Αστυνομικός Διευθυντής Λευκωσίας ν. Ηλίας ΠΙΤΣΙΑΛΗΣ, Αρ. Υπόθεσης:14897/08, 22 Οκτωβρίου, 2009

(1992)1 Α.Α.Δ. 1056). Καθ' όλη τη διάρκεια αυτής της έκφανσης της διαδικασίας είχα κατά νου ότι η αποτίμηση της αξιοπιστίας μάρτυρα είναι έργο διακριτό και εντελώς αποσυναρτημένο από οποιοδήποτε βάρος απόδειξης (βλ. Αγαθοκλέους κ.α. ν. Αστυνομίας

(2001)2 Α.Α.Δ. 316 Αθανασίου κ.α. ν. Κουνούνη

(1997)1 Α.Α.Δ. 614). Εξαρχής αναφέρω ότι οι ΜΚ1, ΜΚ3 και ΜΚ4 μου έκαναν καλή εντύπωση. Δεν είναι μόνο η αδιάλειπτη ροή στο λόγο και τη σκέψη τους, όπως ούτε ο πλούσιος αυθορμητισμός τους. Πρόκειται, περαιτέρω, για μάρτυρες των οποίων η συμμετοχή στο επεισόδιο ανέκυψε ένεκα της ιδιότητάς τους (ιατρός και αστυφύλακες, αντίστοιχα) και όχι γιατί είχαν οιονδήποτε προσωπικό συμφέρον και των οποίων η μαρτυρία είναι τυπική. Αυτή η ανεξαρτησία και ακεραιότητα των εν λόγω μαρτύρων σε κανένα στάδιο της διαδικασίας δεν τέθηκε εν αμφιβόλω. Οι δεν ενέργειες τους αιτιολογήθηκαν και επεξηγήθηκαν πλήρως χωρίς ίχνος υπερβολής ή επαναπροσαρμογής σε οιανδήποτε θέση των εμπλεκόμενων μερών. Θετική όμως εντύπωση, για τους λόγους που επεξηγώ πιο κάτω, μου άφησαν τόσο ο κατηγορούμενος όσο και οι μάρτυρες υπεράσπισης. Στον αντίποδα κρίνω ότι η παραπονούμενη δεν είπε στο Δικαστήριο την αλήθεια. Στο συμπέρασμα αυτό καταλήγω τόσο από τα εξωτερικά γνωρίσματα της μαρτυρίας της όσο και από τα εγγενή τούτης χαρακτηρηστικά. Εν πρώτοις, η μάρτυρας αοριστολογούσε και πλατίαζε σε κάθε ερώτηση που τις υποβάλετο, με αποτέλεσμα, σε ουκ ολίγες περιπτώσεις, να μην απαντά την ερώτηση. Περαιτέρω, η σκέψη της, αναδυόμενη μέσα από το λόγο της, ήτο συγκεχυμένη και χωρίς οιανδήποτε λογική συνέχεια. Δεν πρόκειται για μάρτυρα που απλώς υπερέβαλε σε κάποιες περιπτώσεις εισάγοντας στις θέσεις της υπερβολική δόση συναισθημάτων. Διαπιστώνω ότι η μάρτυρας παρουσίασε τα γεγονότα κατά το δοκούν προς εξυπηρέτηση αλλότριων μόνο συμφερόντων. Τα πιο πάνω συμπεράσματα εξάγονται και από τα ακόλουθα. Ενώ στην κυρίως εξέτασή της, στην οποία υιοθέτησε τη γραπτή κατάθεση που έδωσε στην αστυνομία (βλ. τεκμήριο 2), ανέφερε ότι ο κατηγορούμενος την τραβούσε από το μανίκι, και τούτο στην προσπάθεια του να της πάρει τα χαρτιά που κρατούσε, στην αντεξέταση προέβαλε όχι ένα αλλά περισσότερους διαφορετικούς ισχυρισμούς. Ανέφερε εν προκειμένω ότι ο κατηγορούμενος σαν άγριος βρέθηκε από πάνω της και την τραβούσε από τα μανίκια, ενώ αλλού είπε ότι την έσπρωξε, για να προσθέσει στη συνέχεια ότι ούρλιαζε πάνω της περισσότερο και από θηρίο. Περαιτέρω, σε άλλο σημείο της μαρτυρίας της η παραπονούμενη ανέφερε˙ ' Δεν είχα κανένα σκοπό να παίξω θέατρο, αδιαθέτησα κιόλας, ένιωσα ζαλάδα. Το πώς με έσπρωξε, το πώς με τράβησε από το μανίκι, το πώς βρέθηκε κάτω από την καρέκλα, ούτε εγώ ίδια ξέρω'. Τα πιο πάνω γεγονότα που αναφέρθηκαν από την παραπονούμενη και αφορούν κατά τα άλλα αυτό καθ' εαυτό το επεισόδιο, ουδόλως αναφέρονται στην κατάθεση που έδωσε η μάρτυρας αμέσως μετά το ισχυριζόμενο επεισόδιο. Σε εκείνη την κατάθεση η μάρτυρας παρουσιάστηκε θετική ως προς το τι συνέβη και περιόρισε την επίθεση σε τράβηγμα. Ως εκ τούτου, η αναφορά όλων των πιο πάνω στο Δικαστήριο αναδεικνύει δυο πράγματα˙ αφενός μεν το αλλοπρόσαλλο και απροσδιόριστο του ισχυρισμού, επί ουσιώδους μάλιστα σημείου, αφήνει να νοηθεί ότι η μνήμη δυνατό να απατά τη μάρτυρα, αφετέρου η διαφοροποίηση και δάσταση από τον αρχικό ισχυρισμό δια προσθήκης νέων και σοβαρότερων, σκιάζει το σύνολο των ισχυρισμών με πέπλο καχυποψίας και αμφιβολίας ως προς την ορθότητα και αληθοφάνειά τους. Εφόσον δε οι διαφορετικές εκδοχές δεν συνάδουν μεταξύ τους και δεν αναφέρθηκαν ως συμπληρωματική η μια της άλλης, το Δικαστήριο δεν μπορεί να τις αποδεχθεί ως αξιόπιστες. Από την άλλη η επί του προκειμένου θέση του κατηγορουμένου παρέμεινε σταθερή και ακλόνητη καθ' όλη τη διάρκεια της διαδικασίας. Ο κατηγορούμενος δεν αμφισβήτησε τη συνεύρεση με τη ΜΚ2 εντός της κουζίνας όπως ούτε ότι προσπάθησε μετά, στο γραφείο πλέον της ΜΚ2, να πάρει τα χαρτιά από τα χέρια της. Μοναδική διάσταση είναι ό,τι λέχθηκε εντός της κουζίνας και κατά πόσο ο κατηγορούμενος τράβηξε αργότερα την παραπονουμένη. Πέραν των διφορούμενων ισχυρισμών της παραπονουμένης αναφορικά με το επίδικο σημείο απορίας άξιον είναι ότι και η ίδια αποδέχεται πως ο κατηγορούμενος δεν αντέδρασε όταν πέταξε και έσπασε το ποτήρι ενώ για τη συνέχεια ισχυρίζεται, μεταξύ άλλων, ότι ούρλιαζε κατά πάνω της για τις λίστες παραγωγής. Η εξελικτική πορεία των πραγμάτων, στη βάση πάντα του ισχυρισμού της παραπονουμένης, απάδει της κοινής λογικής. Εάν ο κατηγορούμενος προτίθετο να επιτεθεί στην παραπονούμενη γιατί δεν έπραξε τούτο ενόσω οι δυο τους ήταν στην κουζίνα και η κατάσταση ήταν τεταμένη με αποκορύφωση το πέταγμα και σπάσιμο από τη ΜΚ2 του ποτηριού. Από την άλλη ποια η λογική ο κατηγορούμενος να επιζητεί τις λίστες μέχρι σημείου επίθεσης όταν ήδη η συζήτηση που προηγήθηκε στην κουζίνας, ως η παραπονούμενη ισχυρίζεται, ήτο γιατί η τελευταία δεν άφησε τις λίστες στο γραφείο την προηγούμενη ημέρα. Συνεπώς, η λογική επιτάσσει πως εάν ο κατηγορούμενος προτίθετο να επιτεθεί στην παραπονούμενη θα έπραττε τούτο ενωρίτερα, δηλαδή στην κουζίνα, και όχι όπως η παραπονούμενη ισχυρίζεται. Ποιος όμως ήταν εκείνος που επιζητούσε την ένταση και όξυνση της κατάστασης, ο κατηγορούμενος που ζήτησε τις λίστες ή η παραπονούμενη που πέταξε το ποτήρι. Όλα τα πιο πάνω αφήνουν τον ισχυρισμό της παραπονούμενης μετέωρο και ανυπόστατο λογικού ερείσματος. Πέραν όμως των πιο πάνω, η θέση της ΜΚ2 συγκρούεται και με τη θέση των ΜΥ1 και ΜΥ2. Η αξιολόγηση βεβαίως εδράζεται σε ποιοτικά και όχι ποσοτικά κριτήρια. Εν τούτοις, οι μάρτυρες υπεράσπισης δεν αμφισβητήθηκαν για τις θέσεις τους. Μπορεί μεν να τους υποβλήθηκαν οι θέσεις της κατηγορούσας αρχής δεν αντεξετάστηκαν όμως ως προς την ορθότητα των παρατηρήσεών τους, δηλαδή τη δυνατότητα και ευχέρεια που είχαν κατά τον επίδικο χρόνο να παρατηρήσουν όσα μαρτύρησαν καθώς και το μνημονικό τους. Τέλος, δεν αμφισβητήθηκαν ούτε για την ακεραιότητα και αμεροληψία τους, παρότι πρόκειται για συνεργάτες του κατηγορουμένου. Εκλαμβάνοντας συνεπώς όλα τα πιο πάνω ως δεδομένα, εφόσον η μαρτυρία των ΜΥ1 και ΜΥ2 δεν κρίνεται εξ αντικειμένου αναξιόπιστη, η θέση που εξέφρασαν οι ΜΥ1 και ΜΥ2 παραμένει ισχυρή και ακλόνητη και εν τοιαύτη περιπτώσει εκ διαμέτρου αντίθετη από και ασυμβίβαστη με εκείνη της ΜΚ2. Για όλους τους λόγους που πιο πάνω προσπάθησα να εξηγήσω καταλήγω ότι το επίδικο περιστατικό εξελίχθηκε ως ο κατηγορούμενος και οι μάρτυρες υπεράσπισης εξιστόρησαν στο Δικαστήριο και όχι ως η ΜΚ2 ισχυρίστηκε. Ανάλογα συνεπώς είναι και τα ευρήματά μου, δηλαδή ότι εντός της κουζίνας η ΜΚ2 εξύβρισε τον κατηγορούμενο με τη φράση 'αϊσιχτίρ μαλάκα' ενώ αργότερα, στο γραφείο της, δίχως ο κατηγορούμενος να την τραβήξει, έπεσε στο έδαφος. Η απόρριψη βεβαίως της μαρτυρίας της ΜΚ2 οδηγεί σε άλλη μια περαιτέρω διαπίστωση. Τούτη είναι πως καμία άλλη μαρτυρία δεν υποστηρίζει την προσαπτόμενη στον κατηγορούμενο κατηγορία, εφόσον μοναδικός μάρτυρας ο οποίος αναφέρθηκε σε επίθεση του κατηγορουμένου προς τη ΜΚ2 είναι μόνο η ΜΚ2. Ως εκ των πιο πάνω, μοναδική επιλογή είναι η απόρριψη της κατηγορίας και η παρεπόμενη απαλλαγή και αθώωση του κατηγορουμένου. (Υπ.) ............. Λ. Α. Παντελή, Ε. Δ. Πιστό Αντίγραφο Πρωτοκολλητής /ΧΨ cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο