Αστυνομικός Διευθυντής Λευκωσίας ν. Αντώνης Θ. Μικέλλης, Ποιν. Υπ. 14686/08, 20 Νοεμβρίου 2009

Αστυνομικός Διευθυντής Λευκωσίας ν. Αντώνης Θ. Μικέλλης, Ποιν. Υπ. 14686/08, 20 Νοεμβρίου 2009 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDLEF:2009:B34 ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΕΥΚΩΣΙΑΣ Ενώπιον: Χ.Β. Χαραλάμπους, Ε.Δ. Ποιν. Υπ. 14686/08 Μεταξύ: Αστυνομικός Διευθυντής Λευκωσίας εναντίον Αντώνης Θ. Μικέλλης Ημερομηνία: 20 Νοεμβρίου

1. ΕΜΦΑΝΙΣΕΙΣ: Για την Κατηγορούσα Αρχή: κα Ναθαναήλ. Για Κατηγορούμενο: κ. Νεοκλέους. Κατηγορούμενος παρών. Α Π Ο Φ Α Σ Η Ο Κατηγορούμενος αντιμετωπίζει κατηγορία δημόσιας εξύβρισης κατά παράβαση του Π.Κ.
2. Σύμφωνα με τις λεπτομέρειες αδικήματος στις 30.3.08 στην Αγία Ειρήνη Κανναβιών σε δημόσιο χώρο ο Κατηγορούμενος εξύβρισε το ζεύγος Σάββα και Νικούλλας Σολωμού με τη φράση "ήρταν οι κκιλίντζιηροι, οι ξιμαρισμένοι, τι γυρεύκουν τζιαι ήρταν πάλε, να φύουν να παν εις τ' ανάθεμα". Ως πρώτος μάρτυρας κλήθηκε ο Αστ. 1874 Σ. Σαπαρίλλας (Μ.Κ.1), ως δεύτερος ο εκ των παραπονουμένων Σάββας Σολωμού (Μ.Κ.2) και ως τρίτη η σύζυγος του και επίσης παραπονούμενη Νικούλλα Σολωμού (Μ.Κ.3). Μετά που ο Κατηγορούμενος κλήθηκε να προβάλει την υπεράσπιση του και αφού του εξηγήθηκαν τα δικαιώματα του επέλεξε και κατέθεσε ενόρκως, ενώ κάλεσε και ως μάρτυρα την σύζυγο του Νίκη Μικέλλη (Μ.Υ.2). Ο Μ.Κ.1 παρουσίασε την γραπτή κατάθεση του ως Τεκμήριο 1 στην οποία εξηγεί ότι έλαβε το παράπονο και διερεύνησε την υπόθεση, έλαβε την κατάθεση του Κατηγορούμενου (Τεκμήριο 2) και την γραπτή κατηγορία του (Τεκμήριο 3). Ο Μ.Κ.2 παρουσίασε την κατάθεση του ως Τεκμήριο 4 και απάντησε σε ερωτήσεις που του υποβλήθηκαν. Το ίδιο έπραξε και η Μ.Κ.3 παρουσιάζοντας την κατάθεση της ως Τεκμήριο
3. Βασικά η εκδοχή και των δύο είναι πως την Κυριακή 30.3.08 έφυγαν από τη Λευκωσία όπου είναι η συνήθης διαμονή τους και πήγαν με το αυτοκίνητο τους στο εξοχικό που αγόρασαν πριν μερικά χρόνια στην Αγία Ειρήνη Κανναβιών. Μόλις έφθασαν και σταμάτησαν το αυτοκίνητο τους στο δρόμο μπροστά από το σπίτι τους ο Κατηγορούμενος, που είναι γείτονας τους εκεί, βγήκε από το σπίτι του και τους εξύβρισε με τις φράσεις που καταγράφονται στο κατηγορητήριο. Οι ίδιοι δεν του είπαν ο,τιδήποτε και μετά από λίγο πήγαν στον Αστυνομικό Σταθμό Κακοπετριάς όπου και κατήγγειλαν την υπόθεση. Ο Κατηγορούμενος στην γραπτή κατάθεση του (Τεκμήριο 2) ανέφερε πως εκείνη την ώρα που ήρθαν οι γείτονες του, δηλαδή περί τις 3.00 μ.μ. ο ίδιος καθόταν μέσα στο σπίτι του, κοντά στην τζαμαρία με τις κουρτίνες ανοικτές, τους είδε όταν σταμάτησαν με το αυτοκίνητο τους, αλλά ούτε βγήκε έξω, ούτε τους εξύβρισε και ούτε τους μίλησε. Προφορικά είπε πως εκείνη την ημέρα, μετά που επέστρεψε από την εκκλησία, ξάπλωνε όλη την ημέρα στο κρεββάτι του διότι είχε κρίση άσθματος από το οποίο υποφέρει. Την συγκεκριμένη ώρα είχε σηκωστεί επειδή του ετοίμασε κάτι η γυναίκα του να φάει και καθήμενος στο σπίτι του είδε το αυτοκίνητο των γειτόνων του να καταφθάνει. Την εκδοχή του υποστήριξε και η σύζυγος του, Μ.Υ.2, η οποία είπε πως ήταν άρρωστος και τον σήκωσε η ίδια με το ζόρι για να φάει κάτι. Αξιολόγηση μαρτυρίας Αξιολογώντας τους μάρτυρες και τα όσα ανέφεραν πρέπει να πω καταρχάς πως θεωρώ αξιόπιστο και ειλικρινή τον Μ.Κ.1, του οποίου να σημειωθεί πως δεν έχει αμφισβητηθεί η μαρτυρία. Σημειώνω από τη μαρτυρία του πως όταν κατηγόρησε γραπτώς τον Κατηγορούμενο, ο τελευταίος απάντησε: "Ούτε τους είδα, ούτε τους είπα" (Τεκμήρια 1,3). Οι παραπονούμενοι, Μ.Κ.2 και Μ.Κ.3 μου έκαμαν εξαιρετική εντύπωση. Τους θεωρώ αξιόπιστους και ειλικρινείς μάρτυρες κρίνοντας από την όλη εικόνα τους, τη συμπεριφορά τους, τον άμεσο τρόπο που απαντούσαν χωρίς υπεκφυγές και την τεκμηρίωση των όσων έλεγαν. Μικροαντιφάσεις στη μαρτυρία τους ή μεταξύ τους δεν επηρεάζουν την γενικότερη εντύπωση μου και την αξιοπιστία τους. Αντιθέτως ενισχύουν αυτήν αφού καταδεικνύουν την έλλειψη οποιασδήποτε προσυνεννόησης μεταξύ τους. Δεν έχει αμφισβητηθεί το ότι το εξοχικό των παραπονουμένων συνορεύει με το σπίτι του κατηγορούμενου σε τέτοιο σημείο που όλοι τα χαρακτήρισαν σχεδόν κολλημένα, πράγμα που επιβεβαίωσε και ο εξεταστής, Μ.Κ.1, ο οποίος περιπολεί την περιοχή και τα γνωρίζει. Είναι αναντίλεκτο επίσης πως τα δύο ζευγάρια δεν έχουν και τις καλύτερες σχέσεις μεταξύ τους. Όπως συμβαίνει συνήθως σε τέτοιες περιπτώσεις οι μεν καταλογίζουν στους δε την ευθύνη για αυτή την κατάσταση. Δεν θα υπεισέλθω σ' αυτά τα ζητήματα διότι προφανέστατα δεν ενδιαφέρουν σ' αυτή την υπόθεση. Με βάση την αποδεκτή μαρτυρία των παραπονουμένων όταν έφθασαν εκείνη την ημέρα στο εξοχικό τους στάθμευσαν το αυτοκίνητο τους στο δρόμο ακριβώς έξω από το σπίτι τους. Το σημείο στάθμευσης απείχε 7-8 μ. από την οικία του Κατηγορούμενου, όπως παραστατικά εξήγησε ο Μ.Κ.
4. Παρά το ότι ο Κατηγορούμενος όταν κατηγορήθηκε γραπτώς προέβη στην αντιφατική δήλωση ότι δεν είδε τους παραπονούμενους, στην πραγματικότητα τους είδε. Αυτό παραδέχθηκε και στην γραπτή κατάθεση του (Τεκμήριο 2), αλλά και προφορικά στο δικαστήριο. Μάλιστα όπως εξήγησε τους είδε από την τζαμαρία του σπιτιού του που έρχονταν από "κάτω", εννοώντας προφανώς ότι τους είδε από κάποια απόσταση. Υπήρξε όμως προσπάθεια του Κατηγορούμενου να διαφοροποιήσει αυτό το τμήμα της μαρτυρίας του. Συγκεκριμένα όταν βρέθηκε αντιμέτωπος με την απάντηση που έδωσε στην γραπτή κατηγορία, προσπάθησε ανεπιτυχώς να πείσει πως είχε δει μόνο το αυτοκίνητο των γειτόνων του και όχι τους ίδιους. Σε λίγο όμως επανήλθε δεχόμενος ότι τους αντιλήφθηκε μέσα στο αυτοκίνητο τους. Ο ισχυρισμός του Κατηγορούμενου ότι εκείνη την ημέρα ήταν πολύ άρρωστος και δεν μετακινήθηκε καθόλου από το σπίτι του αποτελεί κατά τη γνώμη μου εκ των υστέρων σκέψη του στην οποίαν ενέπλεξε και τη σύζυγο του σε μια προσπάθεια υποστήριξης της εκδοχής του. Καταρχάς ο ίδιος δεν ανέφερε σε καμιά περίπτωση κάτι τέτοιο στην κατάθεση του. Θεωρώ πως αν ήταν τόσο βαρειά άρρωστος εκείνη την μέρα, δηλαδή σε βαθμό που ήταν καθηλωμένος στο κρεββάτι του, αυτό θα ήταν κάτι που θα το έλεγε στην κατάθεση του, πράγμα που δεν έπραξε. Η δε σύζυγος του η οποία δεν έδωσε κατάθεση στην Αστυνομία ερωτώμενη πως θυμάται ότι εκείνη την ημέρα είχε κρίση άσθματος ο Κατηγορούμενος, απάντησε πως αυτό είναι κάτι που παθαίνει κάθε μέρα ο σύζυγος της και η ίδια ξέρει την αρρώστεια του. Αυτή η θέση είναι προφανώς που επέτρεψε με τόση ευκολία στην Μ.Υ.2 και στον Κατηγορούμενο να ισχυριστούν ότι και εκείνη την ημέρα ο τελευταίος είχε κρίση άσθματος, δεδομένου ότι μπορούσαν εύκολα να ισχυριστούν πως αφού το παθαίνει κάθε μέρα άρα το έπαθε και εκείνη την μέρα. Εν πάση περιπτώσει όμως να σημειωθεί πως δεν υπάρχει καμιά μαρτυρία ούτε θεωρείται αυταπόδεικτο πως όποιος έχει άσθμα δεν μπορεί ούτε να περπατήσει ούτε να μιλήσει. Απόδειξη τούτου είναι και η παρουσία του Κατηγορούμενου σε όλες τις δικασίμους και η κατάθεση του στο δικαστήριο χωρίς οποιοδήποτε ουσιαστικό πρόβλημα. Γενικά δεν έχω πειστεί για την ειλικρίνεια του Κατηγορούμενου και της συζύγου του. Σχημάτισα την εντύπωση πως και οι δύο προσπάθησαν να αποκρύψουν την αλήθεια και να παραπλανήσουν, εκμεταλλευόμενοι ένα πρόβλημα υγείας. Για τους λόγους που προσπάθησα να εξηγήσω αποδέχομαι τη μαρτυρία των παραπονουμένων. Αποτελεί εύρημα μου πως ο Κατηγορούμενος στις 30.3.08 και περί ώρα 3 μ.μ. μόλις αντιλήφθηκε από το σπίτι του τους γείτονες του να καταφθάνουν και να σταθμεύουν στο δημόσιο δρόμο μπροστά από το σπίτι τους, εξήλθε από την οικία του κατευθύνθηκε προς το μέρος τους και είπε με τρόπον που ακούστηκε απ' αυτούς τις φράσεις: "Ήρταν οι κκιλίντζιηροι, οι ξιμαρισμένοι, τι γυρεύκουν τζιαι ήρταν πάλε, να φύουν να παν εις τ' ανάθεμα". Νομική πτυχή Όσον αφορά τη νομική πτυχή του θέματος σύμφωνα με την υπ. Γεν. Εισ. V. Kozina