Αστυνομικού Διευθυντή Λευκωσίας ν. Svetla Petrova KOCHEVA, Αρ. Υπόθεσης: 8451/09, 30 Νοεμβρίου, 2009

(1)(β), του Κεφ. 155. Περαιτέρω, ακόμη και εκεί όπου δεν υποβάλλεται σχετικό αίτημα η υποχρέωση του Δικαστηρίου για διενέργεια της σχετικής εξέτασης δεν αίρεται (βλ. άρθρο 74

(1)(γ), Κεφ. 155). Όπως δε λέχθηκε στην υπόθεση Γενικός Εισαγγελέας ν. Χριστοδούλου

(1990)2 ΑΑΔ 133, κατηγορία απορρίπτεται από αυτό το στάδιο εκεί όπου: (α) δεν στοιχειοθετείται εξ αντικειμένου η υπόθεση της κατηγορίας λόγω απουσίας ενός ή περισσοτέρων των συστατικών στοιχείων του αδικήματος, και (β) η μαρτυρία είναι τόσο αντινομική που στερείται πειστικότητας, σε βαθμό που κανένα λογικό Δικαστήριο δεν θα μπορούσε να βασίσει σε αυτή την καταδίκη του κατηγορουμένου. Είναι ακόμη άξιο αναφοράς ότι σε αυτό το στάδιο το Δικαστήριο δεν προβαίνει σε λεπτομερή αξιολόγηση της μαρτυρίας, αλλά σε αντικειμενική θεώρησή της (βλ. R. ν. Galbraith

(1981)2 All E.R. 1061 και Γενικός Εισαγγελέας ν. Αριστοτέλους

(1992)2 Α.Α.Δ. 356, 363). Τέλος, το περιεχόμενο τυχόν κατάθεσης προσώπου που κατηγορείται, παρότι δυνατό να μην υιοθετείται εν όλω ή έστω εν μέρει από την κατηγορούσα αρχή, η οποία το παρουσιάζει καθηκόντως (βλ. Γενικός Εισαγγελέας ν. Χ''Κωνσταντίνου

(1989)2 Α.Α.Δ. 99, 103), εντούτοις αποτελεί μέρος του μαρτυρικού υλικού από το οποίο το Δικαστήριο δύναται να αντλήσει σχετικές πληροφορίες (βλ. Μακρυγιάννης ν. Αστυνομίας

(1996)2 Α.Α.Δ. 41, 45). Έχοντας όλα τα πιο πάνω κατά νου, προχωρώ τώρα να παραθέσω σύνοψη του ενώπιον μου μαρτυρικού υλικού. Εκ προοιμίου αναφέρω ότι το μαρτυρικό υλικό αποτελείται τόσο από ένορκη κατάθεση των μαρτύρων που παρήλασαν ενώπιον του Δικαστηρίου, οκτώ τον αριθμό, όσο και από παραδεκτά γεγονότα τα οποία συνίστανται, άλλοτε σε δήλωση των συνηγόρων και άλλοτε σε γραπτές καταθέσεις διαφόρων προσώπων που κατατέθηκαν εκ συμφώνου. Όπως προανέφερα ενώπιον του Δικαστηρίου παρήλασαν οκτώ μάρτυρες. Την εν λόγω όμως απόφαση δεν θα απασχολήσει η μαρτυρία των ΜΚ4 και ΜΚ5 (Κυριάκος Μαυρομμάτης και αστ. 158 Μιχάλης Μιχαήλ, αντίστοιχα), εφόσον η μαρτυρία τους περιορίστηκε στο καθεστώς διαμονής της δεύτερης κατηγορουμένης στην Κυπριακή Δημοκρατία και σε ότι σχετικό έλευσης και εισόδου της στη νήσο. Οι εναπομείναντες μάρτυρες, με τη σειρά που μαρτύρησαν ενώπιον του Δικαστηρίου, είναι οι εξής˙ αρχιαστυφύλακας 1631 Κ. Χάσικος (ΜΚ1), γυναίκα αστυφύλακας 303 Στ. Πιστιλλίδου (ΜΚ2), αστυφύλακας 717 Α. Ευτυχίου (ΜΚ3), αστυφύλακας 3044 Σ. Σάββα (ΜΚ6), γυναίκα αστυφύλακας 2332 Ειρ. Κουντουρή (ΜΚ7) και Αντρέας Αριστείδου (ΜΚ8). Σύμφωνα λοιπόν με τη μαρτύρια των ΜΚ6 και ΜΚ7, οι οποίοι υπηρετούν στον Ουλαμό Πρόληψης Εγκλημάτων (ΟΠΕ), αρχές Σεπτεμβρίου 2009 λήφθηκε πληροφορία από συνεργάτη της αστυνομίας ότι στο διαμέρισμα 43 στην πολυκατοικία Σάντα Ρόζα που βρίσκεται στην οδό Μιχαλακοπούλου 24 στη Λευκωσία, κύπριος εξωθεί σε πορνεία δυο αλλοδαπές. Σύμφωνα με την πληροφορία οι σχετικές συναντήσεις διευθετούντο μέσω τηλεφώνου με αριθμό επικοινωνίας

1. Περαιτέρω, τόσο σύμφωνα με την πληροφορία όσο και από έρευνα του ΜΚ6, ο εν λόγω τηλεφωνικός αριθμός εντοπίζετο και στις ¨Χρυσές Ευκαιρίες¨. Την 14.09.2009 ο ΜΚ6 τηλεφώνησε στον πιο πάνω αριθμό και συνομίλησε με αλλοδαπή κοπέλα η οποία, σύμφωνα με το μάρτυρα, μιλούσε πολύ καλά την ελληνική γλώσσα. Ο ΜΚ6 εξέφρασε συναφώς την επιθυμία του για ραντεβού με τις δυο κοπέλες με σκοπό τη σεξουαλική επαφή. Η αλλοδαπή κοπέλα στην άλλη άκρη της γραμμής του τηλεφώνου του είπε ότι θα διευθετούσε το ραντεβού, το οποίο καθορίστηκε για η ώρα 15:00 της ίδια ημέρας, και περαιτέρω, ότι η τιμή ανέρχετο στα €
2. Του εξήγησε δε ότι το διαμέρισμα ευρίσκετο στον τέταρτο όροφο της πολυκατοικίας Σάντα Ρόζα στην οδό Μιχαλακοπούλου 24, απέναντι από το γυμναστήριο Oxygen. Αργότερα την ίδια ημέρα, περί ώρα 12:15, ο ΜΚ6 μετέβη στη διεύθυνση που του αναφέρθηκε και εντόπισε το διαμέρισμα. Μάλιστα εισήλθε εντός του διαμερίσματος, προσποιούμενος πελάτη, και συνομίλησε με τη δεύτερη κατηγορουμένη, η οποία, κατόπιν ερωτήσεων του, του ανέφερε ότι εκεί υπήρχαν δυο κοπέλες οι οποίες έρχονταν σε ερωτικές περιπτύξεις έναντι αμοιβής. Όπως ανέφερε o μάρτυρας, διευθέτησε εκ νέου ραντεβού με απώτερο σκοπό τη σεξουαλική επαφή, για η ώρα 15:00 της ίδιας ημέρας. Σύμφωνα με τον ίδιο, μετέβη στο διαμέρισμα για διερεύνηση της ορθότητας τόσο της πληροφορίας όσο και της τηλεφωνικής συνομιλίας που είχε με την αλλοδαπή. Αργότερα επέστρεψε στα γραφεία της υπηρεσίας του για να διοργανώσει σχετική επιχείρηση και να ενημερώσει τον προϊστάμενο του, ονόματι Χ. Χριστοφή, αλλά και τα μέλη που θα ελάμβαναν μέρος. Όπως ανέφερε ο ΜΚ8, πολίτης και φίλος του προϊσταμένου του ΟΠΕ, του ζητήθηκε να συμμετάσχει στην όλη επιχείρηση ως συνεργάτης της αστυνομίας. Την ίδια ημέρα, 14.09.2009, κλήθηκε και μετέβη στα γραφεία του ΟΠΕ όπου εκεί η ΜΚ7 αφότου φωτοτύπησε δώδεκα χαρτονομίσματα αξίας €20 έκαστο, του τα παρέδωσε. Του δόθηκαν περαιτέρω οδηγίες να μεταβεί στο αναφερόμενο διαμέρισμα η ώρα 15:00 για να παραστήσει τον πελάτη του ραντεβού που είχε ενωρίτερα διευθετηθεί από το ΜΚ
3. Οι οδηγίες που του δόθηκαν από τη ΜΚ7 ήταν ότι θα ¨έκανε έρωτα με τις αλλοδαπές¨ (βλ. τεκμήριο 23) και ότι θα τις πλήρωνε με τα χρήματα που του δόθηκαν. Ακόμη, ότι θα έπρεπε να λειτουργήσει τοιουτοτρόπως σε σύντομο χρονικό διάστημα (δεκατρία λεπτά) και αμέσως μετά να διενεργήσει αναπάντητη κλήση στο κινητό τηλέφωνο του ΜΚ6, ως σύνθημα για τους αστυνομικούς ότι είναι κατάλληλος χρόνος για να εισέλθουν στο διαμέρισμα. Σύμφωνα με τη μαρτυρία της αστυνομίας ούτω και έγινε. Ομάδα αστυνομικών, μεταξύ των οποίων οι ΜΚ1, ΜΚ3, ΜΚ6 και ΜΚ7, μετέβη μαζί με το συνεργάτη (ΜΚ8) στην οδό Μιχαλακοπούλου. Η ώρα 15:00 ο συνεργάτης ανέβηκε στο διαμέρισμα και η ώρα 15:13 άφησε αναπάντητη κλήση στο κινητό τηλέφωνο του ΜΚ
4. Εν τω μεταξύ η ομάδα των αστυνομικών είχε ήδη ανέβει στον τέταρτο όροφο που βρίσκετο το διαμέρισμα και συγκεκριμένα στο κλιμακοστάσιο μεταξύ τρίτου και τέταρτου ορόφου, και ανέμενε το κάλεσμα του ΜΚ
5. Μόλις ο ΜΚ6 έλαβε την κλήση του ΜΚ8 έσπρωξε δυνατά τη θύρα εισόδου του διαμερίσματος χρησιμοποιώντας το πόδι και το σώμα του, άνοιξε τούτην, και η ομάδα των αστυνομικών εισήλθε εντός του διαμερίσματος. Εισερχόμενοι οι αστυφύλακες εντός του διαμερίσματος κάποιοι φώναξαν police, police (ΜΚ6 και ΜΚ7). Προχώρησαν αμέσως προς το υπνοδωμάτιο του διαμερίσματος το οποίο βρίσκετο απέναντι από την κύρια είσοδο, όπου βρήκαν το ΜΚ8 επάνω στο κρεβάτι μαζί με τις δυο κατηγορούμενες. Όλοι τους ήταν γυμνοί. Ο δε ΜΚ8, ο συνεργάτης, έφερε προφυλακτικό το οποίο έβγαλε και πέταξε στο έδαφος του υπνοδωματίου. Επιστήθηκε η προσοχή των δυο κατηγορουμένων στο νόμο αλλά δεν έδωσαν καμία απάντηση. Ο ΜΚ1 κατά τον ίδιο χρόνο εκτελούσε χρέη φωτογράφου. Οι φωτογραφίες που έλαβε, τόσο κατά την έφοδο της αστυνομίας όσο και κατά την έρευνα του διαμερίσματος, δέθηκαν σε βιβλιάριο το οποίο κατατέθηκε στο Δικαστήριο ως τεκμήριο (βλ. τεκμήριο 3). Σύμφωνα με τη ΜΚ7 στο διαμέρισμα διενεργήθηκε έρευνα και παραλήφθηκαν διάφορα τεκμήρια. Ας σημειωθεί εδώ ότι δηλώθηκε ως παραδεκτό γεγονός πως τα αριθμούμενα στην κατάθεση της ΜΚ7 (βλ. τεκμήριο 23) ως ΕΚ2 μέχρι και ΕΚ7, αντιστοιχούν στα τεκμήρια δικαστηρίου 14 μέχρι και 19 και παραλήφθηκαν από τη μάρτυρα στο χώρο του διαμερίσματος. Τα εν λόγω τεκμήρια είναι˙ περιτύλιγμα προφυλακτικού (τεκμήριο 14), ανοικτό προφυλακτικό (τεκμήριο 15), χρηματικό ποσό €320 (τεκμήριο 16), χρηματικό ποσό €210 (τεκμήριο 17), τρία προφυλακτικά (τεκμήριο 18), και δερμάτινη θήκη/ τσαντάκι (τεκμήριο 19). Σύμφωνα με τη ΜΚ7 τα εν λόγω αντικείμενα βρέθηκαν ως ακολούθως. Το μεν τεκμήριο 14 εντοπίστηκε στο κομοδίνο του υπνοδωματίου που ήταν οι κατηγορούμενες κατά την έφοδο της αστυνομίας. Το τεκμήριο 15 σε συρτάρι κομοδίνου δεύτερου υπνοδωματίου. Το τεκμήριο 16, εκ του οποίου τέσσερα χαρτονομίσματα αντιστοιχούν σε μέρος εκείνων που ενωρίτερα φωτοτύπησε η ΜΚ7 ανεβρέθηκε στο πορτοφόλι της πρώτης κατηγορουμένης που βρισκόταν μέσα σε ερμαράκι της κουζίνας. Το τεκμήριο 17, άλλα τέσσερα χαρτονομίσματα που αντιστοιχούν σε μέρος εκείνων που φωτοτύπησε η ΜΚ7, βρισκόταν στο πορτοφόλι της δεύτερης κατηγορουμένης σε ερμαράκι της κουζίνας. Το τεκμήριο 18 επίσης βρισκόταν σε ερμαράκι της κουζίνας, ενώ το τεκμήριο 19 ήταν κρεμασμένο σε τοίχο στο σαλόνι και μέσα είχε ένα χαρτονόμισμα των €
6. Τέλος, σύμφωνα με τη ΜΚ7 οι κατηγορούμενες παραδέχθηκαν ότι τα χρήματα, δηλαδή τα τεκμήρια 16 και 17, ανήκουν σε κάθε μια εξ' αυτών, ενώ για το τεκμήριο 18 η πρώτη κατηγορουμένη απάντησε ¨εγώ χρησιμοποιώ τέτοια προφυλακτικά¨ και για το τεκμήριο 14 η δεύτερη κατηγορουμένη είπε ¨δεν ξέρω τι είναι¨. Για δε το τεκμήριο 19 η πρώτη κατηγορουμένη απάντησε ¨βάζω μέσα κάποια χρήματα για να δίνω ρέστα σους πελάτες για να μην βλέπουν που είναι η τσάντα μου¨ Σύμφωνα περαιτέρω με το ΜΚ6, σε ερώτηση που απηύθυνε στη δεύτερη κατηγορουμένη εν σχέσει με την ταυτότητα του ιδιοκτήτη του διαμερίσματος και την ταυτότητα του προσώπου που η κατηγορουμένη δίνει τα χρήματα, έλαβε την απάντηση ότι πρόσωπο ονόματι Εύης της δίδει οδηγίες τηλεφωνικώς. Η κατηγορουμένη του υπέδειξε περαιτέρω το κινητό της τηλέφωνο στο οποίο είχε καταχωρημένο τον αριθμό 96581367 με τα διακριτικά στοιχεία ¨Pub Evis mass¨. Ακόμα του υπέδειξε τη δερμάτινη θήκη που κρεμόταν στον τοίχο του καθιστικού ως το αντικείμενο στο οποίο έβαζε τα χρήματα από τους πελάτες, ενώ του ανέφερε ότι κάποιο πρόσωπο, το οποίο δεν γνώριζε, ερχόταν και έπαιρνε τα χρήματα όταν αυτές έφευγαν από το διαμέρισμα. Πέραν των πιο πάνω δηλώσεων η κατηγορούσα αρχή παρουσίασε στο Δικαστήριο και ανακριτική κατάθεση της δεύτερης μόνο κατηγορουμένης (βλ. τεκμήρια 11 και 12, κατάθεση στη ρωσική και αντίγραφο στην ελληνική γλώσσα, αντίστοιχα). Στην εν λόγω κατάθεση, την οποία έλαβε η ΜΚ2, η δεύτερη κατηγορουμένη σε κάθε ερώτηση που της υποβλήθηκε έδωσε την απάντηση ¨Δεν απαντώ¨. Και ο ΜΚ3 έλαβε μέρος στην όλη επιχείρηση την 14.09.
7. Αυτός είναι το πρόσωπο που παρέλαβε τα αντικείμενα που κατατέθηκαν ως τεκμήρια και για τα οποία έκανα λόγο πιο πάνω. Περαιτέρω, ο ΜΚ3 παρουσίασε στο Δικαστήριο απόδειξη πληρωμής που εξασφαλίστηκε από την εφημερίδα ¨Χρυσές Ευκαιρίες¨ (βλ. τεκμήριο 20). Όπως αναγράφεται στο τεκμήριο 20, το πρόσωπο που κατέβαλε το ποσό των €94,32 είναι η Kocheva Svetla. Ακόμη, σύμφωνα με το ΜΚ3, στο διαμέρισμα ανευρέθηκαν επτά κινητά τηλέφωνα. Αξίζει όμως να σημειωθεί εδώ πως άλλο παραδεκτό γεγονός αναφέρει ότι˙ ¨Όλες οι συσκευές τηλεφώνου που παραλήφθηκαν από την αστυνομία, εξετάστηκαν από τον ειδικό αστυφύλακα 5378 κο Λαπήθιο και εξακριβώθηκε ότι η κλήση η οποία έγινε από το τηλέφωνο της αστυνομίας ώστε να κλειστεί ραντεβού από το οποίο προέκυψαν τα κατ' ισχυρισμό αδικήματα, λήφθηκε από τηλεφωνική συσκευή άλλη, δηλαδή εκτός των επτά που παραλήφθηκαν από την αστυνομία. Δηλαδή το τηλεφώνημα για το ραντεβού δεν συνδέεται με τα εν λόγω τεκμήρια¨. Τέλος, στο διαμέρισμα εντοπίστηκαν και μια πινακίδα που ανέγραφε ¨Ινστιτούτο Αισθητικής και Χειρομασάζ Diamond¨, καθώς και ένα πιστοποιητικό σύστασης εταιρείας ¨Ινστιτούτο Αισθητικής και Μασσάζ η Βεντέττα¨. Οι εν λόγω πινακίδες ανευρέθηκαν στο σαλόνι του διαμερίσματος. Σχετιζόμενο με αυτή την τελευταία πινακίδα, Ινστιτούτο Αισθητικής Μασσάζ η Βεντέττα, είναι και μέρος των εγγράφων που κατατέθηκαν εκ συμφώνου. Κατατέθηκε εν προκειμένω πιστοποιητικό διευθυντή και γραμματέα της εν λόγω εταιρείας όπου φαίνεται πως και τις δυο τούτες θέσεις κατέχει πρόσωπο ονόματι Μιχάλης Γλυκερίου (βλ. τεκμήριο 6). Κατάθεση του εν λόγω προσώπου κατατέθηκε εκ συμφώνου (βλ. τεκμήριο 9). Αναφέρεται εκεί πως περί το έτος 2006 είχε πρόθεση να ανοίξει τούτο το ινστιτούτο και γι' αυτό το λόγο προέβη σε σύσταση της προαναφερόμενης εταιρείας. Την εν λόγω όμως πρόθεση του ουδέποτε πραγματοποίησε. Περαιτέρω, αναφορά κάνει και σε πρόσωπο ονόματι Ευαγόρας Μακρίδη, με το οποίο είχε στο παρελθόν συνεργαστεί. Συγκεκριμένα μαζί λειτούργησαν δυο μπυραρίες. Το εν λόγω πιστοποιητικό το είχε στη μπυραρία που και ο Μακρίδης ήταν συνέταιρος. Ο ίδιος δεν γνωρίζει ούτε τη Svetla Petrova Kotcheva όπως ούτε την Anna Vynar. Περαιτέρω, στην κατάθεση του Μιχάλη Κυθραιώτη (βλ. τεκμήριο 4) που κατατέθηκε εκ συμφώνου, αναφέρεται ότι ιδιοκτήτης του διαμερίσματος υπ΄αριθμό 43 στην οδό Μιχαλακοπούλου 24 είναι η εξ Ελλάδος θεία του, ενώ το διαμέρισμα διαχειρίζεται η υπερήλικας μητέρα του. Σύμφωνα με την κατάθεσή του το εν λόγω διαμέρισμα ενοικιάστηκε την 24.06.09 στον Ευαγόρα Μακρίδη, Δ.Τ. 734759, αριθμός τηλεφώνου 96581367, για δυο έτη, δηλαδή από 01.07.2009 μέχρι 30.06.
8. Αντίγραφο του σχετικού ενοικιαστηρίου εγγράφου που επιβεβαιώνει το πιο πάνω παραδεκτό γεγονός κατατέθηκε ως τεκμήριο
9. Τέλος, εκ συμφώνου κατατέθηκε και η κατάθεση της Παυλίνας Πέτσα Σίφουνα (βλ. τεκμήριο 8). Σύμφωνα με το περιεχόμενο αυτής της κατάθεσης η μάρτυρας είναι τμηματάρχης του τμήματος εξυπηρέτησης πελατών της Α.Η.Κ. Από αρχεία του τμήματος της προκύπτει ότι την 26.06.2009 πρόσωπο ονόματι Sirpu Mariana κάτοχος διαβατηρίου υπ΄αριθμό 14596466, μετέβη στα γραφεία της Α.Η.Κ. και αφότου παρουσίασε ενοικιαστήριο έγγραφο του διαμερίσματος 43 στην οδό Μιχαλακοπούλου 24, αιτήθηκε επανασύνδεση ρεύματος. Ως παραδεκτό γεγονός δηλώθηκε και ότι ¨αναζητείται πρόσωπο με ένταλμα σύλληψης με το όνομα Ευαγόρας Μακρίδης, ο οποίος κατά την αστυνομία, ενέχεται στην υπόθεση ως ενοικιαστής του διαμερίσματος στην οδό Μιχαλακοπούλου 24, διαμέρισμα 43¨. Τέλος, αξίζει να ειπωθεί ότι σύμφωνα με το ΜΚ8, δηλαδή το συνεργάτη της αστυνομίας, όταν εισήλθε εντός του διαμερίσματος βρήκε δυο γυναίκες. Τους ανέφερε ότι εκείνος ήταν ο πελάτης για τον οποίο διευθετήθηκε το ραντεβού. Οι γυναίκες του συστήθηκαν η μια ως Βικτώρια και η άλλη ως Φωτεινή τις οποίες ο μάρτυρας αναγνώρισε στο Δικαστήριο ως τη δεύτερη και πρώτη κατηγορουμένη αντίστοιχα. Ρώτησε πόσα στοιχίζει και τι περιλαμβάνει το πρόγραμμα για να πάρει την απάντηση της δεύτερης κατηγορουμένης ότι το πρόγραμμα περιλαμβάνει τρίψιμο με λάδι και ότι για μια κοπέλα στοιχίζει €100 για δυο €
10. Περαιτέρω του ανέφερε ότι η ίδια μόνο στοματικό έρωτα κάνει (¨τσιμπούκι¨, βλ. τεκμήριο 25) ενώ με την άλλη κοπέλα μπορούσε να έχει ολοκληρωμένη σεξουαλική επαφή (¨ενώ την Φωτεινή θα την γαμήσω¨, βλ. τεκμήριο 25). Πλήρωσε τότε €160 και όταν η κοπέλα πήγε να του δώσει ρέστα της είπε να τα κρατήσει. Στη συνέχεια μετέβη πρώτος στο υπνοδωμάτιο όπου έβγαλε όλα τα ρούχα που φορούσε και έμεινε γυμνός, για να ακολουθήσουν μετά πάροδο μερικών λεπτών και οι δυο κατηγορούμενες. Η μεν πρώτη κατηγορουμένη ήταν εντελώς γυμνή, η δε δεύτερη ήτο μόνο με τα εσώρουχα, τα οποία της αφαίρεσε ο μάρτυρας όταν πλέον ήταν εντός του δωματίου. Αμέσως μετά οι δυο κοπέλες επιδόθηκαν σε στοματικό έρωτα στο μάρτυρα, ενώ στο πέος του είχαν ήδη τοποθετήσει προφυλακτικό. Σε κάποιο στάδιο, προφασιζόμενος ο ίδιος πως θα τηλεφωνούσε σε κάποιο φίλο του, διενήργησε αναπάντητη κλήση στο ΜΚ6 και ακολούθησαν όλα όσα πιο πάνω περιέγραψα. Στη στοχευμένη και καλοδιατυπωμένη εισήγηση τους οι συνήγοροι υπεράσπισης ισχυρίστηκαν ότι όλα τα πιο πάνω δεν αποδεικνύουν το συστατικό στοιχείο της τρίτης κατηγορίας, δηλαδή οίκο ανοχής. Ήταν εν προκειμένω η θέση τους πως η απόδειξη τούτου επιτάσσει απόδειξη πορνείας, ότι οι κοπέλες, οι οποίες πρέπει να είναι τουλάχιστον δυο, είναι πόρνες και πως η πορνεία διενεργείται συστηματικά (βλ. Singleton v. Ellison

(1895)1QB 607). Περαιτέρω, εισηγήθηκαν ότι η πιο πάνω μαρτυρία δεν αποδεικνύει ούτε συμμετοχή στη διεύθυνση. Συνεπακόλουθο όλων των πιο πάνω, ανέφεραν, καθώς επίσης και της μη απόδειξης συμφωνίας μεταξύ των δυο κατηγορουμένων, είναι πως δεν αποδείχθηκε καμία κατηγορία. Στον αντίποδα η κα Μιχαήλ υποστήριξε ότι η μαρτυρία αποδεικνύει τη διάπραξη του αδικήματος της τρίτης κατηγορίας ενώ θέση της ήταν πως η συμμετοχή σε πορνεία και μόνο, δηλαδή ως πόρνη, συνιστά συμμετοχή στη διεύθυνση οίκου ανοχής. Πριν οτιδήποτε άλλο αναφέρω εδώ πως οι συνήγοροι υπεράσπισης δεν εισηγήθηκαν ότι η μαρτυρία της κατηγορούσας αρχής είναι αντινομική. Εντούτοις σχετική εξέταση του Δικαστηρίου, στη βάση των νομολογιακών αρχών που πιο πάνω επεξηγήθηκαν, οδηγεί στο συμπέρασμα ότι το σύνολο του μαρτυρικού υλικού δεν εμπεριέχει θεμελιακές αντιφάσεις τέτοιες που να δημιουργούν ρήγματα στη μαρτυρία τα οποία δεν θα μπορούσαν να υπερπηδηθούν στο κατάλληλο στάδιο (βλ. Παναγιώτου ν. Αστυνομίας

(2000)2 ΑΑΔ 191, 196). Ως εκ τούτου, κρίνω πως η μαρτυρία δεν είναι αντινομική. Είναι ομολογουμένως γεγονός ότι ο πυρήνας της υπόθεσης της κατηγορούσας αρχής είναι η τρίτη κατηγορία επί του κατηγορητηρίου, δηλαδή συμμετοχή στη διεύθυνση οίκου ανοχής. Είναι η διάπραξη αυτού του αδικήματος, σύμφωνα πάντα με την υπόθεση της κατηγορίας, που απέφερε έσοδα (βλ. κατηγορίες τέσσερα και πέντε), ενώ είναι το αδίκημα της τρίτης κατηγορίας που κατ΄ ισχυρισμό συνωμότησαν να διαπράξουν οι δυο κατηγορούμενες (βλ. πρώτη κατηγορία) και εν συνεχεία στη βάση τούτου συνωμότησαν και τη νομιμοποίηση των εσόδων που θα αποκόμιζαν (βλ. δεύτερη κατηγορία). Συστατικά στοιχεία του αδικήματος συμμετοχής στη διεύθυνση οίκου ανοχής δεν είναι άλλα από˙ οίκος ανοχής και συμμετοχή στη διεύθυνση. Αναγκαστικά συναφώς πρέπει να απαντηθεί το ερώτημα τι συνιστά οίκο ανοχής. Είναι μήπως αναγκαία η απόδειξη πόρνης και πορνείας, ως οι συνήγοροι υπεράσπισης εισηγήθηκαν, και εάν περαιτέρω η ερώτηση απαντάται καταφατικά, τί συμπεριλαμβάνει τότε ο ορισμός πόρνη και πορνεία. Ορισμός και των δυο δόθηκε στην υπόθεση R v. De Munck 13 Cr.App.R. 113 όπου στη σελίδα 115 αναφέρθηκε˙ The Court is of opinion that the term ''common prostitute'' is not limited so as to mean only one who permits acts of lewdness with all and sundry or with such as hire her when such acts are in the nature of ordinary sexual connection. We are of opinion that prostitution is proved if it be shewn that a woman offers her body commonly for lewdness for payment in return. Σε ελεύθερη μετάφραση: ¨Το Δικαστήριο είναι της γνώμης ότι ο όρος κοινή πόρνη (common prostitute) δεν περιορίζεται να εννοεί μόνο κάποια που επιτρέπει άσεμνες/λάγνες πράξεις (act of lewdness) με όλο τον κόσμο και ντουνιά ή όσους την ενοικιάζουν όταν τέτοιες πράξεις είναι στη φύση κοινής σεξουαλικής επαφής. Είμαστε της γνώμης ότι πορνεία αποδεικνύεται όταν φαίνεται πως γυναίκα προσφέρει το σώμα της ευρέως (commonly) για λαγνεία έναντι αμοιβής¨ Στη δε υπόθεση Singleton (πιο πάνω) καθορίστηκε ότι μια και μόνο γυναίκα δεν μπορεί να εκληφθεί ότι διατηρεί οίκο ανοχής, και τούτο παρότι αποδεικνύεται ότι προβαίνει σε άσεμνες πράξεις έναντι αμοιβής. Αν η νομολογία σταματούσε μέχρι εδώ θα εξάγετο το συμπέρασμα ότι οίκος ανοχής αποδεικνύεται εκεί όπου η μαρτυρία θέλει παρουσία δυο τουλάχιστον γυναικών που επιδίδονται σε άσεμνες πράξεις έναντι αμοιβής. Εντούτοις η υπόθεση Winter v. Woolfe 144 L.T. 313, διεύρυνε, κατά την ταπεινή μου γνώμη, τους προαναφερόμενους ορισμούς. Τα γεγονότα της υπόθεσης είναι αποκαλυπτικά των όσων προανέφερα. Επρόκειτο εκεί για μια γυναίκα η οποία ήτο κάτοχος οικίας γνωστής ως River Cottage, Fen Ditton, η οποία είχε αίθουσα χορού και συνάθροισης και όντος απεδείχθη ότι διενεργούντο τέτοια συμβάντα. Η οικία τέθηκε υπό παρακολούθηση από την αστυνομία και διεπιστώθη ότι εκεί μετέβαιναν φοιτητές του πανεπιστημίου Cambridge με γυναίκες, οι οποίες δεν ήταν γνωστές στην αστυνομία ως πόρνες, τουναντίον, ως είχαν χαρακτηριστεί από τους μάρτυρες και εν συνεχεία το Δικαστήριο, ήταν της εργατικής τάξης (working-class type). Τα ζευγάρια που πήγαιναν εκεί επιδίδοντο σε άσεμνες πράξεις και ενίοτε έρχοντο σε σεξουαλική επαφή. Ήτο περαιτέρω αποδεκτό ότι η κατηγορουμένη, κάτοχος του υποστατικού, ήταν παρούσα εν όσο ελάμβαναν χώρα κάποιες από τις άσεμνες πράξεις. Περαιτέρω, ουδεμία μαρτυρία υποστήριζε ότι η κατηγορουμένη είχε οιονδήποτε κέρδος από τον τρόπο που επέτρεπε να χρησιμοποιηθούν τα υποστατικά της, πλην του κέρδους που εξασφάλιζε από πώληση τσαϊου και αναψυκτικών στους θαμώνες. Ακυρώνοντας την απόφαση για απόρριψη της υπόθεσης το Ανώτατο Δικαστήριο καταπιάστηκε με την ερμηνεία του όρου οίκος ανοχής (brothel) και ο δικαστής Avory υιοθέτησε σχετική ερμηνεία που δόθηκε από τους δικαστές Grove και Lopes στην υπόθεση Reg. v Justices of Parts of Holland Lincolnshire 1882, 46 J.P. 312. Τα κρίσιμα αποσπάσματα, έχουν ως ακολούθως˙ ¨Grove J¨: ¨But what needs only to be proved is this, namely, that premises were kept knowingly for the purpose of people having illicit sexual connection there.¨ ¨Lopes J¨: I think my brother Grove has given a very apt definition, namely, that it is permitting people of opposite sexes to come there and have illicit sexual intercourse. Σε ελεύθερη μετάφραση: ¨Grove J¨: Ότι χρειάζεται μόνο να αποδειχθεί είναι αυτό, συγκεκριμένα, ότι τα υποστατικά κατέχοντο με γνώση ότι άτομα είχαν εκεί έκνομη/αθέμιτη σεξουαλική επαφή (illicit sexual connection). ¨Lopes J¨: Νομίζω ότι ο αδελφός μου Grove έχει δώσει ένα πολύ ακριβή ορισμό, συγκεκριμένα ότι είναι η επίτρεψη σε πρόσωπα αντίθετων φύλων να πηγαίνουν εκεί και να έχουν έκνομη/αθέμιτη σεξουαλική επαφή (illicit sexual intercourse). Αυτός λοιπόν ο ορισμός, απάλειψε υποχρέωση απόδειξης πορνείας έναντι αμοιβής ούτως ώστε να αποδειχθεί το συστατικό στοιχείο οίκος ανοχής, και διεύρυνε έτσι την ερμηνεία του όρου οίκος ανοχής (brothel), ως συμπεριλαμβάνων πλέον οιανδήποτε σεξουαλική επαφή, έστω και αν δεν σκοπεί σε χρηματικό κέρδος. Αυτό, πιστεύω, είναι ότι οδήγησε και το Ανώτατο Δικαστήριο της χώρας μας στην υπόθεση Γενικός Εισαγγελέας ν. Χαράλαμπου Δημοσθένους Γεωργίου

(1999)2 ΑΑΔ 644, 655, υιοθετώντας τις προαναφερόμενες αποφάσεις, να αποφασίσει ότι ¨Επισημαίνεται όμως ότι το άρθρο 156 δεν απαιτεί να ασκείται πορνεία επ' αμοιβής¨. Στην ίδια γραμμή πλεύσης εντοπίζονται και οι αναφορές του συγγράμματος Archbold´s Pleading, Evidence & Practice in Criminal Cases, 33rd edition, όπου στην παράγραφο 2598 αναφέρει ότι ˙ To establish the use of the premises as a brothel or for the purposes of habitual prostitution it is only necessary to prove that the premises were habitually used for the purpose of people having illicit sexual connection there: Winter v. Woolfe, 144 L.T. 311, approving R. v. Holland, Lincolnshire JJ, 46 J.P.

1. Σε ελεύθερη μετάφραση: ¨Για να αποδειχθεί η χρήση υποστατικών ως οίκος ανοχής (brothel) ή για το σκοπό συστηματικής πορνείας (habitual prostitution) είναι αναγκαία η απόδειξη μόνο του ότι τα υποστατικά χρησιμοποιούντο συστηματικά για τα σκοπό όπως άτομα έχουν εκεί έκνομη/αθέμιτη σεξουαλική επαφή (illicit sexual connection)¨. Στο ίδιο πιο πάνω σύγγραμμα αλλά σε νεώτερη έκδοση (βλ. έκδοση 2007) στην παράγραφο 20-233 αναφέρεται σχετικά˙ It is not essential to show that the premises are in fact used for the purpose of prostitution (which involves payment for services rendered), since a brothel exists where women offer sexual intercourse without charging; nor is it necessary to prove that the women are known to police as prostitutes. Σε ελεύθερη μετάφραση: ¨Δεν είναι αναγκαίο να φανεί ότι τα υποστατικά χρησιμοποιούνται για πορνεία (η οποία εμπεριέχει αμοιβή για υπηρεσίες που ενοικιάζονται), εφόσον οίκος ανοχής υφίσταται εκεί όπου γυναίκες προσφέρουν σεξουαλική επαφή χωρίς χρέωση˙, ούτε είναι αναγκαίο να αποδειχθεί ότι οι γυναίκες είναι γνωστές στην αστυνομία ως πόρνες¨. Ας σημειωθεί τέλος πως η υπόθεση Winter (πιο πάνω) δεν πρέπει να θεωρηθεί ότι αποτελεί μια απλή παραφωνία στη νομολογία, εφόσον ακολουθήθηκε και στις υποθέσεις Kelly v. Purvis 76 Cr. App. R. 165, 169 και Gorman v. Standen 48 Cr. App. R.
2. Απαντώντας συναφώς στα ερωτήματα που πιο πάνω έθεσα καταλήγω ότι απόδειξη οίκου ανοχής δεν επιβάλλει, χωρίς όμως και να απαγορεύει, προσκόμιση μαρτυρίας εις απόδειξη πορνείας, δηλαδή σεξουαλικών περιπτύξεων έναντι αμοιβής, όπως ούτε ότι οι γυναίκες που βρίσκονται εντός του υποστατικού, δια του οποίο γίνεται ισχυρισμός ότι είναι οίκος ανοχής, είναι πόρνες. Είναι εν προκειμένω αρκετή απόδειξη μαρτυρία ότι το υποστατικό χρησιμοποιείται συστηματικά για έκνομες και αθέμιτες σεξουαλικές πράξεις (illicit sexual connections). Προχωρώ τώρα σε υπαγωγή όλων των πιο πάνω στα γεγονότα της παρούσης. Ζητούμενο βεβαία είναι το κατά πόσο το διαμέρισμα 43 στην οδό Μιχαλακοπούλου 24 χρησιμοποιείτο ως οίκος ανοχής, εν τη εννοία των όσων αναφέρθηκαν ενωρίτερα. Εδώ θα πρέπει να σημειωθεί πως από όλα τα πιο πάνω διαφαίνεται ότι πέραν των έκνομων σεξουαλικών πράξεων πρέπει να αποδειχθεί και ότι αυτές διενεργούντο συστηματικά. Ο όρος ¨συστηματικά (habitually)¨ δεν είναι νομικός. Η ερμηνεία του εντοπίζεται σε κοινό λεξικό (βλ. Λεξικό της Νέας Ελληνικής Γλώσσας, Γ. Μπαμπινιώτη) και θέλει τη φράση να σημαίνει τακτικά, μεθοδικά, σταθερά. Το ενώπιον μου μαρτυρικό υλικό αποκαλύπτει τέσσερεις διαφορετικές περιπτώσεις εμπλοκής του εν λόγω διαμερίσματος σε έκνομες και αθέμιτες σεξουαλικές δραστηριότητες. Είναι κατ' αρχάς η πληροφορία που έλαβαν οι ΜΚ6 και ΜΚ7 ότι εκεί βρίσκοντο γυναίκες που εκδίδοντο έναντι αμοιβής. Περαιτέρω, ό,τι προκύπτει από το περιεχόμενο της τηλεφωνικής συνομιλίας που ο ΜΚ6 είχε με την άγνωστη αλλοδαπή γυναίκα στον αριθμό επικοινωνίας 97610298 είναι πως στο εν λόγω πάντα διαμέρισμα μπορούσε κανείς να μεταβεί για να έλθει σε συνουσία με γυναίκα, έναντι αμοιβής. Ακόμη, ανάλογα είναι τα συμπεράσματα που προκύπτουν από την επίσκεψη που διενήργησε ο ΜΚ6 στο διαμέρισμα 43 στην οδό Μιχαλακοπούλου 24 όπου του επεξηγήθηκαν οι προσφερόμενες υπηρεσίες. Και τέλος, τέταρτη περίπτωση είναι εκείνη του ΜΚ8 όταν μετέβη στο ίδιο διαμέρισμα και προέβηκε σε όλα όσα πιο πάνω ανάφερα. Αυτή η πτυχή του μαρτυρικού υλικού είναι αρκετή και ικανή απόδειξη, για αυτό πάντα το στάδιο της διαδικασίας, ότι το διαμέρισμα 43 στην οδό Μιχαλακοπούλου 24 χρησιμοποιείτο συστηματικά ως οίκος ανοχής, δηλαδή ως χώρος στον οποίο μετέβαιναν άτομα για έκνομη σεξουαλική δραστηριότητα, με ή χωρίς αμοιβή. Στρέφομαι τώρα στο άλλο συστατικό στοιχείο, δηλαδή συμμετοχή στη διεύθυνση οίκου ανοχής. Θέση της κατηγορούσας αρχής ήταν ότι η συμμετοχή των δυο κατηγορουμένων σε σεξουαλικές περιπτύξεις με το ΜΚ8, είναι αρκετή απόδειξη του εν λόγω συστατικού στοιχείου. Πριν οτιδήποτε άλλο απαντώ πως τέτοια θέση δεν βρίσκει έρεισμα στη νομολογία. Στην υπόθεση Gorman (πιο πάνω), σχολιάστηκε ανάλογη τοποθέτηση και απορρίφθηκε. Ο αρχιδικαστής, Λόρδος Parker, ανέφερε εν προκειμένω ότι (βλ. σελίδα 35)˙ I take it that it must be right that the mere fact that a woman participates in the activities being conducted in the brothel does not make her a person assisting in the management of a brothel. Σε ελεύθερη μετάφραση: ¨Εκλαμβάνω πως πρέπει να είναι ορθό ότι για μόνο λόγο πως γυναίκα μετέχει σε ενέργειες που διενεργόνται εντός οίκου ανοχής δεν την καθιστά πρόσωπο που βοηθά στη διεύθυνση οίκου ανοχής¨ Στη συνέχεια ανέφερε ότι (βλ. σελίδα 35)˙ ¨Assisting in the management of a brothel¨ seems to me to contemplate in the ordinary way the case of a man who runs a brothel not living there himself; he keeps and manages it, but he has on the premises a woman who assists in the management. Σε ελεύθερη μετάφραση: ¨Βοήθεια στη διεύθυνση οίκου ανοχής μου φαίνεται ότι είναι συμπεριφορά συνηθισμένη ως η περίπτωση προσώπου που διευθύνει τον οίκο ανοχής και δεν ζει εκεί ο ίδιος; διατηρεί και διευθύνει τούτον, αλλά έχει στα υποστατικά κάποια γυναίκα που βοηθά στη διεύθυνση¨. Χαρακτηριστικό όμως είναι άλλο ένα απόσπασμα, αυτή τη φορά από την υπόθεση Abbott v. Smith

(1965)2 Q.B. 662. Στη σελίδα 662 λέχθηκε ότι˙ What is required, in my view, is some sort of evidence indicating the taking of an active part in the running of the business as a business, something suggesting control. Σε ελεύθερη μετάφραση: ¨Ό,τι είναι αναγκαίο, κατά την άποψη μου, είναι κάποιας μορφής μαρτυρία υποδεικνύουσα ενεργό ρόλο στη διοίκηση της επιχείρησης ως επιχείρησης, κάτι που να δεικνύει έλεγχο¨ Έχοντας κατά νου τις πιο πάνω καθοδηγητικές αρχές δεν εντοπίζω οτιδήποτε στο μαρτυρικό υλικό που να οδηγεί σε συμπέρασμα ότι οι κατηγορούμενες είχαν οιονδήποτε έλεγχο στη διεύθυνση του οίκου ανοχής. Έχω ήδη αναφέρει ότι η συμμετοχή τους και μόνο σε σεξουαλικές περιπτύξεις δεν είναι αρκετή. Περαιτέρω, η μαρτυρία αναδεικνύει ότι το υποστατικό ενοικιάστηκε σε κάποιο πρόσωπο ονόματι Ευαγόρας Μακρίδη. Καμία μαρτυρία δείχνει ότι οι κατηγορούμενες κατέβαλλαν το ενοίκιο του υποστατικού μηνιαίως ή έστω ότι διευθετούσαν τα τρέχοντα έξοδά του, για να λειτουργεί ως οίκος ανοχής, όπως νερό, ρεύμα, κοινόχρηστα και οτιδήποτε άλλο. Χαρακτηριστικό είναι ότι ακόμη και για τυπικά θέματα όπως επανασύνδεση ρεύματος στο διαμέρισμα, μεσολάβησε γυναίκα ονόματι Sirpu Mariana και όχι οι κατηγορούμενες. Ούτε βέβαια και τα τεκμήρια που εκεί εντοπίστηκαν και συνδέθηκαν με τις κατηγορούμενες οδηγούν σε συμπέρασμα ότι είχαν τούτες οιονδήποτε έλεγχο στη διεύθυνση του διαμερίσματος, ως οίκου ανοχής. Μοναδική, έστω και ισχνή, μαρτυρία, είναι το τεκμήριο 20 που φέρει την πρώτη κατηγορουμένη να καταβάλει συγκεκριμένο ποσό στην εφημερίδα ¨Χρυσές Ευκαιρίες¨. Το απροσδιόριστο όμως του λόγου καταβολής του εν λόγω ποσού στην αναφερόμενη εφημερίδα, εφόσον δεν επεξηγήθηκε για ποιο λόγο δόθηκε, δεν μπορεί να οδηγήσει σε συμπέρασμα ότι αφορούσε τη λειτουργία του οίκου ανοχής. Από την άλλη, ακόμη και αν υποθέσει κανείς ότι αφορούσε τη λειτουργία του οίκου ανοχής, με μόνο αυτό το τεκμήριο και χωρίς οτιδήποτε απ' όλα όσα πιο πάνω ανέφερα, δεν θα ήμουν διατεθειμένος να συμπεράνω, έστω και γι' αυτό το στάδιο της διαδικασίας, ότι η πρώτη κατηγορουμένη συμμετείχε στη διεύθυνση του οίκου ανοχής που διατηρείτο στο εν λόγω διαμέρισμα. Δεν παραγνωρίζω εδώ πως ο ΜΚ8 ανέφερε ενόρκως ότι εξέλαβε τη δεύτερη κατηγορουμένη ως υπεύθυνη του μέρους. Επί τούτου όμως παρατηρώ ότι η μαρτυρία του περιορίζεται σε εκείνο το μικρό χρονικό διάστημα που παρέμεινε στο υποστατικό και δεν αφορά την καθημερινή δραστηριότητα της δεύτερης κατηγορουμένης εντός του διαμερίσματος, ως εκ τούτου δεν δίδει δικαίωμα διαπίστωσης πως η δεύτερη κατηγορουμένη συμμετείχε στη διεύθυνση του οίκου ανοχής. Ως εκ τούτου, κρίνω ότι η μαρτυρία δεν αποδεικνύει το υπό κρίση συστατικό στοιχείο ούτε για την πρώτη όπως ούτε και για τη δεύτερη κατηγορουμένη, εφόσον όλα όσα πιο πάνω ανέφερα δεν αποδεικνύουν συμμετοχή στον έλεγχο του οίκου ανοχής, ως επιχείρηση. Για όλους τους λόγους που πιο πάνω προσπάθησα να επεξηγήσω διαπιστώνω ότι δεν έχει αποδειχθεί συστατικό στοιχείο της τρίτης κατηγορίας, δηλαδή συμμετοχή στη διεύθυνση οίκου ανοχής. Ως εκ τούτου, οι δυο κατηγορούμενες αθωώνονται και απαλλάσσονται από την τρίτη κατηγορία. Φυσιολογικό όμως επακόλουθο της αθώωσης των δυο κατηγορουμένων στην τρίτη κατηγορία είναι η απόρριψη και των κατηγοριών τέσσερα και πέντε. Αναγκαίο συστατικό στοιχείο αυτών των τελευταίων κατηγοριών είναι η διάπραξη γενεσιουργού αδικήματος που στη δοσμένη περίπτωση οι λεπτομέρειες αδικήματος των εν λόγω κατηγοριών καθορίζουν ως τέτοιο εκείνο της διατήρησης οίκου ανοχής. Εφόσον λοιπόν δεν αποδείχθηκε συμμετοχή των κατηγορουμένων στη διεύθυνση οίκου ανοχής έπεται πως δεν έχει διαπραχθεί γενεσιουργό αδίκημα και συνεπώς αναπόδεικτο παραμένει το αδίκημα νομιμοποίησης εσόδων από παράνομες δραστηριότητες, αδίκημα το οποίο επιβάλει όπως τα έσοδα προκύπτουν από διάπραξη γενεσιουργού αδικήματος. Ως εκ των πιο πάνω, οι κατηγορούμενες αθωώνονται και απαλλάσσονται και στις κατηγορίες τέσσερα και πέντε. Στρέφομαι τώρα στις κατηγορίες συνωμοσίας (βλ. πρώτη και δεύτερη κατηγορία επί του κατηγορητηρίου). Εκ προοιμίου αναφέρω ότι διάπραξη του αδικήματος της συνωμοσίας δεν επιτάσσει απόδειξη διάπραξης και του ουσιαστικού ή κυρίως αδικήματος, δηλαδή εκείνου που συμφωνήθηκε όπως διαπραχθεί. Για να συντελεστεί το αδίκημα της συνωμοσίας είναι αρκετό ότι δυο πρόσωπα συμφωνούν να διαπράξουν αδίκημα ή να επιτύχουν νόμιμο σκοπό με παράνομα μέσα. Περαιτέρω, αδιάφορο είναι εάν οι συνωμότες εκπλήρωσαν ή προσπάθησαν να εκπληρώσουν τη συμφωνία τους, σημασία έχει ότι συμφώνησαν (βλ. Gani v. Δημοκρατίας

(1991)2 ΑΑΔ 134, 142). Απόδειξη τέτοιας συμφωνίας επιτυγχάνεται, σύμφωνα με το σύγγραμμα Archbold (πιο πάνω, έκδοση 2007, para 34-11) κατά το συνηθισμένο τρόπο, νοείται με άμεση μαρτυρία, ή με απόδειξη περιστάσεων που οδηγούν σε τέτοιο συμπέρασμα. Όπως χαρακτηριστικά αναφέρεται˙ Proof of the existence of a conspiracy is generally a ¨matter of inference, deduced from certain criminal acts of the parties accused, done in pursuance of an apparent criminal purpose in common between them¨ Σε ελεύθερη μετάφραση: ¨Απόδειξη υπαρκτής συνωμοσίας είναι γενικά θέμα διαπίστωσης, συναγομένης από συγκεκριμένες έκνομες ενέργειες των μερών που κατηγορούνται, διενεργούμενες εις εκτέλεση ενός εμφανούς παράνομου σκοπού, κοινού μεταξύ τους.¨ Προς αποφυγή τυχόν παρερμηνείας του αναφερόμενου αποσπάσματος κρίνω ορθό να επεξηγήσω εδώ ότι η αναφορά ¨συγκεκριμένες έκνομες ενέργειες των μερών¨ δεν πρέπει να εκληφθεί ότι περιορίζεται σε παράνομες μόνο ενέργειες. Ενίοτε ενέργειες οι οποίες εξετάζονται αυτοτελώς φαίνεται να έχουν μηδενική αποδεικτική αξία, ενώ ορώμενες υπό το φως του συνόλου του μαρτυρικού υλικού λαμβάνουν διαφορετική υφή και υπόσταση, αναδεικνύοντας έτσι την έκνομη πρόθεση του προσώπου που τις διενεργεί. Είναι, πιστεύω, με αυτή την έννοια που χρησιμοποιήθηκε η εν λόγω φράση στο πιο πάνω απόσπασμα, δηλαδή ως συμπεριλαμβάνουσα και τυχόν νόμιμες ενέργειες που στόχο έχουν τη διάπραξη του αδικήματος της συνωμοσίας. Ως εκ των πιο πάνω τίθεται εδώ το ερώτημα˙ ποιες ενέργειες των δυο κατηγορουμένων, σύμφωνα με το μαρτυρικό υλικό, αποδεικνύουν είτε συνωμοσία προς διάπραξη πλημμελήματος, δηλαδή διατήρηση οίκου ανοχής, είτε συνωμοσία προς διάπραξη κακουργήματος, δηλαδή νομιμοποίηση εσόδων από παράνομες δραστηριότητες; Εν σχέσει με το αδίκημα συνωμοσία προς διάπραξη πλημμελήματος η μαρτυρία αποκαλύπτει ότι δυο κοπέλες, και συγκεκριμένα οι κατηγορούμενες, συναθροίζοντο στο εν λόγω υποστατικό. Το δε υποστατικό αποκαλύπτεται από τη μαρτυρία ότι χρησιμοποιείτο ως οίκος ανοχής, δηλαδή για αθέμιτες και έκνομες σεξουαλικές δραστηριότητες. Εν τούτοις, καμία μαρτυρία φανερώνει ενέργειες των δυο κατηγορουμένων, νόμιμες ή παράνομες, οι οποίες να οδηγούν σε συμπέρασμα συμφωνίας μεταξύ των δυο για διατήρηση του εν λόγω οίκου ανοχής. Όσα πιο πάνω ανέφερα κρίνω πως δεν αρκούν, έστω και γι΄αυτό το στάδιο της διαδικασίας. Θα ανέμενε κανείς πως σε τέτοια περίπτωση η μαρτυρία θα φανέρωνε συνδρομή των δυο κατηγορουμένων στη διευθέτηση των καθημερινών εξόδων του διαμερίσματος που χρησιμοποιείτο ως οίκος ανοχής, δηλαδή νερό, ρεύμα, κοινόχρηστα, ενοίκιο κλπ. Τέτοια όμως μαρτυρία ελλείπει. Είναι περαιτέρω γεγονός πως ούτε άμεση μαρτυρία η οποία να αποδεικνύει κάτι τέτοιο υφίσταται. Ως εκ των πιο πάνω, για μόνο λόγο ότι οι κατηγορούμενες εβρίσκοντο εντός του επίδικου διαμερίσματος, το οποίο από τη μαρτυρία αποκαλύπτεται ότι χρησιμοποιείτο ως οίκος ανοχής, δεν οδηγεί σε συμπέρασμα ότι συνωμότησαν να διατηρήσουν οι ίδιες τον οίκο ανοχής. Ας σημειωθεί μάλιστα πως η επίδικη κατηγορία αφορά συνωμοσία για διατήρηση οίκου ανοχής και όχι συμμετοχή στη διεύθυνση. Ως εκ των πιο πάνω, κρίνω πως τέτοια συμφωνία δεν έχει αποδειχθεί και συνακόλουθα η πρώτη κατηγορία απορρίπτεται και οι δυο κατηγορούμενες αθωώνονται και απαλλάσσονται. Ό, τι παραμένει πλέον είναι η δεύτερη κατηγορία, δηλαδή συνωμοσία για διάπραξη αδικήματος νομιμοποίησης εσόδων από παράνομες δραστηριότητες. Και σε αυτή την περίπτωση το μαρτυρικό υλικό δεν φανερώνει ύπαρξη άμεσης μαρτυρίας. Εκείνο που απομένει λοιπόν να εξεταστεί είναι η οποία δυναμική της περιστατικής μαρτυρίας. Η μαρτυρία αποκαλύπτει εν προκειμένω ότι στην κατοχή των δυο κατηγορουμένων ανευρέθηκαν συγκεκριμένα χρηματικά ποσά. Αποκαλυπτικές αυτού του γεγονότος είναι βεβαίως οι σχετικές δηλώσεις των δυο κατηγορουμένων στη ΜΚ7, αναφορικά με τα τεκμήρια 16 και 17. Η δε μαρτυρία αποκαλύπτει ότι μέρος αυτών των χρημάτων δόθηκε στις δυο κατηγορούμενες από το ΜΚ8, ως αμοιβή των προσφερόμενων υπηρεσιών που πιο πάνω αναφέρθηκαν. Ποια είναι όμως στη δοσμένη περίπτωση η παράνομη δραστηριότητα για την οποία υποστηρίζεται ότι η δυο κατηγορούμενες συμφώνησαν. Σημειώνω εδώ πως στις λεπτομέρειες του αδικήματος της δεύτερης κατηγορίας δεν συγκεκριμενοποιείται παράνομη δραστηριότητα, δηλαδή γενεσιουργό αδίκημα. Παρόλα ταύτα, ακόμη και αν υποτεθεί ότι ως παράνομη δραστηριότητα εκλαμβάνεται το αδίκημα διατήρησης ή συμμετοχής στη διεύθυνση οίκου ανοχής, ανάλογο δηλαδή της τρίτης κατηγορίας, ισχύουν όλα όσα αμέσως πιο πάνω ανέφερα, δηλαδή ότι δεν διαπιστώνω ύπαρξη μαρτυρίας η οποία να οδηγεί σε συμπέρασμα συμφωνίας μεταξύ των κατηγορουμένων για τέτοια διατήρηση ή συμμετοχή και περαιτέρω, τα χρήματα που ανευρέθηκαν δεν είναι ικανά από μόνα τους να οδηγήσουν σε απόδειξη τέτοιας παράνομης δραστηριότητας και εν συνεχεία σχετικής συμφωνίας νομιμοποίησης τούτων. Από την άλλη, άσκηση πορνείας, ανεξάρτητη διατήρησης ή συμμετοχής στη διεύθυνση οίκου ανοχής, έστω και αν διεξάγεται σε οίκο ανοχής, δεν συνιστά παράνομη δραστηριότητα για τη γυναίκα που ασκεί τούτην. Ως εκ τούτου, εάν υποτεθεί ότι οι κατηγορούμενες έστω συμφώνησαν αποκόμιση εσόδων από πορνεία, όχι όμως διατήρηση ή συμμετοχή στη διεύθυνση οίκου ανοχής, και δοθέντος ότι δεν διατηρούσαν οι ίδιες τον οίκο ανοχής, ουδεμία παράνομη δραστηριότητα προκύπτει. Για όλους τους πιο πάνω λόγους διαπιστώνω ότι η μαρτυρία δεν αποδεικνύει ούτε συμφωνία νομιμοποίησης εσόδων από παράνομες δραστηριότητες και ως εκ τούτου και η δεύτερη κατηγορία απορρίπτεται και οι κατηγορούμενες αθωώνονται και απαλλάσσονται. Ως εκ των πιο πάνω οι δυο κατηγορούμενες αθωώνονται και απαλλάσσονται στις κατηγορίες 1, 2, 3, 4 και 5. (Υπ.) .......... Λ. Α. Παντελή, Ε. Δ. Πιστό Αντίγραφο Πρωτοκολλητής /ΧΨ cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο