'Επαρχος Λεμεσού ν. Ανδρέα Παπαϊωάννου Ευσταθίου, Αρ. Υπόθεσης: 24264/07, 30 Ιανουαρίου, 2009

(5)του Περί Ρυθμίσεως οδών και Οικοδομών Νόμου, Κεφ.

1. Σύμφωνα με τις λεπτομέρειες του αδικήματος ενώ εναντίον του κατηγορούμενου στις 21.6.06 εκδόθηκε διάταγμα του Δικαστηρίου στα πλαίσια της Ποινικής Υπόθεσης με αριθμό 27408/05 δια του οποίου διατάχθηκε να κατεδαφίσει τους τοίχους αντιστήριξης ύψους από 2.60 μέτρα μέχρι 5.10 μέτρα και συνολικού μήκους 78.10 μέτρα που ανεγέρθηκαν παράνομα ή και χωρίς άδεια εντός του τεμαχίου 1238 Φ/Σχ. XLVIII/1 στο χωριό Κάτω Μύλος στην τοποθεσία Φρακτάδες της Επαρχίας Λεμεσού αυτός δεν υπακούει ή παραλείπει να συμμορφωθεί με το εν λόγω διάταγμα μέχρι σήμερα. Για την απόδειξη της υπόθεσης της Κατηγορούσας Αρχής κατέθεσαν 4 μάρτυρες ενώ ο ίδιος αριθμός κατέθεσε και για την πλευρά του κατηγορούμενου συμπεριλαμβανομένου και του ιδίου. Περαιτέρω στα πλαίσια της ακροαματικής διαδικασίας κατατέθηκαν και 7 τεκμήρια. Πρώτος μάρτυρας για την Κατηγορούσα Αρχή ήταν ο Νικόλας Τσιούλλος διοικητικός λειτουργός στην Επαρχιακή Διοίκηση Λεμεσού ο οποίος είχε υπό την εποπτεία του το διαμέρισμα Αγρού στο οποίο περιλαμβάνεται και η κοινότητα Κάτω Μύλου. Ανέφερε ότι για τον επίδικο τοίχο αντιστήριξης είχε εκδοθεί διάταγμα κατεδάφισης ημερ. 21.6.06 Τεκμήριο
2. Λόγω της παράλειψης του κατηγορούμενου να κατεδαφίσει τον τοίχο προχώρησαν στην καταχώρηση της παρούσας υπόθεσης. Το γεγονός ότι ο τοίχος δεν κατεδαφίστηκε το διαπίστωσε και από επίσκεψη του στην περιοχή στις 2.12.08 στις 10:00 το πρωϊ. Ανέφερε στη συνέχεια ότι έστειλαν στον κατηγορούμενο την επιστολή ημερομηνίας 9.5.07, Τεκμήριο 2 δια της οποίας του έλεγαν να κατεδαφίσει τον τοίχο. Είπε τέλος ότι έγιναν και ενέργειες μέσω του ιδιοκτήτη του τεμαχίου 1239 κ. Παναγή για να επιτρέψει στον κατηγορούμενο να εισέλθει στο ακίνητο του για κατεδάφιση του τοίχου αλλά αυτός αρνήθηκε. Κατά την αντεξέταση του ανέφερε ότι είχε δεχθεί επίσκεψη στο γραφείο του από τον κατηγορούμενο ο οποίος τους ζητούσε να ασκήσουν την επιρροή τους στον ιδιοκτήτη του τεμαχίου 1239 Παναγή έτσι ώστε ο τελευταίος να του επιτρέψει να εισέλθει στο ακίνητο του και να κατεδαφίσει τον τοίχο αλλά το εν λόγω άτομο δεν του επέτρεπε χωρίς να δίνει λόγο. Αναφορικά με την μορφολογία του εδάφους είπε ότι δεν είναι επίπεδη και υπάρχει υψομετρική διαφορά. Ο ΜΚ2 Άριστος Καυκαλιάς, Κοινοτάρχης του Κάτω Μύλου στη σύντομη ομολογουμένως μαρτυρία του είπε ότι επισκέφθηκε την περιοχή στις 2.12.08 και ο τοίχος υφίσταται. Αντεξεταζόμενος ανέφερε ότι η μορφολογία είναι αναβαθμίδες. Το έδαφος είναι σκαλωτό. Τρίτος μάρτυρας για την Κατηγορούσα Αρχή ήταν ο Παναγιώτης Παπασταύρου τεχνικός στην Επαρχιακή Διοίκηση Λεμεσού ο οποίος ανέφερε ότι επισκέφθηκε την περιοχή στις 2.12.08 και ο τοίχος υπήρχε. Είπε στη συνέχεια ότι υπάρχει τρόπος να κατεδαφιστεί ο τοίχος και συγκεκριμένα από την πάνω πλευρά ή από την πλάγια πλευρά. Εξηγώντας είπε ότι θα πρέπει η κατεδάφιση να γίνει από την πάνω πλευρά αφαιρώντας χώμα από το ακίνητο του κατηγορουμένου και εν συνεχεία με περιστροφικά μηχανήματα να σπάζουν το μπετόν και να πηγαίνει προς το τεμάχιο του κατηγορούμενου κατόπιν και αφού το μηχάνημα σε κάποια φάση δεν θα μπορεί από πάνω θα μπει πλαγίως και να ολοκληρώσει το έργο. Είπε τέλος ότι είναι λίγο δύσκολο αλλά μπορεί να γίνει. Κατά το στάδιο της αντεξέτασης του είπε ότι το περιστροφικό μηχάνημα έχει μεγάλο βραχίονα με αποτέλεσμα να μπορεί να μείνει πιο πίσω και επανέλαβε ουσιαστικά το πώς θα γίνει η κατεδάφιση του τοίχου από πάνω και από τα πλάγια λέγοντας ότι όταν φθάσει στο επικίνδυνο σημείο θα πάει πλαγίως. Είπε επίσης ότι θα ήταν πιο ασφαλές αν η κατεδάφιση γινόταν από το ακίνητο του Παναγή. Είπε τέλος ότι αν υπάρξει κατολίσθηση μπορεί ο μηχανοδηγός να μετακινήσει το μηχάνημα. Τελευταίος μάρτυρας για την Κατηγορούσα Αρχή ήταν ο Νίκος Χριστοφόρου, αρχιτέκτονας ΜΚ
3. Είπε ότι επισκέφθηκε την περιοχή και ετοίμασε την έκθεση του Τεκμήριο
4. Διαπίστωσε ότι υπάρχει δυνατότητα κατεδάφισης του τοίχου λέγοντας ότι επειδή από την πάνω πλευρά υπάρχει επιχωμάτωση μπορεί να γίνει η αποκάλυψη ενός μέρους της επιχωμάτωσης δηλαδή 1 με 1 ½ μέτρο και ταυτόχρονα η κατεδάφιση 1 - 1 ½ μέτρο και η απομάκρυνση και ούτω καθεξής. Με αυτό τον τρόπο ως ο ΜΚ4 ανέφερε θα καταλήξουν στο θεμέλιο χωρίς να επηρεαστεί ο τοίχος. Είπε ότι δεν είναι επικίνδυνο και ότι επικίνδυνο θα ήταν αν η κατεδάφιση γινόταν προς τα κάτω. Αντεξεταζόμενος ανέφερε ότι αποφοίτησε από το τμήμα αρχιτεκτονικής με δικαίωμα σύμφωνα με το νόμο του Τεχνικού Επιμελητηρίου να εκτελεί έργα Πολιτικού Μηχανικού. Δεν έχει όμως πτυχίο πολιτικού μηχανικού. Σχετικά με την επίδικη υπόθεση είπε ότι δεν προέβη σε μετρήσεις και ότι όσο πιο ψηλά βρίσκεται το μηχάνημα τόσο πιο εύκολα μπορεί να ανατραπεί. Για την κατεδάφιση του τοίχου μπορεί να χρησιμοποιηθεί συνδυασμός μηχανημάτων όπως εκσκαφέας με λάστιχα. Είπε περαιτέρω ότι υπάρχει δυνατότητα να πάει εκσκαφέας και είναι πιο ασφαλές να γίνει κατεδάφιση από πάνω. Υπάρχει σοβαρός κίνδυνος αν προσπαθήσει να τον ρίξει από μέσα προς τα έξω. Είπε τέλος ότι την έκθεση του την έκανε για λογαριασμό του Αντώνη και του Νικόλα εννοώντας τον ιδιοκτήτη του τεμαχίου
5. Μετά την ενδιάμεση απόφαση του Δικαστηρίου για απόδειξη εκ πρώτης όψεως υπόθεσης εναντίον του κατηγορούμενου και αφού του εξηγήθηκαν τα δικαιώματα του σύμφωνα με το άρθρο 74

(1)(γ) του Περί Ποινικής Δικονομίας Νόμου Κεφ. 155 αυτός επέλεξε να δώσει μαρτυρία από τη θέση εξεταζόμενου μάρτυρα. Ο κατηγορούμενος κατά την κυρίως εξέταση του ανέφερε ότι εκδόθηκε εναντίον του διάταγμα κατεδάφισης ενός τοίχου τον οποίο μέχρι σήμερα δεν κατεδάφισε. Ερωτηθείς για τις ενέργειες που έκανε μετά την έκδοση του διατάγματος απάντησε ότι επισκέφθηκε τον επόπτη της Επαρχιακής Διοίκησης Λεμεσού Νίκο Τσιούλλο ΜΚ1 και ζήτησε την βοήθεια του για να του επιτρέψει ο ιδιοκτήτης του γειτονικού κτήματος ο οποίος ήταν ο Αντώνης Παναγή να εισέλθει εντός του ακινήτου του για να κατεδαφίσει τον τοίχο. Ο ΜΚ1 τηλεφώνησε πρώτα στη μητέρα του ιδιοκτήτη και μετά στον ίδιο τον Αντώνη Παναγή ο οποίος του είπε να ενοικιάσει ελικόπτερο για να τον χαλάσει και να μην πέσει ούτε σκόνη στο ακίνητο του. Αναφερόμενος στον επίδικο τοίχο αντιστήριξης είπε ότι τον κατασκεύασε μετά από συγκατάθεση και του ιδιοκτήτη του γειτονικού ακινήτου Αντώνη Παναγή ο οποίος, ως ο κατηγορούμενος ανέφερε, θα επωφελείτο από την κατασκευή του τοίχου και ο οποίος του επέτρεψε και μπήκε στο ακίνητο του για την κατασκευή του τοίχου. Μόλις τέλειωσε ο επίδικος τοίχος τον κατήγγειλε. Στη συνέχεια ο κατηγορούμενος είπε ότι μετά την έκδοση του διατάγματος Τεκμήριο 1, πήρε δύο ιδιοκτήτες εκσκαφέων για να χαλάσει τον τοίχο μπαίνοντας από το δικό του ακίνητο, αφού ο γείτονας του δεν του επέτρεπε, αλλά και οι δύο τους αρνήθηκαν, αναφέροντας ότι ήταν επικίνδυνο και για την ζωή τους αλλά και για τα μηχανήματα τους λόγω της ύπαρξης της επιχωμάτωσης. Κατά την αντεξέταση του επανέλαβε ουσιαστικά τη θέση του για το ότι οι δύο ιδιοκτήτες εκσκαφέων ήταν αρνητικοί στο να χαλάσουν τον τοίχο λόγω επικινδυνότητας από την ύπαρξη της επιχωμάτωσης η οποία με το σπάσιμο του τοίχου θα έφευγε παρασύροντας και τους εκσκαφείς. Στη συνέχεια είπε ότι αν η προσπάθεια για κατεδάφιση γινόταν από κάτω τότε δεν θα υπήρχε καθόλου κίνδυνος καθότι ο εκσκαφέας θα ήταν σε στερεό έδαφος. Είπε τέλος ότι ζήτησε ο ίδιος από τον Αντώνη Παναγή να του επιτρέψει να εισέλθει στο ακίνητο του για να μπορέσει να χαλάσει τον τοίχο και ήταν αρνητικός. Ο Πανίκος Παναγή, ιδιοκτήτης εκσκαφέων, Μ.Υ.2, ανέφερε ότι γνωρίζει τον κατηγορούμενο από το 2005 όταν ήταν για να ανοίξει τα πέδιλα του επίδικου τοίχου και τον ξαναεπισκέφθηκε το 2006 για να χαλάσει τον τοίχο. Είπε ότι οι οδηγίες του κατηγορούμενου ήταν να χαλαστεί ο τοίχος από την πάνω πλευρά που είναι το σπίτι του κατηγορούμενου διότι από κάτω δεν τους επέτρεπε ο ιδιοκτήτης του ακινήτου. Στη συνέχεια είπε ότι η κατεδάφιση του τοίχου από την πάνω πλευρά είναι επικίνδυνη διότι λόγω της επιχωμάτωσης θα ανατραπεί ο εκσκαφέας με κίνδυνο της ζωής του. Από την κάτω πλευρά όμως είναι ασφαλές διότι θα ρίξει τον τοίχο και θα τον φορτώσει και θα φύγει. Κατά την αντεξέταση του είπε ότι είναι μηχανοδηγός και ότι μόνο με καδενοφόρο όχημα μπορεί να κατεδαφιστεί ο τοίχος διότι πιο μικρός εκσκαφέας δεν έχει δύναμη για να ρίξει τον τοίχο. Λόγω όμως του βάρους του καδενοφόρου εκσκαφέα και επειδή στην πάνω πλευρά υπάρχει επιχωμάτωση αυτή θα «σκάσει» και θα παρασύρει και το μηχάνημα ενώ από την κάτω πλευρά βολεύει. Τρίτος μάρτυρας για την υπεράσπιση ήταν ο Ανδρέας Πολυκάρπου Μ.Υ.3 ο οποίος ανέφερε ότι γνωρίζει τον κατηγορούμενο καθότι το 2006 πήγε στο σπίτι του για να χαλάσει ένα τοίχο αντιστήριξης. Είπε ότι για την κατεδάφιση θα χρησιμοποιούσε καδενοφόρο εκσκαφέα αλλά ήταν αδύνατο να κατεδαφιστεί από την πάνω πλευρά λόγω του ότι δεν χωρούσε το όχημα του αλλά και λόγω του ότι υπήρχε επιχωμάτωση στην οποία δεν θα μπορούσε να στηριχθεί το όχημα του με κίνδυνο της ζωής του. Είπε τέλος ότι ο τοίχος μπορεί να κατεδαφιστεί από την κάτω πλευρά. Κατά το στάδιο της αντεξέτασης του είπε ότι οιοσδήποτε μηχανοδηγός και να πήγαινε εκεί δεν θα μπορούσε να χαλάσει τον τοίχο από την πάνω πλευρά λόγω της επιχωμάτωσης. Είπε τέλος ότι θα μπορούσε να κατεδαφιστεί από την κάτω πλευρά. Τελευταίος μάρτυρας για την κατηγορούσα αρχή ήταν ο πολιτικός μηχανικός-αρχιτέκτονας Ανδρέας Πολυκάρπου Μ.Υ.4 ο οποίος επισκέφθηκε το ακίνητο του κατηγορούμενου, πήρε φωτογραφίες του επίδικου χώρου τις οποίες κατέθεσε ως Τεκμήριο 7(α)-7(μ) και ετοίμασε και την έκθεση Τεκμήριο 7. Κατά τη διάρκεια της μαρτυρίας του προχώρησε σε σχολιασμό των φωτογραφιών Τεκμήρια 7(α)-7(μ) και ήταν η επίμονη θέση του ότι ο μόνος ασφαλής τρόπος για να κατεδαφιστεί ο επίδικος τοίχος αντιστήριξης χωρίς θύματα και ζημιές ήταν με ερπυστριοφόρο μηχάνημα τύπου «proclain» το οποίο θα έπρεπε να τοποθετηθεί στο κάτω μέρος του τοίχου αντιστήριξης δηλαδή στο όμορο ακίνητο. Είπε ότι δεν θα μπορούσε να τοποθετηθεί στο ακίνητο του κατηγορούμενου λόγω στενότητας του χώρου αλλά και λόγω του ότι υπήρχε επιχωμάτωση με άμεσο κίνδυνο κατολίσθησης και πρόκλησης θανάτου του χειριστή του μηχανήματος. Συμπλήρωσε ότι ούτε λαστιχοφόρος εκσκαφέας θα μπορούσε να κατεδαφίσει τον τοίχο αφού θα υπήρχε πάλι ο κίνδυνος κατολίσθησης αλλά και λόγω του μικρού μήκους των βραχιόνων του. Ήταν τέλος η θέση του ότι σε καμία περίπτωση δεν τοποθετείται μηχάνημα από πάνω το οποίο να κατεδαφίζει κάτω αφού είναι πολύ επικίνδυνο. Κατά την αντεξέταση του επέμενε στις θέσεις του που ανέφερε στην κυρίως εξέταση του τονίζοντας ότι ο μόνος ασφαλής τρόπος για την κατεδάφιση ήταν το ερπυστριοφόρο μηχάνημα και ότι η χρησιμοποίηση λαστιχοφόρου εκσκαφέα θα ήταν αποτελεσματική καθ΄ ότι δεν θα μπορούσε να ολοκληρώσει το έργο του αφού θα έφτανε μέχρι ενός σημείου με κίνδυνο και πάλι ανατροπής του λόγω επιχωμάτωσης. Είπε τέλος σε σχετική υποβολή της συνηγόρου υπεράσπισης ότι η κατεδάφιση του επίδικου τοίχου θα μπορούσε να γίνει με τα χέρια αλλά θα χρειαζόταν περίοδος 2 χρόνια. Κατά το στάδιο των αγορεύσεων και οι δύο πλευρές υποστήριξαν τις εκατέρωθεν θέσεις τους παραπέμποντας το Δικαστήριο στη μαρτυρία και στα σημεία που κατά την άποψη τους βοηθούσαν την υπόθεση του καθενός ξεχωριστά. Σε όλες τις ποινικές υποθέσεις είναι νομολογημένο και βασική αρχή του ποινικού δικαίου ότι το βάρος της απόδειξης όλων των συστατικών στοιχείων του αδικήματος το φέρει η κατηγορούσα αρχή και η απόδειξης τους θα πρέπει να είναι πέραν πάσης λογικής αμφιβολίας. Η κατηγορούσα αρχή θα πρέπει να αποδείξει με αποδεκτή μαρτυρία την ύπαρξη εκάστου συστατικού στοιχείου της κατηγορίας και δεν επιτρέπονται υποθέσεις ως προς την ύπαρξη γεγονότων όσο εύλογες και αν είναι. Εάν στο πέρας της υπόθεσης δημιουργηθεί στο Δικαστήριο έστω και η παραμικρή αμφιβολία αναφορικά με την ενοχή του κατηγορούμενου τότε αυτό θα λειτουργήσει προς όφελος του και θα πρέπει να απαλλαγεί της κατηγορίας που αντιμετωπίζει. Είχα την ευκαιρία μέσα από την ζωντανή ατμόσφαιρα της δίκης να παρακολουθήσω με ιδιαίτερη προσοχή τους μάρτυρες που κατέθεσαν ενώπιον του Δικαστηρίου και είμαι σε θέση να αξιολογήσω όλη την εν γένει συμπεριφορά τους στο εδώλιο του μάρτυρα. Αξιολογώ τη μαρτυρία τους με δείκτη μεταξύ άλλων την ύπαρξη προσωπικού συμφέροντος στην υπόθεση, της ευκαιρίας που είχαν να παρακολουθήσουν τα διαδραματισθέντα, την ακεραιότητα και ειλικρίνεια τους, τη μνήμη και τους λόγους που είχαν για να θυμούνται ή να πιστεύουν αυτά για τα οποία κατέθεταν, τη φυσικότητα, ευθύτητα και την αμεσότητα των απαντήσεων τους (βλ. Ζαβρού ν. Χαραλάμπους Ποιν. Έφ. 9163, ημερ. 24.9.97, Αθανασίου ν. Κουνούνη Ποιν. Έφ. 9041 ημερ. 29.5.97 και Καρεκλά ν. Κλεάνθους Ποιν. Έφ. 9161, ημερ. 24.5.97). Οι Μ.Κ.1 και 2 μου έκαναν καλή εντύπωση. Ήταν μάρτυρες της αλήθειας και κατέθεσαν αναφορικά με το τι γνώριζαν για την παρούσα υπόθεση. Η μαρτυρία τους δεν κλονίστηκε κατά την αντεξέταση και ως εκ τούτου αποδέχομαι τη μαρτυρία τους ως αληθή και αξιόπιστη. Αναφορικά τώρα με τη μαρτυρία των Μ.Κ.3 και 4 και σε σχέση με τον τρόπο κατεδάφισης του επίδικου τοίχου αντιστήριξης θεωρώ ότι αυτή δεν μπορεί να γίνει αποδεκτή. Πέραν του γεγονότος ότι και οι δύο μάρτυρες αναγνώρισαν ότι αν η κατεδάφιση γινόταν από το ακίνητο που συνορεύει με το ακίνητο του κατηγορούμενου θα ήτο πιο ασφαλής, εισηγήθηκαν τρόπους κατεδάφισης περίπλοκους και αμφιβόλου αποτελεσματικότητας. Δεν έχει τεθεί ενώπιον του Δικαστηρίου σαφής τρόπος κατεδάφισης ενός απλού τοίχου αντιστήριξης χωρίς να υπάρχει κίνδυνος για τη ζωή και σωματική ακεραιότητα των εργατών που θα επιχειρούσαν αυτή την κατεδάφιση. Κρίνω ότι τόσο ο Μ.Κ.3 όσο και ο Μ.Κ.4 προσπαθούσαν με τη μαρτυρία τους να βοηθήσουν την πλευρά της κατηγορούσας αρχής χωρίς να εκθέσουν την πραγματική όψη της υπόθεσης και η θέση αυτού του Δικαστηρίου ενισχύεται και από το γεγονός ότι ο Μ.Κ.4 ετοίμασε την έκθεση του Τεκμήριο 6 όχι μετά από οδηγίες του γραφείου του Επάρχου Λεμεσού αλλά από οδηγίες του ιδιοκτήτη του ακινήτου που συνορεύει με το ακίνητο του κατηγορούμενου και ο οποίος δεν επιτρέπει στον κατηγορούμενο να εισέλθει στο ακίνητο του για να προβεί στην κατεδάφιση του τοίχου αντιστήριξης. Ως εκ τούτου η μαρτυρία των Μ.Κ.3 και 4 στα σημεία που έρχεται σε αντίθεση με τη μαρτυρία των μαρτύρων υπεράσπισης δεν μπορεί να γίνει αποδεκτή. Από την άλλη κρίνω ότι τόσο ο κατηγορούμενος με τη δική του μαρτυρία όσο και οι Μ.Υ.2, 3 και 4 έκαναν θετική εντύπωση στο Δικαστήριο. Εξέθεσαν τα γεγονότα όπως έγιναν και ήταν σταθεροί στις απαντήσεις τους χωρίς η μαρτυρία τους να κλονιστεί και μου έδωσαν την εντύπωση ειλικρινών μαρτύρων οι οποίοι προσήλθαν στο Δικαστήριο για να πουν την αλήθεια και αυτό έπραξαν κατά τη διάρκεια της μαρτυρίας τους. Ως εκ τούτου αποδέχομαι τη μαρτυρία τους ως εκφράζουσα την αληθινή όψη των πραγμάτων. Ο κατηγορούμενος ως έχει προαναφερθεί κατηγορείται για την διάπραξη του αδικήματος της παρακοής δικαστικού διατάγματος κατά παράβαση του άρθρου 20

(5)του Περί Ρυθμίσεως Οδών και Οικοδομών Νόμου Κεφ. 96 το οποίο προβλέπει τα εξής: «Οποιοδήποτε πρόσωπο εναντίον του οποίου εκδόθηκε διάταγμα δυνάμει του εδαφίου

(3)ή (3Α), το οποίο δεν υπακούει ή παραλείπει να συμμορφωθεί με τέτοιο διάταγμα, είναι ένοχο ποινικού αδικήματος ανεξάρτητα από το εάν η αρμόδια αρχή προχώρησε στην εκτέλεση ή εκτέλεσε το διάταγμα αυτό, και υπόκειται σε φυλάκιση για χρονικό διάστημα που δεν υπερβαίνει τους τρεις μήνες ή σε χρηματική ποινή που δεν υπερβαίνει τις εκατό πενήντα λίρες ή και στις δυο ποινέςτης φυλάκισης και της χρηματικής». Από το λεκτικό της πιο πάνω διάταξης προκύπτει ότι τα συστατικά στοιχεία του αδικήματος είναι τα ακόλουθα: 1. Η ύπαρξη διατάγματος, που εκδόθηκε, δυνάμει των εδαφίων

(3)ή (3Α) του άρθρου 20 του Κεφ. 96 και 2. Η ανυπακοή ή η παράλειψη συμμόρφωσης με το διάταγμα αυτό, του προσώπου προς το οποίο απευθύνεται. Στην Δήμος Έγκωμης ν. Πέτρου

(1997)2 ΑΑΔ 70 έγινε αναφορά στο πιο κάτω απόσπασμα από την πρωτόδικη απόφαση: «Όπως επισημαίνεται στην Antonis Mouzouris and Another v. Xylophagou Plantations Ltd

(1977)1 C.L.R. 287 για να στοιχειοθετηθεί η καταφρόνηση πρέπει να αποδειχθεί ηθελημένη ανυπακοή του Καθ΄ ου η αίτηση προς την απόφαση του Δικαστηρίου, δηλαδή πρόθεση ανυπακοής προς το Διάταγμα του Δικαστηρίου. Το αποτέλεσμα της ανυπακοής αφ΄ εαυτού δεν αρκεί, πρέπει να συνοδεύεται από πρόθεση καταστρατήγησης του διατάγματος του δικαστηρίου». Στη συνέχεια στην ίδια υπόθεση το Ανώτατο Δικαστήριο, συμφωνώντας με το πρωτόδικο Δικαστήριο, έκρινε ότι το στοιχείο του ηθελημένου, τόσο της παρακοής, όσο και της μη συμμόρφωσης προς εκείνο το οποίο επιβάλλει το διάταγμα, αποτελούσε συστατικό στοιχείο του αδικήματος. Για να επιτύχει η κατηγορούσα αρχή τη στοιχειοθέτηση του δεύτερου συστατικού στοιχείου του αδικήματος θα πρέπει να αποδείξει: 1. Ότι ο κατηγορούμενος γνώριζε για την ύπαρξη του διατάγματος και 2. Ότι με πρόθεση το καταστρατήγησε, δηλ. να αποδείξει την ένοχη διάνοια του (mens rea). Με βάση τα πιο πάνω ευρήματα είναι φανερό ότι αποδείχθηκε η ύπαρξη διατάγματος κατεδάφισης, το οποίο εκδόθηκε από το Δικαστήριο δυνάμει του εδαφίου

(3)του άρθρου 20 του Κεφ.

1. Η ανυπακοή ή η παράλειψη συμμόρφωσης με το διάταγμα αυτό του κατηγορούμενου επίσης αποδεικνύεται από τα εξής: (α) Ότι ο κατηγορούμενος γνώριζε για την ύπαρξη διατάγματος κατεδάφισης αφού όπως προκύπτει και από το διάταγμα Τεκμήριο 1 κατά την 21.6.06 ημερομηνία κατά την οποία εκδόθηκε το διάταγμα ο κατηγορούμενος ήταν παρών στο Δικαστήριο. Επίσης γνώριζε ακριβώς και τι θα έπρεπε να κατεδαφίσει. Το μόνο που απομένει να εξεταστεί είναι κατά πόσο ο κατηγορούμενος είχε πρόθεση να καταστρατηγήσει το διάταγμα. Από την ενώπιον του Δικαστηρίου τεθείσα μαρτυρία και η οποία έχει αξιολογηθεί ανωτέρω, θεωρώ ότι δεν έχει αποδειχθεί ότι ο κατηγορούμενος ηθελημένα δεν συμμορφώνεται με το εναντίον του εκδοθέν διάταγμα Τεκμήριο
2. Από την ενώπιον του Δικαστηρίου αποδεκτή μαρτυρία ο κατηγορούμενος μετά την έκδοση του διατάγματος κατεδάφισης προσπάθησε τόσο ο ίδιος όσο και μέσω υπαλλήλου της κατηγορούσας αρχής, αντιλαμβανόμενος τη δυσκολία και τον κίνδυνο να κατεδαφίσει από το δικό του ακίνητο τον τοίχο αντιστήριξης, να του επιτρέψει ο ιδιοκτήτης του συνορεύοντος ακινήτου να εισέλθει στο ακίνητο του και να κατεδαφίσει τον επίδικο τοίχο ο οποίος τοίχος αξίζει να σημειωθεί ανεγέρθηκε όχι μόνο με την ανοχή του αλλά και επέτρεψε στον κατηγορούμενο να εισέλθει στο ακίνητο του και να τον ανεγείρει. Πέραν τούτου ο κατηγορούμενος προσέλαβε δύο διαφορετικούς ιδιοκτήτες εκσκαφέων για να κατεδαφίσουν τον τοίχο πλην όμως και οι δύο ως προκύπτει από τη μαρτυρία τους δεν ήτο δυνατό να προχωρήσουν στην κατεδάφιση του λόγω επικινδυνότητας τόσο για τους ίδιους σωματικά όσο και τα μηχανήματα τους, θέσεις οι οποίες επιβεβαιώθηκαν και από τον Μ.Υ.
3. του οποίου η μαρτυρία έγινε αποδεκτή από το Δικαστήριο. Επίσης ο κατηγορούμενος ακόμα και μετά την καταχώρηση της υπό κρίση υπόθεσης απέστειλε μέσω του δικηγόρου του επιστολή Τεκμήριο 4 στον Μ.Κ.1 Τσιούλο για να πεισθεί ο Αντώνης Νικόλα Παναγή και να επιτρέψει στον κατηγορούμενο να εισέλθει στο ακίνητο του για κατεδάφιση του τοίχου προσπάθεια όμως η οποία απέβη άκαρπη σύμφωνα με την επιστολή Τεκμήριο 5 που απέστειλε η Επαρχιακή Διοίκηση Λεμεσού στον κ. Κονναρή. Επίσης ο κ. Κονναρής, εκ μέρους του κατηγορούμενου πελάτη του απέστειλε και την επιστολή Τεκμήριο 3 στον ίδιο τον Αντώνη Νικόλα Παναγή για να καταστεί δυνατή η κατεδάφιση του τοίχου. Χαρακτηριστική επίσης ήταν η αντίδραση του κατηγορούμενου όταν κατέθετε από το εδώλιο του μάρτυρα ο οποίος ανέφερε ότι και τη στιγμή εκείνη αν του επέτρεπε ο ιδιοκτήτης του όμορου ακινήτου θα πήγαινε για να κατεδαφίσει τον τοίχο. Η θέση τέλος της κατηγορούσας αρχής ότι ο τοίχος συνολικού μήκους 78.10 μέτρων θα μπορούσε να κατεδαφιστεί χωρίς μηχανήματα αλλά με τα χέρια και άρα δεν υπάρχει αδυναμία συμμόρφωσης του κατηγορούμενου δεν με βρίσκει σύμφωνο αφού και πάλι ο τρόπος αυτός δεν είναι πρόσφορος αφενός μεν διότι ως έχει λεχθεί θα χρειαστούν 2 χρόνια και αφετέρου θα πρέπει να στηθούν σκαλωσιές στο ακίνητο που συνορεύει με αυτό του κατηγορούμενου πράγμα το οποίο ο ιδιοκτήτης του δεν τον επιτρέπει. Ως εκ τούτου κρίνω ότι υπάρχει πραγματική αδυναμία του κατηγορούμενου να συμμορφωθεί με το διάταγμα ημερ. 21.6.06 και συνεπώς αθωώνεται και απαλλάττεται στην κατηγορία που αντιμετωπίζει. (Υπ.) ................ Λ. Μουγής, Ε.Δ. Πιστό Αντίγραφο, Πρωτοκολλητής. Subject: Private Criminal / Final Αναφορά: Παρακοή Διατάγματος - Κεφ. 96 cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο