Αστυνομικός Διευθυντής Λευκωσίας ν. Γιώργος Κασαρτζιάν, Ποιν. Υπ. 7711/09, 10 Δεκεμβρίου 2009

(1998)1 Α.Α.Δ.129 και Μαυρικίου V. Αστυνομίας

(2007)2 Α.Α.Δ.359). Όπως έχει αναφερθεί και στην υπ. Σίφουνας κ.α. V. Αστυνομίας

(2007)2 Α.Α.Δ. 91 η αξία της είναι μάλλον περιορισμένη αφού δεν υποβάλλεται στη δοκιμασία της αντεξέτασης. Όσον αφορά όμως γραπτή κατάθεση κατηγορούμενου αποτελεί γενική αρχή πως το σύνολο του περιεχομένου της γίνεται δεκτό ως μαρτυρία (σύμφωνα με την υπόθ. Διευθυντής Τμήματος Τελωνείων V. Καλλή

(1996)2 Α.Α.Δ.55), εντούτοις όμως αυτό αξιολογείται και κάθε μέρος της κατάθεσης λαμβάνεται υπόψιν και εκτιμάται ως προς την αλήθεια των ισχυρισμών που προβάλλονται, το δε δικαστήριο είναι ελεύθερο και δύναται να αποδώσει την βαρύτητα που κρίνει ότι επιβάλλεται σε διαφορετικά μέρη της κατάθεσης και όπως είναι φυσικό μπορεί να αποδώσει μεγαλύτερη βαρύτητα στο μέρος εκείνο το οποίο συνιστά παραδοχή ή περιέχει δηλώσεις εναντίον των συμφερόντων του κατηγορούμενου (σύμφωνα με την υπ. Κωνσταντίνου V. Αστυνομίας

(1989)2 Α.Α.Δ.109). Παρακολούθησα με ιδιαίτερη προσοχή την παραπονούμενη ενώ κατέθετε και πρέπει να σημειώσω πως μου έκαμε πολύ καλή εντύπωση. Απαντούσε σε όλες τις ερωτήσεις με πειστικότητα, σταθερότητα και χωρίς υπεκφυγές. Τη θεωρώ ειλικρινές και αξιόπιστο πρόσωπο και νιώθω ότι είναι ασφαλές να στηριχθώ στη μαρτυρία της προς εξαγωγή των αναγκαίων συμπερασμάτων. Άλλωστε πρέπει να επαναλάβω πως ούτε αυτή αντεξετάστηκε και τα όσα ανέφερε, στην πραγματικότητα παρέμειναν αναντίλεκτα ενώπιον μου. Όποιες και αν ήταν οι σχέσεις του κατηγορούμενου με την παραπονούμενη γεγονός παραμένει πως ο κατηγορούμενος την γνώριζε πολύ καλά και είχαν συναντήσεις κατά διαστήματα. Φαίνεται όμως πως όλες οι συναντήσεις εγίνοντο στο διαμέρισμα της παραπονούμενης. Ο κατηγορούμενος την είχε ως μια εύκολη γυναίκα και για αυτό την αποκαλεί ως την "Μαρία την Καϊμακλιώτισσα με το νάμι" και επαίρεται ότι κάνει σεξ μαζί της τα τελευταία 10 χρόνια. Επιβεβαίωση όλων αυτών η παραδοχή του ότι εκείνο το βράδι ήθελε να την δει γιατί την "πεθύμησε". Ο ίδιος παραδέχεται στην κατάθεση του ότι τις πρωινές ώρες της 19ης Ιουνίου 2008 πήρε τηλέφωνο την παραπονούμενη και της είπε ότι "εννά" πάει στο σπίτι της, πράγμα που έπραξε στις 4.20 π.μ. Ο τρόπος που το διατύπωσε καταδεικνύει και τον επιτακτικό τρόπο με τον οποίο το έθεσε στην παραπονούμενη. Η μαρτυρία της παραπονούμενης ότι της κτυπούσε τα κουδούνια και τις πόρτες, υβρίζοντας και απειλώντας την με διάφορα λόγια δεν έχει αμφισβητηθεί και αποτελεί και δικό μου εύρημα. Συγκεκριμένα πριν του ανοίξει η παραπονούμενη της φώναζε τα εξής: "Άνοιξε μου γιατί αν μεν μου ανοίξεις εν να σπάσω την πόρτα τζιαι θα σου κατασπάσω το αυτοκίνητο σου, εννά σου σπάσω την κκελλέ σου, εννά σε κλωτσοκοπήσω ρε χτιτζιόν, ρα παλιοπουτάνα άνοιξε μου τζιαι θέλω ριάλια, γαμώ τη μάνα σου βρωμισμένη". Πρέπει να σημειώσω επίσης πως η πιο πάνω παραδοχή του κατηγορούμενου στην γραπτή κατάθεση του ότι εκείνος της τηλεφώνησε τη συγκεκριμένη νύκτα για να πάει σπίτι της έρχεται σε αντίθεση με όσα προσπάθησε να πει στην ανωμοτί δήλωση του και πάντως επιβεβαιώνει την παραπονούμενη η οποία είχε πει από την αρχή πως ήταν ο κατηγορούμενος που της τηλεφώνησε και δέχομαι ότι έφθασε στο σπίτι της κτυπώντας κουδούνια και πόρτες και φωνάζοντας της τα πιο πάνω απρεπή και απειλητικά λόγια. Η παραπονούμενη γνώριζε ότι το προηγούμενο βράδυ ο κατηγορούμενος ευρίσκετο υπό κράτηση στον Αστυνομικό Σταθμό Λυκαβητού. Φοβισμένη και τρομοκρατημένη του άνοιξε την πόρτα έχοντας κατά νου να ειδοποιήσει την Αστυνομία. Λόγω του φόβου της που τον είχε ακούσει να φωνάζει, να απειλεί και να θέλει χρήματα είχε ήδη πάρει από το κομοδίνο της 4 χαρτονομίσματα των €50 στην κουζίνα της. Όταν του άνοιξε την πόρτα ο κατηγορούμενος που ήταν σε κατάσταση μέθης έσπρωξε την πόρτα και εισήλθε στο διαμέρισμα. Η ίδια έτρεξε προς το μπαλκόνι της κουζίνας, ενώ ο κατηγορούμενος της όρμησε έχοντας σεξουαλικές ορέξεις. Όπως αναφέρει χαρακτηριστικά η παραπονούμενη, ο κατηγορούμενος ήθελε σεξ μανιωδώς, της έλεγε διάφορες σχετικές φράσεις ("εν να σε γαμήσω", "εννά σου φάω τους κώλους σου", "εννά σε ακκάσω") και την τραβούσε από τα χέρια, εξυβρίζοντας την. Η ίδια του έλεγε να σταματήσει, να ηρεμήσει για να μιλήσουν και εκείνος επέμενε λέγοντας της "εγιώ εννά σε γαμώ τζιαι να σου τα πιάννω". Με αυτό τον τρόπο ανάγκασε την παραπονούμενη και του πρότεινε τα χρήματα, που είχε από πριν μεταφέρει στην κουζίνα της. Κάποια στιγμή όμως, ενώ ευρίσκοντο στο μπαλκόνι και συγκεκριμένα η παραπονούμενη προς την κουζίνα και προσπάθησε να του φύγει, αυτός την άρπαξε από τα χέρια, ήλθεν από πίσω της και την έσκυψε από το μπαλκόνι προς τα κάτω κατά τρόπο που το μισό κορμί της να κρέμμεται στο κενό και με κίνδυνο να πέσει προς τα κάτω και να τραυματιστεί. Η παραπονούμενη μαζεύοντας τις δυνάμεις της κατάφερε να απεγκλωβιστεί από τα χέρια του, επειδή - όπως αναφέρει χαρακτηριστικά η παραπονούμενη - αυτός ήταν "στρακόττο που το μεθύσι". Όπως εξήγησε πολύ παραστατικά κατά την προφορική της μαρτυρία, σ' αυτή τη φάση ο κατηγορούμενος ήταν "γαντζωμένος" με τα χέρια του πάνω της από πίσω της και αυτή καταφέρνοντας να γυρίσει προς το πρόσωπο του τον δάγκωσε στη μύτη (όταν πλέον τον έβλεπε) και ξεγλιστρώντας έπεσε στο πάτωμα οπότε έρποντας μπήκε στην κουζίνα της, κλειδώνοντας την πόρτα και αφήνοντας έξω στο μπαλκόνι τον κατηγορούμενο. Ο κατηγορούμενος τότε έδωσε μια κλωτσιά στο κάτω μέρος της αλουμινένιας πόρτας με αποτέλεσμα να σπάσει το κάτω γυαλί το οποίο έγινε κομματάκια. Αμέσως η Κατηγορούμενη έτρεξε έξω από το διαμέρισμα της προς τις σκάλες της πολυκατοικίας με σκοπό να φωνάξει "βοήθεια", οπότε ο κατηγορούμενος τράπηκε σε φυγή. Η παραπονούμενη ήταν, όπως αναφέρει, απίστευτα τρομοκρατημένη και εξαντλημένη και ήθελε να ηρεμήσει. Όταν συνήλθε πήρε τηλέφωνο και ενημέρωσε την Αστυνομία, πράγμα που επιβεβαιώνεται από τον Μ.Κ.1 που ανέφερε ότι το ίδιο πρωί στις 7.10 π.μ. ελήφθη τηλεφωνικά η καταγγελία και λίγο αργότερα ο ίδιος έφθασε εκεί βρίσκοντας την ξαπλωμένη και ανυπόδητη στο πάτωμα. Εν σχέσει με την ιατρική εξέταση της παραπονούμενης πρέπει να σημειωθεί πως ο κατηγορούμενος με ρητή δήλωση του κατά την κατάθεση του Τεκμηρίου 4 δέχθηκε πως η παραπονούμενη εξετάστηκε από ιατρό το πρωί της 19.6.08. Από το τεκμήριο 4 συνάγεται πως αυτό δόθηκε στην παραπονούμενη στις 7.50 π.μ. και εξετάστηκε από τον ιατρό Δ. Λόρδο αργότερα την ίδια μέρα στις 10.40 π.μ. Αποτελεί εύρημα μου πως κατά τη συγκεκριμένη εξέταση η παραπονούμενη έφερε: (i) Μικροεκδορά ραχιαίας επιφάνειας αριστεράς άκρας χειρός (ii) Μικροερυθρότητα δεξιού αντιβραχίου και (iii) Μικροεκδορές αμφοτέρων των κνημών. Δεν έχω καμιά αμφιβολία πως οι πιο πάνω βλάβες προήλθαν και συνάδουν πλήρως με τα περιστατικά που περιέγραψε με λεπτομέρεια η παραπονούμενη. Από την κατάθεση του κατηγορούμενου στην Αστυνομία (Τεκμήριο 2) αξίζει να σημειωθεί πως αρχικά (στην απάντηση 13) λέγει πως το γυαλί της πόρτας δεν το έσπασε ο ίδιος, αφήνοντας να νοηθεί ότι γνωρίζει για το σπάσιμο. Αυτό το επιβεβαιώνει και αργότερα (στην απάντηση 18) όταν αναφέρει ότι "το γυαλί της πόρτας έσπασε ναι αλλά εν αθθυμούμαι ακριβώς το πώς. Μπορεί πιθανόν που δυνατό κλείσιμο της πόρτας, αλλά εν θυμούμαι ακριβώς την αιτία". Να σημειωθεί επίσης πως παραδέχεται ότι κάποια στιγμή ευρίσκετο στο μπαλκόνι της κουζίνας αλλά προβάλλει τον ισχυρισμό ότι καθόταν πάνω στο "τοιχούϊν του μπαλκονιού" από μόνος του για να του δώσει ο αέρας. Σε άλλο σημείο παραδέχεται και ότι τον δάγκωσε η παραπονούμενη στη μύτη αλλά προβάλλει τον ισχυρισμό πως αυτή ζήλεψε όταν της είπε για την Ρουμάνα πόρνη οπότε γύρισε τα χέρια της πάνω του, του επιτέθηκε και τον δάγκωσε στη μύτη. Η εκδοχή αυτή του κατηγορούμενου, πρέπει να πω, ότι δεν είναι καθόλου πειστική και λογική. Αντιθέτως συνάδει με τα γεγονότα όπως τα εξιστόρησε η παραπονούμενη. Το δάγκωμα στη μύτη δεν είναι ένα συνηθισμένο και αναμενόμενο κτύπημα κατά τη διάρκεια επίθεσης που ξεκινά με τα χέρια, όπως ισχυρίζεται ο κατηγορούμενος. Αντιθέτως ο τρόπος που εξελίχθηκαν τα γεγονότα όπως τα περιέγραψε η παραπονούμενη, πέραν της δικής της αξιοπιστίας και πειστικότητας που με οδηγεί στο να δεχθώ την εκδοχή της, παρέχει και εξήγηση στο γιατί και πως αναγκάστηκε αμυνόμενη να πράξει αυτό που έπραξε (δάγκωμα) όταν κατάφερε να γυρίσει προς τον κατηγορούμενο ενώ ακόμα την κρατούσε. Απορρίπτω λοιπόν την εκδοχή του κατηγορούμενου και καταλήγω πως όλα τα γεγονότα εξελίχθηκαν όπως τα περιέγραψε η παραπονούμενη. Νομική πτυχή Όσον αφορά τη νομική πτυχή κρίνω ορθότερο για λόγους χρονικής σειράς να εξεταστεί πρώτα η τέταρτη κατηγορία που αφορά την απειλή βιαιοπραγίας. Σύμφωνα με το άρθρο 91(γ) όποιος επί σκοπώ υποκινήσεως άλλου να τελέσει πράξη την οποίαν δεν έχει νομική πράξη να τελέσει απειλεί άλλο πρόσωπο ότι θα προξενήσει βλάβη στο πρόσωπο, την υπόληψη ή την περιουσία του είναι ένοχος πλημμελήματος. Το βασικό στοιχείο του αδικήματος είναι η απειλή βιαιοπραγίας με απώτερο σκοπό να πράξει κάτι ο απειλούμενος. Όπως αναφέρεται στην υπόθ. Νετζιήπ V. Αστυνομίας

(1992)2 Α.Α.Δ.1: ". προκύπτει από το κείμενο του άρθρου 91 (γ) ότι η απειλή πρέπει να έχει πραγματικό έρεισμα και να δημιουργεί εξ αντικειμένου τη δυνατότητα εκφοβισμού προς το σκοπό αποτροπής εκτέλεσης καθήκοντος. Κενή απειλή, δηλαδή απειλή η οποία λόγω του εξωπραγματικού χαρακτήρα της ή των συνθηκών κάτω από τις οποίες διατυπώθηκε, δεν στοιχειοθετεί πρόθεση εκφοβισμού (βλ. μεταξύ άλλων Kallenos V. Police

(1969)2 C.L.R.210)". Στις πιο πάνω υποθέσεις και υπό τα περιστατικά τους κρίθηκε πως οι φράσεις "εν να σας καθαρίσω" και "εν να σε παίξω" ήταν κενές περιεχομένου και δεν επικυρώθηκαν οι καταδίκες. Στην παρούσα έχω ήδη παραθέσει τα λόγια του κατηγορούμενου όταν της ζητούσε να του ανοίξει την πόρτα της. Θεωρώ πως οι φράσεις αυτές δεν ήταν κενές περιεχομένου. Αυτό ίσως θα μπορούσε να ισχύει για την απειλή να της σπάσει το κεφάλι και να την κλωτσοκοπήσει αν δεν άνοιγε την πόρτα, δεδομένου ότι κάτι τέτοιο θα φάνταζε αδύνατο ενόσω ευρίσκετο εκτός διαμερίσματος ο κατηγορούμενος. Όμως οι φράσεις ότι θα της έσπαζε την πόρτα με όποιες συνέπειες για την ίδια την παραπονούμενη καθώς και ότι θα της έσπαζε το αυτοκίνητο, έχω τη γνώμη πως δημιουργούσαν εξ αντικειμένου τη δυνατότητα εκφοβισμού σε οποιοδήποτε πρόσωπο. Ιδιαίτερα δε σε οποιαδήποτε γυναίκα μόνη της στις 4.20 τα ξημερώματα. Καταλήγω πως έχει στοιχειοθετηθεί το αδίκημα της 4ης κατηγορίας εφόσον οι φράσεις αυτές λέχθηκαν με σκοπό να υποκινηθεί η παραπονούμενη να ανοίξει την πόρτα του διαμερίσματος της, πράγμα που δεν ήταν υποχρεωμένη να πράξει εάν δεν ήθελε. Ακόμα και πριν να εισέλθει στο διαμέρισμα ο κατηγορούμενος εξέφρασε τη θέση του ότι ήθελε χρήματα και η παραπονούμενη τρομοκρατημένη είχε φέρει τα 4 χαρτονομίσματα των €50, τα οποία έχοντας τα στην κουζίνα, τού πρότεινε μόλις υποχρεώθηκε να του ανοίξει και αυτός τα πήρε εκφράζοντας και τις σεξουαλικές του ορέξεις λέγοντας της μεταξύ άλλων πως και θα κάνει σεξ μαζί της και θα της τα παίρνει, εννοώντας τα χρήματα. Τα συστατικά στοιχεία του αδικήματος της κλοπής (Π.Κ.255) έχουν αναλυθεί και πρόσφατα στην υπ. Ανδρονίκου V. Δημοκρατίας, Ποιν. Έφ. 238/07, ημερ. 15.7.08. Αυτά είναι: (

1. i)Η λήψη της περιουσίας. (
2. ii)Δολίως, δηλαδή σκόπιμα και εκ προθέσεως. (iii) Χωρίς τη συγκατάθεση του ιδιοκτήτη. (
3. iv)Χωρίς καλόπιστο δικαίωμα κατοχής ή απόκτησης. (
4. v)Με πρόθεση μόνιμης αποστέρησης του ιδιοκτήτη. Το μόνο που θα μπορούσε να συζητηθεί από τα πιο πάνω είναι κατά τη γνώμη μου η συγκατάθεση της ιδιοκτήτριας, δηλαδή της παραπονούμενης, αλλά και αυτή με τον τρόπο που εξελίχθηκαν τα γεγονότα είναι προφανές πως δεν υπήρχε στην πραγματικότητα. Όπως αναφέρει στην κατάθεση της και έγινε δεκτό, η ίδια είχε τρομοκρατηθεί πάρα πολύ επειδή την απειλούσε και φώναζε και ήθελε χρήματα. Υπ' αυτή την έννοια δεν μπορεί σε καμιά περίπτωση να λεχθεί πως υπήρχε συναίνεση της παραπονούμενης στο να πάρει τα χρήματα ο κατηγορούμενος, εφόσον αυτή ενήργησε υπό το κράτος βίας ή φόβου σωματικής ή περιουσιακής βλάβης. Ενδεχομένως τα γεγονότα όπως έχουν διαπιστωθεί να παραπέμπουν και σε άλλο σοβαρότερο αδίκημα (π.χ. ληστεία), αλλά εκείνο που έχει σημασία για την κατηγορία της κλοπής είναι πως τα ίδια αυτά γεγονότα οδηγούν στο συμπέρασμα πως δεν υπήρξε πραγματική συναίνεση της παραπονούμενης. Καταλήγω πως στοιχειοθετήθηκε και αυτό το αδίκημα. Τα συστατικά στοιχεία του αδικήματος του Π.Κ.243 είναι η επίθεση και η πρόκληση πραγματικής βλάβης. Ο όρος "επίθεση" έχει την έννοια της προσπάθειας προσβολής των εννόμων αγαθών κάποιου και συγκεκριμένα εδώ της σωματικής ακεραιότητας άλλου προσώπου. Στην παρούσα υπόθεση από τη στιγμή που έφθασε ο κατηγορούμενος τραβούσε την παραπονούμενη από τα χέρια επιμένοντας να έχει σεξουαλική επαφή μαζί της, ενώ αργότερα στο μπαλκόνι την άρπαξε από τα χέρια, ήλθε από πίσω της και την έσκυψε από το μπαλκόνι προς τα κάτω κατά τρόπο που το μισό κορμί της να κρέμμεται στο κενό και με κίνδυνο να πέσει κάτω. Δεν υπάρχει καμιά αμφιβολία πως οι ενέργειες του αυτές συνιστούν επίθεση προς την παραπονούμενη. Όσον αφορά τη σωματική βλάβη στο άρθρο 4 του Π.Κ. αναφέρεται πως σημαίνει σωματική βλάβη νόσον ή διαταραχή είτε μόνιμη είτε προσωρινή. Στις υποθ. Georghiades V. Police

(1985)2 C.L.R.56 και Skaros V. Police

(1985)2 C.L.R. 192 μια επιπόλαιη αμυχή, μια γρατσουνιά στο λαιμό και ένα κοκκίνισμα στο μέτωπο ήταν αρκετά για την καταδίκη με βάση το Π.Κ.243. Συνεπώς κρίνεται πως και τα τραύματα που προκάλεσε ο κατηγορούμενος στην παραπονούμενη, δηλαδή η εκδορά ραχιαίας επιφάνειας, η ερυθρότητα δεξιού αντιβραχίου και οι εκδορές αμφοτέρων των κνημών συνιστούν πραγματική σωματική βλάβη. Προκύπτει λοιπόν πως έχουν στοιχειοθετηθεί τα συστατικά στοιχεία της 1ης κατηγορίας. Για το αδίκημα της κακόβουλης ζημιάς απαιτείται από το Π.Κ.324

(1)η καταστροφή ή πρόκληση ζημιάς εσκεμμένως και παρανόμως σε περιουσία. Ο κατηγορούμενος κλώτσησε και έσπασε το γυαλί της πόρτας στην κουζίνα της παραπονούμενης. Δεν υπάρχει καμιά αμφιβολία πως δεν είχε κανένα δικαίωμα να πράξει κάτι τέτοιο και άρα η πράξη του ήταν παράνομη, ενώ δεν υπάρχει επίσης αμφιβολία πως η ενέργεια του να κλωτσήσει την πόρτα ήταν εσκεμμένη, όπως εξάγεται από την άμεση μαρτυρία όσο και συμπερασματικά από το σύνολο των γεγονότων και τη βία που ασκούσε από την είσοδο του επί της παραπονούμενης. Όπως εξηγείται στον Archbold 2000 παρ. 17-47 ο όρος "εσκεμμένως" ("wilfully") σημαίνει το να πράττεις κάτι οικειοθελώς γνωρίζοντας ότι υπάρχει κάποιος κίνδυνος να προκληθεί η ζημιά ή το να πράττεις κάτι οικειοθελώς χωρίς να σε νοιάζει αν θα επέλθει η ζημιά ή όχι (βλ. και Ακκελίδου V. Αστυνομίας

(2005)2 Α.Α.Δ.249). Εκείνο που έχει σημασία είναι πως ο κατηγορούμενος ηθελημένα κλώτσησε την πόρτα όταν η παραπονούμενη την κλείδωσε για να προστατευτεί από τον ίδιο, πράγμα που δείχνει και το πάθος με το οποίο την κυνηγούσε. Συνάγεται πως έχει στοιχειοθετηθεί και το αδίκημα της 2ης κατηγορίας για κακόβουλη ζημιά ύψους €90. Κατάληξη Με βάση όλα τα ανωτέρω αποτελεί κατάληξη μου πως η Κατηγορούσα Αρχή πέτυχε να αποδείξει τα συστατικά στοιχεία όλων των κατηγοριών στις οποίες και κρίνεται ένοχος ο κατηγορούμενος. (Υπ) ........... Χ. Β. Χαραλάμπους, Ε.Δ Πιστό Αντίγραφο Πρωτοκολλητής /ΕΧ cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο