← Κύπρος

Αστυνομικός Διευθυντής Λευκωσίας ν. Ανθούλλα Αλεξάνδρου, Ποιν. Υπ. 35029/07, 3 Δεκεμβρίου 2009

Αστυνομικός Διευθυντής Λευκωσίας ν. Ανθούλλα Αλεξάνδρου, Ποιν. Υπ. 35029/07, 3 Δεκεμβρίου 2009 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDLEF:2009:B44 ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΕΥΚΩΣΙΑΣ Ενώπιον: Χ.Β. Χαραλάμπους, Ε.Δ. Ποιν. Υπ. 35029/07 Μεταξύ: Αστυνομικός Διευθυντής Λευκωσίας εναντίον Ανθούλλα Αλεξάνδρου Ημερομηνία: 3 Δεκεμβρίου

  1. ΕΜΦΑΝΙΣΕΙΣ: Για την Κατηγορούσα Αρχή: κα Χ"Κωνσταντή. Για Κατηγορούμενη: κ. Κορέλλης (Για να ακούσει απόφαση ο κ.Τρίγκας). Κατηγορούμενη παρούσα. Α Π Ο Φ Α Σ Η Η κατηγορούμενη αντιμετωπίζει κατηγορία για κακομεταχείριση τέκνου ηλικίας κάτω των 16 ετών κατά παράβαση του άρθρου 54 του Περί Παιδίων Νόμου, Κεφ.
  2. Κατά την ακροαματική διαδικασία δεν κλήθηκε οποιοσδήποτε μάρτυρας αλλά δηλώθηκαν και εγκρίθηκαν παραδεκτά γεγονότα κείμενο που παρέδωσαν οι συνήγοροι (Τεκμήριο 1) και το περιεχόμενο της κατάθεσης της κατηγορούμενης (Τεκμήριο 2). Τα εν λόγω παραδεκτά γεγονότα έχουν ως εξής:
  3. Η κατηγορούμενη είναι μητέρα του Γιώργου Εγγλέζου, γεννηθέντος την 27.12.1996, της Άντριας Εγγλέζου, γεννηθείσης την 14.4.1995 και της Μαρίας Εγγλέζου, γεννηθείσης την 31.7.
  5. Η κατηγορούμενη κατοικεί με τα πιο πάνω τέκνα της στην οικία της στην οδό Καλυψούς 26, Διαμέρισμα Α24 στο Στρόβολο.
  6. Η κατηγορούμενη είναι διαζευγμένη με τον πατέρα των τριών τέκνων της, Στέλιο Εγγλέζο.
  7. Στις 26.8.2007 και περί ώρα 23.00, μετά από παράπτωμα του Γιώργου Εγγλέζου, η κατηγορούμενη έφυγε από την ως άνω οικία της με τις δύο της θυγατέρες αφήνοντας τον υιό της Γιώργο Εγγλέζο στο σπίτι κλειδώνοντας την εξώπορτα, για σκοπούς σωφρονισμού του.
  8. Ο Γιώργος Εγγλέζος τηλεφώνησε στον πατέρα του, Στέλιο Εγγλέζο, καταγγέλλοντας το γεγονός και ακολούθως ο πατέρας του μετέβη στην οικία της κατηγορουμένης και κατόπιν κάλεσε την Αστυνομία. Περί ώρα 1.00 π.μ. της 27.8.2007 η κατηγορουμένη επέστρεψε στην οικία της.
  9. Ο λόγος που η κατηγορούμενη άφησε το παιδί της κλειδωμένο στο σπίτι ήταν επειδή εκείνο επέμενε να έχει σκύλο μέσα στο σπίτι.
  10. Όταν επέστρεψε από το φαγητό με τις κόρες της, περί τις 1.00 π.μ., βρήκε έξω από την πόρτα του διαμερίσματος της δύο αστυνομικούς οι οποίοι την ρώτησαν αν είναι ιδιοκτήτρια του σπιτιού και μητέρα του παιδιού και τους απάντησε καταφατικά. Της ζήτησαν να τους ακολουθήσει στο Αστ. Σταθμό Λυκαβητού, πράγμα που έπραξε. Μετά την κλήση της σε απολογία η κατηγορούμενη προέβη στην εξής δήλωση ανωμοτί: "Τον γιο μου Γιώργο, όπως και τα υπόλοιπα μου παιδιά τα προσέχω όπως τα μάτια μου. Απλώς στη συγκεκριμένη περίπτωση ήταν τόσο σπασμένα τα νεύρα μου που μου έφερε το σκύλο μέσα στο σπίτι, να κάνει κακά του στο σαλόνι, να τον λούζει στο μπάνιο και τον άφησα σαν τιμωρία μέσα στο σπίτι. Αλλά δέχθηκε την τιμωρία του σαν παιδί, διότι του εξήγησα τους λόγους που τον αφήνω σπίτι. Η εξώπορτα απλά ήταν κλειστή με το κλειδί απλά για την ασφάλεια του για να μην φύγει από το σπίτι. Όταν επέστρεψα με τις κόρες μου στο σπίτι, ο γιος μου ήταν σε πολύ καλή κατάσταση, εκαθόταν σε μια πισίνα φουσκωτή στο χωλ και έπαιζε χωρίς νερό, την φούσκωνε για να την δει. Δεν έκλαιε, δεν έδειξε φοβισμένος και όλα τα δωμάτια ήταν ελεύθερα να μπει και να βγει, όλα τα δωμάτια ήταν στη διάθεση του με ανοικτά τα φώτα. Ο σύζυγος μου πιστεύω είναι από πίκκα που έκανε αυτή την καταγγελία διότι είχαμε ένα εκκρεμές θέμα οικονομικό και επειδή το προχώρησα στο Δικαστήριο ήταν πικαρισμένος παρόλο που του έδειξα αρκετή επιείκεια του πρώην συζύγου μου. Δηλαδή ένα μήνα αν δεν πλήρωνε διατροφή δικαιούμουν να τον φέρω δικαστήριο και εγώ επερίμενα πέντε χρόνια χωρίς να του κάμω τίποτε. Το ίδιο περιστατικό συνέβη και όταν είχα την μεγάλη μου κόρη και το μικρό μου γιο στο σπίτι του και πήγαινα με την μικρή μου κόρη στη μάμα μου που είναι τυφλή στη Λάρνακα για να την προσέχω. Με πήρε τηλέφωνο η μεγάλη μου κόρη και έλεγεν μου "έλα να με πιάσεις, εβαρέθηκα, έλα να με πιάσεις" και μου έλεγεν πως ήταν μόνοι τους πέντε ώρες και εγώ την εκαθησύχαζα λέγοντας της να παίξουν κάτι, να δουν και τηλεόραση κάτι που δεν έπραξε εδώ ο σύζυγος μου. Πιστεύω ότι ο σύζυγος μου έπρεπε να δει το θέμα και να με περιμένει." Αποτελεί βασική αρχή πως τα παραδεκτά γεγονότα υπερισχύουν κάθε άλλης μαρτυρίας (υπ. Γιαννίδης V. Αστυνομίας

(2002)2 Α.Α.Δ.143). Συνεπώς τα παραδεκτά γεγονότα που έχουν αναφερθεί προηγουμένως καθίστανται και ευρήματα μου. Η δήλωση όμως που γίνεται ανωμοτί από το εδώλιο του κατηγορουμένου δεν αποτελεί μαρτυρία με την αυστηρή έννοια του όρου και δεν αξιολογείται με τον ίδιο τρόπο. Μια τέτοια δήλωση χωρίς όρκο έχει πειστική παρά αποδεικτική σημασία (βλ. 1. Δήμος Δημοσθένους κ.α. V. Αστυνομίας
(1998)2 Α.Α.Δ.129 και Μαυρικίου V. Αστυνομίας
(2007)2 Α.Α.Δ.359). Στην παρούσα περίπτωση με την δήλωση της ανωμοτί η κατηγορούμενη δεν αναιρεί ο,τιδήποτε από τα ήδη δηλωθέντα ως παραδεκτά γεγονότα σχετικά με τα ουσιώδη επίδικα γεγονότα. Αντιθέτως τα επιβεβαιώνει δίδοντας κάποιες περαιτέρω εξηγήσεις και λεπτομέρειες που αφορούν το λόγο που έδρασε όπως έδρασε, την κατάσταση που βρήκε όταν επέστρεψε και την κατάσταση εντός του διαμερίσματος στο οποίο αφέθηκε το παιδί. Δεν έχω λόγο να πιστεύω ότι τα πράγματα ήταν διαφορετικά από ότι τα περιγράφει η ίδια και δέχομαι τη δήλωση της ως συνάδουσα με τα υπόλοιπα παραδεκτά γεγονότα, με εξαίρεση το ότι το παιδί δέχθηκε την τιμωρία του και το ότι δεν έδειχνε φοβισμένο όταν επέστρεψαν σπίτι αφού και οι δύο αυτές αναφορές της δεν συνάδουν καθόλου με το παραδεκτό γεγονός ότι ο ίδιος 10χρονος τηλεφώνησε στον πατέρα του καταγγέλλοντας το γεγονός αυτό, πράγμα που δείχνει τουλάχιστον πως το παιδί ανησύχησε και επιδίωξε να αναφέρει το γεγονός στον πατέρα. Νομική πτυχή Η κατηγορία στηρίζεται στο άρθρο 54 του Περί Παιδίων Νόμου Κεφ. 352. Σύμφωνα με το άρθρο αυτό:
  1. i)Πρόσωπο πέραν των 16ετών,
  2. ii)Το οποίο έχει τη φύλαξη κηδεμονία, ή φροντίδα οποιουδήποτε παιδιού κάτω των 16ετών, iii) Εκουσίως,
  3. iv)Επιτίθεται, κακομεταχειρίζεται, παραμελεί, εγκαταλείπει ή εκθέτει αυτό ή ευθύνεται ή προκαλεί ώστε αυτό να δεχθεί επίθεση, να τύχει κακομεταχείρισης, να παραμεληθεί, να εγκαταλειφθεί ή να εκτεθεί κατά τρόπον που ενδέχεται να προκληθεί σ' αυτό αχρείαστη ταλαιπωρία ή βλάβη στην υγεία (συμπεριλαμβανομένης βλάβης ή απώλειας όρασης, ή ακοής, ή μέλους ή οργάνου του σώματος και οποιασδήποτε διανοητική διαταραχή), είναι ένοχο αδικήματος. Το άρθρο φαίνεται να είναι πανομοιότυπο με αντίστοιχο του αγγλικού νόμου Children and Young Persons Act 1933 όπως προκύπτει από τα αναφερόμενα στο Halsbury´s Laws of England, 4η έκδ. Τόμος 11
(1)παρ. 537. Το αδίκημα κατ' ακρίβειαν τιτλοφορείται "σκληρότητα ("cruelty") προς πρόσωπα κάτω των 16" και σύμφωνα με το πιο πάνω σύγγραμμα (παρ. 537, υποσ.4) το εν λόγω άρθρο δεν δημιουργεί πέντε ξεχωριστά αδικήματα, δηλαδή ένα για κάθε ρήμα που χρησιμοποιεί, αλλά ένα μόνο αδίκημα που διαπράττεται με διαφορετικούς τρόπους (βλ. υπ. R.V. Hayles
(1969)1 QB 364). Εντούτοις όμως η Κατηγορούσα Αρχή θα πρέπει να επιλέγει με προσοχή το ρήμα που αρμόζει στην κάθε περίπτωση. Στην παρούσα υπόθεση η 44χρονη τότε κατηγορούμενη, που είναι διαζευγμένη με το σύζυγο και πατέρα των παιδιών της, είχε αναμφίβολα την φύλαξη και φροντίδα και των τριών παιδιών της, μεταξύ των οποίων και του 10χρονου (10 και 8 μηνών για την ακρίβεια) τότε, γιου της Γιώργου. Είναι επίσης δεδομένο πως το βράδυ της Κυριακής 26.8.07 και περί ώραν 23.00 μ.μ. έφυγε εκουσίως από το διαμέρισμα τους, με τις δύο μεγαλύτερες της κόρες και πήγαν για φαγητό, κλειδώνοντας και αφήνοντας το Γιώργο στο διαμέρισμα. Αναμφίβολα η κατηγορούμενη είχε θυμώσει με την επιμονή του παιδιού να έχει το σκύλο μέσα στο σπίτι και δεν τον πήρε μαζί της για να τον τιμωρήσει για τη συμπεριφορά του. Επέστρεψε μετά από δύο ώρες, στις 1.00 π.μ. και βρήκε εκεί την Αστυνομία, η οποία ειδοποιήθηκε προηγουμένως από τον πατέρα, ο οποίος είχε φθάσει επίσης στο διαμέρισμα. Η Κατηγορούσα Αρχή εδώ επέλεξε να χρησιμοποιήσει τα ρήματα "παραμέλησε" και "εγκατέλειψε" (δηλαδή τα "neglects" και "abandons") συνδυαζόμενα με την πιθανότητα πρόκλησης άσκοπης ταλαιπωρίας ή βλάβης στην υγεία του παιδιού. Αυτά τα στοιχεία πρέπει κατά πρώτον να συζητηθούν κατά πόσον έχουν στοιχειοθετηθεί ως στοιχεία του αδικήματος της σκληρότητας απέναντι στο παιδί. Αξίζει να σημειωθεί όμως πως όπως αναφέρεται στο σύγραμμα Archbold 2000, παρ. 19-305, σελ. 1708, η φράση "κατά τρόπον πιθανόν να προκληθεί σ' αυτό αχρείαστη ταλαιπωρία ή βλάβη στην υγεία του" αφορούν και αναφέρονται σε όλα τα ρήματα - έννοιες που προηγούνται (R. V. Hatton
(1925)2 K.B. 322). Όπως συνάγεται και από το σύγραμμα Words and Phrases Legally Defined, Vol. 3, σελ. 326, το οποίο παρέθεσε ο κ. Κορέλλης, "αμέλεια" είναι η παράλειψη κάποιου να πράξει κάτι το οποίο ένας λογικός άνθρωπος θα έπραττε υπό τις ίδιες περιστάσεις ή η διενέργεια κάποιας πράξης την οποίαν ένας συνετός και λογικός άνθρωπος δεν θα έπραττε. Στο Black´s Law Dictionary, 5η έκδ., περιέχεται πιο εξειδικευμένος όρος για το "παραμελημένο παιδί ("neglected child"), όπου αναφέρεται μεταξύ άλλων ότι "ένα παιδί παραμελείται όταν ο γονιός του ή ο κηδεμόνας του λόγω σκληρότητας, πνευματικής ανικανότητας, ανηθικότητας ή διαφθοράς είναι ακατάλληλος να προσέξει κανονικά το παιδί ή αμελεί ή αρνείται να προσφέρει την απαραίτητη φυσική, συναισθηματική ή ιατρική φροντίδα ή είναι σε τέτοια κατάσταση που το παιδί ευρίσκεται σε ακατάλληλη φροντίδα ή έλεγχο ούτως ώστε θέτει σε κίνδυνο την ηθική ή την υγεία του παιδιού". Στην παλιά αγγλική υπόθεση R. V. Senior
(1899)1 Q.B. 283 είχε λεχθεί σχετικά με το θέμα: "Neglect is the want of reasonable care - that is the omission of such steps as a reasonable parent would take, such as are usually taken in the ordinary experience of mankind". (Σε ελεύθερη μετάφραση) "Αμέλεια είναι η παράλειψη της εύλογης φροντίδας - δηλαδή, η παράλειψη τέτοιων διαβημάτων τα οποία θα λάμβανε ένας λογικός γονιός, όπως αυτά που συνήθως λαμβάνονται κατά τη συνήθη εμπειρία του ανθρώπινου γένους". Όσον αφορά τον όρο "εγκατάλειψη" ("abandon") αυτός σύμφωνα με το σύγραμμα Halsbury´s (ανωτέρω, παρ. 537 υποσ. 6) σημαίνει να αφήνεις το παιδί στη μοίρα του, στην τύχη του. Στην υπόθ. R.V. Whibley
(1938)3 All E.R. 777 δεν έγινε δεκτό ότι ο πατέρας που άφησε τα πέντε παιδιά του στην αίθουσα του Δικαστηρίου Ανηλίκων και έφυγε είχε διαπράξει εγκατάλειψη, αφού τα άφησε στην αίθουσα που συνεδρίαζαν οι Δικαστές ανακοινώνοντας το και διαμαρτυρόμενος (για την μη εκδίκαση της αίτησης του για επιστροφή σ' αυτόν των άλλων τριών παιδιών του). Όμως στην υπ. R.V. Boulden
(1957)41 Cr. App. Rep. 105 ο πατέρας κρίθηκε ένοχος όταν γνωρίζοντας ότι η πρώην σύζυγος του έφυγε από το σπίτι νύκτα, ταξιδεύοντας για την Σκωτία δεν πήγε ο ίδιος στο σπίτι που ήταν μόνα τους τα 5 παιδιά τους (ηλικίας ενός μέχρι εννιά χρονών) αλλά προτίμησε να ειδοποιήσει κάποια αρμόδια υπηρεσία και ακολούθως να ταξιδέψει και ο ίδιος για να βρει τη σύζυγο του. Είχε κριθεί πως είχαν στοιχειοθετηθεί όλες οι κατηγορίες και για τα πέντε παιδιά τόσον για αμέλεια, όσον και για εγκατάλειψη. Στην παρούσα υπόθεση δεν έχω καμιά αμφιβολία πως η κατηγορούμενη δεν είχε καμιά πρόθεση να εγκαταλείψει μόνιμα το ανήλικο παιδί της. Η επιλογή της όμως να εγκαταλείψει - έστω και για δύο ώρες - μέσα στη νύχτα ένα 10 χρονο παιδί κλειδωμένο μέσα σε ένα διαμέρισμα θεωρώ πως δεν ήταν καθόλου κάτι που θα έκανε ο μέσος συνετός και λογικός γονέας. Οι κίνδυνοι που θα μπορούσε να αντιμετωπίσει ένα παιδί αυτής της ηλικίας είναι πάρα πολλοί και σοβαροί ξεκινώντας από κινδύνους εντός του διαμερίσματος, όπως ένας τραυματισμός (από παιχνίδια ή συσκευές ή μια πυρκαγιά, ή σε προσπάθεια διαφυγής του) ή η εμπλοκή του σε συνομιλίες ή επικοινωνίες με αγνώστους με απρόβλεπτες συνέπειες και καταλήγοντας σε κινδύνους εξωτερικούς όπως η επίσκεψη η επιδρομή αγνώστων ή κακοποιών. Αρκεί μόνο να σκεφθεί κάποιος τον κίνδυνο που διατρέχει ένας 10χρονος κλειδωμένος σε ένα διαμέρισμα σε περίπτωση πυρκαγιάς στην πολυκατοικία και δικής του αδυναμίας διαφυγής, για να αντιληφθεί την πιθανότητα εγκλωβισμού του και τραυματισμού του. Κανένας δεν αμφισβητεί το δικαίωμα κάποιου γονιού να επιβάλει σωφρονισμό ή τιμωρία στο παιδί του, αλλά υπό τον όρο ότι αυτό γίνεται πάντοτε εντός κάποιων ορίων που δεν αποτελούν σκληρή και απάνθρωπη μεταχείριση. Και δεν δέχομαι ότι το παιδί σ' αυτή την περίπτωση ένιωθε άνετα και έπαιζε με τα παιχνίδια του, αφού αποτελεί παραδεκτό γεγονός πως το ίδιο αναζήτησε και τηλεφώνησε στον πατέρα του καταγγέλλοντας το γεγονός της εγκατάλειψης του μέσα στη νύκτα. Δεν έχω λοιπόν καμιά αμφιβολία πως έστω και για εκείνες τις δύο ώρες ο ανήλικος αφέθηκε αμελώς στην τύχη του, παρότι με βάση δικές του ενέργειες και την άφιξη του πατέρα και της Αστυνομίας τελικά όλα εξελίχθηκαν ομαλά. Η εικόνα που αντίκρυσε η κατηγορούμενη φθάνοντας σαφώς αφορά στάδιο που ο ανήλικος ήταν ήδη με τον πατέρα. Καταλήγω πως η Κατηγορούσα Αρχή έχει καταφέρει να αποδείξει πέραν πάσης λογικής αμφιβολίας την κατηγορία στην οποίαν και κρίνεται ένοχη η κατηγορούμενη. (Υπ) ........... Χ. Β. Χαραλάμπους, Ε.Δ Πιστό Αντίγραφο Πρωτοκολλητής /ΕΧ cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο

🔗 Στην επίσημη πηγή

Επεξήγηση AI βάσει του επίσημου κειμένου του νόμου. Ενδεικτική, δεν υποκαθιστά νομική συμβουλή.