Αστυνομικός Διευθυντής Λευκωσίας ν. Βασίλης Φανάρας, Αρ. Αγωγής: 35001/07, 22 Δεκεμβρίου 2009 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDLEF:2009:B62 ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΛΕΥΚΩΣΙΑΣ Ενώπιον: Χ. Χαραλάμπους, Ε.Δ. Αρ. Αγωγής: 35001/07 Μεταξύ: Αστυνομικός Διευθυντής Λευκωσίας Και Βασίλης Φανάρας Κατηγορούμενος ΗΜΕΡΟΜΗΝΙΑ: 22 Δεκεμβρίου 2009 ΕΜΦΑΝΙΣΕΙΣ: Για Κατηγορούσα Αρχή: κα Ναθαναήλ. Για Κατηγορούμενο: κ. Παρασκευάς. Κατηγορούμενος παρών. Π Ο Ι Ν Η Ο κατηγορούμενος κρίθηκε ένοχος κατόπιν δικής του παραδοχής στο αδίκημα της πρόκλησης βαρειάς σωματικής βλάβης στον David Graham Clarke, κατά παράβαση του άρθρου 231 του Ποινικού Κώδικα. Σύμφωνα με τα γεγονότα, όπως εκτέθηκαν από την Κατηγορούσα Αρχή και όπως εκτενέστερα επεξηγήθηκαν και έγιναν δεκτά από την υπεράσπιση, κατά τις πρωινές ώρες της 20ης Μαρτίου 2006 ο παραπονούμενος ευρίσκετο στην μπυραρία Europa Pub στα Λατσιά. Κάποια στιγμή που ο παραπονούμενος συνομιλούσε με κάποιες κοπέλες που εργάζοντο στην μπυραρία τον αντιλήφθηκε η σύζυγος του (Μ.2), πήγε στη σκηνή και αντέδρασε πάρα πολύ έντονα, άρχισε να φωνάζει, να τον κτυπά και να ρίχνει μπουκάλια και ποτήρια πάνω στο σύζυγο της και στους θαμώνες. Ο κατηγορούμενος ευρισκόμενος υπό την επήρρεια αλκοόλης προσπάθησε να σταματήσει όλο αυτό το επεισόδιο με αποτέλεσμα να επέλθει ένας διαπληκτισμός και με τη σύζυγο αλλά και με τον ίδιο τον παραπονούμενο και στα πλαίσια αυτά ο κατηγορούμενος κτύπησε τον παραπονούμενο στο κεφάλι με αποτέλεσμα αυτός να χάσει τις αισθήσεις του και να πέσει στο πάτωμα. Μεταφέρθηκε στο Γ. Ν. Λευκωσίας όπου διαπιστώθηκε ότι έφερε κάταγμα στο κεφάλι και υπεβλήθη σε σχετική εγχείρηση. Παρέμεινε κάποιο χρόνο (τρεις ημέρες) στο Γενικό Νοσοκομείο λόγω της σοβαρότητας της κατάστασης του και ακολούθως η υγεία του αποκαταστάθηκε. Όταν ο κατηγορούμενος κατηγορήθηκε από την Αστυνομία απάντησε "παραδέχομαι και απολογούμαι". Είναι λευκού ποινικού μητρώου. Νομική πτυχή Σύμφωνα με το άρθρο 231 του Π.Κ. για το συγκεκριμένο αδίκημα της πρόκλησης βαρειάς σωματικής βλάβης προνοείται ποινή φυλάκισης μέχρι 7 έτη ή χρηματική ποινή ή και οι δύο ποινές. Η προβλεπόμενη ποινή αποτελεί τη βάση από την οποία ξεκινά το Δικαστήριο για να επιμετρήσει την ποινή που θα επιβάλει. Πριν απ' ο,τιδήποτε άλλο θα πρέπει να σημειωθεί πως πραγματικά εντυπωσιάζει ο αριθμός υποθέσεων που χειρίζεται καθημερινά το Δικαστήριο και σχετίζονται με αδικήματα επίθεσης και πρόκλησης σωματικών βλαβών. Καθημερινά εμφανίζονται τέτοιου είδους υποθέσεις και δεν θα ήταν καθόλου υπερβολή να λεχθεί πως πολλές φορές οι μισές σχεδόν υποθέσεις μιας δικασίμου σχετίζονται με τέτοια αδικήματα βίας, γεγονός για το οποίο λαμβάνω δικαστική γνώση. Το Ανώτατο Δικαστήριο επανειλημμένως τόνισε πως τα δικαστήρια έχουν καθήκον να αντιμετωπίσουν με τον κατάλληλο τρόπο το συνεχώς αυξανόμενο έγκλημα και ιδιαίτερα αυτό που αφορά σε επιθέσεις εναντίον προσώπου (βλ. Αντωνίου V. Αστυνομίας
(2007)2 Α.Α.Δ.414 και Γεν. Εισαγγ. V. Evans
(2005)2 Α.Α.Δ.639. Δεν υπάρχει καμιά αμφιβολία πως η πράξη του κατηγορούμενου είναι και απαράδεκτη και ακατανόητη. Ευρισκόμενος σε δημόσιο χώρο καταρχάς προσπάθησε προς τιμήν του να σταματήσει το επεισόδιο που είχε ξεκινήσει όταν η σύζυγος του παραπονούμενου θύμωσε βλέποντας τον να μιλά σε άλλες κοπέλες. Φαίνεται πως η προσπάθεια του δεν είχε επιτυχή κατάληξη και επήλθε ο διαπληκτισμός του και με τους δύο, δηλαδή και με τον παραπονούμενο και με τη σύζυγο του. Αποτέλεσμα τούτου το κτύπημα από τον κατηγορούμενο στο κεφάλι του παραπονούμενου με τρόπο που του προκάλεσε κάταγμα, σε τέτοιο βαθμό που χρειάστηκε εγχείρηση και παραμονή του για κάποιο χρονικό διάστημα στο Νοσοκομείο. Δεν υπήρξε οποιοσδήποτε ισχυρισμός για πρόκληση από τον παραπονούμενο, ούτως ώστε να αντιδράσει με τέτοιο τρόπο ο κατηγορούμενος. Θα έλεγα πως τα όσα αναφέρθηκαν στην υπόθ. Ιωάννου V. Αστυνομίας
(1998)2 Α.Α.Δ.327 ισχύουν κατ' αναλογίαν και στην παρούσα: "Η χρήση τέτοιας έκτασης βίας και μάλιστα σε δημόσιο χώρο, στην παρουσία και άλλων προσώπων αποτελεί απαράδεκτη κοινωνική συμπεριφορά. Δεν επιφέρει μόνο σωματικό τραυματισμό αλλά και βάναυσο τραυματισμό της προσωπικότητας του θύματος. Επιεικής μεταχείριση του εφεσείοντος θα έστελλε λανθασμένα μηνύματα. Η επίλυση προσωπικών διαφορών με τη χρήση βίας δεν μπορεί να γίνει ανεκτή". Το κάταγμα κεφαλής είναι όντως βαρειά σωματική βλάβη και κατά περίπτωση είναι δυνατό να επιφέρει σοβαρή ή μόνιμη βλάβη στην υγεία κάποιου, όπως ορίζεται στο άρθρο 4 του Π.Κ. Ευτυχώς η παρούσα δεν ήταν μια από τις περιπτώσεις αυτές, αφού η υγεία του παραπονούμενου έχει, μετά την εγχείρηση και την θεραπεία που ακολουθήθηκε, αποκατασταθεί. Δεν έχει αμφισβητηθεί από την Κατηγορούσα Αρχή πως ο κατηγορούμενος εκείνη τη στιγμή ευρίσκετο υπό την επήρρεια αλκοόλης. Λαμβάνω σοβαρά υπόψιν μου το στοιχείο αυτό προς όφελος του κατηγορουμένου. Όπως έχει λεχθεί στην υπ. Pernell κ.α. V. Δημοκρατίας
(1998)2 Α.Α.Δ.177: "Στο βαθμό που η μέθη αμβλύνει τον αυτοέλεγχο και η χαλαρότητα που επιφέρει επιδρά στις πράξεις του παραβάτη, μπορεί να προσμετρήσει ως ελαφρυντικός παράγοντας νοουμένου ότι η κατανάλωση αλκοόλ δεν έχει ως λόγο τη διευκόλυνση της υλοποίησης απόφασης για τη διάπραξη του εγκλήματος". Στην προκείμενη περίπτωση δέχομαι την εισήγηση του ευπαίδευτου συνηγόρου υπεράσπισης πως η μέθη επενέργησε σε κάποιο βαθμό στη συμπεριφορά του κατηγορούμενου. Θα πρέπει όμως να παρατηρήσω πως συνεκτίμηση των γεγονότων δείχνει πως ο κατηγορούμενος είχε κάποιο έλεγχο στη συμπεριφορά του αφού αντιλήφθηκε το επεισόδιο, παρενέβη οικειοθελώς για να βοηθήσει, έλαβε μέρος στον διαπληκτισμό και με τους δύο άλλους εμπλεκόμενους και κυρίως κατάφερε τέτοιο κτύπημα που να προκαλέσει κάταγμα στο κεφάλι. Το λευκό ποινικό μητρώο του κατηγορούμενου είναι επίσης ελαφρυντικός παράγοντας ο οποίος του δίδει το δικαίωμα να έχει καλύτερη απαίτηση για επιείκεια. Επίσης η ομολογία του στις ανακριτικές αρχές, η συνεργασία του στην εξιχνίαση της υπόθεσης και η μεταμέλεια που εξέφρασε αποτελούν μετριαστικούς παράγοντες. Το ίδιο ισχύει και για την παραδοχή του στο δικαστήριο η οποία έστω και σ' αυτό το στάδιο διασώζει πολύτιμο δικαστικό χρόνο και έξοδα και όπως έχει αναφερθεί στην υπ. Χαρτούπαλλος V. Δημοκρατίας
(2002)2 Α.Α.Δ.28 οι παραδοχές πρέπει για αυτό το λόγο να ενθαρρύνονται με σημαντική έκπτωση στην ποινή. Εναντίον του κατηγορούμενου ο παραπονούμενος ήγειρε την πολιτική αγωγή 934/07 στο Ε. Δ. Λευκωσίας, στα πλαίσια της οποίας επήλθε συμφωνία επί δικαστηρίω και βάσει αυτής πληρώθηκαν στον παραπονούμενο €12.000 αποζημίωση, ενώ αν ο πατέρας του κατηγορούμενου επιτύχει στην 2244/06 (εναντίον άλλου προσώπου για τροχαίο ατύχημα) και λάβει πέραν των €150.000 αποζημιώσεις, τότε θα δοθούν ακόμα €10.000 στον παραπονούμενο της παρούσας. Πρόκειται για στοιχείο το οποίο επίσης λαμβάνεται υπόψιν αλλά πάντοτε στα πλαίσια που έχουν καθοριστεί από τη νομολογία μας. Σύμφωνα με την υπόθ. Γεν. Εισαγγ. V. Μαλέκκου
(2003)2 Α.Α.Δ.50 η αποζημίωση του θύματος συνηγορεί υπέρ ηπιότερης τιμωρίας αλλά δεν αποκτά όμως κυριαρχική σημασία στην επιβολή ποινής, ιδιαίτερα όταν πρόκειται περί σοβαρών αδικημάτων (βλ. και υπ. Δημητρίου V. Αστυνομίας
(2004)2 Α.Α.Δ.46). Το ίδιο πρέπει να πω ισχύει και για τυχόν συμφιλίωση του δράστη με το θύμα, η οποία μπορεί να δικαιολογήσει επέμβαση στο ύψος της ποινής αλλά όχι στο είδος της ποινής (βλ. υπ. Γεν. Εισαγγ. V. Παύλου
(1997)2 Α.Α.Δ.170). Προβλήθηκε επίσης θέμα καθυστέρησης στην προώθηση της υπόθεσης και πρέπει να πω ότι όντως δεν υπάρχει καμιά εξήγηση για το διάστημα από τη διάπραξη του αδικήματος στις 20.3.06 μέχρι την καταχώριση της υπόθεσης στις 7.12.
- Παρήλθαν 20 μήνες περίπου εκ των οποίων αντιλαμβάνομαι ότι ένα εύλογο διάστημα κάποιων μηνών για την ολοκλήρωση των ερευνών, συμπλήρωση του φακέλου αλλά και αποκρυστάλλωση της κατάστασης του παραπονούμενου ήταν ευλόγως αναγκαίο. Αυτό το διάστημα κατά τη γνώμη μου δεν μπορεί να ξεπερνά το τέλος περίπου του
- Συνεπώς υπάρχει μια καθυστέρηση στην προώθηση της υπόθεσης τουλάχιστον 12 μηνών μέχρι την καταχώριση. Δεν συμφωνώ όμως ότι υπήρξε τέτοια αδικαιολόγητη καθυστέρηση μετά την καταχώριση της στο Δικαστήριο. Καταρχάς δόθηκε μια αναβολή για να καταστεί δυνατή η επίδοση της στον κατηγορούμενο ο οποίος όταν εμφανίστηκε ζήτησε και έλαβε τουλάχιστον ένα μήνα χρόνο για να απαντήσει στην κατηγορία. Ακολούθως η υπόθεση ορίστηκε 6 φορές για ακρόαση σε διάστημα 18 μηνών εκ των οποίων οι δύο αναβλήθηκαν λόγω απουσίας του κατηγορούμενου, τρεις άλλες αναβλήθηκαν λόγω εκδίκασης παλαιότερων υποθέσεων από το Δικαστήριο και στην τελευταία ζήτησε ο ίδιος άδεια να προβεί σε παραδοχή. Δεν νομίζω ότι τίθεται θέμα υπέρβασης του ευλόγως αναγκαίου χρόνου ή παραβίασης επηρεασμού του συνταγματικού δικαιώματος του κατηγορούμενου. Πολύ πρόσφατα στην υπόθ. Θεοχάρους V. Δημοκρατίας, Ποιν. Έφ. 185/06 και 210/06, ημερ. 21.1.08 το Ανώτατο Δικαστήριο επανεξετάζοντας την νομολογία του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων είπε πως η συνέπεια της παραβίασης του δικαιώματος για εκδίκαση εντός ευλόγου χρόνου δεν είναι τόσο αυστηρή όπως είχε διατυπωθεί στην υπ. Ευσταθίου V. Αστυνομίας
(1990)2 Α.Α.Δ.294. Το συμπέρασμα είναι πως εκεί που διαπιστώνεται παραβίαση αυτή λαμβάνεται υπόψη σοβαρά ως μετριαστικός παράγοντας. Στα πλαίσια αυτά λαμβάνω σοβαρά υπόψιν την καθυστέρηση που σημειώθηκε μέχρι την καταχώριση της υπόθεσης, προς όφελος του κατηγορούμενου, παρατηρώντας ότι όπως επίσης λέχθηκε και στην πιο πρόσφατη υπόθ. Γεν. Εισαγγ. V. Στυλιανού, Ποιν. Υπ. 101/09, ημερ. 16.10.09 "η καθυστέρηση ως μετριαστικός παράγοντας συναρτάται και με τη μεταβολή των συνθηκών του παραβάτη, αλλά και με το δικαίωμα ενός κατηγορούμενου δυνάμει του άρθρου 30.2 του Συντάγματος, σε δίκαιη δίκη". Στην παρούσα δεν έχει τεθεί οποιοδήποτε θέμα παραβίασης της δίκαιης δίκης και εκείνο που μένει είναι η εξέταση και λήψη υπόψιν των προσωπικών συνθηκών του κατηγορούμενου και τυχόν αλλαγών που έχουν σημειωθεί. Το Δικαστήριο καλείται να επιβάλει ποινή 3 και πλέον χρόνια μετά το αδίκημα. Η καθυστέρηση των 12 μηνών περίπου συνετέλεσε στο να μεταβληθούν οι συνθήκες του κατηγορούμενου ο οποίος τον περασμένο χρόνο νυμφεύθηκε και τώρα είναι πατέρας ενός παιδιού ενός έτους. Στο ενδιάμεσο διάστημα ο πατέρας του είχε τροχαίο ατύχημα με αποτέλεσμα να μην μπορεί να εργαστεί. Στο παρόν στάδιο διαμένουν όλοι μαζί και ο κατηγορούμενος φροντίζει όλη την οικογένεια. Έχει αναφερθεί γενικά πως τυχόν φυλάκιση του θα έχει σοβαρές επιπτώσεις στην οικογένεια. Δεν έχει εξειδικευθεί περαιτέρω η φροντίδα προς τον πατέρα και αντιλαμβάνομαι ότι αφορά την υποστήριξη και συμπαράσταση στο πρόβλημα που προέκυψε από τον τραυματισμό του στο τροχαίο, ιδιαίτερα αν ληφθεί υπόψιν πως από οικονομικής πλευράς είναι ο πατέρας που υποστήριξε τον κατηγορούμενο αν κρίνω από την "Αναγνώριση Χρέους και ανάληψη υποχρέωσης πληρωμής" που ανέλαβε στα πλαίσια της πολιτικής αγωγής ο ίδιος ο πατέρας καταβάλλοντας €12.000 και δεσμευόμενος να καταβάλει άλλες €10.000 στο μέλλον (βλ. Έγγραφο "Α"). Όλα τα πιο πάνω προσμετρούν και λαμβάνονται υπόψιν με την παρατήρηση ότι σε σοβαρά αδικήματα όπου επιβάλλεται αυστηρή και αποτρεπτική ποινή οι παράγοντες αυτοί είναι ήσσονος σημασίας (βλ. Παναγιώτου V. Αστυνομίας
(2001)2 Α.Α.Δ.540). Οι επιπτώσεις τυχόν φυλάκισης στην οικογένεια ενός κατηγορούμενου συγκαταλέγονται μεταξύ των ελαφρυντικών περιστάσεων αλλά δεν είναι όμως αποφασιστικής σημασίας στον καθορισμό της ποινής. Συνεκτιμώντας όλα τα ανωτέρω και κάθε τι που έχει λεχθεί προς όφελος του κατηγορούμενου θεωρώ πως η μόνη αρμόζουσα ποινή είναι αυτή της φυλάκισης. Κρίνω κατάλληλη και επιβάλλω στον κατηγορούμενο ποινή φυλάκισης 3 μηνών. Τα έξοδα €555 να καταβληθούν από τη Δημοκρατία. Δεν έχω εντοπίσει οποιοδήποτε λόγο για αναστολή της ποινής φυλάκισης. Όλοι οι παράγοντες κατά τη γνώμη μου έχουν δεόντως και επαρκώς ληφθεί υπόψιν κατά την επιμέτρηση της ποινής. Η φυλάκιση θα ξεκινά από την ημέρα που τέθηκε υπό κράτηση δηλαδή από τις 15.12.09. (Υπ.) ........... Χ. Χαραλάμπους, Ε.Δ. Πιστό Αντίγραφο Πρωτοκολλητής /E.X. cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο