολή με την εις βάθος θεώρηση και τελική όψη της υπόθεσης, δηλαδή την απόδειξη της κατηγορίας πέραν πάσης λογικής αμφιβολίας. To Δικαστήριο δεν προβαίνει κατά κανόνα στην αξιολόγηση της μαρτυρίας της Κατηγορούσας Αρχής στο ενδιάμεσο στάδιο της δίκης. Άλλωστε τέτοια αξιολόγηση θα οδηγούσε, μεταξύ άλλων, στη δημιουργία προκατάληψης εναντίον του κατηγορούμενου οποτεδήποτε κρινόταν ότι η μαρτυρία της κατηγορούσας αρχής είναι αξιόπιστη. Και εδώ έγκειται η σημασία της Πρακτικής του 1962 του υιοθετήθηκε στην απόφαση της ολομέλειας Azinas and Another v. Police,

(1981)2 C.L.R 9 και κρίθηκε ότι ενσωματώνει τις αρχές που εφαρμόζονται για να διαπιστωθεί αν η Κατηγορούσα Αρχή έχει τεκμηριώσει εκ πρώτης όψεως υπόθεση. Η πρώτη όψη του πράγματος είναι εκείνη η οποία χαρακτηρίζεται από τα εξωτερικά του γνωρίσματα. Είναι σε αυτή τη έννοια που ο όρος χρησιμοποιείται στην πρακτική του 1962. Η απαλλαγή του κατηγορούμενου δικαιολογείται μόνο όταν, (α) δεν στοιχειοθετείται εξ αντικειμένου η υπόθεση της κατηγορίας λόγω της απουσίας ενός ή περισσότερων συστατικών στοιχείων του εγκλήματος, και (β) Οποτεδήποτε η μαρτυρία είναι τόσο αντινομική ή στερείται πειστικότητας, σε βαθμό που κανένα λογικό Δικαστήριο δεν θα μπορούσε να βασίσει πάνω σ' αυτή την καταδίκη του κατηγορουμένου. Και στη δεύτερη περίπτωση το κριτήριο είναι αντικειμενικό διότι το μέτρο δεν είναι οι εκτιμήσεις του συγκεκριμένου δικαστηρίου αλλά εκείνες του νοητού λογικού δικαστηρίου. Στην υπόθεση Παναγιώτου κ.α ν. Αστυνομίας

(2000)2 ΑΑΔ 191 στην σελ 196 λέχθηκαν τα εξής: «Το έργο του Δικαστηρίου στο στάδιο της εκ πρώτης όψεως υπόθεσης δεν είναι να προβεί σε λεπτομερή αξιολόγηση της αξιοπιστίας της μαρτυρίας, έργο που ανάγεται στο τελικό στάδιο, όταν όλη η μαρτυρία είναι ενώπιον του. Μόνο όπου η όλη μαρτυρία που εδόθη με τη συμπλήρωση της υπόθεσης του κατηγόρου εμπεριέχει τέτοια θεμελιακή αντίφαση και αναξιοπιστία, αναγόμενη σε εγγενή αντινομία που δεν θα μπορούσε να την αντιπαρέλθει το δικαστήριο επί οποιασδήποτε δυνατής αξιολόγησης της στο σύνολο, δεν υπάρχει υπόθεση για να απαντηθεί». Το αποδεικτικό βάρος της απόδειξης που φέρει η Κατηγορούσα Αρχή στο στάδιο αυτό συνίσταται στη δημιουργία τεκμηρίου ενοχής σε αντιπαράθεση με το συμπέρασμα ενοχής που απαιτείται στο τελικό στάδιο της δίκης (βλέπε σύγγραμμα Criminal Procedure in Cyprus, Loizou & Piki, σελ .11 και 176) Ο κατηγορούμενος πρέπει να κληθεί σε απολογία μόνο σε περίπτωση που η Κατηγορούσα Αρχή έχει παρουσιάσει μαρτυρία αρκετά ισχυρή στην ουσία της που να καθιστά την καταδίκη του κατηγορούμενου μια πραγματική δυνατότητα αν δεν δοθεί από αυτόν κάποια εξήγηση, αλλιώς ο κατηγορούμενος θα κληθεί όχι για να υπερασπίσει τον εαυτό του, αλλά για να διορθώσει τις ατέλειες, που υπάρχουν, στη μαρτυρία που δόθηκε από την Κατηγορούσα Αρχή (βλέπε Police ν Kallenos

(1980)J.S.C σελ 145). Η λογική υποψία δεν είναι αρκετή για να δημιουργήσει εκ πρώτης όψεως υπόθεση (βλέπε Shaban Bin Hussein v. Chong Fukkan

(1969)3 All E.R. σελ 1626). Όπως τονίσθηκε μεταξύ άλλων στις υποθέσεις Σωτηριάδης ν. Δημοκρατίας

(1990)2 ΑΑΔ σελ. 102 και Λοίζου ν. Αστυνομίας

(1989)2 ΑΑΔ 363: « Η απόδειξη της κατηγορίας και κάθε συστατικού στοιχείου που την συνιστά βαρύνουν εξ΄ολοκλήρου την Κατηγορούσα Αρχή. Δεν επιτρέπονται υποθέσεις ως προς την ύπαρξη γεγονότων όσο εύλογες και εάν είναι, κενά αναφορικά με την ύπαρξη πραγματικών γεγονότων που συνιστούν ή αποδεικνύουν το αδίκημα αφήνουν την κατηγορία ατεκμηρίωτη και έκθετη σε απόρριψη». Χρήσιμη ανάλυση του όρου «εκ πρώτης όψεως υπόθεση» γίνεται και στην απόφαση της ολομέλειας In Re Kakos

(1985)1 C.L.R 250. Η υπόθεση R. V. Calbraith

(1981)2 All E.R. σελ 124 έχει διευκρινίσει και καθιερώσει το κριτήριο της αντικειμενικής αδυναμίας καταδίκης από την κρινόμενη ανεπάρκεια και αναποτελεσματικότητα της μαρτυρίας σαν θέμα νομικής κρίσης (βλέπε επίσης και Fulcher

(1995)2 Cr. App.R.σελ. 251). Η απόφαση για αθώωση σε αυτό το στάδιο της δίκης πρέπει να έχει αντικειμενικό έρεισμα και να ανατέχει στη βάσανο που θέτει η καθοδήγηση πρακτικής του 1962, όπως έχει αναλυθεί ανωτέρω, δηλαδή ότι κάθε λογικό δικαστήριο θα κατέληγε στο ίδιο συμπέρασμα, ενοψει της αντικειμενικής υφής της μαρτυρίας. Συμπερασματικά το έργο του Δικαστηρίου σε αυτό το στάδιο περιορίζεται στην αντικειμενική θεώρηση της υπόθεσης και κατ΄επέκταση εάν αντικειμενικά η μαρτυρία που βρίσκεται ενώπιον του δεν στοιχειοθετεί ένα από τα συστατικά το αδικήματος ή εάν είναι τόσο αντινομική που κανένα λογικό Δικαστήριο δεν θα βασιζόταν σε αυτή για να καταδικάσει τον κατηγορούμενο δεν θα πρέπει να καλέσει τον κατηγορούμενο σε απολογία. ΑΝΤΙΚΕΙΜΕΝΙΚΗ ΘΕΩΡΗΣΗ ΤΗΣ ΜΑΡΤΥΡΙΑΣ Έχοντας κατά νου τις πιο πάνω αρχές, θα προχωρήσω να εξετάσω την υπάρχουσα μαρτυρία, αντικειμενικά, χωρίς να υπεισέρχεται στην κρίση μου ο παράγοντας αξιοπιστία, γιατί κάτι τέτοιο θα αντιστρατευόταν τις πιο πάνω αρχές. Ο κατηγορούμενος αντιμετωπίζει την κατηγορία της παράνομης εργοδότησης αλλοδαπού κατά παράβαση του άρθρου 14Β του Περί Αλλοδαπών και Μεταναστεύσεως Νόμου Κεφ. 105 όπως τροποποιήθηκε. Σύμφωνα με τις λεπτομέρειες του αδικήματος, ο κατηγορούμενος την 15.9.2005 στην Πάφο της Επαρχίας Πάφου εργοδοτούσε παράνομα τη Nino Inasaridze από τη Γεωργία, στο ξενοδοχείο με την ονομασία «KINGS», χωρίς την άδεια που Διευθυντή του Τμήματος Μετανάστευσης. Η κατηγορούσα αρχή για να αποδείξει την κατηγορία εναντίον του κατηγορούμενου, κάλεσε δύο μάρτυρες κατηγορίας, τον Αστ. 3113 Κώστα Κόλιαρο (Μ.Κ.1) και την Γ/Αστ. 3439 Θεοδώρα Νεάρχου. Επίσης από την Κατηγορούσα Αρχή κατατέθηκαν τα ακόλουθα τεκμήρια: 1) Η γραπτή κατάθεση του Μ.Κ.1 η οποία αποτέλεσε μέρος της κυρίως εξέτασης του (Τεκμήριο 1) 2) Η ανακριτική κατάθεση του κατηγορούμενου (Τεκμήριο 2) 3) Γραπτή κατηγορία κατηγορούμενου (Τεκμήριο 3) 4) Φάκελος εντός του οποίου υπάρχει το ποσό των 0.25 σεντ και απόδειξη πληρωμής (Τεκμήριο 4) 5) Φάκελος εντός του οποίου υπάρχει μια μπλούζα (Τεκμήριο 5). Για σκοπούς εξέτασης της εισήγησης, θεωρώ σκόπιμο να παραθέσω συνοπτικά την μαρτυρία που η κατηγορούσα αρχή παρουσίασε προς στοιχειοθέτηση της κατηγορίας εναντίον του κατηγορούμενου. Με βάση την οποία μαρτυρία το Δικαστήριο θα πρέπει να αποφασίσει κατά πόσο έχει αποδειχτεί εναντίον του κατηγορούμενου εκ πρώτης όψεως υπόθεση, έτσι ώστε αυτός να κληθεί σε απολογία. Σύμφωνα με την γραπτή κατάθεση (Τεκμήριο 1) του Μ.Κ.1, η οποία αποτέλεσε μέρος της κυρίως εξέτασης του, ο Μ.Κ.1 υπηρετεί στην ΥΑΜ Πάφου και είναι τοποθετημένος στο γραφείο επιχειρήσεων. Την 15.9.2005 και ώρα 1305 μαζί με τον Αστ. 2465 μετάβηκαν στο ξενοδοχείο KINGS στην Λεωφόρο Τάφοι των Βασιλέων στην Κ. Πάφο μετά από πληροφορία που δόθηκε στην γραμμή του πολίτη ότι στο εν λόγω ξενοδοχείο βρίσκεται ένας αλλοδαπός που εργάζεται στο pool bar. Με τον Αστ. 2465 κάθισαν στο pool bar και παράγγειλαν ένα χυμό και ένα νερό σε μια αλλοδαπή που βρισκόταν πίσω από το αυτό. Η αλλοδαπή τους σέρβιρε τα ποτά και τους έδωσε απόδειξη για να πληρώσουν το ποσό των Λ.Κ.1.25, στην οποία πλώρασν Λ.Κ.1.50 και τους έδωσε ρέστα 0.25 σεντ. Αμέσως ο Μ.Κ.1 της υπέδειξε την αστυνομική του ταυτότητα και την ιδιότητα του και την ρώτησε πως ονομάζεται και αν έχει άδεια εργασίας εκεί. Αυτή του ανέφερε ότι ονομάζεται Inasaridze Nino είναι από την Γεωργία, είναι αιτήτρια πολιτικού ασύλου και δεν έχει άδεια να εργάζεται εκεί. Της επέστησε την προσοχή της στον νόμο και απάντησε «δεν έχω συμβόλαιο εργασίας». Από διαβατηριακό έλεγχο που έκανε διαπίστωσε ότι πρόκειται για την Inasaridze Ninο κάτοχο Γεωργιανού διαβατηρίου. Την συνέλαβε για παράνομη απασχόληση και παραμονή και της επέστησε την προσοχή στο νόμο και αυτή απάντησε OK. Η αλλοδαπή φορούσε μπλούζα χρώματος πορτοκαλί με το σήμα του ξενοδοχείου μπροστά και πίσω. Ο εργοδότης της Χάρης Τσιολής την ώρα της καταγγελίας δεν ήταν παρών. Ακολούθως την μετέφεραν στην αστυνομική Διεύθυνση Πάφου όπου ανάλαβε την υπόθεση η Γ/Α 3439 στην οποία παρέδωσε και τα τεκμήρια της υπόθεσης. Ανέφερε επίσης ο Μ.Κ.1, ότι ο Χάρης Τσιολής που αναφέρει στην κατάθεση του είναι ο κατηγορούμενος και ότι είναι ο ιδιοκτήτης του ξενοδοχείου, ο οποίος την ώρα που ετοιμάζονταν να μεταφέρουν την αλλοδαπή στον σταθμό, ήρθε και ρώτησε τι συμβαίνει και του είπαν ότι η εν λόγω αλλοδαπή εργάζεται παράνομα και τους είπε κάνετε την δουλειά σας. Κληθείς στην αντεξέταση του να προσκομίσει οποιοδήποτε έγγραφο που να αποδεικνύει ότι ο κ. Τσιολής είναι ιδιοκτήτης του ξενοδοχείου Kings ο μάρτυρας απάντησε δεν έχω κανένα έγγραφο. Σε υποβολή του συνηγόρου του κατηγορούμενου οτι ο κ. Χάρης Τσιολής δεν είναι ιδιοκτήτης αυτού του ξενοδοχείου Kings, ο μάρτυρας απάντησε δεν το γνωρίζω. Ενώ σε υποβολή ότι ο Χάρης Τσιολής ουδέποτε εργοδοτούσε την Inasaridze Ninο, ο μάρτυρας απάντησε «Την εργοδοτούσε». Η Μ.Κ.2, στις 15.9.2005 εργαζόταν στο Τμήμα μικροπαραβάσεων του Κεντρικού Αστυνομικού σταθμού Πάφου και στις 19.9.2005 έλαβε από τον κατηγορούμενο ανακριτική κατάθεση και τον κατηγόρησε γραπτώς. Ανέφερε επίσης ότι παρέλαβε από τον Μ.Κ. 1, μια φανέλα χρώματος κίτρινου νούμερο medium, μια απόδειξη και το ποσό των 25 σεντς, τα οποία και κατάθεσε στο Δικαστήριο ως τεκμήρια (Τεκμήρια 4 και 5). Επίσης η Μ.Κ.2 κατάθεσε στο Δικαστήριο ως τεκμήρια την ανακριτική κατάθεση του κατηγορούμενου (Τεκμήριο2) και την γραπτή του κατηγορία (Τεκμήριο 3). Ερωτηθείς ποια ήτα η σχέση του κατηγροούμενου στις 15.9.2005 με το ξενοδοχείο Kings απάντησε ότι ήταν ο υπεύθυνος του. Σε υποβολή του συνηγόρου του κατηγορούμενου, ότι ο κατηγορούμενος δεν ήταν ο υπεύθυνος του ξενοδοχείου, η μάρτυρας απάντησε ότι σύμφωνα με επίσημο κατάλογο που αναρτάται από τον ΚΟΤ που αναφέρονται τα ξενοδοχεία της Πάφου φαίνεται ως υπεύθυνος του ξενοδοχείου ο κ. Χάρης Τσιολής. Ερωτηθείς επίσης ποιός έχει προσλάβει, αν έχει προσλάβει την αλλοδαπή, η μάρτυρας απάντησε δεν το γνωρίζω. Στην ανακριτκή κατάθεση του κατηγορούμενου, η οποία λήφθηκε υπό μορφή ερωτήσεων και απαντήσεων, ο κατηγορούμενος απαντά σε όλες τις ερωτήσεις που του τέθηκαν ότι, ότι έχει θα το πει στο Δικαστήριο, το ίδιο πράττει και στην γραπτή του κατηγορία (βλέπε Τεκμήρια 2 και 3). Το αδίκημα: Σύμφωνα με το άρθρο 14Β

(1)του Νόμου, Κεφ. 105, που δημιουργεί το αδίκημα της κατηγορίας, τα συστατικά του στοιχεία, είναι: (α) Η εργοδότηση (β) αλλοδαπού Σύμφωνα με τις ερμηνευτικές διατάξεις του Κεφ. 105 (βλέπε άρθρο 2 του νόμου) αλλοδαπός σημαίνει πρόσωπο το οποίο δεν είναι Κύπριος υπήκοος. Όσον αφορά το ερώτημα, αν η Nino Inasaridze που είναι από Γεωργία θεωρείται αλλοδαπή, στον βαθμό που αυτό απαιτείται κατά το στάδιο αυτό, η απάντηση είναι θετική, όπως ανέφερε ο Μ.Κ.1 ο ίδιος προέβηκε σε διαβατηριακό έλεγχο όπου και διαπίστωσε ότι η Nino Inasaridze είναι απο την Γεωργία και ήταν αιτήτρια πολιτικού ασύλου. Επίσης να σημειωθεί ότι σε υποβολή του ο κ. Φωτίου προς την Μ.Κ.2 αναγνώρισε την ιδιότητα της Nino Inasarizde ως αλλοδαπής. Συνεπώς, το επόμενο ερώτημα που θα πρέπει να απαντηθεί, είναι κατά πόσο έχει αποδειχθεί το δεύτερο συστατικό στοιχείο του αδικήματος που είναι η εργοδότηση. Ως έννοια η εργοδότηση, εξ΄ορισμού, εμπεριέχει δύο στοιχεία. Εδράζεται στην συμβατική σχέση δύο προσώπων, κατά την οποία, το ένα μέρος, ο εργοδότης αναθέτει στο άλλο μέρος τον εργοδοτούμενο, την εκτέλεση κάποιας εργασίας. Επίσης στον βαθμό και στο επίπεδο που αυτό απαιτείται σε αυτό το στάδιο, έχει αποδειχτεί ότι η Nino Inasaridze κατά τον ουσιώδη χρόνο, εργαζόταν στο pool bar του ξενοδοχείου Kings, αφού ήταν αυτή, η οποία σέρβιρε τον Μ.Κ.1 και τον Αστ. 2465, έδωσε απόδειξη πληρωμής και παρέλαβε τα χρήματα που της έδωσε ο Μ.Κ.1 για πληρωμή των ποτών που παράγγειλαν με τον ΑΣΤ. 2465 και του έδωσε πίσω τα ρέστα. Από το λεκτικό του άρθρου 14Β προκύπτει σαφώς ότι για να καταλήξει το Δικαστήριο σε θετικό συμπέρασμα για απόδειξη εκ πρώτης όψεως υπόθεσης εναντίον του κατηγορούμενου, θα πρέπει να έχει προκύψει από την μαρτυρία της κατηγορούσας αρχής ότι ο κατηγορούμενος ήταν το πρόσωπο που εργοδότησε την αλλοδαπή και να αποδείξει την ύπαρξη σχέσης εργοδότη και εργοδοτούμενου μεταξύ τους. Σύμφωνα με τον Μ.Κ.1, ο κατηγορούμενος δεν ήταν παρών όταν διαπίστωσε ότι η πιο πάνω αλλοδαπή απασχολείτο στο pool bar του ξενοδοχείου, ο κατηγορούμενος εμφανίστηκε σύμφωνα με την μαρτυρία του στον χώρο την ώρα που ετοιμάζονταν να μεταφέρουν την αλλοδαπή στην αστυνομία και όταν ενημερώθηκε αφού ρώτησε τι συμβαίνει, ο ίδιος είπε κάνετε την δουλειά σας. Ο Μ.Κ.1 ανάφερε ότι ο Χάρης Τσιολής που είναι ο κατηγορούμενος, ήταν ο εργοδότης της πιο πάνω αλλοδαπής, επειδή, ως φαίνεται, θεωρούσε τον κατηγορούμενο ως τον ιδιοκτήτη του ξενοδοχείου, αναφέροντας όμως ότι ο ίδιος δεν έχει οποιοδήποτε στοιχείο το οποίο να αποδεικνυεί τούτο ενώ σε υποβολή ότι δεν είναι ο κατηγορούμενος ο ίδιοκτήτης του ξενοδοχείου ανάφερε ότι το δεν γνωρίζει. Οπόταν, αντικειμενικά κρινόμενη η μαρτυρία του Μ.Κ.2 παρουσιάζει τα εξής χαρακτηριστικά: την έκφραση μια δικής του γνώμης και ενός δικού του συμπεράσματος, το οποίο όμως, δεν υποστηρίζεται και δεν στηρίζεται σε γεγονότα που να το αποδεικνύουν. Συνεπακόλουθα η έκφραση άποψης από μέρους του Μ.Κ.1 δεν μπορεί να είναι και αποδεκτή μαρτυρία. Η Μ.Κ.2, η οποία ανάλαβε την διερεύνηση τη υπόθεσης σε μεταγενέστερο στάδιο και αφού η αλλοδαπή μετάφερθηκε στο Τμήμα μικροπαραβάσεων της Αστυνομικής Διεύθυνσης Πάφου, αναφέρθηκε σε κάποιο κατάλογο του ΚΟΤ σύμφωνα με τον οποίο ο κατηγορούμενος, φαίνεται ως ο υπεύθυνος του ξενοδοχείου Kings ενώ σε ερώτηση που της τέθηκε στην αντεξέταση η μάρτυρας ανάφερε ότι δεν γνωρίζει ποιος έχει προσλάβει την αλλοδαπή. Να σημειωθεί ότι δεν παρουσιάστηκε ενώπιον του δικαστηρίου τίποτα άλλο πέραν της από πάνω προφορικής μαρτυρίας της Μ.Κ.2 που να σχετίζεται και να αποδεικνυεί την σχέση του κατηγορούμενου με το ξενοδοχείο στο οποίο εργοδοτείτο η αλλοδαπή. Είναι φανερό ότι η Μ.Κ.2, με την μαρτυρία της προσπάθησε να συνδέσει τον κατηγορούμενο με τη διάπραξη του αδικήματος με μαρτυρία εξ΄ακοής, αυτό συνάγεται από το ότι έχει αναφέρει για κάποιο κατάλογο του ΚΟΤ. Σαφέστατα η μαρτυρία της επί του προκειμένου είναι εξ΄ακοής. Αυτό πρόκειται για αντικειμενικό γεγονός και δεν απαιτείται οποιαδήποτε αξιολόγηση της μαρτυρίας της για να καταλήξει το Δικαστήριο σε αυτό το συμπέρασμα. Στην υπό κρίση υπόθεση το Δικαστήριο καλείται ουσιαστικά να αποφασίσει αν θα καλέσει τον κατηγορούμενο σε απολογία βασιζόμενο μόνο στην μαρτυρία αυτή. Η εξ ακοής μαρτυρία μετά την τροποποίηση του Περί αποδείξεως Νόμου, ναι με αποτελεί πλέον αποδεκτή μαρτυρία, η βαρύτητα όμως που θα της προσδοθεί εναπόκειται στο Δικαστήριο, το οποίο μπορεί να λάβει υπόψη του διάφορούς παράγοντες οι οποίο ενδεικτικά και μόνο εκτίθενται στον νόμο. Στην επιφύλαξη του άρθρου 24 του Περί Αποδείξεως Νόμου Κεφ. 9, προνοείται ότι το Δικαστήριο σε ποινική διαδικασία δύναται σε οποιοδήποτε στάδιο να μην αποδεχτεί εξ΄ακοής μαρτυρία, αν κρίνει ότι τούτο εξυπηρετεί τους σκοπούς ορθής απονομής της δικαιοσύνης. Το πραγματικό ερώτημα είναι εάν στη βάση μόνο αυτής της μαρτυρίας, το Δικαστήριο μπορεί να οδηγηθεί σε συμπέρασμα εκ πρώτης όψεως ενοχής του κατηγορούμενου. Πιστεύω ότι κάτι τέτοιο θα ήταν απόλυτα ακροσφαλές και επικίνδυνο καθώς η μαρτυρία αυτή στερείται οποιασδήποτε πειστικότητας. Πέραν τούτο εκτιμώ ότι δεν θα ήταν δυνατό, με οποιοδήποτε τρόπο και αν αξιολογηθεί η μαρτυρία αυτή στο τελικό στάδιο της υπόθεσης, το Δικαστήριο να βασίσει αποκλειστικά και μόνο σε αυτή την μαρτυρία την ενοχή του κατηγορούμενου. Αναμφίβολα και ακόμη αποδεχόμουν ότι με την πιο πάνω μαρτυρία της η Κατηγορούσας Αρχή έχει αποδείξει, την ιδιότητα του κατηγορούμενου ως ιδιοκτήτη και υπευθύνου του ξενοδοχείου, κρίνω εν πάσει περιπτώσει ότι αυτό δεν αρκεί για την στοιχειοθέτηση της ποινικής του ευθύνης εφόσον δεν υπάρχει στοιχείο σύνδεσης και της ίδιας της αλλοδαπής με την κατηγορούμενο. Να σημειωθεί ότι η εν λόγω αλλοδαπή, δεν έχει παρουσιαστεί ενώπιον του Δικαστηρίου για να δώσει μαρτυρία. Συνεπακόλουθα καταλήγω ότι καμία μαρτυρία που να συνδέει τον κατηγορούμενο με το αδίκημα της κατηγορίας δεν υπάρχει ενώπιον του δικαστηρίου. Οπόταν, στην απουσία μαρτυρίας που να αποδεικνύει το στοιχείο της εργοδότησης, που αποτελεί και συστατικό στοιχείο του αδικήματος, της κατηγορίας καταλήγω ότι η Κατηγορούσα Αρχή, απέτυχε να θεμελιώσει εκ πρώτης όψεως υπόθεση εναντίον του κατηγορούμενου. ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑ Με το πιο πάνω σκεπτικό στο σύνολο του, κρίνω ότι η εισήγηση του ευπαίδευτου συνηγόρου του κατηγορούμενου, ότι ο κατηγορούμενος θα πρέπει να απαλλαχτεί σε αυτό το ενδιάμεσο στάδιο της ακροαματικής διαδικασίας, καθότι η κατηγορούσα αρχή έχει αποτύχει να στοιχειοθετήσει τα συστατικά στοιχεία του αδικήματος της κατηγορίας, θα πρέπει να γίνει δεχτή. Ως εκ τούτου ο κατηγορούμενος αθωώνεται στην κατηγορία. Τα έξοδα εκ. 90 ευρώ να πληρωθούν από την Δημοκρατία. (Υπ.) .............. Κ. Κουνίδου, Ε.Δ. Πιστό Αντίγραφο Πρωτοκολλητής cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο