Αστυνομικός Διευθυντής Πάφου ν. Costas Papaioannou Developments Ltd κ.α., Αρ. Yπόθεσης: 14039/06, 11 Ιουνίου, 2008

(1)(iii)

(2), 5 και 7 του Περί Συγκάλυψης, Έρευνας και Δήμευσης Εσόδων από Ορισμένες Εγκληματικές Πράξεις Νόμου 61

(1)/96 όπως έχει τροποποιηθεί. (κατηγορίες 3, 6, 9, 12, 15 και 18). Για να αποδείξει την υπόθεση της η Κατηγορούσα Αρχή κάλεσε τρεις μάρτυρες, δηλαδή τον αστυφύλακα 3070 Αντρέα Τσεκούρα (ΜΚ1), την Χρύσα Χριστοφή (ΜΚ2) και την Margaret Robinson (ΜΚ3) ενώ κατατέθηκαν εκ συμφώνου ένας μεγάλος αριθμός εγγράφων ως τεκμηρίων μεταξύ των οποίων και γραπτές καταθέσεις διαφόρων προσώπων που έδωσαν στην Αστυνομία. Ο ΜΚ1 είναι ο αστυνομικός εξεταστής της υπόθεσης στον οποίον οι παραπονούμενοι κατάγγειλαν ότι ενώ αγόρασαν δυνάμει πωλητηρίων εγγράφων διαμερίσματα στις υπό ανέγερση πολυκατοικίες με τις ονομασίες ''Sea View Apartments'' και "Pantheon Apartments" από τους κατηγορούμενους 1 και πλήρωσαν το τίμημα αγοράς, εντούτοις μέχρι σήμερα δεν εκδόθηκαν πολεοδομικές και οικοδομικές άδειες αλλ' ούτε και υποβλήθηκε αίτηση για εξασφάλιση αυτών των αδειών. Κατά τη διερεύνηση της υπόθεσης από τον ΜΚ1 διαφάνηκε ότι η δικηγόρος Χρύσα Χριστοφή (ΜΚ2) κατά την υπογραφή των συμβολαίων ενεργούσε και για τα δύο συμβαλλόμενα μέρη δηλαδή τους αγοραστές και πωλητές των διαμερισμάτων ταυτόχρονα και η ίδια έκαμε και τις διευθετήσεις για κατάθεσή των συμβολαίων στο Κτηματολόγιο. Από ότι ο ΜΚ1 γνωρίζει, οι αγοραστές των διαμερισμάτων απέκτησαν την κατοχή τους μέσα στο

1. ΜΚ2 ήταν η δικηγόρος Χρύσα Χριστοφή η οποία σύμφωνα με τη μαρτυρία της εκπροσωπούσε τους παραπονούμενους στην αγορά των διαμερισμάτων από τους κατηγορούμενους και είχε αναλάβει την ετοιμασία των αγοραπωλητηρίων εγγράφων τα οποία οι συμβαλλόμενοι υπόγραψαν στην παρουσία της. Σε κάποιο στάδιο οι αγοραστές των διαμερισμάτων της έδωσαν οδηγίες να κινηθεί δικαστικά εναντίον των κατηγορουμένων γιατί δεν τους παραδόθηκαν τα διαμερίσματα που αγόρασαν. Ένας όρος σύμφωνα με τη μαρτυρία της ΜΚ2, που περιλαμβάνετο στα συμβόλαια είναι ότι οι κατηγορούμενοι με δήλωση τους επιβεβαιώνουν ότι έχουν εξασφαλίσει πολεοδομική άδεια για τα διαμερίσματα ενώ θα εξασφαλίσουν και την οικοδομική άδεια. Η ΜΚ2 παραδέχθηκε ότι σε ορισμένες περιπτώσεις έγινε αλλαγή της ημερομηνίας που υπογράφησαν τα συμβόλαια ούτως ώστε να γίνει δεχτή η κατάθεση τους στο Κτηματολόγιο. Ως ο ισχυρισμός της ΜΚ2, ο κατηγορούμενος 2 της επιβεβαίωσε ότι είχεν εκδοθεί η πολεοδομική άδεια και άδεια οικοδομής όχι μόνο στην ίδια αλλά και στους πελάτες της, και αυτό φαίνεται και από το περιεχόμενο των ιδίων των συμβολαίων. Μάλιστα κατά την υπογραφή των συμβολαίων ο κατηγορούμενος 2 σε απαίτηση της να της προσκομιστεί η πολεοδομική άδεια για να τη δει πήρε την απάντηση ότι δεν την είχε μαζί του αλλά θα την έφερνε μετά. Η ΜΚ2 σε σχετική ερώτηση κατά την αντεξέταση αρνήθηκε ότι ενεργούσε και για τα δύο συμβαλλόμενα μέρη κατά τη σύναψη των συμβολαίων, παρά μόνο για τους αγοραστές τους οποίους βρήκαν μεσίτες. Η ΜΚ2 παραδέχτηκε ότι όλοι οι πελάτες της σήμερα έχουν την κατοχή των διαμερισμάτων που αγόρασαν όχι όμως ηλεκτρισμό ή νερό. ΜΚ3 ήταν η Margaret Robinson, μια από τους αγοραστές διαμερισμάτων στην πολυκατοικία ''Sea View Apartments'' και μια από τους παραπονούμενους στην παρούσα υπόθεση. Σύμφωνα με τη μαρτυρία της, ο κατηγορούμενος 2 τη διαβεβαίωσε κατά την υπογραφή του αγοραπωλητηρίου εγγράφου (Τεκμήριο 12) ότι είχεν ήδη εξασφαλίσει όλες τις άδειες που σχετίζονταν με το διαμέρισμα και τον πίστεψε, διαβεβαίωση που πήρε και από τη δικηγόρο της (ΜΚ2). Η ΜΚ3 ανάφερε ότι σήμερα το διαμέρισμα της έχει τόσον παροχή ηλεκτρικού ρεύματος όσο και νερού. Η ΜΚ3 πήρε κατοχή του διαμερίσματος μέσα στον Απρίλη του 2005 ενώ συμφώνησε ότι η πολυκατοικία δεν ήταν κτισμένη κατά την υπογραφή του συμβολαίου. Ακόμα και μετά που της παραδόθηκε η κατοχή του διαμερίσματος ο κατηγορούμενος 2 τη διαβεβαίωνε ότι είχε εξασφαλίσει άδεια οικοδομής και έδωσε πίστη στα λόγια του. Βέβαια δεν ανάμενε ότι το διαμέρισμα θα είχε και τίτλο ιδιοκτησίας κατά τη σύναψη της συμφωνίας, αλλά ο κατηγορούμενος 2 της είπε ότι είχε εξασφαλίσει άδειες νερού και ρεύματος όπως και άδειες οικοδομής. Καταλήγοντας ισχυρίστηκε ότι μέσα στον Απρίλη του 2005 απέκτησε την ιδιοκτησία του διαμερίσματος αλλά το κατοίκησε μέσα στον Απρίλη του 2006 όπου και άρχισαν τα προβλήματα με το ρεύμα. Οι υπόλοιποι αγοραστές των διαμερισμάτων που είναι παραπονούμενοι στην παρούσα υπόθεση δεν έδωσαν μαρτυρία αλλά κατατέθηκαν ως τεκμήρια 26, 27, 28, 29, 30, 31, 32 οι γραπτές τους καταθέσεις που έδωσαν στην Αστυνομία όχι όμως για την αλήθεια του περιεχομένου τους αλλά ως απλά καταθέσεις που λήφθηκαν κατά τη διερεύνηση της υπόθεσης από την Αστυνομία. Κατατέθηκαν επίσης εκ συμφώνου οι γραπτές καταθέσεις λειτουργών διαφόρων Κυβερνητικών ή άλλων υπηρεσιών που ασχολήθηκαν με την υπόθεση όπως της Γιαννούλας Σπύρου Δρυμιώτου, πολιτικού μηχανικού στις Τεχνικές Υπηρεσίες του Δήμου Πάφου (Τεκμήριο 33). Στην κατάθεση της αναφέρει ότι στις 23.9.04 υποβλήθηκε στο τμήμα της αίτηση για ανέγερση πολυκατοικίας από μέρους των κατηγορουμένων μέσα στο τεμάχιο με αρ. εγγραφής 0/30916 και προέβη σε ορισμένες παρατηρήσεις μεταξύ των οποίων και για το συντελεστή δόμησης. Οπότε οι κατηγορούμενοι στις 21/3/06 υπέβαλαν νέα τροποποιημένα σχέδια στη βάση των οποίων εκδόθηκε η πολεοδομική άδεια με αρ. 4531 ημ. 24.3.06 από το Δημοτικό Συμβούλιο. Στις 8/5/06 λήφθηκε νέα απόφαση από την Πολεοδομική Επιτροπή μετά από παράπονο της αγοράστριας ενός από τα διαμερίσματα για τροποποίηση των σχεδίων. Μέχρι τις 23/10/06 δεν είχε εξασφαλιστεί άδεια οικοδομής. Ο Παναγιώτης Καρπέττας, Τεχνικός στο Επαρχιακό Γραφείο Τμήματος Πολεοδομίας και Οικήσεως στην Πάφο, στη γραπτή του κατάθεση (Τεκμήριο 34), αναφέρει ότι στις 31.3.05 οι κατηγορούμενοι 1 υπέβαλαν αίτηση για πολεοδομική άδεια ανέγερσης διαμερισμάτων μέσα στο τεμάχιο με αρ. 466 του χωριού Χλώρακα η οποία όμως απορρίφθηκε στις 20/2/06 για τους λόγους που αναφέροντο σ' αυτήν, ένας από τους οποίους ήταν ότι η ανέγερση της οικοδομής ήταν σε προχωρημένο στάδιο και τα προβλήματα που διαφαίνοντο δεν μπορούσαν να διευθετηθούν. Ο Αντρέας Γεωργίου, Κτηματολογικός Λειτουργός στο Κτηματολόγιο Πάφου, στη γραπτή του κατάθεση (Τεκμήριο 35) αναφέρει ότι εγγεγραμμένος ιδιοκτήτης του τεμαχίου με αρ. 466 είναι οι κατηγορούμενοι 1 οι οποίοι το αγόρασαν από τον Λοϊζο Χαραλάμπους Λοϊζου. Το τεμάχιο αυτό βαρύνεται συνολικά με πέντε πωλητήρια έγγραφα ενώ το τεμάχιο 1082 που πάλι είναι ιδιοκτησίας των κατηγορουμένων 1 με 11 πωλητήρια έγγραφα. Ο Αντρέας Μιχαηλίδης, Ανώτερος Τεχνικός Ηλεκτρολόγος στην Αρχή Ηλεκτρισμού Κύπρου στη γραπτή του κατάθεση (Τεκμήριο 36) αναφέρει ότι στις 19.4.06 υποβλήθηκε αίτηση για παροχή ρεύματος στην οικοδομή που ανεγέρθηκε στο τεμάχιο 345, με την ονομασία «Sea View Apartments» η οποία όμως ακυρώθηκε σε κάποιο στάδιο γιατί δεν είχαν πληρωθεί τα δικαιώματα της Αρχής Ηλεκτρισμού. Από μια επίσκεψη του κ. Μιχαηλίδη επί τόπου, αντιλήφθηκε ότι η πολυκατοικία ηλεκτροδοτείτο παράνομα. Όσον αφορά την οικοδομή με την ονομασία «Pantheon Apartments» που αναγέρθηκε στο τεμάχιο 466 δεν είχε υποβληθεί καμία αίτηση για ηλεκτροδότηση της. Ο κατηγορούμενος 2 μετά που κλήθηκε σε απολογία προτίμησε να προβεί σε ανώμοτη δήλωση από το εδώλιο του κατηγορούμενου υιοθετώντας το περιεχόμενο της γραπτής του κατάθεσης που έδωσε στην Αστυνομία και δεν κάλεσε μάρτυρες. Στη γραπτή του κατάθεση (Τεκμήριο 18), ο κατηγορούμενος 2 αναφέρει ότι οι κατηγορούμενοι 1 άρχισαν την ανέγερση πολυκατοικίας με την ονομασία ''Sea View Apartments'' στην οδό Μεσσηνίας 16 και ήδη έχουν πωληθεί τα 12 από τα 13 διαμερίσματα. Η ανέγερση της οικοδομής ξεκίνησε προτού ακόμα ληφθούν η πολεοδομική άδεια και άδεια οικοδομής και η καθυστέρηση στην έκδοση τους οφειλόταν σε προσωπικούς του λόγους. Όλα τα διαμερίσματα που πώλησε παραδόθηκαν στους αγοραστές ενώ εκδόθηκε προσωρινή άδεια πολεοδομίας για την οικοδομή. Λόγω προσωπικών προβλημάτων του, εγκατέλειψε την Κύπρο και την αποπεράτωση της πολυκατοικίας την είχαν αναλάβει τα παιδιά του τα οποία προχώρησαν με τις αναγκαίες διαδικασίες για την έκδοση της πολεοδομικής άδειας και άδειας οικοδομής . Μέχρι τις 19.10.06 που έδωσε τη γραπτή του κατάθεση στην Αστυνομία για την παρούσα υπόθεση δεν εκδόθηκαν οι τίτλοι ιδιοκτησίας γιατί έπρεπε να προηγηθούν διαδικασίες χρονοβόρες. Σε καμιά περίπτωση ο κατηγορούμενος 2 είχε πρόθεση να καταδολιεύσει, να ξεγελάσει ή να αποσπάσει περιουσία απ' οποιονδήποτε από τους αγοραστές των διαμερισμάτων ή έπραξε όσα του καταλογίζονται. Επίσης οι κατηγορούμενοι 1 μέσα στο 2004 άρχισαν την ανέγερση πολυκατοικίας με την ονομασία PANTHEON APARTMENTS οι εργασίες της οποίας αποπερατώθηκαν μέσα στο
2. Από τα έξη διαμερίσματα αυτής της πολυκατοικίας πωλήθηκαν τα τρία σε Άγγλους. Όταν ξεκίνησαν οι εργασίες ανέγερσης της δεν είχε εξασφαλιστεί ούτε άδεια πολεοδομίας ούτε άδεια οικοδομής και η καθυστέρηση στην εξασφάλιση τους οφειλόταν πάλι σε προσωπικούς λόγους του κατηγορούμενου
3. Στην αγόρευση του ο εκπρόσωπος της Κατηγορούσας Αρχής κάλεσε το Δικαστήριο να καταδικάσει τους κατηγορούμενους στη βάση της μαρτυρίας που έχει προσαχθεί. Από την άλλη ο κος Φλουρέντζος εισηγήθηκε στο Δικαστήριο την απόρριψη της υπόθεσης λόγω μη απόδειξης των συστατικών στοιχείων των αδικημάτων που αντιμετωπίζουν οι πελάτες του. Οι κατηγορίες 1, 4, 7, 10, 13 και 16 βασίζονται στα άρθρα 297 και 298 του Ποινικού Κώδικα Κεφ. 154 τα οποία ουσιαστικά επαναλαμβάνουν τις πρόνοιες του άρθρου 32

(1)του Αγγλικού Larceny Act 1916. Κατά συνέπεια Αγγλικές αποφάσεις και συγγράμματα που ερμηνεύουν το πιο πάνω άρθρο είναι χρήσιμα για ερμηνευτικούς σκοπούς των δικών μας άρθρων 297 και 298 (Βλ. Γενικός Εισαγγελέας - v - Κυπριανού

(1988)2 ΑΑΔ 209 στη σελ. 218). Τα άρθρα 297 και 298 του Ποινικού Κώδικα έχουν ως εξής:- «

1. Ψευδής παράσταση είναι οποιαδήποτε παράσταση γεγονότος, παρελθόντος ή παρόντος, που γίνεται με λόγια, με έγγραφο ή με συμπεριφορά, η οποία είναι ψευδής στην πραγματικότητα και την οποία εκείνος που παριστάνει γνωρίζει ότι είναι ψευδής ή δεν πιστεύει ότι είναι αληθινή.
2. Όποιος με οποιαδήποτε ψευδή παράσταση και με σκοπό καταδολίευσης, αποκτά από άλλο ο,τιδήποτε που δύναται να αποτελέσει αντικείμενο κλοπής, ή αποτελέσει αντικείμενο κλοπής, ή υποκινεί άλλο να παραδώσει σε οποιοδήποτε πρόσωπο τέτοιο πράγμα, είναι ένοχος πλημμελήματος και υπόκειται σε φυλάκιση τριών χρόνων.» Από την ανάγνωση των πιο πάνω Άρθρων είναι φανερό ότι το Άρθρο 297 προσδιορίζει την έννοια του όρου «ψευδείς παραστάσεις» ενώ το αδίκημα δημιουργείται από το Άρθρο 298 τα συστατικά στοιχεία του οποίου είναι τα ακόλουθα: (α) η ύπαρξη ψευδών παραστάσεων και γνώση του Κατηγορουμένου για το ψευδές τους. Οι παραστάσεις που αποδίδονται στον κατηγορούμενο δεν είναι αρκετό να είναι ψευδείς αλλά ο κατηγορούμενος όταν προέβαινε σ' αυτές να γνώριζε το ψευδές τους ή να μη πίστευε στο αληθές. του. Επιπλέον οι παραστάσεις αυτές θα πρέπει να αφορούσαν γεγονότα του παρελθόντος ή παρόντος. Μια απλή έκθεση γνώμης ή υπόσχεση για μελλοντική συμπεριφορά δεν είναι ικανοποιητική για στοιχειοθέτηση ψευδών παραστάσεων σύμφωνα με το Άρθρο
3. Αν όμως η παράσταση για υπάρχοντα γεγονότα συνοδεύεται και από υπόσχεση ότι ο κατηγορούμενος θα πράξει κάτι στο μέλλον τότε είναι αρκετή. Σχετική είναι η υπόθεση Police v. Kyzas

(1982)1 J.S.C. 202 Πολύ βοηθητική επίσης είναι η υπόθεση Police v. Petrou alias Yiatros

(1971)12 J.S.C. 1524. Το βάρος απόδειξης του ψευδούς των παραστάσεων βρίσκεται στους ώμους της Κατηγορούσας Αρχής η οποία θα πρέπει να τις αποδείξει όπως τις επικαλείται στο κατηγορητήριο. Όταν υπάρχει ουσιαστική διαφορά μεταξύ των παραστάσεων που περιγράφονται στο κατηγορητήριο από εκείνες που απορρέουν από την προσκομισθείσα μαρτυρία χωρίς η Κατηγορούσα Αρχή να προβεί σε τροποποίηση του κατηγορητηρίου τότε ο κατηγορούμενος δεν πρέπει να καταδικάζεται (βλ. την υπόθεση Police v. Kyzas (ανωτέρω) στην οποία γίνεται αναφορά στην υπόθεση R. v. Goldsmith

(1873)L.R.2 C.C.R. σελ. 74). (β) η απόσπαση ο,τιδήποτε θα μπορούσε να αποτελέσει αντικείμενο κλοπής Η Κατηγορούσα Αρχή θα πρέπει ν΄αποδείξει ότι ο κατηγορούμενος είτε για τον εαυτό του είτε για κάποιο άλλο (κατονομαζόμενο) πρόσωπο κατόρθωσε ως αποτέλεσμα των ψευδών του παραστάσεων να αποσπάσει παράνομα ο,τιδήποτε μπορούσε να αποτελέσει αντικείμενο κλοπής είτε αυτό είναι χρήματα ή άλλο αντικείμενο που πρέπει να περιγράφεται με ικανοποιητικό τρόπο (βλ. R. v. Smith

(1950)2 All E. R. 679) και τέλος (γ) πρέπει να υπάρχει πρόθεση εξαπάτησης Εκτός από τα πιο πάνω συστατικά στοιχεία πρέπει επιπρόσθετα να υπάρχει και η πρόθεση προς εξαπάτηση (mens rea). Στο κατηγορητήριο θα πρέπει να υπάρχει ισχυρισμός και ακολούθως απόδειξη με την προσαχθείσα μαρτυρία ότι η ψευδής παράσταση ή απόσπαση συνεπεία αυτής περιουσιακών στοιχείων έγινε ενώ ο κατηγορούμενος τελούσε υπό το κράτος πρόθεσης προς εξαπάτηση. Όπου όμως η Κατηγορούσα Αρχή αποδεικνύει το ψευδές των παραστάσεων και τη γνώση του κατηγορούμενου για το ψευδές τους είναι αρκετό για απόδειξη εκ πρώτης όψεως, ύπαρξης πρόθεσης προς εξαπάτηση αλλά δεν είναι αρκετό αν τα γεγονότα δείχνουν ότι δεν υπήρχε τέτοια πρόθεση (βλ. Police v. Kyzas 216 (ανωτέρω) στην οποία γίνεται αναφορά στην υπόθεση R. v. Williams

(1836)C. AND P. σελ. 354). Σύμφωνα με τα πιο πάνω είναι φανερό ότι η Κατηγορούσα Αρχή είναι επιφορτισμένη με το βάρος ν' αποδείξει τις ψευδείς παραστάσεις όπως τις επικαλείται στο κατηγορητήριο. Ερχόμενη στα γεγονότα της παρούσας υπόθεσης, όπως προκύπτει από τις λεπτομέρειες των αδικημάτων, οι ψευδείς παραστάσεις που αποδίδονται στους κατηγορούμενους συνίστανται στο ότι ο κατηγορούμενος χωρίς να διευκρινίζεται σε ποιον από τους δύο αναφέρεται, συμφώνησε να πωλήσει διαμερίσματα στις πολυκατοικίες «Pantheon Apartments» και «Sea View Apartments» τα οποία θα διαθέτουν όλες τις πολεοδομικές άδειες, παροχή ρεύματος, νερού και τίτλον ιδιοκτησίας από το Κτηματολόγιο και παρόλο που γνώριζε ότι δεν είχε τις πιο πάνω άδειες και παροχές, απόσπασε από τους παραπονούμενους τα χρηματικά ποσά που αναφέρονται στο κατηγορητήριο. Έχω ανατρέξει σε όλο το μαρτυρικό υλικό που είναι ενώπιον μου. Σχετική μαρτυρία είναι αυτή της ΜΚ2 που σύμφωνα με την ίδια κατά τη σύναψη των επίδικων συμφωνιών ενεργούσε για λογαριασμό των αγοραστών των διαμερισμάτων ενώ σύμφωνα με τον ΜΚ1 και για τα δύο συμβαλλόμενα μέρη. Σχετική επίσης είναι η μαρτυρία της ΜΚ3 μιας εκ των αγοραστών. Η βασική μαρτυρία όμως για το θέμα που εξετάζεται είναι τα ίδια τα συμβόλαια που υπογράφτηκαν μεταξύ των συμβαλλομένων μερών δηλαδή των κατηγορουμένων 1 και των παραπονουμένων στην παρούσα υπόθεση. Είναι ισχυρισμός της ΜΚ2 ότι κατά την υπογραφή των συμβολαίων ο κατηγορούμενος 2 τη διαβεβαίωσε ότι προέβη σε αίτηση για πολεοδομική άδεια και θα την έπαιρνε, δεν την είχε όμως μαζί του κατά την υπογραφή του συμβολαίου και θα της έφερνε μετά αντίγραφο. Επειδή όμως η ΜΚ3 ήθελε το διαμέρισμα το υπέγραψε. Η ΜΚ3 από την άλλη στη μαρτυρία της αναφέρετο σε άδεια οικοδομής και όχι πολεοδομική άδεια ότι δηλαδή ο κατηγορούμενος 2 και η δικηγόρος της (ΜΚ2) αφού τη διαβεβαίωσαν ότι υπήρχε η άδεια οικοδομής και μετά που διάβασε το συμβόλαιο (Τεκμήριο 12) το υπόγραψε. Η ΜΚ3 ανέφερε επιπρόσθετα ότι τη διαβεβαίωσαν ότι το διαμέρισμα είχε άδεια νερού και ρεύματος ενώ δεν ανέμενε να είχε και τίτλο ιδιοκτησίας. Έχω μελετήσει το περιεχόμενο όλων των συμβολαίων που κατατέθηκαν ως τεκμήρια 8, 2, 4, 10, 21, 14 και ιδιαίτερα του Τεκμηρίου 12 που είναι αυτό που υπέγραψε η ΜΚ3, εφόσον θεωρώ ότι η γραπτή συμφωνία είναι η καλύτερη αποδεκτή μαρτυρία που υπάρχει όσον αφορά τα όσα συμφωνήθηκαν. Είναι γνωστή η αρχή ότι όταν μια συμφωνία διατυπώνεται γραπτώς εξωγενής μαρτυρία δεν μπορεί να γίνει αποδεκτή για να αντικρούσει, τροποποιήσει, αφαιρέσει ή προσθέσει στους όρους που διατυπώθηκαν στο έγγραφο (Βλ. Πολύφημος Χοτελς Λτδ - v - Μούτση

(2000)2 ΑΑΔ 1809). Θα πρέπει να τονιστεί ότι σε όλα τα συμβόλαια ως πωλητής αναφέρεται η κατηγορούμενη

1. Στο Τεκμήριο 12 που ετοίμασε η ίδια η ΜΚ2 σύμφωνα με τη μαρτυρία που τέθηκε ενώπιον μου, καμία αναφορά υπάρχει για πολεοδομική άδεια. Αντίθετα η μοναδική σχετική αναφορά είναι στην παράγραφο (α) της πρώτης σελίδας ότι ο πωλητής δηλαδή η κατηγορουμένη 1 εταιρεία δηλώνει και εγγυάται ότι θα εξασφαλίσει άδεια οικοδομής και έχει ήδη υποβάλει σχετική αίτηση για άδεια ανέγερσης της πολυκατοικίας, από το Τμήμα Πολεοδομίας και τις αρμόδιες αρχές. Εκτός του ότι η παράγραφος αυτή δεν αναφέρεται σε πολεοδομική άδεια ως στο κατηγορητήριο, αλλά σε άδεια οικοδομής, υπάρχει περαιτέρω και η εξής ασάφεια: ΄Oπως φαίνεται από το λεκτικό που χρησιμοποιήθηκε στη σύνταξη αυτής της παραγράφου, αρμόδια αρχή για έκδοση της άδειας οικοδομής θεωρείται ότι είναι το Τμήμα Πολεοδομίας και όχι ο Δήμος Πάφου σύμφωνα με τη γραπτή κατάθεση της κας Δρυμιώτου (Βλ. Τεκμήριο 33). Στο Τεκμήριο 14 που σχετίζεται με τις κατηγορίες 16,17 και 18 καμία αναφορά υπάρχει για πολεοδομική ή άλλην άδεια. Θα πρέπει να σημειωθεί ότι σ' αυτό το συμβόλαιο ενώ γίνεται αναφορά στην αρχή του για αγορά διαμερίσματος, από κάποιο σημείο και μετά το συμβόλαιο αναφέρεται σε αγοραπωλησία έπαυλης. Στο Τεκμήριο 10 που σχετίζεται με τις κατηγορίες 10, 11 και 12 και στο Τεκμήριο 21 που σχετίζεται με τις κατηγορίες 4, 5 και 6 δεν υπάρχει καμία αναφορά για ύπαρξη ή υποχρέωση εξασφάλισης πολεοδομικής ή άλλης άδειας. Στο Τεκμήριο 8 που σχετίζεται με τις κατηγορίες 7, 8 και 9 υπάρχει η ίδια περίπου παράγραφος (α) που ανάφερα πιο πάνω και υπάρχει στο Τεκμήριο
2. Στο Τεκμήριο 6 που σχετίζεται με τις κατηγορίες 4, 5 και 6 καμία αναφορά υπάρχει για ύπαρξη ή υποχρέωση εξασφάλισης πολεοδομικής ή άλλης άδειας ενώ στο Τεκμήριο 2 που σχετίζεται με τις κατηγορίες 1, 2 και 3 υπάρχει ακριβώς η ίδια παράγραφος (α) που υπάρχει στα Τεκμήρια 8 και
3. Θα πρέπει να σημειωθεί ότι όλα τα αγοραπωλητήρια συμβόλαια δεν υπογράφησαν την ίδια ημερομηνία. Το μεν Τεκμήριο 12 φέρει ημερομηνία υπογραφής την 23.4.04, το Τεκμήριο 14 την 19.2.04, το Τεκμήριο 10 την 15.11.05, το Τεκμήριο 21 την 26.11.04, το Τεκμήριο 8 την 25.4.04 ενώ στο Τεκμήριο 2 είναι δυσανάγνωστη η ημερομηνία υπογραφής του. Ενόψει των ημερομηνιών υπογραφής τους φαίνεται ότι το πρώτο από αυτά δηλαδή το Τεκμήριο 14 καταρτίστηκε και υπογράφηκε στις 19.2.04 και το τελευταίο (δηλαδή το Τεκμήριο 10) στις 15.11.05 μετά παρέλευση περίπου 21 μηνών. Οπότε τίθεται εύλογα το ερώτημα γιατί η ΜΚ3 αφού ένιωθε ότι τη ξεγέλασε ο κατηγορούμενος 2, σύμφωνα με τη μαρτυρία της και ενώ της υποσχέθηκε ότι θα την προμήθευε με αντίγραφο της πολεοδομικής άδειας αμέσως μετά την υπογραφή του συμβολαίου ή έστω μετά λίγες μέρες προχώρησε στον καταρτισμό και των υπολοίπων συμβολαίων, το τελευταίο μάλιστα μετά 21 μήνες από την υπογραφή του πρώτου αφού συμβούλευσε τους πελάτες της να τα υπογράψουν. Εκτός από τις πιο πάνω παρατηρήσεις που ασφαλώς δημιουργούν αρκετά ερωτηματικά στο Δικαστήριο όσον αφορά την αλήθεια των ισχυρισμών της ΜΚ3 για δήθεν διαβεβαίωση της από τον κατηγορούμενο 2 για την ύπαρξη πολεοδομικής άδειας πρόσεξα και το εξής παράδοξο. Όλα τα συμβόλαια που είναι τεκμήρια αναφέρονται σε υπό ανέγερση διαμερίσματα. Σε όλα επίσης υπάρχει πρόνοια για μελλοντική υποχρέωση των κατηγορουμένων, για εξασφάλιση τίτλων ιδιοκτησίας. Θα πρέπει να σημειωθεί ότι μέρος των ψευδών παραστάσεων που καταλογίζονται στους κατηγορούμενους είναι ότι τα πωληθέντα διαμερίσματα θα διέθεταν τίτλους ιδιοκτησίας ενώ αυτοί γνώριζαν ότι δεν υπάρχουν. Σίγουρα η μαρτυρία των ΜΚ3 και 4 δημιουργεί αμφιβολίες στο Δικαστήριο όσον αφορά την αλήθεια των ισχυρισμών τους. Δεν αποκλείω η κατηγορούμενη 1 να μην ήταν συνεπής στις υποχρεώσεις που ανέλαβε έναντι των αγοραστών των διαμερισμάτων της. Δεν είναι όμως του παρόντος Δικαστηρίου και διαδικασίας να αποφασίσει για το θέμα αυτό. Ήδη σε μια από τις γραπτές της καταθέσεις η ΜΚ3 αναφέρει ότι η ΜΚ4 της έδωσε οδηγίες να καταχωρήσει αγωγή εναντίον του πωλητή για καθυστέρηση. Έχοντας κατά νου την όλη μαρτυρία που είναι ενώπιον μου και τις πιο πάνω παρατηρήσεις μου σε συνάρτηση με τις αντιφάσεις που επισήμανα στη μαρτυρία των ΜΚ3 και 4 δεν είμαι σε θέση να δεχθώ με την απαιτούμενη βεβαιότητα τη θέση της Κατηγορούσας Αρχής ότι κατά την υπογραφή του Τεκμηρίου 12 ο κατηγορούμενος 2 διαβεβαίωσε τις ΜΚ3 και ΜΚ4 ότι το διαμέρισμα που αγόρασε η ΜΚ4 είχε πολεοδομική άδεια, παροχή ρεύματος, νερού ή τίτλο ιδιοκτησίας. Όχι μόνο τις διαψεύδει το ίδιο το κείμενο του τεκμηρίου 12 αλλά και ο κ. Μιχαηλίδης στη γραπτή του κατάθεση (Τεκμήριο 36) είναι σαφής ότι αίτηση για παροχή ηλεκτρικού ρεύματος σε μια οικοδομή πρέπει να συνοδεύεται με άδεια οικοδομής, πολεοδομική, τοπογραφικό σχέδιο, τίτλο ιδιοκτησίας και χωροταξικό σχέδιο. Ήταν αδύνατο κατά την υπογραφή του συμβολαίου να υπήρχε τίτλος ιδιοκτησίας για το διαμέρισμα κάτι που παραδέχθηκε και η ΜΚ3 κατά τη μαρτυρία της. Αν η θέση της Κατηγορούσας Αρχής είναι ότι οι παραπονούμενοι δεν θα προχωρούσαν στην αγορά των διαμερισμάτων αν ήξεραν ότι αυτά δεν είχαν τις πιο πάνω άδειες και παροχές είναι αυτονόητο ότι θα φρόντιζαν να καταστήσουν ως ουσιώδεις όρους του συμβολαίου την ύπαρξη τους, κάτι που δεν έγινε στην παρούσα περίπτωση. Συνοψίζοντας, από την όλη μαρτυρία που έχει προσκομιστεί δεν έχει διευκρινιστεί ποιος από τους δύο κατηγορούμενους πήρε τα χρήματα. Επίσης δεν έχω πειστεί ότι οι κατηγορούμενοι προέβησαν στις παραστάσεις που τους καταλογίζονται στο κατηγορητήριο γνωρίζοντας μάλιστα ότι αυτές ήσαν ψευδείς με σκοπό και μόνο να αποσπάσουν από τους παραπονούμενους τα ποσά των χρημάτων που αναφέρονται στις λεπτομέρειες των αδικημάτων. Αντίθετα με τη μαρτυρία έχει αποδειχθεί ότι τα χρήματα δόθηκαν από τους παραπονούμενους ως το τίμημα αγοράς των διαμερισμάτων που αγόρασαν και ήταν υπό ανέγερση και όλοι οι παραπονούμενοι παράλαβαν την κατοχή τους σε κάποιο στάδιο μετά την υπογραφή των συμβολαίων και εξακολουθούν να τα κατέχουν. Ούτε επίσης έχει αποδειχθεί πρόθεση εξαπάτησης των παραπονουμένων από μέρους των κατηγορουμένων. Και αν ακόμα δεχόμουν ότι οι κατηγορούμενοι προέβησαν στις παραστάσεις που αναφέρονται στο κατηγορητήριο δεν έχει αποδειχθεί ότι το όφελος που αποκόμισαν οι κατηγορούμενοι ή οποιοσδήποτε από αυτούς και πιθανόν να αναφέρονται στο τίμημα αγοράς των διαμερισμάτων προέρχετο από αυτές τις ψευδείς παραστάσεις. Οι παραπονούμενοι έδωσαν τα χρήματα για να αγοράσουν διαμερίσματα των οποίων εξακολουθούν να έχουν την κατοχή μέχρι σήμερα. Έχοντας κατά νου τα πιο πάνω, είναι κατάληξή μου ότι η Κατηγορούσα Αρχή απέτυχε να αποδείξει τις κατηγορίες 1, 4, 7, 10, 13 και 16 που αφορούν το αδίκημα της απόσπασης χρημάτων με ψεύτικες παραστάσεις γι' αυτό θα πρέπει να απορριφθούν. Θα προχωρήσω τώρα να εξετάσω κατά πόσο αποδείχθηκαν τα αδικήματα της απάτης που αφορούν οι κατηγορίες 2, 5, 8, 11, 14 και
4. Το άρθρο 303 (γ) του Ποινικού Κώδικα στο οποίο βασίζονται οι πιο πάνω κατηγορίες προνοεί τα εξής: «303 Όποιος, είναι πωλητής περιουσίας ή ενυπόθηκος οφειλέτης, ή είναι δικηγόρος, ή αντιπρόσωπος αυτών, με σκοπό να υποκινήσει τον αγοραστή ή τον ενυπόθηκο δανειστή να αποδεχτεί τον τίτλο ο οποίος του προσφέρθηκε ή ο οποίος του προσκομίστηκε και με σκοπό καταδολίευσης- (α) αποκρύβει από τον αγοραστή ή από τον ενυπόθηκο δανειστή ουσιώδες έγγραφο για τον τίτλο ή για οποιοδήποτε εμπράγματος βάρος. ή (β) ................................ ................................ (γ) προβαίνει σε ψευδή δήλωση ως προς τον τίτλο που προσφέρθηκε ή αποσιωπά ουσιώδες γεγονός το οποίο είναι σε συνάφεια με τον τίτλο, είναι ένοχος πλημμελήματος και υπόκειται σε φυλάκιση δύο χρόνων.» Είναι φανερό ότι συστατικό στοιχείο του πιο πάνω αδικήματος είναι η ύπαρξη τίτλου της πωλούμενης ακινήτου περιουσίας. Με βάση τη μαρτυρία που έχει προσκομιστεί δεν τίθεται λόγος για ψευδή δήλωση των κατηγορουμένων ως προς τον τίτλο των διαμερισμάτων ή αποσιώπηση ουσιώδους εγγράφου ή γεγονότος που είναι σε συνάφεια με τον τίτλο. Από τη μαρτυρία που προσκομίστηκε όχι μόνο δεν έχει αποδειχθεί ότι υπήρχαν οι τίτλοι ιδιοκτησίας των διαμερισμάτων κατά τον καταρτισμό των συμφωνιών αλλά δεν υπάρχει καμιά μαρτυρία ότι οι κατηγορούμενοι πρόσφεραν τίτλους στους παραπονούμενους κατά τη σύναψη των συμφωνιών. Αντίθετα το περιεχόμενο των αγοραπωλητηρίων εγγράφων αναφέρεται σε μελλοντική έκδοση των τίτλων ιδιοκτησίας. Εξάλλου η ΜΚ3 ήταν σαφής στη μαρτυρία της ότι γνώριζε ότι δεν υπήρχε τίτλος ιδιοκτησίας κατά την υπογραφή του συμβολαίου (Τεκμήριο 12). Οπότε δεν τίθεται θέμα ψευδών παραστάσεων ως προς τον τίτλο. Κατά συνέπεια οι κατηγορούμενοι θα πρέπει να αθωωθούν και σ' αυτές τις κατηγορίες. Ενόψει της πιο πάνω κατάληξής μου οι κατηγορούμενοι θα πρέπει να αθωωθούν και στις κατηγορίες 3, 6, 9, 12, 15 και 18 που αφορούν το αδίκημα της συγκάλυψης εφόσον κανένα από τα γενεσιουργά αδικήματα που τους καταλογίζονται ότι διέπραξαν έχει αποδειχθεί. Κατά συνέπεια όλες οι κατηγορίες απορρίπτονται. Οι κατηγορούμενοι αθωώνονται και απαλλάσσονται σ' αυτές. (Υπ.) ................ Α. Πούγιουρου, Α. Ε. Δ. Πιστόν Αντίγραφον: Πρωτοκολλητής /ΛΗ /ΜΠ cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο