Δημοκρατία ν. Γιαννάκη Γιάγκου, Αρ. Υπόθεσης: 24920/08, 5 Φεβρουαρίου, 2009 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:KDLEM:2009:3 ΚΑΚΟΥΡΓΙΟΔΙΚΕΙΟ ΛΕΜΕΣΟΥ ΕΝΩΠΙΟΝ: Α. Πασχαλίδη, Π.Ε.Δ. Δ. Σωκράτους, Α.Ε.Δ. Λ. Μάρκου, Ε.Δ. Αρ. Υπόθεσης: 24920/08 Δημοκρατία v. Γιαννάκη Γιάγκου Κατηγορουμένου Ημερομηνία: 5 Φεβρουαρίου,
- ΕΜΦΑΝΙΣΕΙΣ: Για τη Δημοκρατία: Ο κ.Μάτσας. Για τον Κατηγορούμενο: Ο κ.Χατζηλοϊζου. Κατηγορούμενος: Παρών. Ε Ν Δ Ι Α Μ Ε Σ Η Α Π Ο Φ Α Σ Η Αντικείμενο της παρούσας ενδιάμεσης διαδικασίας είναι αίτημα της κατηγορούσας αρχής όπως ο κατηγορούμενος παραμείνει υπό κράτηση μέχρι τη δίκη του που ορίστηκε για ακρόαση στις 12/5/
- Το αίτημα αντιμετώπισε την ένσταση της υπεράσπισης. Αντικείμενο του κατηγορητηρίου είναι τρεις κατηγορίες οι οποίες καταλογίζουν στον κατηγορούμενο αντίστοιχες παραβιάσεις του Περί Ναρκωτικών Φαρμάκων και Ψυχοτρόπων Ουσιών Νόμου του 1977 όπως μεταγενέστερα ο εν λόγω Νόμος τροποποιήθηκε. Σύμφωνα με τις λεπτομέρειες αδικήματος ο κατηγορούμενος στις 6/12/2008, στη Λεμεσό, εισήγαγε ελεγχόμενο φάρμακο τάξεως Β δηλαδή 12 κιλά και 822.3 γραμμάρια φυτού κάνναβης από το οποίο δεν είχε εξαχθεί η ρητίνη χωρίς την άδεια του Υπουργού Υγείας κατά παράβαση των σχετικών άρθρων του πιο πάνω Νόμου (1η κατηγορία), ότι κατείχε την εν λόγω ποσότητα κατά παράβαση των σχετικών άρθρων του ιδίου Νόμου (2η κατηγορία) και ότι κατείχε την εν λόγω ποσότητα με σκοπό να την προμηθεύσει σε άλλα πρόσωπα κατά παράβαση και πάλι των σχετικών άρθρων του εν λόγω Νόμου (3η κατηγορία). Ο ευπαίδευτος εκπρόσωπος της κατηγορούσας αρχής αγορεύοντας ενώπιον μας για σκοπούς τεκμηρίωσης του αιτήματος του, αφού επεσήμανε τη σοβαρότητα των αδικημάτων και τις ψηλές ποινές που η διάπραξη τους επισύρει και αφού τόνισε τον παράγοντα πιθανότητα καταδίκης του κατηγορουμένου με βάση το μαρτυρικό υλικό που βρίσκεται ενώπιον του Δικαστηρίου υπεστήριξε ότι σε περίπτωση που ο κατηγορούμενος αφεθεί ελεύθερος υπάρχει κίνδυνος να μην προσέλθει στη δίκη του. Ο κ.Μάτσας υπεστήριξε επίσης πως αν ο κατηγορούμενος αφεθεί ελεύθερος υπάρχει πιθανότητα να επαναλάβει την εγκληματική του δραστηριότητα καθώς επίσης και κίνδυνος να επηρεάσει μάρτυρες. Επειδή ο κάθε ένας από τους εν λόγω λόγους μπορεί από μόνος του να δικαιολογήσει την κράτηση, θα εξετάσουμε τον κάθε ένα από αυτούς χωριστά, έχοντας βέβαια συνέχεια κατά νου τις θέσεις της υπεράσπισης τις οποίες και συνοψίζουμε:
- Με βάση το μαρτυρικό υλικό ουδόλως δικαιολογείται το συμπέρασμα για ύπαρξη πιθανότητας καταδίκης του κατηγορουμένου. Για τεκμηρίωση της επί του προκειμένου θέσης του ο κ.Χατζηλοϊζου έκαμε εκτενή αναφορά στο περιεχόμενο των καταθέσεων και γενικά στο μαρτυρικό υλικό με βάση το οποίο ο κατηγορούμενος παραπέμφθηκε για δίκη ενώπιον του Κακουργιοδικείου.
- Οι δεσμοί του κατηγορουμένου με την Κύπρο. Ο κατηγορούμενος είναι παντρεμένος και πατέρας δύο ανήλικων παιδιών, το ένα από τα οποία αντιμετωπίζει σοβαρά προβλήματα υγείας. Ο κατηγορούμενος και η οικογένεια του είναι μόνιμα εγκατεστημένοι στην Κύπρο. Κατά συνέπεια, κατέληξε ο κ.Χατζηλοϊζου την πιθανότητα διαφυγής του κατηγορούμενου, στην ουσία εκμηδενίζεται.
- Η θέση της κατηγορούσας αρχής ότι αν αφεθεί ελεύθερος ο κατηγορούμενος υπάρχει κίνδυνος να επαναλάβει την εγκληματική συμπεριφορά του, όπως και να επηρεάσει μάρτυρες είναι γενική, ασαφής, αόριστη και ατεκμηρίωτη και συνεπώς παραμένει μετέωρη. Εξετάσαμε το ζήτημα που ηγέρθη κατά τη διάρκεια του διαλείμματος. Η νομολογία μας αναγνωρίζει σαν θέμα αρχής ότι ένας υπόδικος πρέπει να απαλλάσσεται με εγγύηση στις περιπτώσεις που υπάρχει προσδοκία ότι θα προσέλθει στο Δικαστήριο να δικαστεί. Η αρχή αυτή κατοχυρώνεται και συνταγματικά σαν ένα από τα θεμελιώδη δικαιώματα του ανθρώπου (βλ. άρθρο 11). Σκοπός της κράτησης του υποδίκου είναι η εξασφάλιση της παρουσίας του και όχι η τιμωρία του. Το θέμα ανάγεται στη διακριτική εξουσία του Δικαστηρίου η οποία ασκείται δικαστικά κάθε φορά που το θέμα τίθεται ενώπιον του. Η νομολογία έχει αναγνωρίσει τους πιο κάτω λόγους ο καθένας από τους οποίους μπορεί από μόνος του να δικαιολογήσει την κράτηση. Αυτοί είναι:
- Ο κίνδυνος μη προσέλευσης του κατηγορούμενου στο Δικαστήριο.
- Η διάπραξη άλλων αδικημάτων.
- Ο επηρεασμός μαρτύρων. Το ενδεχόμενο της ύπαρξης των πιο πάνω κινδύνων εξετάζεται με βάση τους πιο κάτω κύριους παράγοντες: α) τη σοβαρότητα του αδικήματος η οποία όμως δεν πρέπει να απομονώνεται. Παρά το γεγονός ότι όσο σοβαρή είναι η κατηγορία ανάλογα μεγαλύτερο είναι και το κριτήριο του υπόδικου να αποφύγει τη δίκη, η σοβαρότητα του αδικήματος από μόνη της δεν αποτελεί κριτήριο. β) τη πιθανότητα καταδίκης στο βαθμό που μπορεί να προβλεφθεί από τις καταθέσεις των μαρτύρων. Για σκοπούς διαπίστωσης τέτοιας πιθανότητας, το μαρτυρικό υλικό εξετάζεται στην όψη του μόνο. Θέματα δεκτότητας μαρτυρίας και αξιολόγησής του μαρτυρικού υλικού εμπίπτουν στην αρμοδιότητα αποκλειστικά του Δικαστηρίου που θα κληθεί να αποφανθεί επί θεμάτων ενοχής και δεν μπορούν να αποτελέσουν αντικείμενο σε διαδικασία όπως η παρούσα. γ) την ποινή η οποία δυνατό να επιβληθεί, δ) τη προσπάθεια ή την εκδήλωση διάθεσης επηρεασμού μαρτύρων, ε) την προηγούμενη προσέλευση ή μή προσέλευση όπως και την εκδήλωση προθέσεως για το μέλλον, στ) την ύπαρξη προηγούμενων καταδικών για παρόμοια αδικήματα σε συνάρτηση με τη φύση τους και ζ) την πιθανολόγηση περί της ήδη διάπραξης στο μεταξύ και άλλων αδικημάτων. Για μια λεπτομερή συζήτηση επί των πιο πάνω παραπέμπουμε στις υποθέσεις Ροδοσθένους ν. Αστυνομία
(1961)Α.Α.Δ. 50, Κωνσταντινίδης ν. Δημοκρατία
(1997)2 Α.Α.Δ. 109, Χριστοφόρου και Μουστάκη ν. Αστυνομίας
(2001)2 Α.Α.Δ. 415, Χριστούδιας ν. Αστυνομίας
(2001)2 Α.Α.Δ. 689. Χρήσιμη αναφορά μπορεί επίσης να γίνει στην υπόθεση Θεοχάρους v. Δημοκρατίας
(2002)2 Α.Α.Δ. 48 και στις νομικές αυθεντίες στις οποίες η σχετική απόφαση παραπέμπει. Ένας άλλος παράγοντας που λαμβάνει σοβαρά υπόψη το Δικαστήριο είναι ο χρόνος που θα μεσολαβήσει μεταξύ της ημέρας που το Δικαστήριο αποφασίζει για την κράτηση ή όχι του κατηγορουμένου και της δίκης του. Βλέπε σχετικά την απόφαση Φ. Χ"Δημητρίου ν. Δημοκρατία
(1997)2 Α.Α.Δ. 45. Επανερχόμενοι στην παρούσα υπόθεση παρατηρούμε τα εξής. Η σοβαρότητα των αδικημάτων είναι δεδομένη. Εξάλλου δεν έχει αμφισβητηθεί από την υπεράσπιση. Είναι πιστεύουμε αρκετό να επισημάνουμε το γεγονός ότι στο κατηγορητήριο περιλαμβάνονται και αδικήματα που επισύρουν ποινή ισόβιας φυλάκισης. Ως εκ τούτου στρεφόμαστε στον παράγοντα της πιθανολόγησης καταδίκης του κατηγορουμένου όπως ο εν λόγω παράγοντας προβάλλει μέσα από το υλικό με βάση το οποίο ο κατηγορούμενος έχει παραπεμφθεί ενώπιον μας, παράγοντας ο οποίος όπως έχουμε ήδη επισημάνει αποτελεί και τον κεντρικό άξονα των επιχειρημάτων της υπεράσπισης. Διεξήλθαμε το εν λόγω υλικό προσεκτικά κατά τη διάρκεια του διαλείμματος αποκλειστικά και μόνο για τους σκοπούς της παρούσας διαδικασίας. Χωρίς να μπαίνουμε σε οποιαδήποτε αξιολόγηση της μαρτυρίας, κάτι που εν πάση περιπτώσει δεν είναι επιτρεπτό στο παρόν στάδιο, είμαστε ικανοποιημένοι ότι εν όψει του εν λόγω υλικού η πιθανότητα καταδίκης του κατηγορουμένου μπορεί να προβλεφθεί στο βαθμό που απαιτείται για σκοπούς της παρούσας διαδικασίας. Ενδεικτικά παραπέμπουμε στο μαρτυρικό υλικό σύμφωνα με το οποίο η καρότσα στην οποία περιέχοντο σύμφωνα με τη μαρτυρία τα ναρκωτικά εισήχθη στην Κύπρο από το εξωτερικό και πρόκειται για την καρότσα που ο κατηγορούμενος παρέλαβε. Δεν διαφεύγει της προσοχής μας ότι ο κ.Χατζηλοϊζου με περισσή επιμέλεια επεσήμανε συγκεκριμένες πτυχές της μαρτυρίας και διατύπωσε αριθμό ερωτημάτων αναφορικά με τις συνθήκες φόρτωσης της καρότσας με εμπορεύματα ενώ η καρότσα ήταν ακόμα στο εξωτερικό, μεταφοράς της καρότσας στην Κύπρο, φύλαξης της αρχικά στο χώρο του λιμανιού Λεμεσού και στη συνέχεια στις αποθήκες του τελωνείου Λεμεσού και παρακολούθησης από την αστυνομία του κατηγορουμένου μετά την παραλαβή από τον τελευταίο της καρότσας. Περιοριζόμαστε να πούμε πως αυτό δεν είναι το κατάλληλο στάδιο για εξέταση τέτοιων ερωτημάτων. Το κατάλληλο στάδιο είναι το στάδιο της δίκης όπου το Δικαστήριο θα κληθεί να αποφανθεί επί θεμάτων ενοχής του κατηγορουμένου πέραν πάσης λογικής αμφιβολίας κατόπιν αξιολόγησης του μαρτυρικού υλικού. Η κατηγορούσα αρχή ζητά την κράτηση του κατηγορουμένου και γιατί αν αφεθεί ελεύθερος υπάρχει ο κίνδυνος να επηρεάσει μάρτυρες. Έχει νομολογηθεί ότι δεν απαιτείται από το Δικαστήριο να προβεί σε θετικό εύρημα αναφορικά με τον επηρεασμό μαρτύρων. Αυτό που το Δικαστήριο εξετάζει στο παρόν στάδιο είναι κατά πόσον οι φόβοι της αστυνομίας για επηρεασμό μαρτύρων είναι εύλογα δικαιολογημένοι με βάση τα υπάρχοντα δεδομένα. Με άλλα λόγια αυτό που εξετάζεται είναι η ύπαρξη εύλογα δικαιολογημένου φόβου επηρεασμού μαρτύρων (βλ. Σιημητράς κ.α. v. Αστυνομίας
(1992)2 Α.Α.Δ. 397 και Κωνσταντινίδης v. Δημοκρατίας
(1997)2 Α.Α.Δ. 109). Εξετάσαμε τη σχετική θέση υπό το φως του ενώπιον μας υλικού. Έχουμε την άποψη ότι το ενώπιον μας υλικό δεν είναι τέτοιας φύσης και υφής ώστε να καθιστά τους συγκεκριμένους φόβους των διωκτικών αρχών εύλογα δικαιολογημένους. Κατά συνέπεια η επί του προκειμένου θέση της κατηγορούσας αρχής απορρίπτεται. Ο κ.Μάτσας υπεστήριξε επίσης ότι αν ο κατηγορούμενος αφεθεί ελεύθερος θα επαναλάβει την εγκληματική του συμπεριφορά. Για να στηρίξει την επί του προκειμένου θέση του ο κ.Μάτσας έκαμε αναφορά σε προηγούμενη καταδίκη του κατηγορουμένου. ΄Εχει νομολογηθεί ότι ″η σημασία που δίδεται στον παράγοντα της πιθανολόγησης διάπραξης νέου αδικήματος, ουσιαστικά αντανακλά την προσπάθεια προστασίας του κοινωνικού συνόλου στις περιπτώσεις όπου η διάπραξη νέου αδικήματος από τον κατηγορούμενο είναι πιθανή. ΄Εχει επίσης νομολογηθεί ότι για την ύπαρξη πιθανότητας διάπραξης άλλου αδικήματος δεν απαιτείται ακριβής μαρτυρία. Αρκεί αν με βάση όλα τα ενώπιον του Δικαστηρίου στοιχεία δημιουργείται η ισχυρή εντύπωση ότι υπάρχει πιθανότητα. Πλήρης απόδειξη της πιθανότητας διάπραξης άλλου αδικήματος δεν είναι εξάλλου ούτε και θεωρητικά δυνατή. Η πιθανολόγηση αναφέρεται σε τάση για συγκεκριμένη συμπεριφορά του κατηγορούμενου στο μέλλον, για την οποία το Δικαστήριο μπορεί να καταλήξει σε κάποια συμπεράσματα βασιζόμενα μεταξύ άλλων στο ιστορικό του ή σε διάφορες άλλες καταστάσεις″. (Βλ. Σιακαλλής v. Δημοκρατίας
(1997)2 Α.Α.Δ. 130). Στην παρούσα υπόθεση το θέμα δεν ανάγεται πλέον, γενικά και αόριστα σε πιθανολόγηση. Η ανησυχία και φόβοι της αστυνομίας για επανάληψη διάπραξης άλλων αδικημάτων βρίσκει έρεισμα στο γεγονός ότι ο κατηγορούμενος βαρύνεται με μία προηγούμενη καταδίκη σε σχέση με σοβαρά αδικήματα, η οποία ναι μεν δεν αφορά σε παρόμοιας φύσεως αδικήματα, αφορά όμως καταδίκη του κατηγορουμένου σε φυλάκιση δύο ετών με τριετή αναστολή, γεγονός που λαμβάνει ιδιαίτερη σημασία και βαρύτητα αν ληφθεί υπόψη ότι τα αδικήματα αντικείμενο του παρόντος κατηγορητηρίου φέρονται να έχουν διαπραχθεί από τον κατηγορούμενο ενώ ακόμα η περίοδος αναστολής δεν είχε εκπνεύσει. Αφού λάβαμε υπόψη το ενώπιον μας υλικό κρίνουμε ότι οι σχετικοί φόβοι των διωκτικών αρχών είναι δικαιολογημένοι. Συμφωνούμε με τη θέση της υπεράσπισης πως η επί του προκειμένου διακριτική εξουσία του Δικαστηρίου ασκείται με βάση το σύνολο του υλικού που τίθεται ενώπιον του Δικαστηρίου στο οποίο, πέραν από τα αντικειμενικά δεδομένα όπως η σοβαρότητα των αδικημάτων και η εκ πρώτης όψεως πιθανολόγηση του ενδεχομένου καταδίκης στη βάση του μαρτυρικού υλικού, πρέπει να περιλαμβάνονται και τα υποκειμενικά δεδομένα, όπως αυτά που έχει στην αγόρευση του επισημάνει ο ευπαίδευτος συνήγορος του κατηγορουμένου όπως π.χ. οι οικογενειακές περιστάσεις, η ηλικία του, οι δεσμοί του με την Κύπρο, η κατάσταση της υγείας των μελών της οικογένειας του, κ.λ.π. Παράλληλα όμως επισημαίνουμε την αρχή σύμφωνα με την οποία η ανάγκη για προστασία του δημοσίου συμφέροντος για απονομή της δικαιοσύνης, δεν μπορεί να υπερφαλαγγιστεί από τη συγκεκριμένη κατηγορία δεδομένων. Όπως λέχθηκε στην υπόθεση Βασιλείου v. Δημοκρατίας
(1997)2 Α.Α.Δ. 7, παράγοντες όπως οι επιπτώσεις της κράτησης στην προσωπική, οικογενειακή και επαγγελματική ζωή ενός υποδίκου, όσο δυσμενείς και αν είναι, δεν υπερφαλαγγίζουν το γενικό δημόσιο συμφέρον για την απονομή της δικαιοσύνης (βλ. επίσης Θεοχάρους v. Δημοκρατίας
(2002)2 Α.Α.Δ. 48, Α. Θεοδώρου v. Δημοκρατίας, Ποιν. ΄Εφ. 32/08, ημερ. 11/3/2008). Στην προκειμένη περίπτωση, αξιολογώντας τους συγκεκριμένους υποκειμενικούς παράγοντες που έχουν τεθεί ενώπιον μας κρίνουμε ότι δεν μπορούν υπό τις περιστάσεις, είτε από μόνοι τους, είτε σε συνδυασμό με τους άλλους παράγοντες να δικαιολογήσουν άσκηση της διακριτικής μας εξουσίας υπέρ της απόρριψης του αιτήματος της κατηγορούσας αρχής. Πέραν όμως των πιο πάνω, στο φάκελο υπάρχει καταχωρημένη η απόφαση του παραπέμποντος Δικαστηρίου δυνάμει της οποίας ο κατηγορούμενος τελεί υπό κράτηση από την ημερομηνία παραπομπής του μέχρι σήμερα. Όπως από το φάκελο διαπιστώνουμε, εναντίον της εν λόγω απόφασης είχε καταχωρηθεί έφεση, η οποία όμως έχει αποσυρθεί. Είχαμε την ευκαιρία να διεξέλθουμε την απόφαση του παραπέμποντος Δικαστηρίου. Διαπιστώνουμε ότι οι ίδιοι ουσιαστικά παράγοντες είχαν τεθεί και ενώπιον του στα πλαίσια της σχετικής ένστασης που η υπεράσπιση είχε τότε προβάλει στο αίτημα της κατηγορούσας αρχής για κράτηση του κατηγορουμένου, για τους λόγους δε που αναφέρονται στην απόφαση δεν κρίθηκαν ικανοποιητικοί για να δικαιολογήσουν την άσκηση της διακριτικής ευχέρειας του Δικαστηρίου εναντίον του αιτήματος. Είναι η διαπίστωση μας πως οι συγκεκριμένοι παράγοντες παραμένουν και σήμερα αναλλοίωτοι. Κατά συνέπεια δεν βλέπουμε πως είναι δυνατό οι εν λόγω παράγοντες σήμερα είτε από μόνοι τους είτε σε συνδυασμό με τους άλλους παράγοντες οι οποίοι επίσης παραμένουν αναλλοίωτοι να δικαιολογούν παρέκκλιση από την μέχρι σήμερα πορεία ως προς την κράτηση του κατηγορουμένου. Η μέχρι τη δίκη του κατηγορούμενου συνολική περίοδος που ο κατηγορούμενος θα στερηθεί της ελευθερίας του, θα ανέλθει σε περίπου τρεις μήνες. ΄Εχουμε την άποψη ότι η εν λόγω περίοδος δεν είναι τέτοιας διάρκειας που είτε από μόνη της είτε σε συνδυασμό με οποιοδήποτε άλλο παράγοντα να δικαιολογεί απόρριψη του αιτήματος για κράτηση του κατηγορουμένου. Εξάλλου δώσαμε στην υπόθεση τη μέγιστη δυνατή υπό τις περιστάσεις προτεραιότητα, έχοντας ταυτόχρονα συνέχεια κατά νου τη συνταγματική επιταγή για γρήγορη απονομή της δικαιοσύνης και εκδίκαση της υπόθεσης μέσα σε τέτοια χρονικά πλαίσια ώστε να διασφαλίζεται το ανθρώπινο δικαίωμα του κατηγορούμενου για δίκαιη δίκη (βλ. Π. Ιωάννου ν. Δημοκρατίας
(2001)2 Α.Α.Δ. 595). ΄Εχουμε την άποψη ότι η εν λόγω περίοδος δεν είναι τέτοιας διάρκειας που να δικαιολογεί απόρριψη του αιτήματος της κατηγορούσας αρχής. Για όλους τους πιο πάνω λόγους που προσπαθήσαμε να εξηγήσουμε κρίνουμε ότι συντρέχουν οι δύο από τους τρεις λόγους τους οποίους έχει επικαλεστεί η κατηγορούσα αρχή σαν λόγους για να διαταχθεί η κράτηση του κατηγορουμένου μέχρι τη δίκη του και συγκεκριμένα οι υπό στοιχεία
(1)και
(2)πιο πάνω (σελίς 3 της παρούσης απόφασης μας), λόγοι. Σαν αποτέλεσμα εγκρίνουμε το αίτημα της κατηγορούσας αρχής. Ο κατηγορούμενος να παραμείνει υπό κράτηση μέχρι τη δίκη του. (Υπ.) ............ Α. Πασχαλίδης, Π.Ε.Δ. ΠΙΣΤΟΝ ΑΝΤΙΓΡΑΦΟΝ (Υπ.) ............ ΠΡΩΤΟΚΚΟΛΛΗΤΗΣ Δ. Σωκράτους, Α.Ε.Δ. /ΜΠ (Υπ.) ............ Subject: Criminal/Assize Court/Interim Λ. Μάρκου, Ε.Δ. (Αναφορά: Αίτημα για κράτηση εκκρεμούσης της δίκης). cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο