Αστυνομικό Διευθυντής Λευκωσίας ν. Μόνικα ΧΡΙΣΤΟΦΗ, Αρ. Υπόθεσης: 2893

Αστυνομικό Διευθυντής Λευκωσίας ν. Μόνικα ΧΡΙΣΤΟΦΗ, Αρ. Υπόθεσης: 28932/07, 9 Νοεμβρίου 2009 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDLEF:2009:B29 ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΕΥΚΩΣΙΑΣ Ενώπιον:. Στ. Χριστοδουλίδου - Μέσσιου, Ε.Δ Αρ. Υπόθεσης: 28932/07 Αστυνομικό Διευθυντής Λευκωσίας ν. Μόνικα ΧΡΙΣΤΟΦΗ Κατηγορούμενη Ημερομηνία: 9 Νοεμβρίου 2009 Εμφανίσεις: Για την Κατηγορούσα Αρχή: κα Χ. Θεμιστοκλέους (για να ακούσει απόφαση η κα Κακούρη) Για την Κατηγορουμένη: Παρούσα η ίδια προσωπικά Α Π Ο Φ Α Σ Η EX TEMPORE Στις 9.6.2006 στη συμβολή της Λεωφόρου Αρχαγγέλου με τη Λεωφόρο Μακεδονιτίσσης, στη Λευκωσία συνέβηκε δυστύχημα, μεταξύ των οχημάτων ΗΕΖ223 το οποίο οδηγείτο από την Κατηγορουμένη και του οχήματος ΚΕΕ148 το οποίο οδηγείτο από την Ελένη Συριβιανού. Για το δυστύχημα αυτό, η Κατηγορούμενη βρίσκεται αντιμέτωπη με δύο κατηγορίες, σύμφωνα με το υπό εκδίκαση κατηγορητήριο. Οι κατηγορίες που αποδίδονται στην Κατηγορουμένη είναι σε σχέση με αμελή οδήγηση και η παράλειψη συμμόρφωσης σε σήμα τροχαίας, ότι δηλαδή δεν σταμάτησε το αυτοκίνητο της στα φώτα τροχαίας όταν το φως ήταν κόκκινο. Η Κατηγορούμενη δεν παραδέχθηκε ενοχή και η υπόθεση οδηγήθηκε σε ακρόαση. Για την απόδειξη της υπόθεσης της, η Κατηγορούσα Αρχή κάλεσε δύο μάρτυρες κατηγορίας. Πρώτος μάρτυρας κατηγορίας ήταν ο Λοϊζος Σιανος, ο οποίος ήταν αυτόπτης μάρτυρας στο δυστύχημα, ενώ ο δεύτερος μάρτυρας κατηγορίας, ήταν ο εξεταστής της υπόθεσης, Αστυφύλακας Α. Περατικός. Η μαρτυρία και των δύο μαρτύρων κατηγορίας, είναι καταγραμμένη στα πρακτικά στην πλήρη της έκταση. Πρέπει να αναφερθεί ότι ο Μ.Κ.1 όπως και ο Μ.Κ.2, έδωσαν την κυρίως εξέταση των, υπό μορφή γραπτής κατάθεσης. Θεωρώ δεν είναι σκόπιμο να αναπαράξω τη μαρτυρία τους, αφού πλήρης αναφορά σ΄ αυτή μπορεί να γίνει από τα πρακτικά. Αναφέρω συνοπτικά ότι η θέση του Μ.Κ.1, ο οποίος ήταν ο οδηγός του αυτοκινήτου που προπορευόταν του οχήματος της Κατηγορουμένης, μέχρι που ακολούθησαν διαφορετικές πορείες, ο Μ.Κ.1 θα έστριβε ενώ η Κατηγορούμενη θα πήγαινε ευθεία, ήταν ότι λίγο πριν φτάσει στο φανάρι, αντιλήφθηκε αλλαγή των φώτων, έγινε δηλαδή από πράσινο, πορτοκαλί. Ο ίδιος ελάττωσε ταχύτητα και σταμάτησε, ενώ το όχημα της Κατηγορουμένης δεν ελάττωσε ταχύτητα και μπήκε μέσα στη διασταύρωση με το πορτοκαλί χρώμα. Επίσης, η θέση του ήταν ότι, μόλις το αυτοκίνητο της Κατηγορουμένης μπήκε στη διασταύρωση, την αντιλήφθηκε αμέσως να κάνει χρήση του συστήματος πεδήσεως του οχήματος της. Ο Μ.Κ.2 σε ότι αφορά την παρούσα υπόθεση επικεντρώθηκε στις διαπιστώσεις του που ήταν ότι η ορατότητα και για τις δύο οδηγούς, όπως ο ίδιος ανέφερε, ήταν πέραν των 80 μέτρων και ήταν απρόσκοπτη. Ήταν η θέση του, ότι η Κατηγορούμενη πέρασε με κόκκινο φως αναφέροντας ότι με βάση τις γνώσεις του και την εκπαίδευση του στις τάξεις της Αστυνομίας, το πορτοκαλί ισοδυναμεί με κόκκινο και διαφώνησε με τη θέση της Κατηγορουμένης, ότι η μαρτυρία του ανεξάρτητου μάρτυρα, δηλαδή του Μ.Κ.1, αντικρούει τον ισχυρισμό της Συριβιανού, η οποία ας αναφερθεί δεν παρουσιάστηκε ως μάρτυρας στο Δικαστήριο, ότι η Κατηγορούμενη πέρασε με κόκκινο, αναφέροντας ότι αντίθετα η μαρτυρία του ανεξάρτητου μάρτυρα, Μ.Κ.1 ότι η Κατηγορούμενη εισήλθε στη διασταύρωση με πορτοκαλί χρώμα, ενισχύει τη θέση ότι η Κατηγορούμενη πέρασε με κόκκινο. Ο Μ.Κ.2 με βάση την εμπειρία του, η οποία πρέπει να αναφερθεί ότι δεν αμφισβητήθηκε, είπε ότι σύμφωνα με τα ίχνη τροχοπέδησης στη σκηνή του δυστυχήματος, είχε τη θέση ότι η Κατηγορούμενη είχε αντιληφθεί την αλλαγή των φώτων, πολύ πριν μπει στη διασταύρωση και σίγουρα χρησιμοποίησε τα ίχνη πεδήσεως του αυτοκινήτου της πριν τη γραμμή του ALT. Μετά που η Κατηγορούμενη κλήθηκε σε απολογία και της εξηγήθηκαν τα δικαιώματα της σύμφωνα με τις πρόνοιες του αρ. 74 του Κεφ. 155, επέλεξε να δώσει ένορκη μαρτυρία. Η θέση της ήταν, ότι είδε το αυτοκίνητο της Συριβιανού από πολύ μακριά. Όπως φαίνεται και στην γραπτή της κατάθεση δεν ήταν εμφανής η πρόθεση της Συριβιανού για την πορεία που θα ακολουθούσε στην ίδια. Πλησιάζοντας τα φώτα θεώρησε ότι είχε χρόνο να περάσει, αφού το όχημα του Μ.Κ. που ήταν μπροστά της άλλαξε πορεία και θα έστριβε, ενώ η ίδια θα πήγαινε ευθεία, αφήνοντας της ελεύθερο το δρόμο. Ανέπτυξε ταχύτητα μπήκε στη διασταύρωση, οπότε και συγκρούστηκε με την Συριβιανού. Η μαρτυρία της ήταν, ότι το φανάρι όταν η ίδια πέρασε, σίγουρα δεν ήταν κόκκινο και ήταν η θέση της ότι δεν είναι η ίδια που ευθύνεται για την πρόκληση του δυστυχήματος. Η αξιολόγηση της μαρτυρίας δεν παρουσιάζει προβλήματα. Θεωρώ ότι οι μάρτυρες κατηγορίας είπαν στο Δικαστήριο την αλήθεια για τα γεγονότα, όπως τα έχουν αντιληφθεί. Η Κατηγορούμενη, σίγουρα δεν είχε καμία πρόθεση να πει στο Δικαστήριο ψέματα, ούτε θεωρώ ότι είπε ψέματα. Απλά η δική της αντίληψη των πραγμάτων, είναι σε σύγκρουση με την αντίληψη των Μ.Κ.1 και Μ.Κ.2, ενόψει της αποδοχής της μαρτυρίας των Μ.Κ.1 και Μ.Κ.2, κρίνω ότι όντως η Κατηγορούμενη, όταν πέρασε τη διασταύρωση, το φως είχε αλλάξει από πράσινο σε πορτοκαλί και ακολούθως σε κόκκινο. Για τη λειτουργία των φώτων αναφέρω ότι υπάρχει παραδεκτό γεγονός, ότι τα φώτα για την Κατηγορουμένη και για την παραπονούμενη λειτουργούσαν με τον ίδιο τρόπο, αφού βρίσκονταν σε εξ αντιθέτου κατεύθυνση και επίσης αντλώ δικαστική γνώση για τον τρόπο που εναλλάσσονται τα φώτα που ρυθμίζουν την κυκλοφορία. Το άρθρο 8 του περί Μηχανοκινήτων Οχημάτων και Τροχαίας Κινήσεως Νόμου 86/72 αναφέρει τα ακόλουθα: «Πας όστις οδηγεί μηχανοκίνητο όχημα επί τίνος οδού μη καταβάλλον την προσήκουσα επιμέλεια και προσοχή ή μη επιδεικνύων εύλογο μέριμνα για έτερα πρόσωπα, χρησιμοποιούντα την οδό, είναι ένοχος αδικήματος και υπόκειται εις φυλάκισιν δια διάστημα μη υπερβαίνον το εν έτος ή εις χρηματική ποινήν μη υπερβαίνουσαν τας χιλίας λίρας ή εις αμφότερας της φυλακίσεως και της χρηματικής τοιαύτης». Στην Αναστάσης Παύλου ν. Αστυνομίας, Π.Ε. 6279, ημερ. 27.3.98 αναφέρονται τα ακόλουθα: «Η οδήγηση εξυπακούει την εξάσκηση προσήκουσας προσοχής. Το ερώτημα που εγείρεται σε περιπτώσεις αμελούς οδήγησης κατά παράβαση του άρθρου 8 του Νόμου 86/72 είναι κατά πόσο ο οδηγός εκπλήρωσε την υποχρέωση εξάσκησης λογικής φροντίδας και προσοχής για άλλα πρόσωπα που χρησιμοποιούν το δρόμο. Το κριτήριο που εφαρμόζεται σε μια τέτοια περίπτωση είναι αντικειμενικό και οι παράμετροι του αναφέρονται στη συμπεριφορά ενός συνετού και σώφρονα και όχι του τέλειου οδηγού. (Ιδέ Παναγιώτου ν. Αστυνομίας

(1982)1 Α.Α.Δ. 585, Σωκράτους ν. Αστυνομίας

(1989)2 Α.Α.Δ. 1 και Βασιλείου ν. Αστυνομίας

(1994)2 Α.Α.Δ. 202)». Το καθήκον φροντίδας και μέριμνας (duty of care) οφείλεται σε κάθε πρόσωπο που κατά λογική πρόβλεψη μπορεί να επηρεασθεί από τις πράξεις του οδηγού. Τα συστατικά στοιχειά της αμέλειας είναι τα ίδια στο αστικό και ποινικό δίκαιο ότι διαφέρει είναι το βάρος της αποδείξεως (βλ. Σωκράτης Σωκράτους ν. Αστυνομίας

(1989)2 Α.Α.Δ. 1). Όπως αναφέρεται στην απόφαση αυτή: «Το απρόσωπα προσδιοριζόμενο καθήκον προς κάθε ένα που είναι λογικά δυνατό να επηρεασθεί από τις πράξεις του οδηγού, συγκεκριμενοποιείται στα πλαίσια των γεγονότων της υποθέσεως για να αποφασισθεί: (α) η φύση του καθήκοντος και (β) όπου διαπιστώνεται η ύπαρξη του κατά πόσο ο οδηγός το έχει εκπληρώσει. Το κριτήριο για τη διαπίστωση αμέλειας είναι αντικειμενικό, και μέτρο ο προσεκτικός και όχι τέλειος οδηγός. Τέλος, η πρόβλεψη συναρτάται με τις κοινές εμπειρίες και τη λογική συνέπεια». (βλ. επίσης Παλαιομυλίτης ν. Τροχαίας

(1996)2 Α.Α.Δ 300, Σωκράτους ν. Αστυνομίας

(1989)2 Α.Α.Δ. 1, Βιττή ν. Αστυνομίας

(1990)2 Α.Α.Δ. 31, στη σελ. 37. Θεοφάνους ν. Αστυνομίας

(1990)2 Α.Α.Δ. 160. Derek Knell ν. Αστυνομίας

(1994)2 Α.Α.Δ. 51, Ioannis Charalambous v. Police

(1982)1 C.L.R. 134, Portokallides v. Police

(1987)2 C.L.R. 86). Όπως προκύπτει και από την σχετική με το θέμα Νομολογία, ένας οδηγός έχει καθήκον τήρησης της δέουσας παρατηρητικότητας πάντοτε και κάτω από όλες τις περιστάσεις (βλ. Κωνσταντίνου ν. Κατσούρη

(1975)1 C.L.R 188). H αμέλεια είναι συνυφασμένη με τον χρόνο, τόπο και άλλες συνθήκες και παράλειψη να δει κανείς ότι είναι απλά ορατό αποτελεί αμέλεια (Νικολαϊδης ν. Οικονομίδης

(1963)2 C.L.R.78). Στη Νικολαϊδης κ.α. ν. Κλεοβούλου

(1992)1 Α.Α.Δ. 422, 429 επισημαίνεται: «Όπως κατ΄ επανάληψη τονίστηκε οι πράξεις οδηγού που βρίσκεται αντιμέτωπος με επικείμενη σύγκρουση δεν κρίνονται μικροσκοπικά, αλλά με ευρύτητα ανάλογη με τα αγωνιώδη διλήμματα που αντιμετωπίζει και την έλλειψη ουσιαστικής ευκαιρίας για προγραμματισμό των πράξεων του. Οι αρχές αυτές συνοψίζονται στην Adamis and Another v. Eracleous

(1982)1 C.L.R. 746 και επαναλαμβάνονται σε πολλές άλλες αποφάσεις. (Βλ. μεταξύ άλλων Παπαχριστοδούλου ν. Χ"Nεοφύτου

(1991)1 Α.Α.Δ. 426 και Κωνσταντίνου ν. Φιλίππου

(1991)1 Α.Α.Δ. 1110).» Στην παρούσα περίπτωση, με βάση και την πραγματική μαρτυρία που έχει κατατεθεί, δηλαδή το σχεδιαγράφημα το οποίο δεν έχει αμφισβητηθεί, παραπέμπω στις υποθέσεις Αντώνη Σωτηρίου ν. Αστυνομίας και Θεοφάνους ν. Αστυνομίας σε σχέση με την αποδεικτική αξία της πραγματικής μαρτυρίας, όπως έχει χαρακτηριστικά αναφερθεί η πραγματική μαρτυρία σε αυτές τις υποθέσεις αποτελεί σημείο κρίσης της αξιοπιστίας των μαρτύρων και σταθερό οδηγό για τον καθορισμό των γεγονότων που συνέτειναν στην πρόκληση του δυστυχήματος. Η αμέλεια της Κατηγορουμένης έγκειται στο ότι, ενώ αντιλήφθηκε όπως και η ίδια αναφέρει, την παραπονούμενη να έρχεται από μακριά και μάλιστα χωρίς να έχει σαφή ένδειξη για την πορεία της και ενώ το φανάρι είχε αλλάξει χρώμα από πράσινο σε πορτοκαλί, ανέπτυξε ταχύτητα και μπήκε στη διασταύρωση εξού και σημειώθηκε το δυστύχημα. Είναι συνεπώς η θέση μου, ότι η Κατηγορούμενη υπέπεσε του καθήκοντος του συνετού οδηγού με βάση τα δεδομένα της υπόθεσης και την βρίσκω ένοχη και στις δύο κατηγορίες τις οποίες αντιμετωπίζει. Κατηγορούσα Αρχή Η Κατηγορούμενη δεν βαρύνεται με προηγούμενες καταδίκες. Έχει 5 βαθμούς ποινής και υπάρχουν €60 έξοδα μαρτύρων κατηγορίας. Δικαστήριο Οι συνθήκες υπό τις οποίες η Κατηγορούμενη έχει κριθεί ένοχη, έχουν εκτεθεί στην απόφαση του Δικαστηρίου. Οι δύο κατηγορίες είναι απόρροια η μια της άλλης. Λαμβάνω υπόψη μου το λευκό ποινικό μητρώο της Κατηγορουμένης, την ημερομηνία διάπραξης των αδικημάτων που είναι η 9.6.2006, δηλαδή 3,5 χρόνια προηγουμένως, το γεγονός ότι η Κατηγορούμενη τραυματίστηκε από το δυστύχημα και το αυτοκίνητο υπέστη σοβαρές ζημιές, της επιβάλλω την ποινή των €300 πρόστιμο στη πρώτη κατηγορία. Θα προστεθούν 3 βαθμοί ποινής στην άδεια της. Καμία ποινή στη δεύτερη κατηγορία. Τα έξοδα της Κατηγορούσας Αρχής τα οποία ανέρχονται σε €60 να καταβληθούν από την Κατηγορουμένη. (Υπ) ............................................................. Στ. Χριστοδουλίδου - Μέσσιου, Ε.Δ. cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο

🔗 Στην επίσημη πηγή

Επεξήγηση AI βάσει του επίσημου κειμένου του νόμου. Ενδεικτική, δεν υποκαθιστά νομική συμβουλή.