Επάρχου Πάφου ν. Στέλλας Περικλή Γλυκή, Αρ. Υπόθεσης: 252/06, 3.12.2008 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDPAF:2008:B64 ΣΤΟ ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΠΑΦΟΥ ΕΝΩΠΙΟΝ: Μ. Λάρμου- Παπαδήμα, Ε. Δ. Αρ. Υπόθεσης: 252/06 Μεταξύ: Επάρχου Πάφου Κατηγορούσας Αρχής εναντίον Στέλλας Περικλή Γλυκή Κατηγορούμενης ------------------------------ Ημερομηνία: 3.12.2008 Εμφανίσεις: Για τη Κατηγορούσα Αρχή: κα. Κ. Χ' Χαραλάμπους Για Κατηγορούμενη׃ κα Χ. Μίτλεττον ( κ. Χ. Καλογήρου, για να ακούσει απόφαση) Κατηγορούμενη : παρούσα ------------------------------ ΑΠΟΦΑΣΗ Η κατηγορούμενη βρέθηκε ένοχη κατόπιν δικής της παραδοχής στις κατηγορίες που αντιμετωπίζει. Πρόκειται για δύο κατηγορίες που αφορούν την ανέγερση οικοδομής χωρίς άδεια (1η Κατ.) και τη κατοχή και/ή χρήση οικοδομής χωρίς πιστοποιητικό έγκρισης ( 2η Κατ.). Σύμφωνα με τις λεπτομέρειες των αδικημάτων όπως εκτίθενται στο κατηγορητήριο, η κατηγορούμενη απο το Μάρτιο του 2005 και μέχρι σήμερα στη Γιόλου της επαρχίας Πάφου, παράνομα προέβηκε σε ανέγερση και/ή ανέχθηκε και/ή επέτρεψε την ανέγερση οικοδομής ( κατοικίας), στο τεμάχιο με αρ. 342 του φ/σχ. 35/52 στη τοποθεσία Σάκκος του χωριού Γιόλου, κατά παράβαση των εγκριθέντων σχεδίων και όρων της εκδοθείσας άδειας οικοδομής, δηλαδή δεν επένδυσε την εξωτερική τοιχοποιία με πέτρα και δεν συμμορφώθηκε με τη δημιουργία περίφραξης με μεταλλικό πλέγμα, ενώ κατέχει την οικοδομή αυτή μαζί με την οικογένεια της χωρίς να έχει εξασφαλίσει πιστοποιητικό έγκρισης. Εκθέτοντας τα γεγονότα, η ευπαίδευτη συνήγορος της κατηγορούσας αρχής, περιορίσθηκε να αναφέρει οτι αυτά είναι όπως εκτίθενται στο κατηγορητήριο και ότι η κατηγορούμενη είναι λευκού ποινικού μητρώου. Ζήτησε δε την έκδοση διατάγματος κατεδάφισης της οικοδομής. Η ευπαίδευτη συνήγορος της κατηγορούμενης αγορεύοντας για σκοπούς μετριασμού της ποινής, εξέφρασε την απολογία της πελάτιδας της και εξέθεσε τα γεγονότα που οδήγησαν στην παράβαση των όρων της εκδοθείσας άδειας οικοδομής και τη διάπραξη των αδικημάτων. Ανάφερε ό, τι ο λόγος που η κατηγορούμενη δεν επένδυσε με πέτρα τους εξωτερικούς τοίχους του σπιτιού κατά παράβαση της εγκριθείσας άδειας οικοδομής, ήταν γιατί αυτό ήταν τεχνικά ανεφάρμοστο. Και αυτό οφειλόταν στο ότι η ξύλινη, εξωτερική επιφάνεια του σπιτιού, δεν είναι επίπεδη αλλά καμπυλωτή και για το λόγο αυτό η πέτρα η οποία θα έπρεπε να τοποθετηθεί, δεν θα ήταν δυνατό να εφάπτεται σε αυτή, ενώ περαιτέρω η τοποθέτηση της, θα είχε ως αποτέλεσμα να μην «αναπνέει» το ξύλο. Σύμφωνα με τη κα Μίτλεττον, η θέση αυτή, επιβεβαιώνεται και γίνεται παραδεκτή απο την ίδια την πολεοδομική αρχή Πάφου, η οποία σε επιστολή της, ημερ. 26/10/06 πρός το Γενικό Διευθυντή του Υπουργείου Εσωτερικών, αναφέρει ότι η επικάλυψη της επιφάνειας του ξύλου με πέτρα της περιοχής, τεχνικά δεν μπορεί να επιτευχθεί, για λόγους συντήρησης των ξύλινων στρογγυλών κορμών. Εν πάση περιπτώσει η κατηγορούμενη στην προσπάθεια της να συμμορφωθεί με τον όρο αυτό, αποτάθηκε σε ειδικούς στη Φιλλανδία, οι οποίοι της είπαν ότι θα ήταν πιο ασφαλές απο οικοδομική άποψη να κτίσει νέο σπίτι, παρά να επενδύσει το υφιστάμενο με πέτρα. Σε σχέση δε με την παράλειψη της πελάτιδας της να δημιουργήσει περίφραξη με μεταλλικό πλέγμα, προέβαλε ότι τούτο οφειλόταν στη καθυστέρηση καθορισμού των συνόρων του τεμαχίου της, κάτι το οποίο έγινε πρίν απο μερικούς μόνο μήνες. Παρέπεμψε δε και στον όρο 14 της γνωστοποίησης χορήγησης πολεοδομικής άδειας, ημερ.31/10/03 η οποία και παρουσιάσθηκε στο Δικαστήριο και στην οποία αναφέρεται ότι τα σύνορα του τεμαχίου, είναι αυτά που θα προέκυπταν μετά την παραχώρηση γής. Εισηγήθηκε δε, ότι για την παράβαση του συγκεκεριμένου όρου, έχει εφαρμογή, η αρχή της αδυναμίας συμμόρφωσης, αφού σύμφωνα με την εισήγηση της, η κατηγορούμενη ήταν αδύνατο να συμμορφωθεί με τον όρο που επεβλήθηκε και παρέπεμψε το Δικαστήριο σε νομολογία. Ανάφερε τελειώνοντας ό, τι η διάπραξη του αδικήματος της 2ης κατηγορίας, ήταν αποτέλεσμα της μη συμμόρφωσης της κατηγορούμενης με τους όρους της εκδοθείσας άδειας οικοδομής. Σε σχέση με το αίτημα της κατηγορούσας αρχής για έκδοση διατάγματος κατεδάφισης, εισηγήθηκε ότι αυτό δεν θα πρέπει να εκδοθεί αφού τυχόν έκδοση του, θα συνιστούσε υπέρμετρη και δυσανάλογη τιμωρία της κατηγορούμενης σε σχέση με τη φύση και έκταση της παράβασης των όρων που έχουν τεθεί. Το άρθρο 20 του Περί Ρυθμίσεως Οδών και Οικοδομών Νόμου, Κεφ.96, όπως έχει τροποποιηθεί και συγκεκριμένα το εδάφιο 3(α) προνοεί τα ακόλουθα׃ « 3. Επιπρόσθετα με οποιαδήποτε άλλη ποινή που καθορίζεται απο το άρθρο αυτό, το Δικαστήριο, ενώπιον του οποίου καταδικάζεται πρόσωπο για οποιοδήποτε ποινικό αδίκημα δυνάμει του εδαφίου
(1)δύναται να διατάξει. α. όπως η οικοδομή ή οποιοδήποτε τμήμα αυτής, ανάλογα με την περίπτωση, σε σχέση με την οποία το ποινικό αδίκημα διαπράχθηκε να κατεδαφιστεί ή να μετακινηθεί εντός τέτοιου χρόνου ως ήθελε καθοριστεί σε τέτοιο διάταγμα αλλά σε καμία περίπτωση δεν υπερβαίνει τους δύο μήνες, εκτός αν στο μεταξύ ληφθεί άδεια σε σχέση με αυτή απο την αρμόδια αρχή». Η ανάγκη για συμμόρφωση των πολιτών με τον Περί Ρυθμίσεως Οδών και Οικοδομών Νόμο με βάση τον οποίο εκδίδονται άδειες οικοδομής και τίθενται οι αναγκαίοι όροι, βοηθά στην οικοδόμηση και δημιουργία ισσοροπημένων και τεχνικά ελεγχόμενων πόλεων και οικοδομών. Σύμφωνα με το άρθρο 20 του Νόμου, το Δικαστήριο έχει διακριτική εξουσία να εκδώσει διάταγμα κατεδάφισης. Η εξουσία αυτή του Δικαστηρίου έχει επεξηγηθεί και ερμηνευθεί σε σωρεία αποφάσεων του Ανωτάτου Δικαστηρίου (βλ. Neratzia Hotel Appartments Ltd v. Christophorou & Avraam ( Caterina Services) Ltd κ.α.
(2004)2 ΑΑΔ 234). Στην υπόθεση Municipality of Larnaca v. Madella
(1982)2 AAΔ 177, τονίζεται ότι το Δικαστήριο εξασκώντας τη διακριτική του εξουσία πρέπει να καθοδηγείται απο την αρχή ότι αυτή θα πρέπει να ασκείται με τέτοιο τρόπο έτσι ώστε να μη ματαιώνεται και να εξουδετερώνεται ο σκοπός του νόμου. Στην ίδια υπόθεση τονίζεται ότι η μη έκδοση διατάγματος δεν πρέπει να ισοδυναμεί με έγκριση της παρανομίας και συνέχιση της, ώστε κάποιος που αδικοπραγεί να αισθάνεται ότι μπορεί να διαπράττει τέτοια αδικήματα και ότι μπορεί να απολαμβάνει τους καρπούς της παρανομίας του ( βλ. επίσης Φωτίου κ.α. v. Δήμος Πάφου
(1991)2 ΑΑΔ 297). Στην υπόθεση Γεωργίας Σ. Πυριλλή v. Σολωμού Πυριλλή,
(2004)2 ΑΑΔ 607, το Ανώτατο Δικαστήριο επικύρωσε την απόφαση του πρωτόδικου Δικαστηρίου με την οποία αρνήθηκε να εκδώσει διάταγμα κατεδάφισης. Η άρνηση αυτή του Δικαστηρίου βασίσθηκε στους ακόλουθους δύο λόγους, όπως αναφέρονται στην απόφαση. « Το Δικαστήριο έκρινε πως στην έκδοση διατάγματος είχε λόγο και η εταιρεία ως συνιδιοκτήτρια γιατί το αποτέλεσμα της έκδοσης τέτοιου διατάγματος ασφαλώς θα επηρέαζε τα δικαιώματα της. Ο άλλος λόγος για τον οποίο το πρωτόδικο Δικαστήριο έκρινε πως δεν έπρεπε να εκδοθεί διάταγμα κατεδάφισης ήταν η φύση των όρων της άδειας οικοδομής. Συγκεκεριμένα, δεν έγινε υπόγειος χώρος στάθμευσης όπως προβλεπόταν στους όρους της άδειας, ενώ αντί τεσσάρων καταστημάτων στο ισόγειο ένα ενιαίο μεγάλο». Στην υπόθεση Συνεργατικό Ταμιευτήριο Λεμεσού Λτδ v. Δήμου Λεμεσού, 1994
(2)ΑΑΔ 145, λέχθηκαν μεταξύ άλλων τα ακόλουθα׃ « Σε περιπτώσεις έκδοσης διαταγμάτων κατεδάφισης, όπου υπάρχει άδεια οικοδομής, για παράβαση των όρων της, σύμφωνα με τη σχετική νομολογία, το Δικαστήριο προτού εκδώσει διάταγμα κατεδάφισης πρέπει να εξετάσει κατά πόσο η παρέκκλιση απο τους όρους της άδειας αφορά ασήμαντες μικροπαραβάσεις ή ουσιαστικές αποκκλίσεις». Στην υπόθεση δε, Α/φοι Λαμπριανίδη v. Συμβουλίου Βελτιώσεως Γερίου,1989
(2)ΑΑΔ 390, αποφασίσθηκαν τα ακόλουθα׃ «
(1)Σε κράτος δικαίου ο νόμος δεν είναι μόνο η υπέρτατη αρχή, αλλά και η μόνη πηγή αποκτήσεως δικαιωμάτων. Προσδοκία ότι η παρανομία θα γίνει ανεκτή δεν αποτελεί δικαιολογία για τη μη έκδοση διατάγματος κατεδαφίσεως οικοδομής, που κτίσθηκε κατά παράβαση των όρων άδειας για την ανέγερση της. Το ίδιο ισχύει και για την σύσταση του Τμήματος Πολεοδομίας και Οικήσεως για έκδοση καλυπτικής άδειας, αν η σύσταση αυτή δεν έχει γίνει δεκτή απο την αρμόδια αρχή.
(2)Σε περίπτωση ανεγέρσεως οικοδομής, κατά παράβαση όρων αδείας η έκδοση διατάγματος κατεδαφίσεως μπορεί να αποφευχθεί μόνον όταν η παρέκκλιση είναι σε τέτοιο βαθμό ασήμαντη, ώστε η κατεδάφιση του συνόλου της οικοδομής θα αποτελούσε δυσανάλογη τιμωρία. Ακόμα και σε περίπτωση ασήμαντης παρέκκλισης δικαιολογείται η έκδοση διατάγματος κατεδαφίσεως του μέρους που συνιστά την παράβαση, αν αυτό μπορεί να διαχωρισθεί απο το υπόλοιπο». Η παρούσα υπόθεση, θα πρέπει βέβαια να κριθεί με βάση τα γεγονότα που την περιβάλλουν. Όπως προκύπτει απο τα γεγονότα που έχουν τεθεί ενώπιον του Δικαστηρίου, εκδόθηκε πρός όφελος της κατηγορούμενης η άδεια οικοδομής με αρ. 44771 για ανέγερση ξύλινης κατοικίας και περίφραξης σύμφωνα με τους όρους που τέθηκαν με την πολεοδομική άδεια ΠΑΦ/060002003. Δύο απο τους όρους αυτούς, ήταν ότι, η κατηγορούμενη όφειλε να επενδύσει με πέτρα τις ξύλινες εξωτερικές επιφάνειες του σπιτιού που ανήγειρε, καθώς επίσης και να το περιφράξει. Αυτοί είναι και οι όροι τους οποίους τελικά δεν εκπλήρωσε. Σε σχέση με την παράβαση που αφορά την επένδυση των τοίχων με πέτρα και σύμφωνα με τα όσα ανάφερε η ευπαίδευτη συνήγορος της κατηγορούμενης, αυτό ήταν τεχνικά δύσκολο και θα επηρέαζε τη δυνατότητα συντήρησης της ξύλινης κατασκευής. Τούτο επιβεβαιώνεται και απο την επιστολή της πολεοδομικής αρχής Πάφου, ημερ. 26/10/06 πρός το Γενικό Διευθυντή του Υπουργείου Εσωτερικών, όπου αναγράφεται η θέση ότι η επικάλυψη της επιφάνειας του ξύλου με πέτρα της περιοχής, δεν μπορεί να επιτευχθεί, για τεχνικούς λόγους που σχετίζονται με τη συντήρηση των ξύλινων στρογγυλών κορμών. Σε σχέση δε με την παράβαση του όρου που τέθηκε για την περίφραξη του τεμαχίου, παρέπεμψε η ευπαίδευτη συνήγορος της κατηγορούμενης το Δικαστήριο στην υπόθεση Χαράλαμπος Μακρίδης v. Cyber Group Ltd, 2005
(2)ΑΑΔ 57, όπου γίνεται αναφορά στην αρχή της αδυναμίας συμμόρφωσης και εισηγήθηκε ότι αυτή βρίσκει εφαρμογή στην παρούσα περίπτωση. Αναφέρονται σε αυτή τα ακόλουθα σε σχέση με το ζήτημα׃ « Η υπεράσπιση αυτή, γνωστή ως impossibility (Lex non cogit ad impossibilia) συζητιέται στο σύγραμμα Criminal Law-The General Part, 2nd ed. του Glanville Williams σελ. 746-748. Συνοπτικά κατά το συγραφέα, αναγνωρίζεται ως γενική αρχή της ποινικής δικαιοσύνης πως, όπου ο νόμος επιβάλλει υποχρεωτικά κάποια πράξη, η μη συμμόρφωση με αυτή δικαιολογείται όπου τέτοια συμμόρφωση είναι φυσικώς αδύνατη. Απο το συγραφέα υιοθετείται η ίδια αρχή αναφορικά με αδικήματα παράλειψης. Εκφράζεται η θέση πως, αδυναμία στη μη εκτέλεση θετικής υποχρέωσης δικαιολογείται όπου είναι εξ' αντικειμένου και εκ των πραγμάτων φυσικά αδύνατο να εκτελεστεί η υποχρέωση, η δε αδυναμία δεν δημιουργήθηκε απο τον κατηγορούμενο. ( Text book on Criminal Law, 2η έκδοση 1983 σελ.618-619).» Όπως προκύπτει απο τον όρο 14 της γνωστοποίησης χορήγησης πολεοδομικής άδειας, ημερ.31/10/03 η οποία και παρουσιάσθηκε στο Δικαστήριο, τα σύνορα του τεμαχίου, είναι αυτά που θα προέκυπταν μετά την παραχώρηση γής. Ο καθορισμός των συνόρων αυτών έγινε σύμφωνα με την υπεράσπιση πρίν απο μερικούς μήνες. Προκύπτει δηλαδή ότι η κατηγορούμενη, είχε την ευκαιρεία και το χρονικό περιθώριο, έστω και μετά το καθορισμό των συνόρων του τεμαχίου της, που έγινε πρίν απο μερικούς μήνες να συμμορφωθεί με τον όρο αυτό και να περιφράξει το τεμάχιο της στα σύνορα που είχαν πλέον διασαφηνισθεί, πράγμα όμως το οποίο παρέλειψε. Απο τη στιγμή που η κατηγορούμενη είχε το χρόνο να συμμορφωθεί με τον τεθέντα όρο, έστω και σε αυτό το χρονικό στάδιο, αλλά δεν το έπραξε, θεωρώ ότι η εξέταση του ζητήματος, αν δηλαδή η αρχή είχε ή όχι εφαρμογή σε προγενέστερο χρόνο, θα εμπεριείχε μόνο θεωρητικό χαρακτήρα, γι' αυτό και δεν θα το εξετάσω. Το Δικαστήριο τέλος θα πρέπει να εξετάσει κατά πόσο ενδείκνυται ή όχι η έκδοση του αιτούμενου διατάγματος κατεδάφισης. Όπως έχει προκύψει απο τα γεγονότα, η κατηγορούμενη ανήγειρε την οικοδομή για την οποία προηγουμένως είχε εξασφαλίσει την απαιτούμενη απο το Νόμο άδεια οικοδομής. Παρέλειψε όμως να τηρήσει δύο απο τους όρους που τέθηκαν και οι οποίοι πιο πάνω αναφέρονται. Κρίνεται ότι οι παραλείψεις της κατηγορούμενης να συμμορφωθεί με τους όρους αυτούς, παραλείψεις για τις οποίες θα πρέπει να λεχθεί έχουν εκτεθεί ελαφρυντικοί παράγοντες, αφού η εφαρμογή του πρώτου είναι τεχνικά ανεπιθύμητη ενώ του δεύτερου, μέχρι και πρίν απο μερικούς μήνες δεν μπορούσε να εκπληρωθεί εφόσον τα σύνορα του τεμαχίου της δεν είχαν μέχρι τότε καθοριστεί, ότι η παράλειψη της κατηγορούμενης να τους τηρήσει δεν αλοιώνει την οικοδόμηση της κατοικίας, ούτε τέθηκε να επηρεάζει την ασφάλεια της, κρίνεται ότι η παράβαση των όρων αυτών, δεν είναι τέτοιας φύσης που να δικαιολογούν την έκδοση διατάγματος κατεδάφισης. Η παρέκκλιση απο τους επιβληθέντες όρους δεν είναι τέτοιας φύσης που να δικαιολογείται η έκδοση του. Η έκδοση τέτοιου διάταγματος, με το οποίο θα διαταζόταν η κατεδάφιση του συνόλου της οικοδομής, θα αποτελούσε δυσανάλογη και υπέρμετρη τιμωρία πρός το πρόσωπο της κατηγορούμενης. Δεν υπάρχει επίσης περιθώριο στην παρούσα περίπτωση για έκδοση διατάγματος για κατεδάφιση μέρους της οικοδομής, αφού η παράβαση των όρων δεν συνίσταται σε κατασκευές κατά παράβαση της εκδοθείσας άδειας αλλά μόνο σε παραλείψεις τήρησης των όρων αυτών. Για τους πιο πάνω λόγους κρίνεται ότι η έκδοση του αιτούμενου διατάγματος κατεδάφισης δεν είναι δίκαιη και γι' αυτό το αιτούμενο διάταγμα δεν θα εκδοθεί. Λαμβάνοντας υπόψη τα γεγονότα όπως τέθηκαν ενώπιον του Δικαστηρίου, τις ιδιαίτερες περιστάσεις που περιβάλλουν την υπόθεση, ότι η επένδυση του εξωτερικού τοίχου με πέτρα δεν ενδείκνυται τεχνικά, ότι ο καθορισμός των συνόρων του τεμαχίου έγινε πρίν απο μερικούς μόνο μήνες, το λευκό ποινικό μητρώο της κατηγορούμενης, τις προσωπικές της συνθήκες και ότι η διάπραξη του αδικήματος της 2ης κατηγορίας αποτελεί επακόλουθο του αδικήματος της 1ης κατηγορίας, επιβάλλω στη κατηγορούμενη πρόστιμο 300.00 Ευρώ στη 1η κατηγορία και πρόστιμο 300.00 Ευρώ στη 2η κατηγορία. (Υπ.) ............. Μ. Λάρμου Παπαδήμα, Ε. Δ. Πιστό αντίγραφο Πρωτοκολλητής. cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο