Αστυνομικός Διευθυντής Λεμεσού ν. Γιώργος Απέργης, Αρ. Υπόθεσης: 22042/08, 27 Απριλίου 2009

(1)και 18

(1)β του Περί Κέντρων Αναψυχής Νόμου 29/85. 2η κατηγορία: Έκθεση Οινοπνευματωδών ποτών προς πώληση χωρίς άδεια κατά παράβαση των άρθρων 3

(1)(α) και 23 του Περί Πωλήσεως Οινοπνευματωδών Ποτών Νόμου (Κεφ.144). 3η κατηγορία: Χρήση μεγαφώνων σε δημόσιο χώρο άνευ αδείας, κατά παράβαση του άρθρου 187

(1)(α)

(2), του Ποινικού Κώδικα (Κεφ.154). Τα αδικήματα σύμφωνα με την εκδοχή της αστυνομίας, διαπράχθηκαν στις 6.7.2008 στο υποστατικό με την ονομασία "Elegant Pool Bar" που βρίσκεται στην Γερμασόγεια και στο οποίο κατά τον επίδικο χρόνο, ο κατηγορούμενος ήταν υπεύθυνος. Ο κατηγορούμενος παραδέχθηκε ενοχή μόνο στην 3η κατηγορία που αφορά το αδίκημα της χρήσης μεγαφώνων χωρίς άδεια. Ως εκ τούτου, η υπόθεση προχώρησε για ακρόαση μόνο για τις δύο πρώτες κατηγορίες. Η εκδοχή που προέβαλε ο κατηγορούμενος κατά την ακροαματική διαδικασία, είναι ότι βρισκόταν στην πισίνα ως θαμώνας και σε καμία περίπτωση δεν ήταν υπεύθυνος του υποστατικού. Παρόλα αυτά, η παραδοχή του στην 3η κατηγορία δικαιολογήθηκε από το γεγονός ότι βρισκόταν στην πισίνα με φίλο του που ήταν επαγγελματίας τραγουδιστής και ο οποίος τραγούδησε κάποια τραγούδια στον χώρο εκείνο με πρωτοβουλία του κατηγορουμένου. Ως εκ τούτου, θεώρησε ότι για την μουσική είχε κάποια ευθύνη σε αντίθεση με τα δύο άλλα αδικήματα για τα οποία επέμενε ότι δεν είχε καθόλου εμπλοκή αφού ιδιοκτήτης της πισίνας είναι τρίτο πρόσωπο που βρισκόταν στην σκηνή όταν έγινε η καταγγελία. Μαρτυρία Για την κατηγορούσα αρχή κατέθεσε ο αστυφύλακας 476 Σ. Μακρής. Ανέφερε ότι κατά τον επίδικο χρόνο υπηρετούσε στον Ο.Π.Ε Λεμεσού. Επισκέφθηκε στις 6.7.2008 στα πλαίσια των καθηκόντων του, την πισίνα "Elegant Pool Bar". Έξω από το υποστατικό ακουγόταν ηχογραφημένη μουσική. Αναζήτησε τον υπεύθυνο και τότε του παρουσιάστηκε ο κατηγορούμενος. Ο μάρτυρας, του ζήτησε να του επιδείξει την άδεια λειτουργίας του υποστατικού. Ο κατηγορούμενος όμως του έδειξε μόνο την άδεια που εκδίδουν οι υγειονομικές υπηρεσίες σε σχέση με την πισίνα, αναφέροντας του ταυτόχρονα ότι δεν είχε άδεια λειτουργίας. Στην συνέχεια, ο μάρτυρας ανέφερε ότι στην νότια πλευρά της πισίνας, λειτουργούσε μπάρ, στο οποίο υπήρχαν εκτεθειμένα αλκοολούχα ποτά προς πώληση. Υπήρχε επίσης Jukebox που μετέδιδε ηχογραφημένη μουσική. Στον χώρο της πισίνας, βρίσκονταν περί τα 20 άτομα αλλά δεν πρόσεξε κανένα στο μπάρ. Αντεξεταζόμενος, διευκρίνισε ότι τα οινοπνευματώδη ποτά βρίσκονταν εκτεθειμένα προς πώληση, πίσω από το μπάρ. Αρνήθηκε ότι πιθανόν να βρίσκονταν εκεί για σκοπούς διαφήμισης. Ανέφερε επίσης ότι κατά τον χρόνο της καταγγελίας, στην πισίνα προωθείτο κάποιο ποτό ενέργειας (energy drink) με την ονομασία «shot», το οποίο διανέμετο δωρεάν προς τους θαμώνες. Υποβλήθηκε στον μάρτυρα από τον συνήγορο υπεράσπισης ότι ο κατηγορούμενος δεν ήταν ο υπεύθυνος του υποστατικού κατά τον επίδικο χρόνο. Ο μάρτυρας απάντησε ότι όταν αναζήτησε τον υπεύθυνο της πισίνας, παρουσιάστηκε ο κατηγορούμενος και ο ίδιος του ανέφερε ότι ήταν υπεύθυνος του χώρου. Του έδωσε μάλιστα το όνομα του και του υπέδειξε τις άδειες του υγειονομείου. Η καταγγελία έγινε το απόγευμα γύρω στις 3.00 μ.μ - 4.00 μ.μ. Την ώρα εκείνη μεταδιδόταν ηχογραφημένη μουσική ενώ σε προηγούμενο στάδιο, υπήρχε ζωντανή μουσική. Μαζί του ήταν ακόμα ένας αστυνομικός ενώ αργότερα έφτασαν άλλα τέσσερα περιπολικά. Αυτό γιατί ο κατηγορούμενος συνέχισε να μεταδίδει μουσική και δόθηκαν οδηγίες από τον αξιωματικό υπηρεσίας να παραληφθούν τα μεγάφωνα. Τελικά όμως δεν έγινε κάτι τέτοιο γιατί ο κατηγορούμενος σταμάτησε την μετάδοση της μουσικής. Μετά την μαρτυρία για την κατηγορούσα αρχή, ο κατηγορούμενος κλήθηκε σε απολογία. Αφού του εξηγήθηκαν τα δικαιώματα του δυνάμει του Περί Ποινικής Δικονομίας Νόμου, επέλεξε να δώσει ένορκη μαρτυρία. Ανέφερε ότι κατά τον επίδικο χρόνο, μετέβη στην πισίνα με ένα τραγουδιστή φίλο του ως πελάτες για να κάνουν μπάνιο. Τότε ο ιδιοκτήτης που είναι γνωστός του, του ζήτησε όπως ο φίλος του πει ένα τραγούδι όπως και έγινε. Ισχυρίστηκε ότι ο φίλος του είπε μόνο ένα τραγούδι και τίποτε άλλο. Στην συνέχεια, ανέφερε ότι ο ίδιος δεν είχε καμία σχέση με την πισίνα ούτε και την διαχειριζόταν όπως ισχυρίστηκε η αστυνομία. Είναι καλαδελφός με τον ιδιοκτήτη αλλά την συγκεκριμένη μέρα βρισκόταν στον χώρο ως πελάτης. Παραδέχθηκε την κατηγορία για τα μεγάφωνα γιατί όπως είπε ήθελε να αναλάβει την ευθύνη γιατί έφταιγε. Αυτός είπε στον φίλο του να τραγουδήσει και άρα θεωρεί ότι στο ζήτημα αυτό είναι δικό του το φταίξιμο. Επέμενε όμως ότι ως προς τα άλλα αδικήματα δεν φέρει καμία ευθύνη γιατί δεν διαχειριζόταν αυτός την πισίνα. Ισχυρίστηκε ότι πάει στον συγκεκριμένο χώρο μια φορά κάθε τόσο γιατί ο ίδιος εργάζεται στην Αγία Νάπα. Μάλιστα μετά το συμβάν δεν ξαναπήγε εκεί. Αντεξεταζόμενος, ανέφερε ότι κατά την άφιξη της αστυνομίας παιζόταν ηχογραφημένη και όχι ζωντανή μουσική. Παρόλα αυτά, θέλησε να αναλάβει την ευθύνη για τα ηχεία γιατί με δική του πρωτοβουλία ο φίλος του τραγούδησε. Όσον αφορά τα στοιχεία του, δέχθηκε ότι έδωσε όνομα και αριθμό ταυτότητας στην αστυνομία, εισηγήθηκε όμως ότι αυτό έγινε στα πλαίσια της παραδοχής του για τα μεγάφωνα και όχι για οτιδήποτε άλλο. Δεν ήταν όμως σε θέση να αναφέρει γιατί η αστυνομία δεν πήρε τα στοιχεία και από τον ιδιοκτήτη, ο οποίος κατά τον ίδιο επίσης βρισκόταν στην σκηνή. Τέλος ανέφερε ότι δεν γνωρίζει αν υπήρχαν οινοπνευματώδη ποτά στο μπάρ της πισίνας. Ως Μ.Υ. 1 κατέθεσε ο Αντώνης Λεμεσιανός, ο οποίος δήλωσε ότι ήταν ο ιδιοκτήτης της επιχείρησης της επίδικης πισίνας μαζί με ακόμη ένα άτομο. Γνώρισε όπως είπε τον κατηγορούμενο λόγω του ότι ήταν πελάτης στην πισίνα του. Στις 6.7.2008, ο κατηγορούμενος ήρθε στην πισίνα με ένα φίλο του τραγουδιστή εξ' Ελλάδος, ο οποίος τραγούδησε ζωντανά ένα τραγούδι. Όταν έφτασε η αστυνομία, ο κατηγορούμενος ανέλαβε την ευθύνη της μουσικής γιατί αυτός είχε φέρει τον τραγουδιστή. Ο μάρτυρας δέχθηκε αυτή την διευθέτηση γιατί όπως είπε, είχε και ο ίδιος προσωπικά ήδη δύο καταγγελίες και δεν ήθελε να επιβαρύνει περαιτέρω τον εαυτό του. Στην αντεξέταση, ισχυρίστηκε ότι ο κατηγορούμενος ήλθε στην πισίνα με τον φίλο του γύρω στο μεσημέρι. Κατά τις 3.00 με 4.00 το απόγευμα, τραγουδούσε ο φίλος του κατηγορουμένου. Ήταν όπως είπε για μια περίπου ώρα. Ο ίδιος βρισκόταν στον χώρο της πισίνας όταν έφτασε η αστυνομία. Ισχυρίστηκε όμως ότι οι αστυνομικοί παρέμειναν έξω στον χώρο στάθμευσης και δεν εισήλθαν στα κυρίως υποστατικά της πισίνας. Απέφυγε να βγει έξω και να μιλήσει με τον αστυνομικό γιατί θεώρησε ότι θα κατάγγελλε τον ίδιο. Έμαθε από τον κατηγορούμενο ότι καταγγέλθηκε το υποστατικό του μετά την αποχώρηση των αστυνομικών. Κατά τον χρόνο εκείνο, το υποστατικό είχε μόνο άδεια από το υγειονομείο. Για τις άλλες άδειες, είχε υποβάλει τις αναγκαίες αιτήσεις και ανέμενε την έκδοση τους. Δεν γνωρίζει όμως ποιος έδειξε στον αστυνομικό τις άδειες του υγειονομείου και κατά πόσον έπραξε κάτι τέτοιο ο κατηγορούμενος. Αγορεύσεις Ο συνήγορος υπεράσπισης στην αγόρευση του, αναφέρθηκε στην δοθείσα μαρτυρία και κάλεσε το Δικαστήριο να αποδεχθεί την εκδοχή της υπεράσπισης. Ισχυρίστηκε ότι όπως προκύπτει από την μαρτυρία, ο μάρτυρας υπεράσπισης που ήταν και ο ιδιοκτήτης της επιχείρησης, βρισκόταν στο υποστατικό κατά τον χρόνο της καταγγελίας και λανθασμένα ο αστυνομικός κατάγγειλε τον κατηγορούμενο, ο οποίος ήταν απλά ένας από τους πολλούς θαμώνες της πισίνας. Όσον αφορά την 2η κατηγορία για έκθεση αλκοολούχων ποτών προς πώληση, ο συνήγορος ισχυρίστηκε ότι το γεγονός ότι βρίσκονταν κάποια μπουκάλια πίσω από το μπάρ δεν σημαίνει ότι εκτίθονταν προς πώληση. Δεν δόθηκε καμία μαρτυρία κατά πόσον υπήρχε τιμοκατάλογος με αναγραμμένες τιμές ούτε και ότι κάποιοι από τους θαμώνες κατανάλωνα αλκοολούχα ποτά κατά την ώρα της καταγγελίας. Αντιθέτως, σύμφωνα με την μαρτυρία διανέμενο δωρεάν, ένα μη αλκοολούχο ποτό (energy drink). Όσον αφορά την 1η κατηγορία για λειτουργία κέντρου αναψυχής χωρίς άδεια, ο συνήγορος ισχυρίστηκε ότι από την δοθείσα μαρτυρία δεν έχει αποδειχθεί ότι η επίδικη πισίνα αποτελεί κέντρο αναψυχής δυνάμει του Περί Κέντρων Αναψυχής Νόμου 29/85. Ως εκ τούτου δεν απαιτείται άδεια λειτουργίας για την επίδικη πισίνα σύμφωνα με τον πιο πάνω νόμο. Η δημόσια κατήγορος στην δική της αγόρευση, ισχυρίστηκε ότι η μόνη αξιόπιστη μαρτυρία είναι αυτή του αστυνομικού (Μ.Κ.1) που προέβη στην καταγγελία. Αυτός διαπίστωσε ότι το κέντρο λειτουργούσε χωρίς άδεια και ότι στο μπάρ της πισίνας, εκτίθονταν αλκοολούχα ποτά προς πώληση. Κατήγγειλε τον κατηγορούμενο για τα υπό κρίση αδικήματα, ο οποίος του παρουσιάστηκε ως ο υπεύθυνος του υποστατικού. Σημείωσε δε ότι κατά τον χρόνο της καταγγελίας και αφού επεστήθη η προσοχή στον νόμο στον κατηγορούμενο, αυτός δεν ανέφερε στον αστυνομικό ότι ήταν θαμώνας ή έστω ότι ήθελε να αναλάβει την ευθύνη για τα μεγάφωνα μόνο. Αντιθέτως κατά την κατήγορο, τόσον ο κατηγορούμενος όσον και ο μάρτυρας υπεράσπισης, είπαν ψέματα στο Δικαστήριο, προκειμένου να αποφύγουν τις ευθύνες τους για την παράνομη λειτουργία του υποστατικού. Αξιολόγηση μαρτυρίας Είχα την ευκαιρία στην ζωντανή ατμόσφαιρα της Δίκης να παρακολουθήσω όλους τους μάρτυρες που κατέθεσαν ενώπιον μου και είμαι σε θέση να αξιολογήσω την μαρτυρία τους. Ο αστυφύλακας Μακρής (Μ.Κ.1), μου έκανε θετική εντύπωση από το εδώλιο του μάρτυρα. Ήταν αρκετά κατατοπιστικός ως προς τις ενέργειες στις οποίες προέβηκε για εξέταση της υπόθεσης και απόλυτα πειστικός ως προς το ότι ο κατηγορούμενος του παρουσιάστηκε ως υπεύθυνος του υποστατικού κατά την ώρα της καταγγελίας. Ήταν επίσης ιδιαίτερα πειστικός αναφορικά με την κατάσταση που επικρατούσε στην πισίνα ως προς την μετάδοση ηχογραφημένης μουσικής και την έκθεση αλκοολούχων ποτών πίσω από το μπάρ. Επιπλέον, η μαρτυρία του δεν κλονίστηκε καθόλου κατά την αντεξέταση. Ανεξαρτήτως όλων των πιο πάνω, η γενική εντύπωση που μου έκανε ο Μ.Κ.1 είναι ότι είπε την αλήθεια στο Δικαστήριο και ως εκ τούτου η μαρτυρία του γίνεται αποδεκτή στο σύνολο της ως αξιόπιστη. Αντιθέτως, ο κατηγορούμενος δεν μου έκανε καθόλου καλή εντύπωση από το εδώλιο του μάρτυρα. Η μαρτυρία του αποσκοπούσε στο να ενισχύσει την δική του εκδοχή για τα γεγονότα παρά το να πει την αλήθεια στο Δικαστήριο. Κατ' αρχάς, η παραδοχή του για την χρήση μεγαφώνων στην επίδικη πισίνα δεν συνάδει καθόλου με την εκδοχή του ότι δεν ήταν υπεύθυνος του υποστατικού. Η εξήγηση δε που έδωσε ότι ήθελε να αναλάβει την ευθύνη γιατί έφερε αυτός τον τραγουδιστή δεν είναι καθόλου πειστική. Δεν είναι λογικό κάποιος να δεχτεί ότι έχει την διαχείριση ενός χώρου ως προς τα μεγάφωνα μόνον επειδή είχε μεσολαβήσει για την εκτέλεση ενός μόνο ζωντανού τραγουδιού από ένα καλλιτέχνη. Να σημειωθεί επίσης ότι ως είναι παραδεκτό και από τις δύο πλευρές ότι κατά την ώρα της καταγγελίας δεν υπήρχε ζωντανή μουσική. Η καταγγελία έγινε για την μουσική που ακουγόταν από το jukebox. Μάλιστα ο Μ.Κ.1 ανέφερε ότι δε κάποιο στάδιο είχαν οδηγίες να κατάσχουν τα μεγάφωνα γιατί ο κατηγορούμενος αρνείτο να κλείσει την ηχογραφημένη μουσική. Επομένως δεν υπήρχε λόγος για τον κατηγορούμενο να αναλάβει την ευθύνη αφού την ώρα που έγινε η καταγγελία δεν υπήρχε ζωντανή μουσική. Επιπλέον δεν εξήγησε με λογικά επιχειρήματα γιατί να δείξει στον αστυνομικό τις άδειες του υγειονομείου από την στιγμή που δεν διαχειριζόταν ο ίδιος τον χώρο ούτε και η εξήγηση που έδωσε για τον λόγο που έδωσε τα στοιχεία του στον αστυνομικό δεν κρίνεται ιδιαίτερα πειστική. Η όλη στάση του κατηγορουμένου από το εδώλιο, έδινε την εντύπωση ότι δεν έλεγε την αλήθεια στο Δικαστήριο. Κατά την αντεξέταση, οι απαντήσεις του δεν ήταν άμεσες και γενικά απέφευγε επιμελώς να απαντά σε ερωτήσεις που δεν υποστήριζαν την εκδοχή της υπεράσπισης όπως π.χ η απάντηση του ότι δεν γνώριζε κατά πόσον υπήρχαν οινοπνευματώδη ποτά στο μπαρ της πισίνας. Την ίδια κακή εντύπωση μου έκαμε και ο μάρτυρας υπεράσπισης. Ήταν κάτι περισσότερο από εμφανές ότι η μαρτυρία του αποσκοπούσε αποκλειστικά στο να ενισχύσει την εκδοχή του κατηγορουμένου παρά το να πει την αλήθεια στο Δικαστήριο. Υπέπεσε όμως σε αυτή του την προσπάθεια, σε αντιφάσεις καθοριστικές στην κρίση της αξιοπιστίας του. Προκειμένου να πείσει ότι ήταν στην πισίνα αλλά δεν ανέλαβε τις ευθύνες του ως διαχειριστής του χώρου, ισχυρίστηκε ότι ο αστυνομικός δεν εισήλθε στο κυρίως υποστατικό αλλά παρέμεινε έξω στον χώρο στάθμευσης. Ισχυρίστηκε μάλιστα ότι ο ίδιος δεν είδε καθόλου τους αστυνομικούς που προέβηκαν στην καταγγελία. Δεν εξήγησε όμως με λογικά επιχειρήματα πως ο αστυνομικός είδε τα ποτά που βρίσκονταν στο μπάρ αλλά και που του υπεδείχθησαν οι άδειες του υγειονομείου και από ποιόν. Έμαθε όπως είπε όπως είπε σε μεταγενέστερο στάδιο από τον κατηγορούμενο ότι έγινε καταγγελία από την αστυνομία για την μουσική. Αυτό όμως δεν συνάδει με προηγούμενη του θέση ότι γνώριζε τον λόγο που ήλθαν οι αστυνομικοί αλλά δεν εμφανίστηκε για να πει ότι είναι ιδιοκτήτης γιατί είχε προηγούμενες καταγγελίες και δεν ήθελε να επιβαρύνει τον εαυτό του. Η γενικότερη εντύπωση που μου έδωσε ο μάρτυρας υπεράσπισης, είναι ότι δεν είπε την αλήθεια στο Δικαστήριο και ως εκ τούτου η μαρτυρία του απορρίπτεται στο σύνολο της ως αναξιόπιστη. Ευρήματα Ενόψει της πιο πάνω αξιολόγησης, τα ευρήματα μου σε σχέση με τα γεγονότα της υπόθεσης είναι ανάλογα της μαρτυρίας που έγινε αποδεκτή. Ειδικότερα σημειώνω τα πιο κάτω: Ο αστυφύλακας Μακρής του Ο.Π.Ε Λεμεσού επισκέφθηκε στις στα πλαίσια των καθηκόντων του, την πισίνα "Elegant Pool Bar" συνοδευόμενος από ακόμα ένα συνάδελφο του. Διαπίστωσε ότι έξω από το υποστατικό, ακουγόταν ηχογραφημένη μουσική. Αναζήτησε τον υπεύθυνο και τότε του παρουσιάστηκε ο κατηγορούμενος, αναφέροντας του ότι είναι το πρόσωπο που έχει την ευθύνη διαχείρισης του χώρου. Ο αστυφύλακας, του ζήτησε να του επιδείξει την άδεια λειτουργίας του υποστατικού. Ο κατηγορούμενος όμως του έδειξε μόνο την άδεια που εκδίδουν οι υγειονομικές υπηρεσίες σε σχέση με την πισίνα, αναφέροντας του ταυτόχρονα ότι δεν είχε άδεια λειτουργίας. Ο αστυφύλακας Μακρής διαπίστωσε περαιτέρω ότι στην νότια πλευρά της πισίνας, λειτουργούσε μπάρ. Στον χώρο αυτό πίσω από το μπάρ βρίσκονταν εκτεθειμένα διάφορα αλκοολούχα ποτά. Υπήρχε επίσης Jukebox που μετέδιδε ηχογραφημένη μουσική ενώ σε προηγούμενο στάδιο πριν την επίσκεψη των αστυνομικών, εκτελείτο ζωντανή μουσική. Στην πισίνα υπήρχαν την ώρα εκείνη περί τους 20 θαμώνες. Όμως κανένας από αυτούς δεν βρισκόταν κατά την επίσκεψη των αστυνομικών στον χώρο του μπάρ στον οποίο δεν υπήρχε ούτε μπάρμαν. Επίσης την στιγμή της επίσκεψης του στον χώρο ο αστυφύλακας Μακρής, διαπίστωσε ότι στην πισίνα προωθείτο κάποιο ποτό ενέργειας (energy drink) με την ονομασία «shot», το οποίο διανέμετο δωρεάν προς τους θαμώνες. Ο αστυφύλακας κατήγγειλε τον κατηγορούμενο, ο οποίος του έδωσε το όνομα και την ταυτότητα του. Επειδή ο κατηγορούμενος δεν σταμάτησε την μετάδοση της μουσικής , ο αξιωματικός υπηρεσίας διέταξε να κατασχεθούν τα μεγάφωνα. Προς τον σκοπό αυτό κατέφτασαν στο μέρος άλλα 4 περιπολικά. Τελικά όμως, ο κατηγορούμενος συμμορφώθηκε και έτσι δεν έγινε καμία κατάσχεση. Νομική πτυχή - Συμπεράσματα Το Άρθρο 2 του Περί Κέντρων Αναψυχής Νόμου (Ν 29/85) καθορίζει τον ορισμό του κέντρου αναψυχής ως ακολούθως: «Κέντρον σημαίνει κατάστημα:- α. Λειτουργούν εντός των περιοχών των πόλεων, κωμοπόλεων, συμβουλίων βελτιώσεως και παραλιακών περιοχών ή β. ..................... εν τω οποίω παρέχονται επί πληρωμή εστίασις ή πάσης φύσεως φαγητά, ποτά ή γλυκίσματα ανεξαρτήτως του αν εις το κατάστημα προσφέρεται μουσική ή καλλιτεχνικόν πρόγραμμα.» Προκύπτει από τα πιο πάνω ότι για να ταξινομηθεί ένα κατάστημα ως κέντρο αναψυχής σύμφωνα με τον νόμο θα πρέπει να αποδειχθεί ότι σε αυτό παρέχονται επί πληρωμή εστίαση ή κάθε λογής φαγητά, ποτά ή γλυκά. Έχει επίσης νομολογηθεί ότι η ποινική ευθύνη του παραβάτη δεν συναρτάται με την ιδιοκτησία του κέντρου αλλά με τις πράξεις λειτουργίας του, έννοια συνυφασμένη με τη συμμετοχή στην λειτουργία του κέντρου. (Βλ. Στυλιανού ν. Κυπριακού Οργανισμού Τουρισμού

(1999)2 Α.Α.Δ. 47 & Κυπριακός Οργανισμός Τουρισμού ν. Χάρη Βασιλείου & Σία Λτδ

(2001)2 Α.Α.Δ 399). Μπορεί ως εκ τούτου να στοιχειοθετηθεί ποινική ευθύνη σε πρόσωπο που έχει την ευθύνη διαχείρισης ή λειτουργίας του κέντρου, ανεξαρτήτως του ότι δεν είναι ο ιδιοκτήτης του. Στην παρούσα υπόθεση από τα ευρήματα του Δικαστηρίου δεν έχει αποδειχθεί ότι η επίδικη πισίνα αποτελεί κέντρο με την έννοια που δίνει στον όρο ο νόμος. Συγκεκριμένα δεν έχει αποδειχθεί ότι στην υπό κρίση πισίνα προφέρονταν επί πληρωμή φαγητά, ποτά ή γλυκίσματα. Δεν υπάρχει ίχνος μαρτυρίας ότι ο κατηγορούμενος ή οιοδήποτε άλλο πρόσωπο εκ μέρους του, πώλησε οιονδήποτε ποτό ή φαγητό στα άτομα που βρίσκονταν στον χώρο κατά τον χρόνο της καταγγελίας ή στον αμέσως προηγούμενο χρόνο από αυτήν. Ούτε δόθηκε περιστατική μαρτυρία ότι υπήρχαν κατάλογοι πώλησης φαγητών ή ποτών, τα οποία θα μπορούσε να αγοράσει οιονδήποτε πρόσωπο βρισκόταν στην πισίνα. Η μόνη μαρτυρία που δόθηκε σε σχέση με αυτό το θέμα, είναι ότι προσφερόταν για σκοπούς διαφήμισης, ένα μη αλκοολούχο ποτό (energy drink) αλλά και αυτό δωρεάν και όχι επί πληρωμή όπως απαιτείται από τον Νόμο. Είναι γεγονός ότι κατά την διάρκεια της ακροαματικής διαδικασίας δεν τέθηκε τέτοιο ζήτημα από την υπεράσπιση. Δεν υποβλήθηκε δηλαδή στον μάρτυρα κατηγορίας κατά την αντεξέταση του ότι η πισίνα δεν αποτελούσε κέντρο αναψυχής. Το ζήτημα τέθηκε μόνο στην τελική αγόρευση του συνηγόρου υπεράσπισης. Όπως επίσης είναι γεγονός ότι ο μάρτυρας υπεράσπισης, ανέφερε ότι είχε και ο ίδιος ως ιδιοκτήτης της πισίνας δύο καταγγελίες χωρίς να αναφέρει όμως τι αδικήματα αφορούσαν και κατά πόσο σχετίζονταν με άδεια λειτουργίας του υποστατικού. Ανεξαρτήτως των πιο πάνω, το βάρος απόδειξης για το κατά πόσον η επίδικη πισίνα αποτελούσε κέντρο αναψυχής εν τη εννοία του νόμου, ήταν στους ώμους της αστυνομίας, η οποία όμως απέτυχε στην υποχρέωση της αυτή. Η αστυνομία όφειλε κατά την κρίση μου να αποδείξει το συστατικό στοιχείο της επί πληρωμή παροχής φαγητών ή ποτών στην πισίνα ούτως ώστε να μεταφερθεί το βάρος στην υπεράσπιση για να αποδείξει ότι είχε εξασφαλιστεί άδεια λειτουργίας του κέντρου αναψυχής. Μόνο από την στιγμή που η αστυνομία θα απεδείκνυε με αξιόπιστη μαρτυρία ότι το υποστατικό αποτελούσε κέντρο αναψυχής, θα μεταβιβαζόταν το βάρος στην υπεράσπιση να αποδείξει ότι είχε εξασφαλίσει άδεια για την λειτουργία του. (βλ. κατ' αναλογία John v. Humphreys

(1955)1 All E.R 793, Ηλιάδης, "το Δίκαιο της Απόδειξης", σελ.72 και Ζυπιτής v. Αστυνομίας

(2003)2 Α.Α.Δ 220). Η αστυνομία όμως δεν προσκόμισε καμία μαρτυρία σε σχέση με την πώληση φαγητών ή ποτών στην πισίνα με αποτέλεσμα η 1η κατηγορία να παραμείνει μετέωρη ενώπιον του Δικαστηρίου. Κρίνω ως εκ τούτου ότι η αστυνομία έχει αποτύχει να αποδείξει την 1η κατηγορία αφού από την δοθείσα μαρτυρία δεν έχει καταδειχθεί ότι η επίδικη πισίνα αποτελεί κέντρο αναψυχής εν τη εννοία του νόμου. Η κατάληξη μου δε αυτή ουδόλως επηρεάζει την παραδοχή του κατηγορουμένου στην 3η κατηγορία για το αδίκημα της χρήσης μεγαφώνων σε δημόσιο χώρο χωρίς άδεια. Αυτό γιατί σύμφωνα με το άρθρο 187 του Ποινικού Κώδικα για να στοιχειοθετηθεί το αδίκημα αυτό δεν χρειάζεται να αποδειχθεί ότι η χρήση μεγαφώνων γίνεται αποκλειστικά σε υποστατικό που ταξινομείται ως κέντρο αναψυχής δυνάμει του Νόμου. Αρκεί η χρήση μεγαφώνων σε δημόσιο χώρο ή με τέτοιο τρόπο που ο ήχος να δύναται να ακουστεί σε δημόσια χώρο. Όσον αφορά την 2η κατηγορία, αυτή στηρίζεται στο άρθρο 3

(1)(α) του Περί Πωλήσεως Οινοπνευματωδών Ποτών Νόμου (Κεφ.144) που έχει ως ακολούθως: 3.

(1)Τηρουμένων των διατάξεων των εδαφίων 2 & 3 του άρθρου αυτού, κανένα πρόσωπο δεν πωλεί ή προσφέρει προς πώληση ή επιτρέπει να πωλούνται ή να προσφέρονται προς πώληση ή κατέχει προς πώληση οιαδήποτε οινοπνευματώδη ποτά παρά μόνο δυνάμει και σύμφωνα με- α. άδεια προς πώληση οινοπνευματωδών ποτών λιανικώς σε τέτοια υποστατικά ή τόπο όπως δύναται να οριστεί σε αυτή για κατανάλωση εντός ή εκτός τέτοιων υποστατικών ή τόπου (η οποία στον Νόμο αυτόν αναφέρεται ως άδεια λιανικής πώλησης). Σύμφωνα με τα ευρήματα του Δικαστηρίου, τα αλκοολούχα ποτά ήταν εκτεθειμένα πίσω από μπάρ που βρισκόταν στην πισίνα. Δεν υπήρχε μπάρμαν ούτε και άλλα πρόσωπα ως θαμώνες στο μπάρ. ¨Έχω την άποψη ότι με μόνο αυτή την μαρτυρία δεν αποδεικνύεται το αδίκημα της 2ης κατηγορίας. Για να αποδειχθεί η έκθεση προς πώληση οινοπνευματωδών ποτών, χρειάζεται κάτι περισσότερο από την απλή έκθεση τους στο μπάρ. Δεν έχει δοθεί π.χ περιστατική μαρτυρία για τιμοκατάλογο των ποτών που εκτίθονταν ή έστω μαρτυρία που να αποδεικνύει ότι όντως κάποιοι θαμώνες αγόρασαν αλκοολούχα ποτά από αυτά που υπήρχαν στο μπάρ. Αντιθέτως, σύμφωνα με την μαρτυρία της αστυνομίας ούτε μπάρμαν δεν υπήρχε στο μπάρ για να ετοιμάζει και να πωλεί τα ποτά που κατ' ισχυρισμό εκτίθονταν προς πώληση. Υπό τας περιστάσεις, δημιουργείται εύλογη αμφιβολία κατά πόσον τα οινοπνευματώδη ποτά που βρίσκονταν στο μπάρ, προσφέρονταν για πώληση στο κοινό με αποτέλεσμα και η 2η κατηγορία να παραμείνει ατεκμηρίωτη ενώπιον του Δικαστηρίου. Συνοψίζοντας όλα τα πιο πάνω, βρίσκω ότι η κατηγορούσα αρχή έχει αποτύχει να αποδείξει πέραν πάσης λογικής αμφιβολίας την υπόθεση της στις κατηγορίες 1 & 2, στις οποίες ο κατηγορούμενος αθωώνεται και απαλλάσσεται. ............. Αλέξανδρος Α. Παναγιώτου Επαρχιακός Δικαστής cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο