Αστυνομικός Διευθυντής Λευκωσίας ν. Ελένη Τσαρνά κ.α., Ποιν. Υπ. 34756/07, 13 Νοεμβρίου 2009 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup
- on)- Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDLEF:2009:B30 ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΕΥΚΩΣΙΑΣ Ενώπιον: Χ.Β. Χαραλάμπους, Ε.Δ. Ποιν. Υπ. 34756/07 Μεταξύ: Αστυνομικός Διευθυντής Λευκωσίας εναντίον 1. Ελένη Τσαρνά 2. Άντρη Αντρέου 3. Γιώτα Αντρέου 4. Μαρία Χ"Σάββα 5. Αφροδίτη Σωτηρίου Ημερομηνία: 13 Νοεμβρίου 2009. ΕΜΦΑΝΙΣΕΙΣ: Για την κατηγορούσα αρχή: κα Σ. Χατζηκωνσταντή. Για Κατηγορούμενους 1, 2, 3: κ. Κορέλλης με κα Παπαδοπούλου. Κατηγορούμενες 1, 2, 3 παρούσες. Α Π Ο Φ Α Σ Η (Εκ πρώτης Όψεως) Οι Κατηγορούμενες 1, 2 και 3 (στο εξής "οι Κατηγορούμενες") αντιμετωπίζουν κατηγορία για το αδίκημα της συμπλοκής κατά παράβαση του άρθρου 89 του Ποινικού Κώδικα. Σύμφωνα με τις λεπτομέρειες του κατηγορητηρίου στις 29 Μαρτίου 2007 στην Λακατάμεια σε δημόσιο χώρο δηλαδή στην οδό Καραβοστασίου, συμμετείχαν σε συμπλοκή. Για να αποδείξει την υπόθεση της η Κατηγορούσα Αρχή κάλεσε ως μάρτυρες την πρώην συγκατηγορούμενη 5 Αφροδίτη Σωτηρίου (Μ.Κ.1) και τον εξεταστή της υπόθεσης Αστ. 4798 Ματθαίο Νικολάου (Μ.Κ.2). Η Μ.Κ.1 υιοθέτησε και κατάθεσε ως Τεκμήριο 1 την γραπτή κατάθεση της στην Αστυνομία και αντεξετάστηκε. Μεταξύ άλλων ανέφερε ότι διαμένει σε πολυκατοικία στην οδό Καραβοστασίου αρ. 4, Διαμ. 302 στη Λακατάμεια, με την οικογένεια της και καθημερινά έχουν προβλήματα με την οικογένεια της Κατηγορούμενης 1, δηλαδή την βρίζουν. Στις 29.3.07 και περί ώρα 16.15 αφού σχόλασε, πήγε στην πολυκατοικία για να πάει στο σπίτι της. Μπήκε στον ανελκυστήρα η ίδια με τις κόρες της Έλενα και Μαρία. Όταν ανέβηκαν στον τρίτο όροφο μόλις άνοιξε η πόρτα του ανελκυστήρα είδε μπροστά της την Κατηγορούμενη 1, πίσω της τον γιο της Νικόλα, την Ελένη Αντρέου, και τις κόρες της, δηλαδή τις Κατηγορούμενες 2 και 3 και ένα φίλο του Νικόλα. Με το άνοιγμα της πόρτας είδε την Κατηγορούμενη 1 να της επιτίθεται με τα χέρια και να τη κτυπά στο πρόσωπο με γροθιές και να την κλωτσά. Η ίδια η μάρτυρας την άρπαξε από τα μαλλιά και την τραβούσε για να σταματήσει. Ταυτόχρονα όμως την μάρτυρα κτυπούσε και ο Νικόλας, ενώ την ίδια ώρα είδε την Κατηγορούμενη 3 να κτυπά την κόρη της Έλενα με ένα ξύλο στο κεφάλι. Ο φίλος του Νικόλα επίσης κτυπούσε την Έλενα. Την άλλη της κόρη την κτύπησαν η Κατηγορούμενη 2 με τα χέρια, η Κατηγορούμενη 3 με το ξύλο και ο φίλος του Νικόλα με τα χέρια του. Χώρισαν μετά από 5-6 λεπτά και ενώ πήγαιναν στο διαμέρισμα της είδε την Κατηγορούμενη 1 να κτυπά την κόρη της Μαρία στο πρόσωπο. Όταν μπήκε στο διαμέρισμα της η παραπονούμενη ειδοποίησε την Αστυνομία. Προφορικά εξήγησε ότι η Κατηγορούμενη 1 μένει απέναντι της στον ίδιο όροφο, ενώ οι Κατηγορούμενες 2 και 3 μένουν πιο πάνω στον τέταρτο όροφο. Επέμεινε στη θέση της πως κτυπήθηκε αυτή και οι κόρες της από τις Κατηγορούμενες, τον Νικόλα και τον φίλο του. Ο Μ.Κ.2 παρουσίασε επίσης την κατάθεση του, ως Τεκμήριο 3, στην οποία βασικά εξηγεί ότι περί τις 16.40΄ έλαβαν μήνυμα στον Αστ. Στ. Λακατάμειας για την συμπλοκή, οπότε μετέβηκε στο μέρος και έδωσε έγγραφα για εξέταση από ιατρό. Τις επόμενες μέρες έλαβε καταθέσεις από τους εμπλεκόμενους και κατηγόρησε γραπτώς τις κατηγορούμενες οι οποίες έδωσαν κάποιες απαντήσεις. Να σημειωθεί πως αρχικά στην υπόθεση κατηγορούμενες ήταν και η Μ.Κ.1 και η κόρη της Μαρία, οι οποίες όμως παραδέχθηκαν ενοχή και τιμωρήθηκαν με διάταγμα επιτήρησης για την Κατηγορούμενη 4 και πρόστιμο με εγγύηση για την Κατηγορούμενη 5. Η Κατηγορούμενη 1 περιέγραψε στην δική της κατάθεση (Τεκμήριο 4) αντίθετα τα γεγονότα. Είπε πως ενώ η ίδια πάτησε το κουμπί για να έλθει ο ανελκυστήρας, μόλις άνοιξε η πόρτα του την τράβησαν από τα μαλλιά η Μ.Κ 1 και οι κόρες της. Όταν έβαλε τις φωνές κατέβηκαν από τον τέταρτο όροφο η Ελένη Αντρέου με τις κόρες της, Κατηγορούμενες 2 και 3, οι οποίες προσπάθησαν να τις χωρίσουν. Στην προσπάθεια αυτή, είπε, κτυπήθηκαν και η Μ.Κ.1 με τις κόρες της. Κάπως έτσι περιέγραψαν την εμπλοκή τους και οι Κατηγορούμενες 2 και 3. Νομική πτυχή Στην παρούσα περίπτωση δεν τίθεται θέμα για αντιφατική ή αντινομική μαρτυρία σε βαθμό που θα έπρεπε για ένα τέτοιο λόγο να απορριφθεί η υπόθεση σ' αυτό το στάδιο. Ο ευπαίδευτος συνήγορος των Κατηγορουμένων 1-3 συνέδεσε την εισήγηση του για μη απόδειξη εκ πρώτης όψεως υπόθεσης με την μη απόδειξη συστατικού στοιχείου του αδικήματος και συγκεκριμένα με την μη στοιχειοθέτηση με μαρτυρία του ότι διεπράχθη η συμπλοκή σε δημόσιο χώρο. Τα τρία συστατικά στοιχεία του αδικήματος με βάση το άρθρο Π.Κ.89 είναι:
- i)Η συμμετοχή.
- ii)Σε συμπλοκή. iii) Σε δημόσιο χώρο. Η μαρτυρία καλύπτει τα δύο πρώτα συστατικά στοιχεία, ενώ πρέπει όντως να εξεταστεί κατά πόσον ο χώρος μπροστά από τον ανελκυστήρα, δηλαδή ο διάδρομος στον τρίτο όροφο της αναφερόμενης πολυκατοικίας συνιστά δημόσιο χώρο εν τη εννοία του ποινικού κώδικα και ειδικότερα εν τη εννοία του συγκεκριμένου άρθρου. Μια πρώτη ερμηνεία δίδεται από το άρθρο 4 του Ποινικού Κώδικα όπου στον σχετικό ορισμό αναφέρεται ότι: "δημόσιος χώρος" ή "δημόσιο υποστατικό" περιλαμβάνει δημόσια διάβαση και κτίριο, μέρος ή τόπο φυσικής άνεσης, όπου κάθε φορά το κοινό έχει δικαίωμα ή άδεια εισόδου, είτε χωρίς όρους είτε με όρο πληρωμής, καθώς και κτίριο ή χώρο που χρησιμοποιείται κάθε φορά για δημόσια ή θρησκευτική συγκέντρωση, για συνάθροιση ή ως δικαστήριο σε δημόσια συνεδρίαση." Όπως προκύπτει το βασικό κριτήριο είναι το κατά πόσον σε κάθε περίπτωση το κοινό έχει δικαίωμα ή άδεια εισόδου είτε άνευ όρων είτε με όρο πληρωμής. Με βάση αυτό το κριτήριο έχει γίνει δεκτό σε παλαιότερες αποφάσεις πως μια μπυραρία, ένα κατάστημα ή ένας αστυνομικός σταθμός συνιστούσαν δημόσιο χώρο (βλ. υπ. Costelow and another V. Police
(1970)2 CLR 41, Ευθυμιάδης V. Αστυνομίας
(1991)2 Α.Α.Δ.25, Μιχαήλ V. Αστυνομίας
(1997)2 Α.Α.Δ.362 και Νετζιήπ V. Αστυνομίας
(1992)2 Α.Α.Δ.1). Στην υπ. Ευθυμιάδης (ανωτέρω) αναφέρεται πως "ένας τόπος μπορεί να αποτελεί δημόσιο χώρο παρά το γεγονός ότι ο ιδιοκτήτης του έχει δικαίωμα να αποκλείσει την ελεύθερη είσοδο σε αυτόν μεμονωμένων ατόμων ή ακόμα ομάδων ατόμων". Επίσης αναφέρεται ότι "ο σκοπός του νόμου ασκεί επίδραση στην ερμηνευτική προσέγγιση" πράγμα που σημαίνει πως μεταξύ άλλων λαμβάνεται υπόψιν και ο σκοπός του άρθρου 89 του Ποινικού Κώδικα. Η Κατηγορούσα Αρχή γενικά έχει το βάρος να αποδείξει κάθε συστατικό στοιχείο του αδικήματος και ειδικά σ' αυτή την περίπτωση, όπως εξηγείται στο σύγγραμμα Archbold 2000 παρ. 24-113 σελ. 2016 το βάρος ανήκει στην Κατηγορούσα Αρχή να αποδείξει ότι το κοινό έχει πρόσβαση στο χώρο και ο καλύτερος τρόπος να το πράξει είναι να αποδείξει ότι στην πράξη το κοινό χρησιμοποιεί αυτό το χώρο. Στην υπ. Elkins V. Cartlidge
(1947)1 All E.R. 829 (στην οποίαν παραπέμπει η υπ. Ευθυμιάδης, ανωτέρω) κρίθηκε πως ο επίδικος χώρος ήταν δημόσιος για τους σκοπούς του εκεί εξεταζόμενου άρθρου, επειδή κατά τον σχετικό χρόνο το κοινό είχε προσκληθεί να τον χρησιμοποιεί. Σχετικά με το θέμα αυτό στην υπ. R. V. Kane
(1965)1 All E.R.705 είχαν αναφερθεί τα ακόλουθα (σε ελεύθερη μετάφραση): "Το πραγματικό ερώτημα είναι κατά πόσο (ο χώρος) είναι ανοικτός στο κοινό, είτε επί πληρωμή είτε όχι, ή κατά πόσον, από την άλλη πλευρά, η πρόσβαση σ' αυτόν περιορίζεται σε κάποια συγκεκριμένη τάξη ή ακόμα σε συγκεκριμένες τάξεις του κοινού, όπως για παράδειγμα είναι τα μέλη μιας συνήθους οικογένειας και των συγγενών και φίλων της, και των υδραυλικών ή άλλων τεχνιτών που έρχονται για να κάνουν διάφορες επιδιορθώσεις στο σπίτι. Εάν περιορίζεται σε τέτοιες τάξεις προσώπων, τότε βεβαίως δεν είναι δημόσιος χώρος, αλλά είναι ιδιωτικός". Δεν υπάρχει αμφιβολία πως στην καλύτερη περίπτωση όσον αφορά την παρούσα υπόθεση ο διάδρομος μπροστά από τον ανελκυστήρα και τις σκάλες της επίδικης πολυκατοικίας θα αποτελεί κοινόκτητο χώρο της κοινόκτητης οικοδομής και κατά το άρθρο 38ΣΤ του Περί Ακίνητης Ιδιοκτησίας (Διακατοχή, Εγγραφή και Εκτίμηση) Νόμου, Κεφ. 224, θα συνιστά κοινόχρηστο χώρο αφού "θα ανήκει, κατέχεται και τυγχάνει κάρπωσης από όλους τους κυρίους των μονάδων κατ' εξ αδιαιρέτου ιδανικές μερίδες". Αυτό βεβαίως από μόνο του δεν αποκλείει εκ προοιμίου την είσοδο και χρήση του από άλλα πρόσωπα που εισέρχονται στην πολυκατοικία είτε για επίσκεψη (με ρητή ή εξυπακουόμενη πρόσκληση άδεια κάποιου ενοίκου) είτε για εκτέλεση κάποιας εργασίας (με πρόσκληση ενοίκου ή της Διαχειριστικής Επιτροπής). Είναι αυτονόητο πως στην περίπτωση κατοικίας η τυχόν είσοδος των πιο πάνω προσώπων στην κατοικία ή στην αυλή κάποιου δεν καθιστούν την κατοικία δημόσιο χώρο. Είναι σχετική η πιο πάνω υπ. R. V. Kane αλλά και η υπ. R.V. Edwards and Roberts
(1978)Crim. L.R.564 στην οποίαν αναφέρεται ότι όταν ο ένοικος ενός σπιτιού δώσει την εξυπακουόμενη συγκατάθεση του να περάσουν από το μονοπάτι του κήπου του κάποιοι για να εκτελέσουν μια νόμιμη εργασία ο κήπος δεν καθίσταται δημόσιο μέρος. Με βάση τα πιο πάνω έχω τη γνώμη πως κατ' ανάλογον τρόπο δεν καθίσταται υπό τις περιστάσεις της παρούσας δημόσιος χώρος η επίδικη πολυκατοικία στην οποία σύμφωνα με τη μαρτυρία διαμένουν οικογένειες. Αλλά και εάν υπήρχε δυνατότητα να θεωρηθεί μια πολυκατοικία ως δημόσιος χώρος και πάλιν θα απαιτείτο όπως προσφερθεί μαρτυρία ότι το κοινό είχε δικαίωμα ή άδεια εισόδου. Στην παρούσα υπόθεση δεν έχει παρουσιαστεί οποιαδήποτε μαρτυρία προς αυτή την κατεύθυνση. Εν πάση περιπτώσει θεωρώ πως και το άρθρο 89 του Π.Κ. δεν αποσκοπεί στη χρήση του για υποθέσεις βίας σε ιδιωτικούς χώρους αφού ρητώς αναφέρεται ότι απαγορεύει τη συμπλοκή σε δημόσιο χώρο και προφανώς είναι διαφορετικός ο σκοπός του. Είναι η κατάληξη μου λοιπόν πως δεν έχει στοιχειοθετηθεί το συγκεκριμένο συστατικό στοιχείο του αδικήματος δηλαδή ότι τα γεγονότα διαδραματίστηκαν σε δημόσιο χώρο και κατά συνέπειαν δεν έχει αποδειχθεί εκ πρώτης όψεως υπόθεση. Οι Κατηγορούμενες 1, 2 και 3 αθωώνονται και απαλλάσσονται σ' αυτό το στάδιο. Τα έξοδα €215 να καταβληθούν από τη Δημοκρατία. (Υπ) ........... Χ. Β. Χαραλάμπους, Ε.Δ Πιστό Αντίγραφο Πρωτοκολλητής /ΕΧ cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο