Αστυνομικός Διευθυντής Λευκωσίας ν. Iωάννης Μαλακούνας, Αρ. Αγωγής: 1437/2008, 15 Σεπτεμβρίου 2009

(1)/94 και σε κατηγορία ρίψης αντικειμένων μέσα σε αθλητικό χώρο κατά παράβαση του άρθρου 7 του ίδιου νόμου. Σύμφωνα με τις λεπτομέρειες του κατηγορητηρίου και τα εκτεθέντα γεγονότα στις 12.5.05 υπήρχε προγραμματισμένος ποδοσφαιρικός αγώνας κυπέλλου μεταξύ των ομάδων ΔΙΓΕΝΗΣ Μόρφου και ΑΠΟΕΛ στο Μακάρειο Αθλητικό Στάδιο. Κατά τη διάρκεια του αγώνα φίλαθλοι του ΑΠΟΕΛ στην Ανατολική κερκίδα δημιούργησαν επεισόδια με αποτέλεσμα να διακοπεί ο αγώνας. Μετά τη διακοπή επανάρχισε και ολοκληρώθηκε κανονικά, αλλά όταν τελείωσε άρχισαν και πάλι τα επεισόδια. Εντός σταδίου ο Αστ. 3814 εκτελούσε καθήκοντα φωτογράφου και χειριστή κλειστού κυκλώματος παρακολούθησης στο γήπεδο, βιντεογραφώντας όλα όσα συνέβησαν, συμπεριλαμβανομένων και των επεισοδίων. Μετά από περαιτέρω εξετάσεις και βάσει της βιντεογράφησης εντοπίστηκε ο κατηγορούμενος να ρίχνει μια μπουκάλα νερού εντός του αγωνιστικού χώρου κατά τη διάρκεια των επεισοδίων. Κατηγορήθηκε γραπτώς και απάντησε: "Παραδέχομαι μόνον ότι έριξα μια μπουκάλα και για αυτό που έκανα ζητώ συγνώμη". Νομική πτυχή Η υπόθεση εξετάζεται με βάση τον παλαιότερο Ν.5

(1)/94 σύμφωνα με το άρθρο 10 του οποίου οχλαγωγία υπάρχει από τη στιγμή που παράνομη συνάθροιση άρχισε να επιτελεί το σκοπό της με διασάλευση της ειρήνης και προς τρόμο του κοινού ή των θεατών. Τόσο για την οχλαγωγία όσο και για την ρίψη αντικειμένου σε αθλητικό χώρο ο νόμος αυτός προνοούσε ποινή φυλάκισης ενός έτους. Η προβλεπόμενη ποινή είναι η βάση από την οποίαν ξεκινά το Δικαστήριο για να επιμετρήσει την ποινή που θα επιβάλει σε συγκεκριμένη υπόθεση αφού το ύψος της είναι ενδεικτικό της σοβαρότητας του αδικήματος (βλ. υπόθ. Λεβέντης V. Αστυνομίας

(2000)2 Α.Α.Δ. 632 και Souilmi V. Αστυνομίας

(1992)2 Α.Α.Δ 248). Για Αδικήματα κατά παράβαση του συγκεκριμένου νόμου έχει λεχθεί στην υπόθεση Φούττης V. Αστυνομίας

(2005)2 Α.Α.Δ.359 ότι είναι αρκετά σοβαρά και μπορεί να λεχθεί ότι συνιστούν ένα σοβαρό πλήγμα στην όλη εικόνα των αθλητικών εκδηλώσεων. Θα προσέθετα πως παρουσιάζονται ολοένα και με περισσότερη συχνότητα, πράγμα που απαιτεί την επιβολή αποτρεπτικών ποινών, ούτως ώστε να μην υπάρχει ενθάρρυνση σε τέτοιου είδους συμπεριφορές. Από την άλλη πλευρά το Δικαστήριο έχει πάντοτε και την υποχρέωση εξατομίκευσης της ποινής ούτως ώστε αυτή να προσιδιάζει στα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά της υπόθεσης και του Κατηγορούμενου. Η εξατομίκευση της ποινής καθιστά το άτομο του παραβάτη έναν από τους άξονες προσδιορισμού της τιμωρίας (βλ. Γεν. Εισ. V. Μενελάου

(1999)2 Α.Α.Δ. 603). Ο κατηγορούμενος στην παρούσα είναι σήμερα 23 ετών, άγαμος και σπουδάζει στην Αγγλία. Προσωρινά εργάζεται ως ιδιωτικός υπάλληλος με εισόδημα €1020 μηνιαίως. Η οικογένεια του διέμενε μέχρι το 1991 στην Αγγλία όπου διατηρούσαν δική τους επιχείρηση εστιατορίου. Παρότι σήμερα ο πατέρας του δεν εργάζεται λόγω προβλημάτων υγείας εντούτοις δεν αντιμετωπίζουν ιδιαίτερα οικονομικά προβλήματα. Το λευκό του ποινικό μητρώο επιβάλλει την αντιμετώπιση του με τη μεγαλύτερη δυνατή επιείκεια ενόψει της συμπεριφοράς του μέχρι τώρα (βλ. Γεν. Εισ. V. Ματθαίου

(1994)2 Α.Α.Δ.1). Το νεαρό της ηλικίας είναι στοιχείο που λαμβάνεται επίσης υπόψιν, αλλά με την παρατήρηση πως συνήθως τέτοιου είδους αδικήματα διαπράττονται από νεαρά άτομα και συνεπώς το στοιχείο αυτό έχει μειωμένη σημασία εν σχέσει με άλλα. Η απολογία και μεταμέλεια του τόσο ενώπιον της Αστυνομίας όσον και στο Δικαστήριο μέσω του συνηγόρου του είναι όντως ειλικρινής και συνεκτιμάται το ότι έχει αντιληφθεί το σφάλμα του (βλ. Μυλωνά κ.α. V. Δημοκρατίας

(2006)2 Α.Α.Δ.384). Το κυριότερο όμως ελαφρυντικό που ισχύει στην περίπτωση του είναι η πάροδος αρκετού χρόνου από την διάπραξη του αδικήματος, δηλαδή η καθυστέρηση στην προώθηση της υπόθεσης του γεγονός που συνδέεται άμεσα και με την μεταβολή των προσωπικών του περιστάσεων. Αναφέρομαι κυρίως στο διάστημα από την διάπραξη των αδικημάτων το Μαΐο του 2005 μέχρι την καταχώριση της υπόθεσης τον Μάρτιο του 2008. Η Κατηγορούσα Αρχή δεν αμφισβήτησε τα λεγόμενα του κ. Χ"Δημήτρη ότι αρχικά καταχωρίστηκε άλλη υπόθεση εναντίον του Κατηγορούμενου και άλλων η οποία αποσύρθηκε εναντίον του και καταχωρίστηκε η παρούσα με τα αδικήματα που πράγματι διέπραξε. Αφέθηκε να νοηθεί πως προωθήθηκαν άλλες κατηγορίες τις οποίες δεν είχε παραδεχθεί. Δεν παραγνωρίζω πως στα πλαίσια της δεύτερης αυτής υπόθεσης δόθηκαν μακρές αναβολές ή και εκδόθηκαν εντάλματα σύλληψης λόγω της απουσίας του Κατηγορούμενου για σπουδές στο εξωτερικό. Γεγονός παραμένει πως το Δικαστήριο καλείται να επιβάλει ποινή για αδικήματα που έχουν διαπραχθεί 4,5 χρόνια προηγουμένως. Οι προσωπικές του περιστάσεις σίγουρα έχουν αλλάξει αφού αυτός ευρίσκεται περίπου στο τέλος των σπουδών του, στο εξωτερικό. Υπό κανονικές περιστάσεις η ποινή φυλάκισης θα ήταν η αρμόζουσα ποινή. Πλην όμως σύμφωνα με τη νομολογία μας η καθυστέρηση στην εκδίκαση θεραπεύεται με επιείκεια στην ποινή (Θεοχάρους V. Δημοκρατίας, Π.Ε. 185/06 ημ. 21.1.08) και γενικά η επιβολή ποινής φυλάκισης μετά από πάροδο μακρού χρόνου είναι ανεπιθύμητη (βλ. Γεν. Εισ. V. Γεωργίου

(2003)2 Α.Α.Δ. 511, Γενικός Εισ. V. Νεοφύτου

(1991)2 Α.Α.Δ.5 και Γεν. Εισ. V. Τέλλα

(1991)2 Α.Α.Δ.71). Συνεκτιμώντας όλα τα πιο πάνω και ιδιαίτερα την καθυστέρηση και το ότι ο κατηγορούμενος έχει ήδη παραμείνει υπό πενθήμερη κράτηση θεωρώ ως κατάλληλες και επιβάλλω στον κατηγορούμενο ποινές προστίμου €250 σε κάθε κατηγορία και εκδίδεται Διάταγμα με το οποίο του απαγορεύεται η είσοδος σε αθλητικούς αγώνες, αθλητικές εκδηλώσεις και αθλητικούς χώρους για περίοδο 6 μηνών από σήμερα. Τυχόν προσωπικά αντικείμενα που είχαν κρατηθεί ως τεκμήρια να επιστραφούν στους νόμιμους δικαιούχους. (Υπ.) ........... Χ. Χαραλάμπους, Ε.Δ. Πιστό Αντίγραφο Πρωτοκολλητής /E.X. cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο