Αστυνομικός Διευθυντής Λευκωσίας ν. Ανδρέας Ιωάννου Τσιάτσιου, Αρ. Αγωγής: 18110/07, 7 Οκτωβρίου 2009

(1999)2 Α.Α.Δ. 632). Από το 2000 στην υπ. Γρηγορίου κ.α. V. Αστυνομία

(2000)2 Α.Α.Δ. 688 αναγνωρίστηκε σε απόφαση του Εφετείου πως υπήρχε έξαρση σε τέτοιου είδους αδικήματα. Είχε επιβληθεί πρωτοδίκως ποινή φυλάκισης 45 ημερών, την οποία επικύρωσε το Εφετείο λέγοντας τα εξής: "Αφού σταθμίσαμε κάθε σχετικό παράγοντα καταλήξαμε πως δεν παρέχεται περιθώριο για μείωση ή διαφοροποίηση της ποινής. Πρώτα, δεν εντοπίζουμε κανένα λάθος αρχής στην προσέγγιση του πρωτόδικου δικαστηρίου. Το αδίκημα είναι πράγματι σοβαρό. Αποσπά την προσοχή των Αρχών από τα σοβαρά τους καθήκοντα, εκθέτει σε κίνδυνο αθώους και, σε τελική ανάλυση, δεν είναι ασύνδετο προς τους ευρύτερους μηχανισμούς που απολήγουν στην απονομή της δικαιοσύνης. Το αδίκημα διαπράχθηκε μετά από σχεδιασμό και δικαίως το πρωτόδικο δικαστήριο πρόσδωσε σημασία σ' αυτό το παράγοντα. Οι ανακρίσεις που προκάλεσαν οι εφεσείοντες διάρκεσαν επί μακρόν και η ομολογία τους ήταν αποτέλεσμα της επιστημονικής εξέτασης που έδειξε το ψευδές της καταγγελίας." Καταρχάς πρέπει να παρατηρήσω πως τέτοιου είδους αδικήματα συνεχίζουν να παρουσιάζονται ενώπιον του Δικαστηρίου και προς τούτο λαμβάνεται δικαστική γνώση. Βεβαίως η παρούσα διακρίνεται από την πιο πάνω υπόθεση κατά το ότι δεν αναφέρθηκε ιδιαίτερος σχεδιασμός του Κατηγορούμενου, ούτε φαίνεται να απέβλεπε σε κάποιο κέρδος ή να κράτησαν οι έρευνες για τόσο πολύ όσο στην υπόθεση Γρηγορίου (ανωτέρω). Πλην όμως οι διαφορές αυτές αντισταθμίζονται από το ότι στην παρούσα περίπτωση συνελήφθη και τέθηκε υπό κράτηση άλλο αθώο (τελικά) πρόσωπο χωρίς ο Κατηγορούμενος να καμφθεί στη θέα του. Αντιθέτως παραμένοντας άτεγκτος και σταθερός στην καταγγελία του προχώρησε αφενός να το αναγνωρίσει ψευδώς ως το ένα από τα δύο πρόσωπα που είχε αντιληφθεί δήθεν να του επιτίθενται με τα κατσαβίδια και αφετέρου επιτέθηκε και ο ίδιος κτυπώντας τον όταν τον αντίκρισε, δίδοντας προφανώς την εντύπωση σε όσους παρακολουθούσαν πως αυτό έγινε κατά κάποιο τρόπο από δικαιολογημένο θυμό και αντίδραση στα όσα κατ' ισχυρισμόν είχε ο ίδιος υποστεί. Ο συλληφθείς στην πραγματικότητα πέραν της σπίλωσης του ονόματος του και της ταλαιπωρίας και της επίθεσης που δέχθηκε τέθηκε και στον κίνδυνο δίωξης ο οποίος αποφεύχθηκε μόνον όταν ο Κατηγορούμενος αποφάσισε να ομολογήσει την αλήθεια. Δεν υπάρχει καμιά αμφιβολία πως η συμπεριφορά του Κατηγορούμενου ήταν εντελώς απαράδεκτη. Δεν αναφέρθηκε συγκεκριμένος λόγος ή κίνητρο του Κατηγορούμενου κατά την έκθεση των γεγονότων για αυτή του την πράξη. Μοναδική εξήγηση αυτό που ανέφερε ο Κατηγορούμενος λίγο πριν την επιβολή της ποινής ότι είχε καταναλώσει και κάποια ποσότητα αλκοόλ. Σύμφωνα με τις υποθ. Γενικός Εισαγγελέας V. Τσιολής

(1991)2 ΑΑΔ 194, Pernell V. Δημοκρατίας

(1998)2 ΑΑΔ 417 και Yeates V. Αστυνομίας

(2000)2 ΑΑΔ 320 στο βαθμό που η μέθη αμβλύνει τον αυτοέλεγχο και η χαλαρότητα που επιφέρει επιδρά στις πράξεις του παραβάτη μπορεί να προσμετρήσει ως ελαφρυντικός παράγοντας. Στα πλαίσια αυτά λαμβάνω υπόψιν μου ως ελαφρυντικό παράγοντα πως στην πράξη του Κατηγορούμενου επέδρασε και η κατανάλωση αλκοόλης. Δεν παραγνωρίζω καθόλου ότι ο κίνδυνος για τον συλληφθέντα απεφεύχθη τελικά λόγω της παραδοχής του Κατηγορούμενου για το ψευδές της καταγγελίας του, όπως δεν παραγνωρίζω και την παραδοχή του στο Δικαστήριο η οποία διέσωσε πολύτιμο δικαστικό χρόνο και έξοδα. Η παραδοχή του όμως στο Δικαστήριο δεν συνοδεύεται από ειλικρινή μεταμέλεια και τούτο φαίνεται από τις συνεχείς παραλείψεις του να εμφανιστεί και να δεχθεί την ποινή του. Τουλάχιστον τέσσερα εντάλματα σύλληψης έχουν κατά καιρούς εκδοθεί εναντίον του λόγω αυτών των παραλείψεων. Είναι ενδεικτικό πως το Δικαστήριο αναγκάστηκε και τους όρους εμφάνισης να διαφοροποιήσει (18.9.08) αλλά και κατάσχεση μέρους της εγγύησης του να διατάξει (15.1.09). Προς όφελος του προσμετρά όμως το σχετικά νεαρό της ηλικίας του (24 ετών) και το λευκό του ποινικό μητρώο που του δίδει το δικαίωμα να κριθεί με επιείκεια. Έχω υπόψιν τις προσωπικές και οικογενειακές του περιστάσεις όπως αυτές εκτίθενται στην έκθεση του Γραφείου Ευημερίας. Πρόκειται για πρόσωπο που δεν έχει σταθερή εργασία και μισθό. Βοηθά τον πατέρα του στην πολυκατοικία της οποίας είναι ιδιοκτήτης. Ο Κατηγορούμενος είναι άγαμος, και διαμένει με τη μητέρα και τα δύο αδέλφια του 25 και 26 ετών. Ο πατέρας δεν μένει μαζί τους, έχοντας δημιουργήσει άλλη σχέση. Ο ίδιος ο Κατηγορούμενος και η αδελφή ου είναι οι μόνοι που διατηρούν επαφή με τον πατέρα, παρότι υπάρχουν και αρκετές διαφωνίες. Ο Κατηγορούμενος προ 7ετίας λόγω κάποιου τραυματισμού υπεβλήθη σε εγχείριση χιαστών, η οποία οδήγησε και στην απαλλαγή του από την Εθνική Φρουρά. Στις περιπτώσεις που απαιτείται η επιβολή αποτρεπτικής ποινής οι προσωπικές και οικογενειακές περιστάσεις δεν έχουν βαρυσήμαντη αξία. Συνεκτιμώντας όλα τα πιο πάνω και μη παραγνωρίζοντας κάθε τι που έχει αναφερθεί και προσμετρά προς όφελος του ως ελαφρυντικός παράγοντας καταλήγω πως η μόνη κατάλληλη ποινή υπό τις περιστάσεις είναι αυτή της φυλάκισης, έχοντας υπόψιν ότι αυτή αποτελεί έσχατο μέτρο τιμωρίας (βλ. Yeates V. Αστυνομίας

(2000)2 Α.Α.Δ. 320). Η σημασία των ελαφρυντικών και η επιείκεια του Δικαστηρίου θα έχει τη σημασία της στο ύψος της ποινής. Υπό τις περιστάσεις κρίνω κατάλληλη και επιβάλλω στον Κατηγορούμενο ποινή φυλάκισης 1 μηνός στην κατηγορία που αντιμετωπίζει. Έχοντας υπόψιν τις ελαστικότερες διατάξεις του Ν.186

(1)/03 κρίνω πως δεν δικαιολογείται υπό τις περιστάσεις είτε του Κατηγορούμενου είτε της υπόθεσης η αναστολή εκτέλεσης της πιο πάνω ποινής. Η ποινή θα ξεκινά από την ημέρα που τέθηκε υπό κράτηση. (Υπ.) ........... Χ. Χαραλάμπους, Ε.Δ. Πιστό Αντίγραφο Πρωτοκολλητής /E.X. cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο