Αστυνομικός Διευθυντής Λευκωσίας ν. Αjami Abbas Moussa, Αρ. Υπόθεσης: 21146/09, 22.6.2009

(2)και

(3), 19 και 20Α του περί Μηχανοκινήτων Οχημάτων και Τροχαίας Κινήσεως Νόμου Ν.86/72, και όπως τον έχουν τροποποιήσει οι Νόμοι 72/85, Ν.166/87και 80(Ι)/00 και του Περί Μέτρων και Σταθμών Νόμου 19/74 και 48/85 και της ΚΔΠ 257/86. Η Κατηγορούσα Αρχή για να αποδείξει την υπόθεση της κάλεσε ένα μάρτυρα, τον αστυφ. 2318 Ανδρέα Κατσιάμη. Μετά την ενδιάμεση απόφαση του Δικαστηρίου για απόδειξη εκ πρώτης όψεως υπόθεσης εναντίον του Κατηγορούμενου, σύμφωνα με το άρθρο 74

(1)(γ) του Περί Ποινικής Δικονομίας Νόμου, Κεφ. 155 και αφού του εξηγήθηκαν τα δικαιώματα του, αυτός επέλεξε να προβεί σε ανώμοτη δήλωση και δήλωσε ότι είναι αθώος. Το περιεχόμενο της μαρτυρίας τoυ μάρτυρα κατηγορίας βρίσκεται καταχωρημένο στα πρακτικά και έχει μελετηθεί και λαμβάνεται υπόψη στο σύνολο της. Δεν θα παραθέσω στο σημείο αυτό περίληψη της μαρτυρίας, αλλά θα το κάνω εκεί όπου και στο βαθμό που είναι αναγκαίο για σκοπούς αξιολόγησης. Στην δήλωση του ο Κατηγορούμενος ανέφερε: «Την συγκεκριμένη ημέρα δεν οδηγούσα το όχημα με αριθμούς εγγραφής KVW

1. Το αυτοκίνητο αυτό ανήκει στην εταιρεία μας και επιτρέπεται σε πολλά άτομα να το οδηγούν. Υπάρχει ασφάλεια να το οδηγούν. Αντίγραφα κάποιων εγγράφων υπάρχουν, απόμειναν στο αυτοκίνητο. Στις 6.8.2009 ήμουν στην Πόλη Χρυσοχούς στο ξενοδοχείο «Χρυσοδώνης» και δεν ευρισκόμουν στον αυτοκινητόδρομο Πάφου - Λεμεσού. Είμαι αθώος στη κατηγορία» Στην αγόρευση της η συνήγορος της Κατηγορούσα Αρχής εισηγήθηκε ότι έχει αποδειχθεί στον επιβαλλόμενο μέτρο και βαθμό από την ενώπιον του Δικαστηρίου τεθείσα μαρτυρία η ενοχή του Κατηγορουμένου πέραν πάσης λογικής αμφιβολίας. H μόνη μαρτυρία είναι εισήγηση της συνηγόρου της Κατηγορούσας Αρχής, που είναι ενώπιον του Δικαστηρίου είναι του Μ.Κ.
2. Η μαρτυρία του Μ.Κ.1 είναι αξιόπιστη καθ΄ότι οι όποιες υποβολές έγιναν κατά την διάρκεια της αντεξέτασης από την συνήγορο υπεράσπισης παρέμειναν παντελώς ατεκμηρίωτες αφού δεν προσεκομίσθηκε καμία μαρτυρία για να τις αποδείξει. Η δε ανώμοτη δήλωση από τον Κατηγορούμενο, είναι εισήγηση της συνηγόρου της Κατηγορούσας Αρχής ότι έχει μόνο πειστικό και όχι αποδεικτικό χαρακτήρα. Συνακόλουθα η Κατηγορούσα Αρχή απέδειξε, είναι η θέση της Συνηγόρου, πέραν πάσης λογικής αμφιβολίας την ενοχή του Κατηγορουμένου και γι' αυτό θα πρέπει να κριθεί ένοχος. Στην Αγόρευση της η Συνήγορος του Κατηγορουμένου εισηγήθηκε αυτός πρέπει να αθωωθεί αφού η Κατηγορούσα Αρχή απέτυχε να αποδείξει πέραν πάσης λογικής αμφιβολίας την ενοχή του. Τούτο διότι ο Μ.Κ.1 στην μαρτυρία του υπέπεσε σε αντιφάσεις. Συγκεκριμένα επεσήμανε τις εξής κατά την θέση της αντιφάσεις: Στην κυρίως εξέταση ο Μ.Κ.1 είπε ότι επέστησε την προσοχή στον νόμο του Κατηγορούμενου ενώ στην αντεξέταση του είπε ότι δεν του την επέστησε. · Ενώ μετά από σχετική ερώτηση στην αντεξέταση του είπε ότι δεν θυμόταν τι είχε πεί 15 λεπτά προτού δώσει μαρτυρία, θυμόταν πολύ καλά και με σθένος τι ακριβώς έγινε και πως κατήγγειλε τον Κατηγορούμενο. · Επίσης τα όσα ανέφερε στο Δικαστήριο παραδέχτηκε ότι προέρχοντο από τα όσα είχε καταγραμμένα στο έντυπο καταγγελίας που έχει στα χέρια της η Αστυνομία και γι αυτό αρχικά στην κυρίως εξέταση του έκανε λάθος στον αριθμό του οχήματος που οδηγούσε ο Κατηγορούμενος. · Ενώ ανέφερε ότι το πρόσωπο που κατηγόρησε ήταν βέβαιος πως επρόκειτο για τον Κατηγορούμενο διότι από τις φωτογραφίες στο διαβατήριο που του επέδειξε την ημέρα της καταγγελίας αυτός έμοιαζε στην φωτογραφία, στην συνέχεια είπε ότι αναγνωρίζει τον οδηγό που κατήγγειλε σαν το πρόσωπο που ευρισκόταν στο εδώλιο του κατηγορούμενου δείχνοντας τον Κατηγορούμενο. Είναι τελική εισήγηση της συνηγόρου του Κατηγορούμενου ότι ο Μ.Κ.1 δεν είπε την αλήθεια και ότι το πρόσωπο που κατήγγειλε ήταν κάποιος που πιθανό να έμοιαζε στον Κατηγορούμενο. Η μαρτυρία του Μ.Κ.1 ήταν ότι αναγράφεται στο έντυπο καταγγελιών της αστυνομίας και αφού περιέπεσε και στις αντιφάσεις που επεσήμανε, η μαρτυρία του θα πρέπει να κριθεί αναξιόπιστη. Τούτο συνακόλουθα θα πρέπει να οδηγήσει στην αθώωση του Κατηγορούμενου αφού δεν απέδειξε η Κατηγορούσα Αρχή ότι αυτός ήταν το πρόσωπο που οδηγούσε κατά τον επίδικο χρόνο και τόπο το αυτοκίνητο με αριθμούς εγγραφής KVW
3. Θα πρέπει να επισημάνω προτού προχωρήσω στην αξιολόγηση της μαρτυρίας ότι η υπεράσπιση στηρίχτηκε αποκλειστικά στο κατά πόσο ο Κατηγορούμενος κατά τον επίδικο χρόνο και τόπο ήταν το πρόσωπο που οδηγούσε το μηχανοκίνητο όχημα που ο Μ.Κ.1 εντόπισε να οδηγείται με ταχύτητα πέραν του καθορισθέντος ορίου σε οδό. Ούτε το καθορισθέν όριο ούτε το ύψος της ταχύτητας που κατέγραψε η συσκευή ταχυμέτρου που χρησιμοποίησε ο Μ.Κ.1 αμφισβητήθηκαν κατά την διάρκεια της αντεξέτασης. Επίσης δεν αμφισβητήθηκε ότι το συγκεκριμένο όχημα οδηγείτο εντός οδού και ότι στην συγκεκριμένη οδό υπήρχαν οι σχετικές πινακίδες σήμανσης στις οποίες αναγράφετο το καθορισθέν υπό της αρμοδίας αρχής όριο ταχύτητας. Συνακόλουθα είναι πασιφανές ότι το μόνο ζήτημα το οποίο η υπεράσπιση προώθησε είναι μόνο αυτό της αναγνώρισης του Κατηγορουμένου από τον Μ.Κ.1 σαν τον οδηγό του αυτοκινήτου. Ακόμη επισημαίνω ότι η συνήγορος υπεράσπισης έκανε αναφορά σε έντυπο καταγγελιών της αστυνομίας από το οποίο διάβαζε ο Μ.Κ.1, πλήν όμως δεν κατατέθηκε τέτοιο τεκμήριο ενώπιον μου. Συνακόλουθα οι οποιεσδήποτε εισηγήσεις της για τα συγκεκριμένο ζήτημα δεν μπορούν να γίνουν αποδεκτές αφού δεν υπάρχει τίποτα που να τις υποστηρίζει στην από την ενώπιον μου μαρτυρία. ΑΞΙΟΛΟΓΗΣΗ ΜΑΡΤΥΡΙΑΣ Ο Αστυφύλακας 2318, Ανδρέας Κατσιάμης, μου έκανε καλή εντύπωση ως μάρτυρας, καθότι κρίνω πως με τον τρόπο που έδωσε μαρτυρία έδειξε να έχει απόλυτο σεβασμό στην αλήθεια αφενός και αφετέρου είχε τις εξ' αντικειμένου δυνατότητες να συλλάβει με τις αισθήσεις του όσα αναβίωσε με την μαρτυρία του. Έδωσε μία απόλυτα φυσική μαρτυρία η οποία δεν κλονίστηκε από την μακρά αντεξέταση στην οποία υπεβλήθη από την ευπαίδευτο συνήγορο για τον Κατηγορούμενο. Σε σχέση με τις επισημάνσεις της συνηγόρου υπεράσπισης στην μαρτυρία του Μ.Κ.1 και τις εισηγήσεις της περί αντιφάσεων, με μία προσεκτική μελέτη δεν έχω διαπιστώσει ότι τα όσα ανέφερε υποστηρίζονται από την μαρτυρία. Ο Μ.Κ.1 αναφορικά με το κατ΄αρχάς λάθος που έκανε στον αριθμό του αυτοκινήτου που ανέκοψε κατά τον επίδικο χρόνο, αυτό το οποίο είπε δεν είναι ότι διάβαζε από το έντυπο της καταγγελίας της αστυνομίας αλλά από την κλήση μάρτυρος και γι αυτό ζήτησε να φρεσκάρει την μνήμη του. Αμέσως δε μετά που είδε τον φάκελο της υπόθεσης διόρθωσε και το λάθος στο αριθμό εγγραφής. Για το ότι δεν θυμόταν τι είχε πεί 15 λεπτά πρίν να δώσει μαρτυρία στο Δικαστήριο, αυτό με την επεξήγηση που έδωσε και ότι η όποια συζήτηση έγινε με την ίδια την συνήγορο του Κατηγορούμενου σε μία παράτυπη με τον πιο επιεική τρόπο χαρακτηριζόμενη συζήτηση με μάρτυρα κατηγορίας από συνήγορο υπεράσπισης, δεν μπορεί να επηρεάσει την καλή εικόνα του μάρτυρα σε σχέση με την αξιοπιστία του. Το μόνο σημείο στο οποίο ο Μ.Κ.1 περιέπεσε σε αντίφαση είναι στο ότι στην κυρίως εξέταση του είπε πως επέστησε την προσοχή του Κατηγορούμενου στον νόμο ενώ στην αντεξέταση του πως τον πληροφόρησε ότι θα καταγγελθεί. Ακόμη όμως και αυτή η αντίφαση δεν είναι πλήρης και κάθετη με τις δύο απαντήσεις του διότι στην κυρίως εξέταση του ο Μ.Κ.1 ανέφερε ότι πρώτα τον πληροφόρησε οτι θα καταγγελθεί και μετά του επέστησε την προσοχή του στο νόμο. Συνακόλουθα κι έχοντας υπόψη ότι δεν υπήρξε καμία δήλωση στην απάντηση του οδηγού ενοχοποιητικής φύσεως, η απάντηση του ήταν «Τίποτα», κρίνω ότι η αναφορά στην αντεξέταση του Μ.Κ1 ότι δεν του επέστησε την προσοχή στον νόμο δεν επηρεάζει την αξιοπιστία του. Άλλωστε δεν αμφισβητήθηκε ότι το πρόσωπο που κατήγγειλε έδωσε την πιο πάνω απάντηση και παρέλαβε και το έντυπο εξώδικης καταγγελίας. Σε σχέση δε με τις φωτογραφίες που είδε στο διαβατήριο και στο ειδικό έντυπο αλλοδαπού ήταν σαφής και κατηγορηματικός ότι ήταν τα πρωτότυπα και από αυτές το πρόσωπο που οδηγούσε ανταποκρινόταν πλήρως στις εν λόγω φωτογραφίες. Σημειώνω ότι, η υπόθεση της Κατηγορούσας Αρχής στηρίζεται και έχει υποχρέωση να αποδείξει, ότι ο Κατηγορούμενος ήταν ο οδηγός του αυτοκινήτου με αριθμούς εγγραφής KVW 647, που κατά τον επίδικο χρόνο ανέκοψε ο Μ.Κ.1 όταν διαπίστωσε την διάπραξη του αδικήματος που εκτίθεται στην κατηγορία επί του κατηγορητηρίου και συνακόλουθα στην αναγνώριση του Κατηγορουμένου ως τον οδηγό. Καθίσταται αναγκαία, συνεπώς, η εξέταση της ποιότητας της αναγνώρισης αυτής, στα πλαίσια που έχει θέσει η Νομολογία. Οι κατευθυντήριες γραμμές ως προς το θέμα της αναγνώρισης τέθηκαν στην υπόθεση R. V. Turnbull

(1976)3 All E.R. 549, η οποία και έχει έκτοτε υιοθετηθεί σε σωρεία αποφάσεων των Κυπριακών Δικαστηρίων (βλ. Μεταξύ άλλων, Αναστασιάδης ν. Δημοκρατίας

(1977)2 Α.Α.Δ. 97, Κατσιαμάλης ν. Δημοκρατίας

(1980)2 Α.Α.Δ. 107, Ρωσσίδης ν. Δημοκρατίας

(1983)2 Α.Α.Δ. 391 (στην οποία με παρέπεμψε και ο συνήγορος του Κατηγορούμενου), Ιωάννης Σοφοκλέους ν. Δημοκρατίας,

(1998)2 A.A.Δ 259, Φώτος Χ' Δημητρίου ν. Δημοκρατίας,

(1998)2 Α.Α.Δ 104 και Δημήτρης Δημητρίου άλλως «Πόμπος» ν. Αστυνομία,

(2006)2 Α.Α.Δ

1. Προκύπτει από την πιο πάνω Νομολογία ότι, τα ακόλουθα λαμβάνονται υπ' όψιν ώστε να αποφασιστεί αν μπορεί να γίνει αποδεκτή η αναγνώριση ή όχι, αφού αναφέρω ότι λαμβάνω σχετική προειδοποίηση περί του κινδύνου στήριξης με ασφάλεια στην αναγνώριση στην οποία προέβη ο Μ.Κ.1: (α) Για πόσο χρονικό διάστημα διατήρησε ο μάρτυρας οπτική επαφή με τον Κατηγορούμενο; (β) από πόση απόσταση; (γ) υπό ποίου είδους φωτισμό; (δ) την ύπαρξη οποιουδήποτε εμπόδιου στην ορατότητα; (ε) το κατά πόσο ο μάρτυρας είχε ξαναδεί τον Κατηγορούμενο προηγουμένως και, αν ναι, πόσες φορές; (στ) και το κατά πόσο η αναγνώριση στηρίζεται σε μία παροδική ματιά (fleeting glance); Αν η αναγνώριση, με βάση τα πιο πάνω, είναι καλής ποιότητας, τότε το Δικαστήριο μπορεί να αποφασίσει με ασφάλεια και να κρίνει την αξιοπιστία της μαρτυρίας αυτής, έστω και στην απουσία μαρτυρίας προς υποστήριξη. Όταν, όμως, η αναγνώριση είναι κακής ποιότητας, το Δικαστήριο θα πρέπει να απαλλάξει τον κατηγορούμενο εκτός αν υπάρχει άλλη μαρτυρία που να υποστηρίζει ότι το πρόσωπο που αναγνωρίστηκε από τον μάρτυρα είναι το πρόσωπο που διέπραξε το αδίκημα. Όπως προκύπτει από την μαρτυρία του Μ.Κ.1, αυτός ανέκοψε τον οδηγό του εν λόγω οχήματος, συνομίλησε μαζί του και αυτός του έδωσε όλα του τα στοιχεία παρουσιάζοντας του και το διαβατήριο αλλά και το ειδικό έντυπο αλλοδαπών, σε πρωτότυπα. Ακόμη ο οδηγός έδωσε στον Μ.Κ.1 πλήρη στοιχεία αναφορικά με τα τηλέφωνα και την διεύθυνση διαμονής του. Όλα δε αυτά ενώ οι συνθήκες φωτισμού και απόστασης που έλαβαν χώραν, απ' ότι προκύπτει από την ώραν της καταγγελίας 16.50, αλλά και σαν συμπέρασμα κοινής λογικής από την δια χειρός ενεχυρίασης-παράδωσης στον Μ.Κ.1 του διαβατηρίου και λοιπών εγγράφων για έλεγχο, σε συνθήκες ημέρας, υπό συνεχή οπτική επαφή και σε τέτοια απόσταση, που έδιδαν στον Μ.Κ.1 την δυνατότητα πλήρους ορατότητας και τέλειων συνθηκών ελέγχου. Επισημαίνω επίσης ότι δεν αμφισβητήθηκε κατά την διάρκεια της αντεξέτασης η δυνατότητα αυτή του Μ.Κ.
2. Των πιο πάνω δεδομένων, θεωρώ ότι η ποιότητα της αναγνώρισης του Κατηγορουμένου από τον Μ.Κ.1 ως του οδηγού του αυτοκινήτου με αριθμούς εγγραφής KVW 647, είναι καλής ποιότητας, σε βαθμό που μπορώ με ασφάλεια να βασιστώ σε αυτήν. Εν όψει των πιο πάνω αποδέχομαι σαν αξιόπιστο μάρτυρα τον Μ.Κ.1 και ότι τα όσα ανέφερε στην μαρτυρία του είναι η αλήθεια. Η ανώμοτη δήλωση στην οποία προέβη ο Κατηγορούμενος λαμβάνεται υπ' όψιν ως αναφέρεται και σε αποφάσεις του Ανωτάτου Δικαστηρίου (βλ. Δημοσθένους ν. Αστυνομίας

(1998)2 Α.Α.Δ. 129, Στέλιος Σοφοκλέους ν. Ανδριανής Μ. Καλογήρου

(1997)1 Α.Α.Δ. 369). Αν και δεν αξιολογείται, αυτό δεν σημαίνει ότι δεν έχει καμία αποδεικτική αξία. Λαμβάνεται υπ' όψιν ώστε να δώσει μία άλλη υφή στα γεγονότα εάν και εφ' όσον αυτό επιτρέπεται από την δοθείσα μαρτυρία. Από την επιλογή αυτή του Κατηγορούμενου δεν πρέπει να εξαχθούν οιαδήποτε συμπεράσματα ενοχής (Themistocleous v. Police

(1981)2 C.L.R. 200). Επισημαίνω ότι η αντεξέταση του Μ.Κ.1 επικεντρώθηκε κυρίως στο ζήτημα κατά πόσο ο οδηγός που οδηγούσε το αυτοκίνητο που ανέκοψε ο Μ.Κ.1 κατά τον επίδικο χρόνο και τόπο, ήταν ο Κατηγορούμενος. Ο ίδιος ο Κατηγορούμενος επικαλέστηκε μέσω της ανόμωτης δήλωσης του ότι ευρισκόταν σε διακοπές στην Πόλη της Χρυσοχούς σε συγκεκριμένο ξενοδοχείο. Αυτό φυσικά από μόνο του δεν αποκλείει την οδήγηση από μέρους του συγκεκριμένου αυτοκινήτου στον δρόμο Πάφου-Λεμεσού κατά τον επίδικο χρόνο. Kαμία μαρτυρία δεν προσκομίσθηκε από πλευράς υπεράσπισης για να ενισχύσει τις θέσεις και εισηγήσεις του συνηγόρου του Κατηγορούμενου με αποτέλεσμα η όλη προσπάθεια, που πρέπει να σημειώσω ήταν και μακρά και έντονη, να παραμείνει χωρίς κανένα απολύτως ουσιαστικό αντίκρισμα αφού δεν υποστηρίχτηκε από σχετική μαρτυρία. Συνακόλουθα ο Κατηγορούμενος δεν με έπεισε ότι τα όσα ανέφερε στην δήλωση του, ανταποκρίνονται στην αλήθεια. ΕΥΡΗΜΑΤΑ Της πιο πάνω αξιολόγησης δεδομένης, αποτελεί εύρημα μου ότι την 6.8.2009 και περί ώραν 16.50 ο Μ.Κ.1 διενεργούσε έλεγχο τροχαίας στον κύριο δρόμο Πάφου - Λεμεσού στην περιοχή Ξηρού-Κουκλιών. Στον εν λόγω δρόμο υπήρχαν πινακίδες καθορισμού του υπό της Αρμόδιας αρχής ανωτάτου επιτρεπομένου ορίου ταχύτητας. Το ανώτατο όριο ταχύτητας στον εν λόγω δρόμο έχει καθοριστεί από την Αρμόδια Αρχή σε 100 χ.α.ω. Κατά την αυτήν ημερομηνία και ώραν ο Κατηγορούμενος οδηγούσε το αυτοκίνητο με αριθμούς εγγραφής KVW 647 στον πιο πάνω δρόμο. Mέσα στα πλαίσια ελέγχου της ταχύτητας των διερχομένων από τον εν λόγω δρόμο οχημάτων ο Μ.Κ.1 διεπίστωσε με τη συσκευή ελέγχου ταχύτητας (ταχύμετρο) ότι ο Κατηγορούμενος οδηγούσε το πιο πάνω αναφερόμενο αυτοκίνητο με ταχύτητα 127 χ.α.ω αντί μέχρι της μέγιστης επιτρεπομένης. Ο Μ.Κ.1 έκανε σήμα στον Κατηγορούμενο να ακινητοποιήσει το αυτοκίνητο που οδηγούσε κάτι το οποίο αυτός έπραξε. Ακολούθως ο Μ.Κ.1 ζήτησε τα στοιχεία του Κατηγορούμενου οπόταν αυτός του έδωσε τα τηλέφωνα του και του επέδειξε το διαβατήριο, την ταυτότητα αλλοδαπού και την ασφάλεια του αυτοκινήτου. Ο Μ.Κ.1 κατέγραψε όλα τα στοιχεία του Κατηγορούμενου στο άσπρο αντίτυπο της ειδοποίησης εξωδίκου προστίμου και εν συνεχεία, αφού του ανέφερε ότι θα καταγγελθεί, του παρέδωσε το ρόζ αντίτυπο οπόταν αυτός του απάντησε «Τίποτα». ΝΟΜΙΚΗ ΠΤΥΧΗ Τα συστατικά στοιχεία του αδικήματος που διαγράφεται από το άρθρο 6

(2)και

(3)του Ν.86/72 είναι׃ α) οδήγηση μηχανοκινήτου οχήματος, β) επί οδού, γ) με ταχύτητα μεγαλύτερη από τα ανώτατο όριο ή μικρότερη από το κατώτατο όριο, δ) το οποίο έχει καθορισθεί εν σχέσει με την οδό αυτή από την αρμόδια αρχή με την συναίνεση του Αρχηγού Αστυνομίας και ε) το οποίο αναγράφεται σε πινακίδες που τοποθετούνται στην οδό, κατά τέτοιο τρόπο ώστε όσοι οδηγοί χρησιμοποιούν την οδό να δύναται να τις διακρίνουν με ευχέρεια. Στο δε εδάφιο

(3)αναφέρεται ότι όποιος οδηγεί μηχανοκίνητο όχημα επί τίνος οδού με ταχύτητα μεγαλύτερη του ανώτατου η μικρότερη του κατωτάτου ορίου ταχύτητος που έχει καθορισθεί δυνάμει των διατάξεων του εδαφίου

(2)είναι ένοχος αδικήματος και υπόκειται σε περίπτωση καταδίκης σε ποινή φυλάκισης μέχρι 1 έτους ή σε χρηματική ποινή μη υπερβαίνουσα τα €1708 ή και στις δύο ποινές της φυλάκισης και της χρηματικής. Από την ενώπιον μου μαρτυρία και τα ευρήματα στα οποία έχω καταλήξει η Κατηγορούσα Αρχή έχει αποδείξει οτι: (α) Ο Κατηγορούμενος κατά τον ουσιώδη χρόνο οδηγούσε μηχανοκίνητο όχημα, σε οδό-δρόμο που το όριο καθορίστηκε σε 100 ΧΑΩ ως οι πινακίδες που είχαν τοποθετηθεί σε αυτόν. (β) Ο Κατηγορούμενος οδηγούσε το όχημα με αριθμούς εγγραφής KVW 647 στoν συγκεκριμένo δρόμο με ταχύτητα 127 ΧΑΩ αντί 100, ήτοι με ταχύτητα πιο ψηλή από το καθορισθέν όριο. (γ) Παρά το ότι εξεδώθη από τον Μ.Κ.1 εξώδικο για να το πληρώσει ο Κατηγορούμενος και να μην οδηγηθεί στο Δικαστήριο, αυτός αρνήθηκε να το πληρώσει. Στο σημείο αυτό επισημαίνω ότι οι συσκευές ελέγχου ταχύτητας (ταχύμετρα) δεν περιέχονται στις συσκευές που γίνεται αναφορά στον Νόμο Περί Οδικής Ασφάλειας, Ν.174/86και που αφορούν συσκευές προκαταρκτικής και τελικής εξέτασης αναλογίας ποσότητας αλκοόλης στην εκπνοή και αίμα προσώπου και συνακόλουθα δεν απαιτείται γι αυτές η δυνάμει των προνοιών του άρθρου 5Α εδάφιο

(4)του εν λόγω νόμου, να αποδειχθεί ότι πριν χρησιμοποιηθούν θα πρέπει να καλύπτονται από πιστοποίηση από την Αρμόδια Αρχή Πιστοποίησης (βλέπε Ποινική Έφεση Αρ. 203/2008 Παντελάκης Μεταξά ν. Αστυνομίας ημερομηνίας 23.10.2009). Σε σχέση με την ένδειξη της συσκευής ταχυμέτρου που χρησιμοποίησε ο Μ.Κ.1 επισημαίνω και πάλιν ότι σε κανένα στάδιο της αντεξέτασης του Μ.Κ.1 δεν του υπεβλήθηκε ότι δεν ήταν ορθή η ότι δεν ήταν το αυτοκίνητο που οδηγούσε ο Κατηγορούμενος του οποίου κατέγραψε την εν λόγω ταχύτητα, έτσι ώστε να του δωθεί και η ευκαιρία να την σχολιάσει (βλέπε υπόθεση Mohammed Aouad v. Δημοκρατίας, Ποινική Εφεση 149/2007, ημερομ. 19.2.2009). Τέλος για την νομική πτυχή και σε σχέση με το κατά πόσο η μαρτυρία μόνο του Μ.Κ.1 σε σχέση με την ορθότητα της ένδειξης της ταχύτητας και της ένδειξης αυτής καθ' εαυτής, είναι αρκετή χωρίς ενίσχυση για να καταδικαστεί ο Κατηγορούμενος, πραγματοποίησα σχετική έρευνα στην Νομολογία του Ανωτάτου Δικαστηρίου χωρίς να εντοπίσω υπόθεση στην οποία εξετάστηκε το συγκεκριμένο ζήτημα. Ανατρέχοντας όμως στο σύγγραμμα του Wilkinson's, Road Traffic Offences, 10η έκδοση των εγκρίτων συγγραφέων Patrick Halnan και John Spencer και συγκεκριμένα στην σελίδα 271, εντόπισα την εξής αναφορά: « Corroboration is usually provided nowadays by the speedometer of a Police car, a radar set, or a vascar. In Nicholas v. Penny [1950] 2 All E R 89 it was held that a person could be convicted on the evidence of one policeman supported by evidence by him of the reading of a speedometer or other mechanical means, even though there was no evidence that the speedometer had been tested. In that case the defendant was said to be going 10 mph in excess of the limit and court commented on the amount of the excess; had the speed been only, say, 2 mph in excess of the limit, they might have called for evidence of the accuracy of the speedometer. In any case is in the discretion of the Magistrate to accept or reject evidence tendered in speeding as in all other cases (see 114 JPJo 309). Applying Nicholas v. Penny it was held in Swain v. Gillet [1974] RTR 446, that for the purposes of s.78A

(2)a speedometer reading was capable of amounting to corroboration of a police officer's opinion evidence about the speed of a vehicle without proof of testing of the accuracy of the speedometer......... The magistrates, who had dismissed a case of speeding on accepting a submission of no case to answer on the ground that the officer's evidence as to speeding was not corroborated by a speedometer for which no evidence for its accuracy had been produced, were directed to continue the hearing of the case. Melhuish v. Morris [1938] 4 All E R 98, which implies that a speedometer has to be tested before its reading can be used in evidence, was not followed ». Συνακόλουθα παρά το ότι δεν έχω ενώπιον μου σχετική μαρτυρία ότι όλοι οι ενδεδειγμένοι έλεγχοι της συσκευής προηγήθηκαν της χρήσης της, το ύψος του ορίου ταχύτητας που οδηγείτο το όχημα KVW 647 από τον Κατηγορούμενο σε συνάρτηση με τα όσα αναφέρω σε σχέση με την μη αμφισβήτηση σε κανένα σημείο της μαρτυρίας του Μ.Κ.1 για την ορθότητα της ένδειξης, είναι τέτοιο που δεν θα διαφοροποιείτο η κατάληξη μου σε σχέση με την υπέρβαση. Από τα ευρήματα του Δικαστηρίου ως αυτά παρατίθενται πιο πάνω σε συνάρτηση με την Νομική πτυχή που επίσης αναλύεται πιο πάνω, προκύπτει ότι ο Κατηγορούμενος, ενώ οδηγούσε την 6.8.2009 και περί ώρα 16.50 το αυτοκίνητο KVW 647 στον κύριο δρόμο Πάφου - Λεμεσού, υπερέβει το καθορισθέν όριο ταχύτητας καθ΄ότι οδηγούσε με ταχύτητα 127 ΧΑΩ αντί 100 ΧΑΩ. Καταλήγω ότι η Κατηγορούσα Αρχή έχει αποδείξει την υπόθεση της πέραν πάσης λογικής αμφιβολίας. Ο Κατηγορούμενος κρίνεται ένοχος. ........................................... Τάσος Κατσικίδης Ε. Δ Πιστόν Αντίγραφο Πρωτοκολλητής cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο