Αστυνομικός Διευθυντής Λευκωσίας ν. Αντρόνικος Αντρονίκου, Αρ. Αγωγής: 770/2009, 18 Σεπτεμβρίου 2009

(1999)2 Α.Α.Δ. 632 αυτή είναι η βάση από την οποία ξεκινά το Δικαστήριο για να επιμετρήσει την ποινή. Για τα αδικήματα κατοχής ελεγχόμενου φαρμάκου Τάξεως Α' ο Ν. 29/77προνοεί ποινή 12 ετών φυλάκισης ή πρόστιμο ή και τις δύο ποινές. Αδικήματα τα οποία σχετίζονται με ναρκωτικά έχουν από πολύ παλιά χαρακτηριστεί ως κοινωνική μάστιγα η οποία έχει προσλάβει διεθνείς διαστάσεις και έχει λεχθεί ότι οι παραβάτες πρέπει να τιμωρούνται παραδειγματικά προς αποτροπή άλλων επίδοξων εγκληματιών (βλ. Sultan V. The Republic

(1983)2 C.L.R. 121 και Marco V. The Republic

(1987)2 C.L.R. 188). Στην υπ. Μιχαήλ V. Αστυνομίας

(2000)2 Α.Α.Δ. 577 είχε τονιστεί πως "η αυξητική τάση του εγκλήματος θα έχει και την ανάλογη αντιμετώπιση από τα Δικαστήρια με την ανύψωση των ποινών". Όπως διαπιστώθηκε στην υπ. Χριστοδούλου V. Δημοκρατίας Ποιν. Έφ. 15/07, ημ. 31.1.08: "η αυξανόμενη συχνότητα διάπραξης αδικημάτων που έχουν σχέση με τα ναρκωτικά, δυστυχώς δεν συγκρατήθηκε παρά τις προειδοποιήσεις και τις αυστηρές ποινές που επιβλήθηκαν. Όμως τα Δικαστήρια σταθερά συνέχισαν να προειδοποιούν για την ανοικτή πληγή στο σώμα ολόκληρης της κοινωνίας και για την ανεπανόρθωτη ζημιά που προκαλείται στην υλική και ηθική ευημερία του ανθρώπου". Διαχρονικά όμως η νομολογία μας αντιμετώπισε τους χρήστες ναρκωτικών με πιο επιεική μεταχείριση. Όπως λέχθηκε στην υπ. Chaer V. Δημοκρατίας

(1991)2 A.A.Δ. 585: "Σε υποθέσεις απλής κατοχής ηρωίνης με αποκλειστικό σκοπό τη χρήση της από τον ίδιο τον κατηγορούμενο οι ιδιαίτερες προσωπικές περιστάσεις κάθε κατηγορούμενου συνιστούν παράγοντα με αυξημένη και όχι περιορισμένη βαρύτητα για τους σκοπούς της επιμέτρησης της αρμόζουσας ποινής" ................. ................................ Ταυτόχρονα όμως η ποινή πρέπει να αντανακλά την αποδοκιμασία της κοινωνίας στη διάπραξη των αδικημάτων αυτών και να δίδει το μήνυμα προς όλες τις κατευθύνσεις ότι η χρήση ναρκωτικών δεν καταστρέφει μόνο τον ίδιο τον χρήστη. Όπως τέθηκε στην υπ. Afrougi V. Αστυνομίας

(2001)2 Α.Α.Δ.174: "Και για τους χρήστες ναρκωτικών, οι οποίοι δηλητηριάζουν την ύπαρξη τους και διανοίγουν το δρόμο για τους εμπόρους ναρκωτικών, αρμόζουν αποτρεπτικές ποινές, όχι όμως της ίδιας έντασης με αυτές που επιβάλλονται στους εμπόρους, εκείνους που καθιστούν επάγγελμα τους τη διασπορά του θανάτου. Για τους εμπόρους είναι δύσκολο να ανευρεθούν ερείσματα μετριασμού. Για τους χρήστες υπάρχει κάποιο περιθώριο, που ομολογουμένως, με το χρόνο στενεύει∙ το περιθώριο εκείνο που σχετίζεται με την αδυναμία του ανθρώπου." Ενδεικτική της κατάστασης που επικρατεί σήμερα στον τόπο μας είναι η αναφορά του κατηγορούμενου (μέσω του συνηγόρου του) πως έγινε χρήστης εντός των φυλακών κατά την έκτιση της προηγούμενης ποινής του. Αναφορά η οποία παραδόξως δεν προκάλεσε καμιά έκπληξη ή αντίδραση από την εκπρόσωπο της Αστυνομίας. Η μόνη παρατήρηση μου είναι πως εάν η κατάσταση έφθασε στο σημείο να διαδίδονται τα ναρκωτικά και μέσα στις φυλακές αντιλαμβάνεται καθένας πόσο δύσκολο πλέον είναι το έργο των δικαστηρίων και όσων άλλων φορέων προσπαθούν να καταπολεμήσουν αυτή τη μάστιγα. Φαίνεται πως οι διάφοροι έμποροι έχουν καταφέρει να διεισδύσουν και σε χώρους που εκ των πραγμάτων θα ανέμενε κάποιος πως θα ήταν πιο δύσκολο να πράξουν. Ο ίδιος ο κατηγορούμενος δεν είναι εντελώς άσχετος με ναρκωτικά. Βαρύνεται με την προηγούμενη καταδίκη για εισαγωγή ναρκωτικών γεγονός που του στερεί μέρος της επιείκειας που θα μπορούσε να επιδειχθεί. Σε καμιά περίπτωση αυτό δεν σημαίνει πως θα τιμωρηθεί για δεύτερη φορά για το παλαιότερο του αδίκημα (βλ. υπόθ. Επαρχιακός Λειτουργός Εργασίας Πάφου V. Κυριάκου & Υιοί Λτδ

(1995)2 Α.Α.Δ.290). Η προηγούμενη καταδίκη όμως αποτελεί ένδειξη της στάσης και του σεβασμού του ιδίου προς τους νόμους της πολιτείας (Γενικός Εισαγγελέας V. Ματθαίου

(1994)2 Α.Α.Δ.1). Ο κατηγορούμενος ουσιαστικά λίγους μήνες μετά την αποφυλάκιση του συνελήφθη σε τρεις διαφορετικές περιπτώσεις να έχει στην κατοχή του μικρές ποσότητες ναρκωτικών για προσωπική του χρήση, στις δύο εκ των οποίων κοκαΐνη που είναι Τάξης Α, στοιχείο επιβαρυντικό για τον ίδιο. Είναι σημαντικό όμως πως σήμερα δεν είναι χρήστης πλέον και προς τούτο έχει κατατεθεί έγγραφο αναλύσεων του ημερ. 1.6.09 που τον επιβεβαιώνει. Θεωρώ πως έχει απεξαρτηθεί επιτυχώς από τα ναρκωτικά (άρθρο 30

(4)(β) του Ν. 29/77). Το στοιχείο αυτό επιβεβαιώνει και την ειλικρινή μεταμέλεια του για τις πράξεις του η οποία εκφράζεται εν μέρει και από την άμεση παραδοχή του τόσο στην Αστυνομία όσο και στο Δικαστήριο, αν και πρέπει να σημειώσω πως η παραδοχή του έχει κάπως μειωμένη σημασία αφού στην πραγματικότητα συνελήφθη επ' αυτοφώρω και η μαρτυρία εναντίον του προφανώς ήταν ισχυρή (Σίμκαση V. Αστυνομίας)

(1995)2 Α.Α.Δ. 22). Εν πάση περιπτώσει ελλείπει και οποιαδήποτε αναφορά για συνεργασία του με τις αρχές για τη δίωξη των προμηθευτών του η οποία θα ήταν επιπλέον στοιχείο μεταμέλειας σύμφωνα με το άρθρο 30

(4)(β)(v) του Ν.29/77. Ως προς τις προσωπικές του περιστάσεις να σημειωθεί πως μετά τη διάπραξη των αδικημάτων ο κατηγορούμενος παντρεύτηκε και άρχισε δουλειά με τον αδελφό του έχοντας απολαβές €1200 μηνιαίως. Προς όφελος του επίσης επενεργεί και η καθυστέρηση στη δίωξη του. Πρόκειται στην πραγματικότητα για απλές υποθέσεις με 2-3 μάρτυρες και η καθυστέρηση 17 και πλέον μηνών στην προώθηση τους δύσκολα γίνεται κατανοητή. Εκ μέρους της Κατηγορούσας Αρχής δεν δόθηκε καμιά εξήγηση. Όπως αναφέρθηκε πρόσφατα στην υπόθεση Θεοχάρους V. Δημοκρατίας, Π.Ε.185 + 210/06 ημερ. 21.1.08 η καθυστέρηση στην εκδίκαση θεραπεύεται με επιείκεια στην ποινή. Ειδικά ως προς την ποσότητα να τονίσω πως λαμβάνεται μεν υπόψιν, αλλά δεν έχει αποφασιστική σημασία (βλ. υπ. Στέλλας V. Δημοκρατίας

(2005)2 Α.Α.Δ.215). Στην υπ. Τρύφωνος V. Αστυνομίας, Ποιν. Έφ. 202/08, ημ. 19.3.09 για μικρότερες ποσότητες κατεχόμενες για χρήση επιβλήθηκαν ποινές μέχρι 12 μήνες φυλάκιση και μάλιστα μειωμένες επειδή κανονικά η υπόθεση θα μπορούσε να ληφθεί υπόψιν σε άλλη ποινή. Πρέπει να πω πως υπό κανονικές περιστάσεις θα θεωρούσα κατάλληλες και εδώ τις ποινές φυλάκισης. Πλήν όμως λαμβάνοντας υπόψιν τις συνέπειες που θα έχει για τον κατηγορούμενο μια τέτοια επιλογή, ότι δηλαδή θα παραμείνει στη φυλακή για άλλα 3,5 χρόνια επειδή θα χάσει το ευεργέτημα της αναστολής από τον Πρόεδρο θεωρώ πως μια τέτοια ποινή θα ήταν δυσανάλογη για την περίπτωση του κατηγορούμενου. Πολύ πρόσφατα το Ανώτατο Δικαστήριο στην υπ. Σωτηριάδου V. Αστυνομίας, Ποιν. Έφ. 41/09 ημ. 15.6.09 επανέλαβε τα εξής: "Στην περίπτωση όπου η αναστολή είχε δοθεί από τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας, το ποινικό Δικαστήριο δεν έχει λόγο ή δικαίωμα να πράξει οτιδήποτε σε σχέση με αυτή. Ούτε να επιληφθεί θέματος μη ενεργοποίησης της νομιμοποιείται, ούτε και θέματος ενδεχόμενης ενεργοποίησης της για μικρότερο χρονικό διάστημα. Σε μια τέτοια περίπτωση, το Δικαστήριο, αφ' ης στιγμής καθίσταται γνώστης της ύπαρξης ποινής φυλάκισης η οποία αναστάληκε με προεδρικό ένταλμα, υποχρεούται να εκλάβει ως δεδομένο ότι αν επιβάλει ποινή φυλάκισης για το νέο αδίκημα τότε ανυπερθέτως και αυτομάτως θα ενεργοποιηθεί και η ανασταλείσα ποινή φυλάκισης την οποία ο κατηγορούμενος υποχρεωτικά θα εκτίσει διαδοχικά με την επιβληθείσα για το νέο αδίκημα ποινή και σε όλη την έκταση της που είχε απομείνει πριν την αναστολή της. Γι' αυτό δε το λόγο, είναι ιδιαίτερα σημαντικό να τίθεται ενώπιον του επιβάλλοντος ποινή Δικαστηρίου το γεγονός της ύπαρξης ανασταλείσας με προεδρικό ένταλμα ποινής, έτσι ώστε να σταθμίσει τις επιπρόσθετες σοβαρές επιπτώσεις που θα έχει ενδεχόμενη νέα ποινή φυλάκισης στον κατηγορούμενο. Αυτές τις σωρευτικές επιπτώσεις που θα προκύψουν από το συνδυασμό των δύο ποινών είναι το μόνο στοιχείο που μπορεί και θα πρέπει να λάβει υπόψη του το Δικαστήριο". Στην πιο πάνω υπόθεση το Ανώτατο Δικαστήριο ανέστειλε την ποινή φυλάκισης, ενώ σε άλλες υποθέσεις επέβαλε είτε πρόστιμο (Παπαχρίστου, ανωτέρω) είτε εγγύηση (Γεωργίου, ανωτέρω) ούτως ώστε να μην ενεργοποιηθεί η ποινή φυλάκισης. Με βάση τα πιο πάνω κρίνω πως η παρούσα μπορεί να αντιμετωπιστεί κατάλληλα με ποινή προστίμου. Συνεκτιμώντας όλα όσα έχουν αναφερθεί κρίνω κατάλληλη και επιβάλλω ποινή προστίμου €1700. Λήφθηκαν υπόψιν οι υποθέσεις Ε. Δ. Λευκωσίας 495/09 και 8337/09. Τα τεκμήρια σε όλες τις υποθέσεις κατάσχονται προς καταστροφή από την Αστυνομία. (Υπ.) ........... Χ. Χαραλάμπους, Ε.Δ. Πιστό Αντίγραφο Πρωτοκολλητής /E.X. cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο