Αστυνομικού Διευθυντή Πάφου ν. Ανδρέας Χριστοφή, Aρ. Υπόθεσης 11732/20

Αστυνομικού Διευθυντή Πάφου ν. Ανδρέας Χριστοφή, Aρ. Υπόθεσης 11732/2005, 12.6.2008 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDPAF:2008:B40 ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΠΑΦΟΥ Ενώπιον: Κ. Κουνίδου, Ε.Δ Aρ. Υπόθεσης 11732/2005 Αστυνομικού Διευθυντή Πάφου Κατηγορούσας Αρχής - και - Ανδρέας Χριστοφή Κατηγορούμενου Ημερομηνία: 12.6.2008 ΕΜΦΑΝΙΣΕΙΣ: Για την κατηγορούσα αρχή: κα Σάββα Για τον κατηγορούμενο: κ. Λουιζίδης Κατηγορούμενος: παρών ΑΠΟΦΑΣΗ Ο κατηγορούμενος στην παρούσα υπόθεση αντιμετωπίζει τις ακόλουθες δύο κατηγορίες: 1) Αξιόποινος παράνομη είσοδος κατά παράβαση του άρθρου 280 του Ποινικού Κώδικα Κεφ. 154 Σύμφωνα με τις λεπτομέρειες του αδικήματος, ο κατηγορούμενος στις 3.5.2005 στη Σαλαμιού της Επαρχίας Πάφου, παράνομα εισήλθε στη αυλή της οικίας της Δέσποινας Χαραλάμπους από την Σαλαμιού, με σκοπό την διάπραξη σε αυτό αδίκημα, δηλαδή ενόχληση. 2) Επίθεση που προκάλεσε πραγματική σωματική βλάβη κατά παράβαση του άρθρου 243 του Ποινικού Κώδικα Κεφ. 154 Σύμφωνα με τις λεπτομέρειες του αδικήματος, ο κατηγορούμενος στις 3.5.2005 στη Σαλαμιού της Επαρχίας Πάφου, παράνομα επιτέθηκε κατά της Δέσποινας Χαραλάμπους και της προκάλεσε πραγματική σωματική βλάβη. Η τρίτη κατηγορία αποσύρθηκε μετά από άδεια του Δικαστηρίου και ο κατηγορούμενος αθωώθηκε σε αυτή. Μαρτυρία και Τεκμήρια της υπόθεσης: Προς υποστήριξη της υπόθεσης της, η κατηγορούσας αρχή, κάλεσε και κατέθεσαν ενόρκως 4 μάρτυρες κατηγορίας, ο Αστυφ. 1087 Ιωάννης Χ¨Στυλιανού (Μ.Κ.1), ο Αστ. 2169 Απόστολος Ανδρέου (Μ.Κ.2), η Δέσποινα Χαραλάμπους (Μ.Κ.3), και η ιατρός Γεωργία Γεωργίου (Μ.Κ.4). Στην διάρκεια της ακροαματικής διαδικασίας κατατέθηκαν συνολικά 6 τεκμήρια, ως ακολούθως: 1) Γραπτή κατάθεση του Μ.Κ.1 (Τεκμήριο 1) - η οποία αποτέλεσε μέρος της κυρίως εξέτασης του. 2) Ιατρικό πιστοποιητικό (Τεκμήριο 2) 3) Γραπτή κατάθεση του Μ.Κ.2 (Τεκμήριο 3) - η οποία αποτέλεσε μέρος της κυρίως εξέτασης του. 4) Ανακριτική κατάθεση κατηγορούμενου (Τεκμήριο 4) 5) Γραπτή κατηγορία κατηγορούμενου (Τεκμήριο 5) 6) Γραπτή κατάθεση της Μ.Κ.3 (Τεκμήριο 6) - η οποία αποτέλεσε μέρος της κυρίως εξέτασης της. Ο κατηγορούμενος όταν κλήθηκε σε απολογία έδωσε ένορκη κατάθεση αλλά δεν κάλεσε μάρτυρες υπεράσπισης. Είναι η θέση της κατηγορούσας αρχής όπως αυτή διαγράφεται μέσα από την μαρτυρία που προσκόμισε, ότι στις 3.5.2005, ο κατηγορούμενος χωρίς την εξασφάλιση εκ των προτέρων άδειας από την ιδιοκτήτρια οικίας, την Δέσποινα Χαραλάμπους, παράνομα εισήλθε στην αυλή της οικίας της, της επιτέθηκε και της προκάλεσε πραγματική σωματική βλάβη. Η θέση της υπεράσπισης είναι ότι ο κατηγορούμενος εισήλθε πράγματι στην αυλή της οικίας της παραπονούμενης, με σκοπό όμως να ζητήσει όπως μετακινηθεί το όχημα του γιου της, το οποίο ήταν πίσω από το δικό του και τον εμπόδιζε να αποχωρήσει από το μέρος. Είναι η θέση του κατηγορούμενου ότι αναγκάστηκε να εισέλθει στην αυλή της οικίας της Μ.Κ.3 καθότι την δεδομένη στιγμή υπήρχε δυνατή μουσική και δεν μπορούσε αυτός να γίνει αντιληπτός. Ισχυρίστηκε ότι ο ίδιος ουδέποτε χτύπησε την παραπονούμενη αλλά αυτή έπεσε στην προσπάθεια της να συγκρατήσει τον γιό της, ο οποίος με απειλητικές διαθέσεις κατευθύνθηκε προς αυτόν, με αποτέλεσμα ο γιος της να την ποδοπατήσει. Κάλεσε το Δικαστήριο η κα Σάββα να δεχτεί ως αξιόπιστη την μαρτυρία της Μ.Κ.3, η οποία όπως ανάφερε ήταν σταθερή και δεν υπέπεσε σε αντιφάσεις και να απορρίψει αυτή του κατηγορούμενου ως αναξιόπιστη. Αναφορικά με το αδίκημα της πρώτης κατηγορίας επικαλέστηκε, για την απόδειξη της κατηγορίας αυτής, την ίδια την μαρτυρία του κατηγορούμενου, ο οποίος είπε ότι δεν έλαβε άδεια από την παραπονούμενη για να εισέλθει στην αυτή της οικία της. Από την άλλη πλευρά ο συνήγορος του κατηγορούμενου κάλεσε το Δικαστήριο να απορρίψει την μαρτυρία της Μ.Κ.3 ως αναξιόπιστη, επισημαίνοντας στο δικαστήριο τα σημεία των αντιφάσεων της αλλά και τα στοιχεία εκείνα, που σύμφωνα με την υπεράσπιση αποδυναμώνουν τις θέσεις και τους ισχυρισμούς της. ΑΞΙΟΛΟΓΗΣΗ ΜΑΡΤΥΡΙΑΣ: Είχα την ευκαιρία κατά την διάρκεια της ακροαματικής διαδικασίας να παρακολουθήσω με προσοχή όλους τους μάρτυρες που της κατηγορούσας αρχής και τον κατηγορούμενο οι οποίοι κατέθεσαν ενόρκως. Παρακολούθησα τον τρόπο που αυτοί έδιδαν μαρτυρία, τις απαντήσεις που έδιναν, την συμπεριφορά τους στο εδώλιο του μάρτυρα και είμαι σε θέση να αξιολογήσω την μαρτυρία τους και αξιολόγησα αυτή αντιπαραβάλλοντας την επίσης και με σύνολο της μαρτυρίας που προσκομίστηκε, και με επίγνωση της διάκρισης μεταξύ ευρημάτων αξιοπιστίας και βάρους απόδειξης. Παράγοντες που δύναται να ληφθούν υπόψη, χωρίς να είναι εξαντλητικού χαρακτήρα, τους οποίους και έλαβα υπόψη μου κατά την αξιολόγηση της μαρτυρίας είναι η αμεσότητα των απαντήσεων, η σαφήνεια που αυτές περιείχαν, ο τρόπος με τον οποίο δίδονταν οι απαντήσεις από τους μάρτυρες, οι αντιφάσεις που υπήρξαν στις απαντήσεις, τα όσα γνώριζε ο κάθε ένας για τα διαδραματισθέντα κατά τον ουσιώδη χρόνο και περίοδο. Κατά την αξιολόγηση της μαρτυρίας του εκάστοτε μάρτυρα είχα παράλληλα κατά νου την μαρτυρία των υπολοίπων μαρτύρων, ιδιαίτερα την αλληλουχία των λεχθέντων του υπό αξιολόγηση μάρτυρα και των υπολοίπων μαρτύρων. Βρίσκω ότι οι Μ.Κ.1 και Μ.Κ.2 κατέθεσαν ενώπιον του δικαστηρίου με ευθύτητα και απλότητα αναφορικά με τις δικές του ενέργειες και την δική τους ανάμιξη στην διερεύνηση της υπόθεσης. Ο Μ.Κ.1, έλαβε το παράπονο της Δέσποινας Χαραλάμπους στις 4.5.2005 και ώρα 1950, αφού προσήλθε στον Αστυνομικό σταθμό Κελοκεδάρων στην οποία και χορήγησε ιατρικό πιστοποιητικό εξέτασης (Τεκμήριο 2). Επίσης την ίδια ημέρα μεταξύ των ωρών 1950-2020 έλαβε από την Δέσποινα Χαραλάμπους γραπτή κατάθεση. Ακολούθως λόγο της μετάθεσης του παρέδωσε τον φάκελο της υπόθεσης στον σταθμάρχη του Αστυνομικού Σταθμού Κελοκεράρων Λοχ. 3676 Α. Παπαχριστοδούλου για να ορίσει νέο ανακριτή για συνέχιση των εξετάσεων. Ο Μ.Κ.2 ανέλαβε την υπόθεση μετά την μετάθεση του Μ.Κ.1 και στα πλαίσια των εξετάσεων έλαβε γραπτές καταθέσεις από τον Χαράλαμπο Χριστοδούλου και τον Χριστόδουλο Χριστοδούλου σύζυγο και παιδί της παραπονούμενης Δέσποινας Χαραλάμπους οι οποίοι του ανάφεραν ότι, ότι είχαν να που θα το έλεγαν στο Δικαστήριο. Επίσης στις 20.10.2005 πήρε ανακριτική κατάθεση από τον κατηγορούμενο και τον κατηγόρησε γραπτώς. Σε ότι αφορά τις δικές τους ενέργειες οι μάρτυρες αυτοί δεν έχουν αμφισβητηθεί από την υπεράσπιση. Ο Μ.Κ.2 με ευθύ τρόπο απάντησε σε όλες τις ερωτήσεις που του τέθηκαν στην αντεξέταση και ουσιαστικά συμπλήρωσε με αυτή κάποια γεγονότα που αφορούν την ύπαρξη άλλης υπόθεσης μετά από παράπονο του κατηγορούμενου σε σχέση με γεγονότα της ίδιας ημέρας. Ενόψει των πιο πάνω, αλλά και της καλής εντύπωσης που μου άφησαν οι δύο πιο πάνω μάρτυρες αποδέχομαι στην μαρτυρία τους στο σύνολο της. Η Μ.Κ.4 είναι η ιατρός η οποία εξέτασε την παραπονούμενη, και κατάγραψε τα ευρήματα της στο Τεκμήριο 2. Η Μ.Κ.4, ήταν μια ανεξάρτητη μάρτυρας. Η μαρτυρία της ενόψει της καλής εντύπωση που μου δημιούργησε, η γνώμη της και τα συμπεράσματα της γίνονται αποδεκτά από το Δικαστήριο. Να σημειωθεί ότι η μαρτυρία της δεν αμφισβητήθηκε από την υπεράσπιση. Σε ότι αφορά τον χρόνο κατά τον οποίο αυτή εξέτασε την Μ.Κ.3, τον οποίο η Μ.Κ.4 δεν μπορούσε να καθορίσει, εμφανώς και λόγω του χρόνου που παρήλθε, προκύπτει από το Τεκμήριο 2 αλλά και την μαρτυρία του Μ.Κ. 1 (βλέπε Τεκμήριο 1) ότι η εξέταση έγινε είτε στις 4.4.2005 ή μετά της 4.4.2005, αφού ο Μ.Κ.1 ανάφερε ότι η Μ.Κ.3 προσήλθε αρχικά στον Αστυνομικό Σταθμό και αφού υπέβαλε το παράπονο της, τότε της χορήγησε το Τεκμήριο 2, το οποίο σύμφωνα με την Μ.Κ.4 το συμπλήρωσε μετά την εξέταση της παραπονούμενης. Η προσέλευση της παραπονούμενης, σύμφωνα με τον Μ.Κ.1, στον Αστυνομικό Σταθμό Κελοκεδάρων έγινε στις 4.5.2005 και ώρα 1950 όπου της έλαβε κατάθεση μέχρι τις 20:20. Όπως πιο πάνω αναφέρεται ενώπιον του Δικαστηρίου υπάρχουν δύο εκ διαμέτρου διαφορετικές εκδοχές, όσον αφορά τα γεγονότα που διαδραματίστηκαν στην αυλή της οικίας της παραπονούμενης στις 3.5.2005. Από τις δύο εκδοχές που τέθηκαν ενώπιον μου προτιμώ αυτή του κατηγορούμενου σε αντίθεση με αυτή της παραπονούμενης Μ.Κ.3 και εξηγώ του λόγους: Ο κατηγορούμενος μου έκανε πολύ καλή εντύπωση ως μάρτυρας. Με φυσικό και αβίαστο τρόπο προέβη σε αφήγηση των γεγονότων χωρίς σε κανένα στάδιο να κλονιστεί η μαρτυρία του και παρέμεινε μέχρι τέλους σταθερός στην εκδοχή του. Μέρος της εκδοχής του ενισχύεται, και από την παραδοχή της Μ.Κ.3, ότι την δεδομένη στιγμή που αυτός εισήλθε στην αυλή της οικίας της, το όχημα του γιου της ήταν σταθμευμένο πίσω από το όχημα του κατηγορούμενου και ότι για να μετακινηθεί το όχημα του κατηγορούμενου θα έπρεπε πρώτα να μετακινηθεί το όχημα του γιου της. Ο κατηγορούμενος άφησε εξαίρετη εντύπωση στο Δικαστήριο και δεν έχω κανένα ενδοιασμό να δεχτώ την μαρτυρία του. Θα πρέπει επίσης να σημειωθεί ότι ο κατηγορούμενος σε καμία περίπτωση δεν αρνήθηκε ότι εισήλθε στην αυλή της παραπονούμενης χωρίς εκ των προτέρων να εξασφαλίσει την άδεια της. Σε αντίθεση με τις πιο πάνω διαπιστώσεις που αφορούν τον κατηγορούμενο, η παραπονούμενη (Μ.Κ.3) δεν μου έκανε καθόλου καλή εντύπωση. Έχω σχηματίσει την εντύπωση και είμαι βέβαιη ότι αυτή δεν είπε στο Δικαστήριο την αλήθεια. Με τον τρόπο που αυτή μαρτυρούσε, έδωσε έντονα την εντύπωση, ότι προσπαθούσε να δημιουργήσει στο Δικαστήριο εντυπώσεις ενώ παράλληλα έκανε φανερή την διάθεση της απέναντι στον κατηγορούμενο όπου διακατέχετο από έντονα αρνητικά συναισθήματα έναντι του με τον οποίο οι σχέσεις τους φαίνεται να έχουν διαταραχθεί λόγω διαφορών σε σχέση με τις περιουσίες τους. Επίσης υπήρξε τόσο αντιδραστική δηλώνοντας ακόμη και την άρνηση της να συνεχιστεί η αντεξέταση της. Εντύπωση επίσης μου έκανε όταν η μάρτυρας αυτή σε κάποιο σημείο, κατά την διάρκεια της αντεξέτασης, είπε στον δικηγόρο του κατηγορούμενου μην προσπαθείς να με πιάσεις μέσα δεν θα τα καταφέρεις ή κάτι τέτοιο. Αυτή και μόνο η αναφορά της αλλά και όλος τρόπος αντίδρασης της, ήταν εμφανές ότι υπονοούσε ότι είμαι καλή στο ψέμα και όχι ότι τα όσα έλεγε ήταν η αλήθεια. Περαιτέρω επεκτείνετο επί ασχέτων θεμάτων αλλά με τρόπο που έδειχνε τα έντονα αρνητικά συναισθήματα της έναντι του κατηγορούμενου κάθε φορά της διδόταν η ευκαιρία. Γενικά η συμπεριφορά της ήταν εριστική και απότομη και εν πάσει περιπτώσει δεν έδινε την εντύπωση ανθρώπου ειλικρινή και ανθρώπου που έλεγε την αλήθεια. Επίσης, η μαρτυρία της παραπονούμενης (Μ.Κ.3), έρχεται σε αντίθεση με άλλη αξιόπιστη μαρτυρία της κατηγορούσας αρχής, από την οποία και ελέγχεται η αξιοπιστία της, αυτή της ιατρού Μ.Κ.4. Η μαρτυρία της παραπονούμενης (Μ.Κ.3) δεν υποστηρίζεται ούτε από την πραγματική μαρτυρία ούτε από την επιστημονική μαρτυρία. Όπως λέχθηκε στην υπόθεση, Ανδρέας Γεωργίου ν. Αστυνομίας

(1997)2 ΑΑΔ 439, η ιατρική μαρτυρία σε τέτοιες υποθέσεις είναι πολύ ζωτικής σημασίας. Αποτελεί και πραγματική μαρτυρία η οποία συνιστά αξιόπιστο βοήθημα και σταθερό οδηγό για την κρίση της αξιοπιστίας των μαρτύρων (βλ. Σοφοκλή ν. Λεωνίδου

(1993)1 ΑΑΔ 1003, Knell v. Αστυνομίας

(1994)2 ΑΑΔ 51). Σύμφωνα με την μαρτυρία του Μ.Κ.1, η παραπονούμενη προσήλθε στον Αστυνομικό Σταθμό στις 1950, επίσης σύμφωνα με τον Μ.Κ.1, από η ώρα 1950 μέχρι τις 2020 (βλέπε Τεκμήριο 1 και Τεκμήριο 6) έλαβε από την παραπονούμενη κατάθεση. Από τα πιο πάνω συνάγεται καθαρά και προκύπτει μέσα από αυτά, ότι η παραπονούμενη επισκέφθηκε την Μ.Κ.4, τουλάχιστον μετά τις 20:20 της 4ης Μαΐου

Σύμφωνα με την μαρτυρία της Μ.Κ.4, ερωτηθείσα κατά την αντεξέταση της αναφορικά με τον χρόνο πρόκλησης των σωματικών βλαβών που αυτή διαπίστωσε να φέρει κατά την εξέταση η Μ.Κ.3, απόκλεισε αυτές να ήταν κάποιων ημερών, αλλά είπε ότι ήταν εκείνης της ημέρας και μάλιστα είπε ήταν κάποιων ωρών. Οπόταν στην βάση αυτής της μαρτυρίας οι σωματικές βλάβες της παραπονούμενης δεν θα μπορούσε να ήταν της προηγούμενης ημέρας. Θα πρέπει όμως να σημειωθεί ότι ενώπιον μου δεν υπάρχει μαρτυρία για τον ακριβή χρόνο επίσκεψης της Μ.Κ.3 στο Νοσοκομείο και εξέτασης της. Η Μ.Κ.3 αναφέρει στην κατάθεση της (Τεκμήριο 6) ότι από το σπρώξιμο που δέχτηκε από τον κατηγορούμενο και έπεσε, χτύπησε στο αριστερό της το πόδι. Η Μ.Κ.4 διαπίστωσε ότι η κατηγορούμενη έφερε μώλωπα στο δεξί γόνατο και καμία αναφορά δεν κάνει ή εύρημα σε σχέση με το αριστερό πόδι της Μ.Κ.
Ενόψει των πιο πάνω αντιφάσεων που εντόπισα στην μαρτυρία της Μ.Κ.3, καθώς και της γενικής εικόνας που αποκόμισα από αυτήν ενώ έδιδε μαρτυρία ενόρκως, είμαι βέβαιη ότι δεν κατάθεσε την αλήθεια ενώπιον του δικαστηρίου. Συνεπακόλουθα βρίσκω και αποδέχομαι ότι όλα τα κρίσιμα γεγονότα που περιβάλλουν την υπόθεση, είναι σύμφωνα με την εκδοχή του κατηγορούμενου, από τα οποία προκύπτουν τα ακόλουθα: Ο κατηγορούμενος, ο οποίος διαμένει στην Λεμεσό και διατηρεί εξοχική κατοικία απέναντι από το σπίτι της παραπονούμενης στο χωριό Σαλαμιού στη Πάφο, στις 3.5.2005 μετάβηκε μαζί με την οικογένεια του στην πιο πάνω κατοικία για έλεγχο εργασιών που εκτελούνταν σε αυτή. Περί ώρα 16:30 βγήκε μαζί με την οικογένεια του από το σπίτι του με σκοπό να αποχωρήσουν. Αφού ο κατηγορούμενος διαπίστωσε ότι πίσω από το αυτοκίνητο του υπήρχε σταθμευμένο το όχημα του γιου της παραπονούμενης πήγε στο σπίτι της παραπονούμενης για να τους πει να το μετακινήσουν, λόγω του ότι από το σπίτι τους ακουγόταν δυνατή μουσική και αυτοί ήταν σε σημείο που δεν μπορούσε να γίνει αντιληπτός εισήλθε στην αυλή του σπιτιού της παραπονούμενης για να τους φωνάζει και να ζητήσει την μετακίνηση του οχήματος. Στην αυλή εκείνη την στιγμή βρισκόταν η παραπονούμενη, ο σύζυγος της και ο γιος της και όταν ο κατηγορούμενος είπε στον γιό της να πάει να μετακινήσει το όχημα του αλλά αυτός σηκώθηκε και κρατώντας ένα αλουμινένιο σκουπόξυλο στο χέρι με άγριες διαθέσεις κατευθύνθηκε προς το μέρος του φωνάζοντας του. Η παραπονούμενη στην προσπάθεια της να σταματήσει τον γιό της, με τα χέρια της τον κρατούσε από την μέση, αλλά δεν κατάφερε με αποτέλεσμα να πέσει ανάμεσα στα πόδια του και αυτός να την πατήσει. Ο κατηγορούμενος ενώ ο γιος της παραπονούμενης, κατευθύνετο προς αυτόν, εξήλθε από την αυλή της οικίας της παραπονούμενης και τηλεφώνησε στην Αστυνομία. Σε ότι αφορά τα όσα διαδραματίστηκαν ακολούθως, πέραν του γεγονότος ότι δεν αφορούν ουσιώδη γεγονότα της υπόθεσης αυτής, αντιλαμβάνομαι με βάση τα όσα έχουν αναφερθεί και από τον Μ.Κ.2 αλλά και τον κατηγορούμενο, ότι εκκρεμεί άλλη υπόθεση, και ως εκ τούτου σχετικά με αυτά τα γεγονότα δεν θεωρώ ότι θα ήταν ορθό να προβώ σε αναφορές και ευρήματα. Βάρος απόδειξης Στην παρούσα υπόθεση ως ποινική υπόθεση τοιαύτη, το βάρος απόδειξης σωρευτικής συνύπαρξης όλων των συστατικών στοιχείων του αδικήματος το έχει η κατηγορούσα αρχή με υψηλότατο επίπεδο απόδειξης, δηλ. πέραν πάσης λογικής αμφιβολίας όπως έχει αποφασιστεί στην υπόθεση Χαρίτωνος κ.α ν. Δημοκρατίας

(1971)2 C.L.R 40. Αποτελεί νομική αρχή ότι έργο της κατηγορούσας αρχής είναι να αποδείξει, με αποδεκτή μαρτυρία, την ύπαρξη κάθε συστατικού στοιχείου της κατηγορίας, και δεν επιτρέπονται υποθέσεις ως προς την ύπαρξη γεγονότων, όσο εύλογες και εάν αυτές είναι (βλ. Λοίζου ν. Αστυνομίας

(1989)2 Α.Α.Δ. 363, Σωτηριάδης ν. Αστυνομίας

(1991)2 Α.Α.Δ. 482, Γενικός Εισαγγελέας ν. Σπύρος Σπύρου Π.Ε. 7018 και 7093 ημερ. 26.3.20002). Στην υπόθεση Γενικός Εισαγγελέας ν. Ανδρέα Ευριπίδου,

(2002)2 ΑΑΔ 246 επισημάνθηκαν τα εξής: «Οι κατηγορίες θα πρέπει να αποδεικνύονται πέραν πάσης λογικής αμφιβολίας και όσα ερωτηματικά και αν η συμπεριφορά του εφεσίβλητου εγείρει, δεν θα ήταν δυνατόν να καταδικαστεί μετά την απόρριψη της μαρτυρίας της κατηγορούσας αρχής». Το αδίκημα της επίθεσης με πρόκληση πραγματικής σωματικής βλάβης δημιουργείται εφόσον αποδειχθεί ότι κάποιο πρόσωπο ασκεί βία εναντίον κάποιου άλλου προσώπου παράνομα, είτε με πρόθεση είτε απερίσκεπτα και ως αποτέλεσμα προκαλείται πραγματική σωματική βλάβη. Είναι φανερό από τα πιο πάνω, ότι η κατηγορούσα αρχή απέτυχε να αποδείξει την κατηγορία της επίθεσης που προκαλεί πραγματική σωματική βλάβη εναντίον του κατηγορούμενου. Το άρθρο 280 του Ποινικού Κώδικα που αφορά η πρώτη κατηγορία προνοεί τα εξής: «Όποιος εισέρχεται σε περιουσία που είναι στην κατοχή άλλου, με σκοπό διάπραξης ποινικού αδικήματος που τιμωρείται σύμφωνα με τον Κώδικα αυτό ή με οποιοδήποτε άλλο ή με οποιοδήποτε άλλο νόμο που ισχύει στη Δημοκρατία ή με σκοπό εκφοβισμού, εξύβρισης, ή όχλησης του κατόχου τέτοιας περιουσίας ή όποιος αφού εισέλθει νόμιμα σε τέτοια περιουσία, παραμένει σε αυτή παράνομα, με σκοπό εκφοβισμό, εξύβρισης ή όχλησης του κατόχου τέτοιας περιουσίας ή με σκοπό διάπραξης ποινικού αδικήματος που τιμωρείται σύμφωνα με τον Κώδικα ή με οποιοδήποτε άλλο νόμο που ισχύει στη Δημοκρατία, είναι ένοχος πλημμελήματος και υπόκειται σε φυλάκιση δύο χρόνων». Όπως έχει αναφερθεί στην υπόθεση Andrew Elia Lambises v. Police

(1967)2 CLR 142 το άρθρο 280 του Κεφ. 154 καλύπτει ένα ευρύ φάσμα συμπεριφοράς που συνιστά εγκληματική επέμβαση γι΄αυτό θα πρέπει στο κατηγορητήριο να αναφέρεται η συγκεκριμένη συμπεριφορά η οποία αποτελεί το αντικείμενο της κάθε κατηγορίας. Περαιτέρω στην πιο πάνω υπόθεση έγινε αναφορά σε μια απόφαση του Ανακτοσυμβουλίου σε υπόθεση της Κευλάνης που αναφέρεται στην παράγραφο 10488 του Current Law Consolidation 1947-1951. Στην υπόθεση αυτή λέχθηκε ότι όταν ο πραγματικός ή βασικός σκοπός της εισόδου του κατηγορούμενου σε περιουσία είναι για να διαπράξει αδίκημα ή να υβρίσει ή να ενοχλήσει τον κάτοχο και ότι η επίκληση δικαιώματος ήταν μια απλή δικαιολογία για να καλύψει τον πραγματικό λόγο τότε το αδίκημα της εγκληματικής επέμβασης θεωρείται ότι έχει πραγματοποιηθεί (βλ.Sinnasamy Selvanayagam v. R.

(1951)A.D 83, P.C). Από την μελέτη του άρθρου 280 του Κεφ. 154, είναι εμφανές ότι το αδίκημα που αφορά το άρθρο αυτό συντελείται με διάφορους τρόπους που εκτίθενται σε αυτό. Στην παρούσα υπόθεση η Κατηγορούσα Αρχή καθόρισε στις λεπτομέρειες του αδικήματος ως παράνομη την συμπεριφορά του κατηγορούμενου σε ενόχληση. Θα ήθελα να αναφέρω ότι αδίκημα ενόχλησης δεν υπάρχει στον ποινικό κώδικα αλλά ούτε και σε άλλο νομοθέτημα. Ο κατηγορούμενος ουδέποτε αρνήθηκε ότι στις 3.5.2005 περί ώρα 16:30 εισήλθε χωρίς να λάβει εκ των προτέρων άδεια, στην αυλή της οικίας της παραπονούμενης. Παρά ταύτα η μαρτυρία δεν έχει καταδείξει ότι ο σκοπός του κατηγορούμενου όταν εισήλθε στην αυλή της παραπονούμενης, ήταν για να διαπράξει οποιοδήποτε αδίκημα ή ότι ο σκοπός του ήταν να εκφοβίσει, εξυβρίσει, ή να οχλήσει την παραπονούμενη ή άλλο πρόσωπο που βρισκόταν σε αυτή. Ο κατηγορούμενος εισήλθε, και αυτό δεν αμφισβητήθηκε από την κατηγορούσα αρχή, για να ζητήσει όπως ο γιος της παραπονούμενης μετακινήσει το όχημα του, το οποίο εμπόδιζε το δικό του. Στην βάση αυτής της μαρτυρίας, την οποία έχω αποδειχτεί είναι φανερό ότι η κατηγορούσα αρχή απότυχε να αποδείξει και την κατηγορία αυτή αφού δεν υφίστατο οποιοσδήποτε σκοπός τον οποίο το άρθρο 280 καθορίζει. Σαν αποτέλεσμα των πιο πάνω ο κατηγορούμενος αθωώνεται τόσο στην πρώτη όσο και στην δεύτερη κατηγορία. Τα έξοδα εκ 300 ευρώ να καταβληθούν από την Δημοκρατία. (Υπ.)......... Κ. Κουνίδου, Ε.Δ Πιστό Αντίγραφο Πρωτοκολλητής cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο

🔗 Στην επίσημη πηγή

Επεξήγηση AI βάσει του επίσημου κειμένου του νόμου. Ενδεικτική, δεν υποκαθιστά νομική συμβουλή.