Αστυνομικός Διευθυντής Λευκωσίας ν. Παναγιώτης Φράγκου, Αρ. Αγωγής: 8242/09, 9 Δεκεμβρίου 2009 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup
- on)- Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDLEF:2009:B51 ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΕΥΚΩΣΙΑΣ Ενώπιον: Χ. Χαραλάμπους, Ε.Δ. Αρ. Αγωγής: 8242/09 Μεταξύ: Αστυνομικός Διευθυντής Λευκωσίας Και Παναγιώτης Φράγκου Κατηγορούμενος ΗΜΕΡΟΜΗΝΙΑ: 9 Δεκεμβρίου 2009 ΕΜΦΑΝΙΣΕΙΣ: Για Κατηγορούσα Αρχή: κα Ναθαναήλ. Για Κατηγορούμενο: κ. Μ. Χαραλάμπους. Κατηγορούμενος Παρών. Π Ο Ι Ν Η Ο κατηγορούμενος κρίθηκε ένοχος κατόπιν δικής του παραδοχής σε 22 κατηγορίες εκ των οποίων οι 21 αφορούν διάρρηξη καταστημάτων και κλοπής κατά παράβαση των άρθρων 291, 294 (α) του Π.Κ. και η μια αφορά απόπειρα διάρρηξης καταστήματος κατά παράβαση των άρθρων 366, 367, 291 και 294 (α) του Π.Κ. Σύμφωνα με τα εκτεθέντα γεγονότα το Σάββατο 12.4.08 ο παραπονούμενος Μιχάλης Τσαγγάρης αναχώρησε από το κομμωτήριο του στην Λεωφ. Λυκαβητού αφού κλείδωσε την κύρια είσοδο. Όταν επέστρεψε τη Δευτέρα 14.4.08 βρήκε την πόρτα παραβιασμένη και κατόπιν εξέτασης διαπίστωσε ότι κλάπηκε ποσό €400. Κατήγγειλε την υπόθεση στο Τ.Α.Ε. και από περαιτέρω εξετάσεις και πληροφορίες ηγέρθηκαν υποψίες εναντίον του κατηγορούμενου ο οποίος ανακρινόμενος παραδέχθηκε τόσον αυτή τη διάρρηξη και κλοπή, όσον και τα υπόλοιπα αδικήματα των κατηγοριών 2-22. Πρόκειται για άλλα 21 αδικήματα τα οποία διαπράχθηκαν από τον κατηγορούμενο επίσης στο τριήμερο 11 έως 14.4.08. Με τις διαρρήξεις και κλοπές των κατηγοριών 1, 2, 4-20 και 12-21 κλάπηκε το συνολικό ποσόν των €2730. Τα αδικήματα διαπράχθηκαν σε διάφορα είδη καταστημάτων όπως, κομμωτήρια, κατάστημα κατασκευής πισίνων, πρακτορεία στοιχημάτων, καταστήματα πωλήσεως ρούχων, καφενείο, κατάστημα πωλήσεως υλικών οικοδομής, πιτσαρίες, ψησταριές, κατάστημα πωλήσεως παπουτσιών, ψαραγορά, καθαριστήριο, κρεοπωλείο και γραφείο ενοικιάσεως. Ο κατηγορούμενος βαρύνεται και με μια προηγούμενη καταδίκη στην υποθ. 1076/04 ημερ. 25.10.04 όπου για αδικήματα επίσης διαρρήξεων και κλοπών καταδικάστηκε σε 3ετή φυλάκιση. Στην υπόθεση είχαν ληφθεί υπόψιν άλλες 6 παρόμοιες υποθέσεις (δηλαδή διαρρήξεων και κλοπών) και 2 άλλες για άλλου είδους αδικήματα. Κατόπιν αιτήματος του κατηγορούμενου και της σύμφωνης γνώμης της Κατηγορούσας Αρχής, στην παρούσα λαμβάνεται υπόψιν και η υπ. 493/09 στην οποίαν ο κατηγορούμενος κρίθηκε ένοχος κατόπιν παραδοχής του σε 8 κατηγορίες που αφορούν (
- i)5 διαρρήξεις και κλοπές διαφόρων αντικειμένων συνολικής αξίας €5.423 και συνολικού ποσού χρημάτων €473 από διάφορα καταστήματα και πάλι, (
- ii)2 κακόβουλες ζημιές συνολικής αξίας €612 και (iii) μιαν απόπειρα διάρρηξης, που διαπράχθηκαν όλα στο τριήμερο 12 έως 14.1.08. Η υπόθεση εξιχνιάστηκε μετά από καταγγελία ιδιοκτήτη κρεοπωλείου ότι είχε παραβιαστεί η πόρτα και κλάπηκαν χρηματικά ποσά. Από περαιτέρω εξετάσεις συνδέθηκε ο κατηγορούμενος ο οποίος παραδέχθηκε τόσο τη συγκεκριμένη όσον και τις υπόλοιπες του εν λόγω κατηγορητηρίου. Η σοβαρότητα των αδικημάτων τα οποία αντιμετωπίζει ο κατηγορούμενος φαίνεται καταρχάς από τις προβλεπόμενες στο νόμο ποινές. Τόσο για το αδίκημα διάρρηξης και κλοπής, όσον και για την απόπειρα διάρρηξης προβλέπεται ποινή φυλάκισης μέχρι 7 έτη. Οι προβλεπόμενες ποινές αποτελούν τη βάση από την οποία ξεκινά το δικαστήριο για να επιμετρήσει την ποινή (Λεβέντης V. Αστυνομίας
(1999)2 Α.Α.Δ. 632) ακόμα και όταν μια υπόθεση εκδικάζεται από Επαρχιακό Δικαστήριο το οποίο έχει δικαιοδοσία να επιβάλει μόνον μέχρι 5 χρόνια φυλάκιση (βλ. υπ. Ghafari V. Αστυνομίας
(2001)2 Α.Α.Δ.2 Α.Α.Δ. 442). Πρώτιστο καθήκον των δικαστηρίων κατά την επιβολή ποινής είναι πάντοτε η εξυπηρέτηση του δημοσίου συμφέροντος, το οποίο επιτυγχάνεται μόνον με την αποτελεσματική εφαρμογή του νόμου (βλ. "Sentencing in Cyprus", Γ. Πική, 2η έκδ., σελ. 5). Από το 1993 στην υπόθ. Γεν. Εισ. V. Cham κ.α.
(1993)2 Α.Α.Δ.129, το Ανώτατο Δικαστήριο είχε τονίσει πως οι διαρρήξεις καταστημάτων και οικιών είχαν καταστεί μάστιγα στον τόπο μας και για αυτό τα δικαστήρια πρέπει να επιβάλλουν αποτρεπτικές ποινές. Το 1997 στην υπ. Παναγίδη V. Δημοκρατίας
(1997)2 Α.Α.Δ. 104 λέχθηκαν τα εξής: "Η θλιβερή διαπίστωση είναι πως τα τελευταία χρόνια το έγκλημα στην Κύπρο παρουσιάζει αυξητική τάση. Οι κλοπές, οι διαρρήξεις και άλλα ομοειδή αδικήματα είναι στην πρώτη γραμμή της εγκληματικότητας χωρίς να δείχνουν σημεία κάμψης. Σημειώνεται, αντίθετα, έξαρση. Τα δικαστήρια αντιμετώπισαν τέτοια εγκλήματα με αυστηρότητα γιατί προκαλούν ρήγματα στην έννομη τάξη και διαβίωση και διαβρώνουν συνάμα το αίσθημα ασφαλείας του πολίτη". (βλ. επίσης Παναγιώτου (Αντάρτης) V. Δημοκρατίας
(1997)2 Α.Α.Δ. 138). Η κατάσταση αυτή δεν έχει αλλάξει δυστυχώς μέχρι σήμερα και παρόμοιες διαπιστώσεις εξακολούθησαν και σε άλλες μεταγενέστερες υποθέσεις όπως η Nabokov V. Αστυνομίας
(2003)2 Α.Α.Δ.381, Piliev V. Αστυνομίας
(2005)2 Α.Α.Δ.587. Πολύ πιο πρόσφατα στην υπ. Φραντζίδης V. Αστυνομίας Ποιν. Έφ. 210/07, ημ. 26.2.08, τονίστηκε πως η διάπραξη διαρρήξεων ως στρεφόμενη κατά της περιουσίας τρίτων ταυτόχρονα έπληττε απευθείας το αίσθημα ασφάλειας των πολιτών. Στην παρούσα περίπτωση ο κατηγορούμενος στην βασική υπόθεση σε διάστημα 3 ημερών διέρρηξε (ή επιχείρησε σε μια περίπτωση να διαρρήξει) 22 καταστήματα διαφόρων ειδών και σε διάστημα άλλων 3 ημερών στην υπόθεση που λαμβάνεται υπόψιν διέρρηξε άλλα 6 καταστήματα, αποκομίζοντας τα ποσά και τα αντικείμενα που έχουν αναφερθεί που αποτιμούνται συνολικά σε €8.626 (χωρίς να υπολογίζονται οι κακόβουλες ζημιές που προκάλεσε ύψους €612). Όπως προκύπτει από την υπ. Παναγίδης (ανωτέρω) η αξία των κλαπέντων είναι στοιχείο που λαμβάνεται υπόψιν και η μεγάλη αξία μπορεί σε ορισμένες περιπτώσεις να οδηγήσει και σε αυξημένη ποινή. Στην παρούσα η αξία συγκριτικά με άλλες υποθέσεις είναι μεν σημαντική, αλλά όχι τόσο μεγάλη (όσο π.χ. ήταν στην υπ. Παναγίδης). Έχει όμως τη σημασία της, όπως και το ότι δεν έγινε αναφορά σε ανεύρεση οποιουδήποτε κλοπιμαίου ή έστω αποζημίωση οποιουδήποτε θύματος. Η ανάγκη για επιβολή αποτρεπτικών ποινών είναι δεδομένη και αναμφισβήτητη πλην όμως το Δικαστήριο έχει πάντοτε και την υποχρέωση εξατομίκευσης της ποινής χωρίς βεβαίως αυτή η διαδικασία να οδηγεί στην εξουδετέρωση του στοιχείου της αποτροπής όπως η φύση και τα περιστατικά του εγκλήματος επιβάλλει (βλ. Παυλίδης κ.α. V. Αστυνομίας
(1996)2 Α.Α.Δ.220 και Gholi V. Δημοκρατίας
(1997)2 Α.Α.Δ.30). Ο κατηγορούμενος δεν έχει προς όφελος του το λευκό ποινικό μητρώο. Αντί τούτου βαρύνεται με μια προηγούμενη καταδίκη και μάλιστα για παρόμοια αδικήματα δηλαδή για αδικήματα εναντίον περιουσίας. Στην υπ. 1076/04 είχαν ληφθεί υπόψιν και 6 άλλες υποθέσεις για παρόμοια και πάλιν αδικήματα. Αυτό σαφώς δεν σημαίνει ότι θα τιμωρηθεί σήμερα για δεύτερη φορά για τα παλαιότερα αδικήματα, αλλά σίγουρα η προηγούμενη καταδίκη τού στερεί σημαντικό μέρος της επιείκειας που θα μπορούσε να επιδείξει το δικαστήριο. Η προηγούμενη καταδίκη δείχνει έλλειψη σεβασμού προς τους Νόμους και προς την περιουσία άλλων και ιδίως δείχνει την τάση του κατηγορούμενου προς τη διάπραξη τέτοιων αδικημάτων (βλ. Περικλέους V. Αστυνομίας
(1996)2 Α.Α.Δ.34 και Γενικός Εισαγγελέας V. Ματθαίου άλλως Μαλέκκου
(1994)2 Α.Α.Δ.1. Αποτελούν όμως ελαφρυντικά για τον κατηγορούμενο τόσο η άμεση παραδοχή διάπραξης του αδικήματος για το οποίο ανακρίθηκε αρχικά, όσο και η συνεργασία με την Αστυνομία για την διαλεύκανση και των άλλων υποθέσεων (Μιχαήλ V. Δημοκρατίας
(1992)2 Α.Α.Δ.216). Στα ίδια πλαίσια λαμβάνεται σοβαρά υπόψιν και η άμεση παραδοχή του στο δικαστήριο η οποία διέσωσε πολύτιμο δικαστικό χρόνο και έξοδα και σύμφωνα με την υπ. Χαρτούπαλλος V. Δημοκρατίας
(2002)2 Α.Α.Δ.28 "η παραδοχή ενοχής πρέπει να αμείβεται με σχετική έκπτωση στην ποινή". Όσον αφορά τις προσωπικές και οικογενειακές του περιστάσεις έχω υπόψιν όσα αναφέρονται στην έκθεση του Γραφείου Ευημερίας και όσα συμπληρωματικά ανέφερε ο ευπαίδευτος συνήγορος του. Ειδικότερα ο κατηγορούμενος είναι το πέμπτο παιδί φτωχής οικογένειας και δεν έτυχε από οικογενειακής πλευράς της κατάλληλης στήριξης και καθοδήγησης κατά την παιδική ηλικία. Από μικρός όμως επιβλέπετο από τις Υπηρεσίες του Γραφείου Ευημερίας. Μετά την εφηβεία του εργάστηκε για λίγο στην εταιρεία του αδελφού του. Αναγκάστηκε να διακόψει την θητεία του στην Εθνική Φρουρά ακριβώς λόγω της σύλληψης του για άλλα αδικήματα. Οι γονείς του αντιμετωπίζουν προβλήματα υγείας όπως αναφέρεται στα έγγραφα (Α και Β) που έχουν παραδοθεί. Λόγω των προβλημάτων ο πατέρας αδυνατεί να τον επισκέπτεται στις φυλακές, όπου τώρα ο κατηγορούμενος εκτίει ποινή φυλάκισης. Όμως άλλα μέλη της οικογένειας τον επισκέπτονται και γενικά ως οικογένεια έχουν αρμονικές σχέσεις. Ο ίδιος ο κατηγορούμενος διαβάζει βιβλία και ξεκίνησε να βλέπει ψυχολόγο στις φυλακές με την προοπτική να βοηθηθεί να απεξαρτηθεί από την παραβατική συμπεριφορά. Στο μέλλον επιθυμεί να αναλάβει την επιχείρηση του πατέρα του. Όπως ήδη ανέφερα όλοι αυτοί οι παράγοντες λαμβάνονται υπόψιν, αλλά πρέπει να σημειωθεί πως είναι ήσσονος σημασίας σε σοβαρά αδικήματα όπου η συχνότητα διάπραξης τους επιβάλλει την επιβολή αποτρεπτικών και αυστηρών ποινών (υπ. Παναγιώτου V. Αστυνομίας
(2001)2 Α.Α.Δ.540). Η κακή οικονομική κατάσταση του κατηγορούμενου όμως δεν αποτελεί ελαφρυντικό για τη διάπραξη των αδικημάτων για τα οποία κρίθηκε ένοχος (υπ. Φάντης V. Δημοκρατίας
(2002)2 Α.Α.Δ.61). Ούτε τα δύσκολα παιδικά χρόνια μπορούν να αποτελούν μόνιμη ασπίδα για τον κατηγορούμενο (Φραντζίδης V. Αστυνομίας
(2002)2 Α.Α.Δ.77). Επικαλέστηκε επίσης την κακή επιρροή από τον μεγαλύτερο αδελφό ο οποίος επίσης ευρίσκεται τώρα στις Κεντρικές Φυλακές. Λέχθηκε μάλιστα πως μεγάλο μέρος των κλαπέντων έτυχε ιδιοποίησης από αυτό τον μεγαλύτερο αδελφό. Το στοιχείο αυτό επίσης συνεκτιμάται, αλλά με την παρατήρηση ότι και ο κατηγορούμενος δεν ήταν ανήλικος για να παρασύρεται από τον αδελφό του. Ήταν 22 χρονών κατά την διάπραξη των αδικημάτων και εν πάση περιπτώσει δεν φαίνεται να αποκάλυψε προς την Αστυνομία εγκληματική εμπλοκή του αδελφού του, ούτε έχει υποστηριχθεί κάτι τέτοιο από το συνήγορο του. Η όλη εισήγηση εξ όσων αντιλαμβάνομαι παραμένει στο θέμα της κακής επιρροής υπό την έννοια της επίδρασης που ασκούσε ο αδελφός λόγω και της δικής του παραβατικής συμπεριφοράς, ο οποίος επίσης ευρίσκεται στις φυλακές τώρα και μάλιστα ο κατηγορούμενος ζήτησε να τοποθετηθούν σε διαφορετικούς χώρους. Δεδομένης της μη εμπλοκής του αδελφού στα αδικήματα της παρούσας το θέμα διάθεσης των κλαπέντων ήταν πλέον απόφαση του κατηγορουμένου και εάν αποκαλύψει κάτι τέτοιο με κατάθεση του στην Αστυνομία είμαι σίγουρος πως θα διωχθεί και ο αδελφός του. Δεν συμφωνώ επίσης ότι υπάρχει καθυστέρηση στην δίωξη του κατηγορούμενου και στην προώθηση των υποθέσεων. Λαμβάνοντας υπόψιν τον αριθμό υποθέσεων που έχουν διερευνηθεί θεωρώ το χρόνο που απαιτήθηκε ως εύλογο. Με έχει όμως απασχολήσει η αναφορά του κ. Χαραλάμπους ότι ο κατηγορούμενος αυτή την περίοδο εκτίει ποινή φυλάκισης 2,5 ετών που του επιβλήθηκε στις 4.7.08. Παρότι δεν υποβλήθηκε από την αρχή ως εισήγηση σχετιζόμενη με την αρχή της συνολικότητας των ποινών, μετά από διερεύνηση του παρόντος δικαστηρίου και με τη βοήθεια των δυο πλευρών διαπιστώθηκε πως πρόκειται για την υπ. 14214/08 του Ε. Δ. Λευκωσίας, όπου ο κατηγορούμενος εδώ ήταν συγκατηγορούμενος 1 εκεί με άλλο πρόσωπο. Τον κατηγορούμενο αφορούσαν εκεί 26 κατηγορίες και πάλιν για διαρρήξεις καταστημάτων, εκ των οποίων τις 14 είχε διαπράξει από κοινού με το άλλο πρόσωπο. Στο σύνολο τους οι 26 κατηγορίες αφορούσαν κλαπέν ποσό €3.659. Λαμβάνοντας υπόψιν και την προηγούμενη καταδίκη το δικαστήριο επέβαλε εκεί ποινή φυλάκισης 2,5 ετών. Όλα τα αδικήματα είχαν διαπραχθεί μεταξύ 4.4.08 και 19.5.08, δηλαδή περίπου την ίδια περίοδο με τα αδικήματα της παρούσας. Το θέμα άπτεται ουσιαστικά της αρχής της συνολικότητας της ποινής η οποία σύμφωνα με την υπόθ. Χριστοφόρου V. Αστυνομίας
(2004)2 Α.Α.Δ.443 επεκτείνεται πέραν της περίπτωσης διαδοχικών ποινών που επιβάλλονται από το ίδιο δικαστήριο την ίδια ώρα στην ίδια ή σε διαφορετικές υποθέσεις και καλύπτει περιπτώσεις όπου οι ποινές επιβάλλονται από διαφορετικό δικαστήριο σε διαφορετικό χρόνο και σε διαφορετικές υποθέσεις. Ούτε περιορίζεται σε αδικήματα που είναι όμοια ή σχετίζονται μεταξύ τους ως μέρος μιας ενιαίας ενέργειας, ως προς τα οποία ο γενικός κανόνας είναι ότι δεν πρέπει να επιβάλλονται διαδοχικές ποινές. Επίκεντρο της αρχής αυτής είναι ο τιμωρούμενος και προοπτική της η αποφυγή υπέρμετρης ή δυσανάλογης ποινής ως προς τη συνολική ποινική ευθύνη του. Εφόσον πρόκειται για στέρηση της ελευθερίας του ατόμου για σκοπούς τιμωρίας, η ποινική ευθύνη του τιμωρούμενου πρέπει να αντικρίζεται διαχρονικά σαν σύνολο σε κάθε δεδομένη περίπτωση φυλάκισης του. Εξετάζοντας το θέμα δέχομαι πως τα αδικήματα της παρούσας είναι της ίδιας φύσης με τα αδικήματα για τα οποία ήδη εκτίει ποινή ο Κατηγορούμενος και ότι διεπράχθησαν περίπου κατά τον ίδιο χρόνο. Είναι αντιληπτό πως, αν και δεν υπήρξε καν εισήγηση ότι συνδέονται τα περιστατικά τους, η παρούσα θα μπορούσε να είχε ληφθεί υπόψιν στην παλαιότερη υπόθεση, κάτι που θα συνεκτιμηθεί στην παρούσα, έχοντας όμως υπόψιν πως τα γεγονότα της παρούσας δεν σχετίζονται με τις περιπτώσεις διαρρήξεων στην παλαιότερη υπόθεση. Ούτε η εισήγηση του κ. Χαραλάμπους περιείχε τέτοια θέση. Η δε εκπρόσωπος της Κατηγορούσας Αρχής από την άλλη δεν αρνήθηκε ότι η παρούσα θα μπορούσε να ληφθεί υπόψιν στην παλαιότερη υπόθεση. Στην υπ. Χριστοφόρου (ανωτέρω) ένα από τα κριτήρια που εξετάστηκε ήταν και το κατά πόσον η παλαιότερη ποινή θα ήταν αυξημένη στην περίπτωση που λαμβάνετο υπόψιν και η μεταγενέστερη υπόθεση. Έχω έντονα την άποψη πως τα αδικήματα της παρούσας προσθέτουν σημαντικά στην συνολική εγκληματικότητα του Κατηγορούμενου και πως αν ετίθεντο ενώπιον του εκδικάσαντος τότε δικαστηρίου η ποινή θα ήταν αυξημένη. Συνεκτιμώντας όλα τα πιο πάνω θεωρώ πως η μόνη κατάλληλη ποινή υπό τις περιστάσεις είναι αυτή της φυλάκισης. Δίδοντας ιδιαίτερη σημασία στο ότι η παρούσα υπόθεση για τον κατηγορούμενο θα μπορούσε να ληφθεί υπόψιν κατά την επιβολή ποινής για αδικήματα παρόμοιας φύσης τον Ιούλιο του 2008 κρίνω κατάλληλες και επιβάλλω ποινές φυλάκισης 15 μηνών σε κάθε μια από τις κατηγορίες 1-22 στην παρούσα. Οι ποινές να συντρέχουν μεταξύ τους και θα ξεκινούν και θα εκτιθούν αμέσως μετά την έκτιση των ποινών για τις οποίες τώρα ευρίσκεται στις φυλακές ο κατηγορούμενος. (Υπ.) ........... Χ. Χαραλάμπους, Ε.Δ. Πιστό Αντίγραφο Πρωτοκολλητής /E.X. cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο