ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ ν. ΑΝΤΡΕΑ Θ. ΣΟΦΟΚΛΕΟΥΣ κ.α., Αρ. Υπόθεσης: 3070/08, 27 Μαΐου, 2009

(1)(ΙΙΙ)

(2)και 5

(1)του Περί της Παρεμπόδισης και Καταπολέμησης της Νομιμοποίησης Εσόδων από Παράνομες Δραστηριότητες του Ν.188

(1)/2007 όπως και του άρθρου 20 του Ποινικού Κώδικα Κεφ.

1. Οι κατηγορίες 26 και 27 στρέφονται εναντίον του 1ου κατηγορούμενου μόνο και αφορούν, η μεν κατηγορία 26 το αδίκημα της συνομωσίας προς διάπραξη πλημμελήματος, κατά παράβαση των άρθρων 372 και 20 του Ποινικού Κώδικα Κεφ. 154, η δε κατηγορία 27 το αδίκημα της παρέμβασης σε δικαστική διαδικασία, κατά παράβαση του άρθρου 122(β) του Ποινικού Κώδικα Κεφ.
2. Η εκδοχή της κατηγορούσας αρχής, σε πολύ γενικές γραμμές, είναι η εξής: Σε διάφορες ημερομηνίες, μεταξύ 4ης Ιουλίου και 14ης Σεπτεμβρίου 2007, οι κατηγορούμενοι, οι οποίοι είναι ανδρόγυνο, απέσπασαν από το ζεύγος Λούη και Ελένης Σιδερά (παραπονούμενοι, ΜΚ24 και ΜΚ29 αντίστοιχα), το ποσό των ΛΚ3.725.800,00 όπως και €130.000,00 πουλώντας στους τελευταίους τεμάχια γης, τόσο σε περιοχές της επαρχίας Λεμεσού όσο και σε περιοχές της επαρχίας Λάρνακας, χωρίς να είναι εξουσιοδοτημένοι από τους ιδιοκτήτες των εν λόγω τεμαχίων να τα πουλήσουν και σε τέσσερις περιπτώσεις για να πληρωθούν είτε φόροι, είτε μεταβιβαστικά, είτε άδειες μεταβίβασης για κάποια από τα εν λόγω τεμάχια. Το ποσό των ΛΚ3.725.800,00 κατεβλήθη στους κατηγορούμενους από τους παραπονούμενους είτε με προσωπικές επιταγές του ΜΚ24, είτε με τραπεζικές επιταγές οι οποίες εκδίδονταν στο όνομα του κατηγορούμενου 1 με οδηγίες του ΜΚ24, είτε σε μετρητά. Στα τεμάχια που οι κατηγορούμενοι πούλησαν στους παραπονούμενους, περιλαμβάνονταν και τα τεμάχια 1, 106, 118, 120, 124 και 225 του Φ/Σχ. LIII/48 που βρίσκονται στην περιοχή του νέου Γενικού Νοσοκομείου Λεμεσού, στον Δήμο Πολεμιδιών της επαρχίας Λεμεσού, τεμάχιο 355 του Φ/Σχ. 54/42 που βρίσκεται στην περιοχή Πάνθεα του Δήμου Μέσα Γειτονιάς επίσης της επαρχίας Λεμεσού, τεμάχιο 261 που βρίσκεται πάνω από το στρατόπεδο Πολεμιδιών, τεμάχιο 164 που βρίσκεται στην Παλώδια, ένα παραθαλάσσιο κτήμα στην περιοχή Σοφτάδες μεταξύ Ζυγίου και Αγ. Θεοδώρου της επαρχίας Λάρνακας, τεμάχια 72 και 313 που βρίσκονται στην περιοχή Ασπρογή του χωριού Ζύγι, ένα μισοχαλασμένο σπίτι στο τουρκοκυπριακό χωριό Μαρί τεμάχιο 92 του Φ/Σχ. LV/27 επίσης της επαρχίας Λάρνακας και ένα τεμάχιο στην Ακτή του Κυβερνήτη. Μεταξύ των ιδιοκτητών των τεμαχίων που οι κατηγορούμενοι πούλησαν στους παραπονούμενους περιλαμβάνονταν και ελληνοκύπριοι και τουρκοκύπριοι. Σύμφωνα πάντα με την εκδοχή της κατηγορούσας αρχής, οι δυο κατηγορούμενοι με στόχο την καταδολίευση των παραπονουμένων απέκρυψαν από τους τελευταίους τους τίτλους ιδιοκτησίας των τεμαχίων που τους πούλησαν ενώ «απέκτησαν και κατείχαν» τα έσοδα από τις πιο πάνω πωλήσεις «ενώ γνώριζαν ή όφειλαν να γνωρίζουν» ότι αυτά αποτελούσαν έσοδα «από τη διάπραξη γενεσιουργού αδικήματος». Τέλος και σύμφωνα πάντα με την εκδοχή της κατηγορούσας αρχής, ο κατηγορούμενος 1, στις 23.2.2008 στη Λεμεσό ζήτησε από άγνωστο πρόσωπο να επηρεάσει τον μάρτυρα κατηγορίας Κώστα Γεωργίου από τη Λεμεσό, ζητώντας του να καταστρέψει δυο επιταγές που αποτελούν τεκμήρια στην παρούσα υπόθεση. Ένα σημαντικό μέρος των γεγονότων στην παρούσα υπόθεση, τέθηκε ενώπιον μας με τη μορφή παραδεκτών γεγονότων. Ένα άλλο, εξίσου σημαντικό μέρος προκύπτει από την αναντίλεκτη μαρτυρία. Θεωρούμε σκόπιμο να αναφερθούμε στα εν λόγω γεγονότα σε αυτό το στάδιο γιατί πιστεύουμε πως η καταγραφή τους στο παρόν στάδιο θα βοηθήσει να γίνουν καλύτερα κατανοητές οι αντίστοιχες εκδοχές. Αρχίζουμε με τα παραδεκτά γεγονότα. Σύμφωνα με τα παραδεκτά γεγονότα: (α) Το τεμάχιο με αρ. 466 του Φ./Σχ. LIII/28 έκτασης 25.743 τ.μ., που βρίσκεται στην περιοχή Σούνι - Ζανατζιά είναι εγγεγραμμένο από τις 5.9.1994, κατά τα 16/19 μερίδια στο όνομα της εταιρείας Αδελφότης Φιλοθέη, πρόεδρος της οποίας είναι η Ηγουμένη της Ιεράς Μονής Θεοτόκου, Μοναχή Ευφημία και ανά 1/19 μερίδιο στο όνομα των Κυριακή Νεοφύτου Στεφάνου, Ελένης Θεοφάνου και Ελένης Αριστείδου. Καμιά από τις συνιδιοκτήτριες δεν γνωρίζει τον κατηγορούμενο 1 ούτε και ποτέ ανέθεσε στον τελευταίο ή οποιοδήποτε άλλο πρόσωπο την πώληση του εν λόγω τεμαχίου (βλ. καταθέσεις τεκμήρια 107, 111, 113 και 114 και μαρτυρία ΜΚ19). (β) Το τεμάχιο με αρ. 120 του Φ./Σχ. LIII/48 έκτασης 14.047 τ.μ., που βρίσκεται στην περιοχή της κοινότητας Πάνω Πολεμίδια στην Λεμεσό, είναι από τις 23.6.1994 ιδιοκτησία του Γεώργιου Μαρκουλλίδη, ο οποίος ουδέποτε εξουσιοδότησε τον κατηγορούμενο 1 τον οποίο δεν γνωρίζει ή οποιοδήποτε άλλο πρόσωπο να πωλήσει το εν λόγω τεμάχιο (βλ. κατάθεση τεκμήριο 112 και μαρτυρία ΜΚ19). (γ) Το τεμάχιο με αρ. 224 του Φ./Σχ. LIII/48, χωράφι έκτασης 441.448 τ.μ., το οποίο βρίσκεται στην κοινότητα Πάνω Πολεμιδιών είναι από τις 7.8.1987, ιδιοκτησία ανά ½ μερίδιο των αδελφών Νίκου και Κώστα Νικολαϊδη. Κανένας από αυτούς ανέθεσε είτε στον κατηγορούμενο 1, τον οποίο δεν γνωρίζουν, είτε σε οποιοδήποτε άλλο πρόσωπο την πώληση του εν λόγω τεμαχίου ή του μεριδίου τους. (Βλέπε και μαρτυρία ΜΚ19 όπως και τεκμήριο 93). (δ) Το συμφωνητικό έγγραφο ημερ. 30.8.2007 (τεκμήριο 119), το αγοραπωλητήριο έγγραφο ημερ. 30.8.2007 (τεκμήριο 120) και το έγγραφο με τίτλο Δήλωση ημερ. 6.7.2007 (τεκμήριο 121) είναι τα πρωτότυπα των εγγράφων τεκμηρίων 51, 53 και 52 αντίστοιχα. Για όλα τα πιο πάνω παραδεκτά γεγονότα κάμνουμε ανάλογα ευρήματα. Τα πιο κάτω γεγονότα προκύπτουν από την αναντίλεκτη μαρτυρία και συγκεκριμένα από τις μαρτυρίες των Κύπρου Αριστείδου (ΜΚ8), Χαράλαμπου Ιωάννου Στέλιου (Βρούτσα) (ΜΚ9), Taner Ramadan Ozderim (ΜΚ12), Κυριάκου Πόρακου (ΜΚ19), Μάριου Ευριπίδου (ΜΚ21), Ανδρέα Μίτα (ΜΚ32), Μιχάλη Γενεθλίου (ΜΚ33), Κύπρου Παύλου (ΜΚ34), Αντώνη Χριστοφή Λεωνίδα (ΜΚ35), Μάριου Τσαγγάρη (ΜΚ36) και Γιώργου Συμεού (ΜΚ37). Να σημειωθεί ότι οι μαρτυρίες των ΜΚ12 και ΜΚ19 σε πολλά σημεία τους, αλληλοκαλύπτονται. Συνοψίζουμε τα εν λόγω γεγονότα. (α) Το τεμάχιο 1 με αρ. εγγραφής 22492, το τεμάχιο 225 και το τεμάχιο 118, όλα του Φ./Σχ. 53/48, που βρίσκονται στην περιοχή Πολεμιδιών της επαρχίας Λεμεσού, είναι από τον Ιούλιο 1982 εγγεγραμμένα, στο όνομα του τουρκοκύπριου Taner Ramadan Ozderim (ΜΚ12) και των τριών αδελφών του ανά ¼ μερίδιο έκαστος. Στο όνομα του ΜΚ12 και των αδελφών του είναι εγγεγραμμένα και αριθμός άλλων τεμαχίων, επίσης στην περιοχή Πολεμιδίων. Τόσο ο ΜΚ12 όσο και τα τρία αδέλφια του είναι τουρκοκύπριοι και μόνιμοι κάτοικοι Αγγλίας από πριν το 1974, κληρονόμησαν δε την πιο πάνω ακίνητη περιουσία από τον πατέρα τους. Και οι τέσσερις τους συνηθίζουν να επισκέπτονται την Κύπρο, ο ΜΚ12 πιο συχνά, τουλάχιστον μία φορά το χρόνο. Τόσο ο ΜΚ12, όσο και τα αδέλφια του, είχαν κατά καιρούς προσεγγιστεί από κτηματομεσίτες για να πωλήσουν την πιο πάνω περιουσία τους. Όμως, σε καμία περίπτωση είτε ο μάρτυρας, είτε οποιοσδήποτε από τα αδέλφια του διαπραγματεύθηκαν με οποιοδήποτε πρόσωπο την πώληση οποιουδήποτε από τα πιο πάνω τεμάχια. Δεν γνωρίζουν τον κατηγορούμενο 1 και ποτέ δεν έχουν έρθει σε επαφή μαζί του ή με τον γιο του Γιώργο, τον οποίο επίσης δεν γνωρίζουν. Όλη η πιο πάνω ακίνητη περιουσία βρίσκεται στην περιοχή της κοινότητας Πολεμιδιών της επαρχίας Λεμεσού. (β) Τεμάχιο 106 πρώην τεμάχιο 4 του Φ/Σχ. LIII/48, χωράφι με αρ. εγγραφής 28957 που βρίσκεται στην περιοχή του Δήμου Κάτω Πολεμιδιών. Από το 1998 είναι εγγεγραμμένο στο όνομα της εκκλησίας Άγιος Γεώργιος από τα Κάτω Πολεμίδια. (Βλ. τεκμήριο 93). (γ) Στο όνομα του κατηγορούμενου 1 είναι εγγεγραμμένη η πιο κάτω ακίνητη περιουσία. (Βλ. τεκμήριο 91). Κατά 75/96 των τεμαχίων 211 (δυνάμει της εγγραφής 11800), 212 (δυνάμει της εγγραφής 11801), 213 (δυνάμει της εγγραφής 11802) και 218 (δυνάμει της εγγραφής 11803), όλα του Φ./Σχ. LVII/260, έκτασης 4.683 τ.μ., 10.368 τ.μ., 34.449 τ.μ. και 2.007 τ.μ. αντίστοιχα. Τα εν λόγω τεμάχια βρίσκονται στην περιοχή της κοινότητας Λόφου της επαρχίας Λεμεσού και αποκτήθηκαν από τον κατηγορούμενο 1 δυνάμει αγοράς από τον Χαράλαμπο Ιωάννου Στέλιου Βρούτσα (ΜΚ9) με τη μεσολάβηση του Κύπρου Αριστείδου (ΜΚ8), κτηματομεσίτη, αντί του συνολικού ποσού των ΛΚ30.000,
3. Τη μεταβίβαση στο όνομα του κατηγορούμενου 1 των εν λόγω τεμαχίων, η οποία έγινε στις 13.8.2007, δέχθηκε για λογαριασμό του τελευταίου ο ΜΚ8, ο οποίος ενεργώντας ως ειδικός πληρεξούσιος αντιπρόσωπος του κατηγορούμενου 1, παρουσιάστηκε εκ μέρος του τελευταίου στο Επαρχιακό Κτηματολόγιο Λεμεσού και δέχθηκε τη μεταβίβαση. (δ) Στο όνομα της κατηγορουμένης 2 είναι εγγεγραμμένη η πιο κάτω ακίνητη περιουσία. (Βλ. τεκμήριο 91 και μαρτυρία ΜΚ19). - ½ μερίδιο του τεμαχίου 256 του Φ/Σχ. 53/16 με αρ. εγγραφής 9811 στην περιοχή του χωριού Παραμύθα από τις 2.7.
4. Το υπόλοιπο μερίδιο είναι εγγεγραμμένο στο όνομα κάποιας Ανδρούλλας Χριστοδούλου. Εντός του εν λόγω τεμαχίου υπάρχει κατοικία και συγκεκριμένα η κατοικία των κατηγορουμένων 1 και
5. - 1/6 μερίδιο δυνάμει εγγραφής Α53556 ημερ. 27.8.2007 επί του τεμαχίου 509 του Φ/Σχ. LIV/57.2.II. Πρόκειται, για χωράφι έκτασης 1555τ.μ το οποίο βρίσκεται στην ενορία Απόστολος Ανδρέας και μέσα στο οποίο υπάρχουν κτίρια. Η κατηγορούμενη 2 απέκτησε το εν λόγω μερίδιο από τον σύζυγο της, κατηγορούμενο 1, δυνάμει δωρεάς στις 27.7.
6. - Τεμάχιο 295 του Φ/Σχ. LIII/16, δυνάμει εγγραφής 10046 ημερ. 4.12.
7. Πρόκειται για χωράφι έκτασης 511τ.μ το οποίο βρίσκεται στην περιοχή της κοινότητας Παραμύθας το οποίο η κατηγορούμενη 2 απέκτησε δυνάμει αγοράς από την Ανδρούλλα Παναγιώτου Μάππα. Η μεταβίβαση στο όνομα της έγινε στις 25.9.
8. - ½ μερίδιο δυνάμει εγγραφής 7340 ημερ. 11.5.2007 επί του τεμαχίου 313 του Φ/Σχ. XLVI/
9. Πρόκειται για χωράφι έκτασης 9031τ.μ το οποίο βρίσκεται στην περιοχή της κοινότητας Μαλλιάς. Η κατηγορούμενη 2 απέκτησε το εν λόγω μερίδιο δυνάμει αγοράς από την Μαρίνα Σωτήρη Σοφοκλέους. - ½ μερίδιο δυνάμει εγγραφής 8920 ημερ. 11.5.2007 επί του τεμαχίου 338 του Φ/Σχ. 46/
10. Πρόκειται για αμπέλι έκτασης 6355τ.μ το οποίο βρίσκεται στην περιοχή της κοινότητας Μαλλιάς. Η κατηγορούμενη 2 απέκτησε το εν λόγω μερίδιο δυνάμει αγοράς από την Μαρίνα Σωτήρη Σοφοκλέους. - ½ μερίδιο δυνάμει εγγραφής 8921 ημερ. 11.5.2007 επί του τεμαχίου 337 του Φ/Σχ. 46/
11. Πρόκειται για αμπέλι έκτασης 6522τ.μ το οποίο βρίσκεται στην περιοχή της κοινότητας Μαλλιάς. Η κατηγορούμενη 2 απέκτησε το εν λόγω μερίδιο δυνάμει αγοράς από την Μαρίνα Σωτήρη Σοφοκλέους. - ½ μερίδιο δυνάμει εγγραφής 8922 ημερ. 11.5.2007 επί του τεμαχίου 339 του Φ/Σχ. 46/
12. Πρόκειται για αμπέλι έκτασης 502τ.μ το οποίο βρίσκεται στην περιοχή της κοινότητας Μαλλιάς. Η κατηγορούμενη 2 απέκτησε το εν λόγω μερίδιο δυνάμει αγοράς από την Μαρίνα Σωτήρη Σοφοκλέους. Τα τεμάχια με αρ. εγγραφής 7340, 8920, 8921 και 8922 μεταβιβάστηκαν στο όνομα της κατηγορουμένης 2, στις 9.5.
13. (Βλ. τεκμήριο 91). (ε) Στο όνομα του Γιώργου Σοφοκλέους, γιου των κατηγορουμένων, είναι μεταξύ άλλων εγγεγραμμένη η πιο κάτω ακίνητη περιουσία: - Το τεμάχιο 99 του Φ/Σχ. 46/61 με αρ. εγγραφής 10402 το οποίο βρίσκεται στην περιοχή του χωριού Δορά. - Το τεμάχιο 97 του Φ/Σχ. 46/61 με αρ. εγγραφής 10403 το οποίο βρίσκεται στην περιοχή του χωριού Δορά. - Το τεμάχιο 98 του Φ/Σχ. 46/61 με αρ. εγγραφής 10404 το οποίο βρίσκεται στην περιοχή του χωριού Δορά. Τα δύο πρώτα από τα πιο πάνω τεμάχια ενεγράφησαν στο όνομα του Γιώργου Σοφοκλέους στις 11.1.2007 δυνάμει ισάριθμων δηλώσεων πώλησης που έγιναν στις 4.12.2006, ενώ το τρίτο ενεγράφη την 1.7.2004 με βάση δήλωση πώλησης ημερ. 15.6.
14. Για λογαριασμό των πωλητών των εν λόγω τεμαχίων παρουσιάστηκε στο Κτηματολόγιο κοινός πληρεξούσιος αντιπρόσωπος τους και συγκεκριμένα κάποιος Σωτήρης Σοφοκλέους. (στ) Στα πλαίσια σχετικού αιτήματος που υποβλήθηκε από τον Αστυνομικό Διευθυντή Λεμεσού στο Επαρχιακό Κτηματολόγιο Λεμεσού τον Φεβρουάριο του 2008, ο Μάριος Ευριπίδου (ΜΚ21) προέβη σε εκτίμηση της αγοραίας αξίας του τεμαχίου 256 του Φ/Σχ. 53/16 που βρίσκεται στην κοινότητα Παραμύθας, έκτασης 3.345τ.μ του οποίου συνιδιοκτήτρια ανά ½ μερίδιο είναι η κατηγορουμένη 2 και επί του οποίου είναι κτισμένη διώροφη κατοικία εμβαδού 258τ.μ με καλυμμένο χώρο στάθμευσης 20τ.μ και υπόστεγο χώρο 51τ.μ. Ο ΜΚ21 καθόρισε την αγοραία αξία του συγκεκριμένου ακινήτου σε €630.000,
15. Ο μάρτυρας ετοίμασε σχετική έκθεση στην οποία παρέχονται λεπτομέρειες της μεθόδου που ακολούθησε και των στοιχείων που έλαβε υπόψη για να καταλήξει στα συμπεράσματά του (βλ. τεκμήριο 104). Ο ΜΚ21 εργάζεται στον κλάδο εκτιμήσεων του κτηματολογίου Λεμεσού ως εκτιμητής ακινήτων από το
16. (ζ) Σε ημερομηνία που ο ΜΚ8 δεν θυμόταν για να καθορίσει, ο μάρτυρας κατόπιν παράκλησης του κατηγορούμενου 1 με τον οποίο συνέχισε να διατηρεί επαφή και μετά τη μεσολάβηση του για την αγορά από τον κατηγορούμενο 1 των τεμαχίων στη Λόφου από τον ΜΚ9, συνόδευσε τον γιο του κατηγορούμενου 1 Γιώργο, αρχικά στο παράρτημα της Λαϊκής τράπεζας στην οδό Πάφου στη Λεμεσό και ακολούθως στο παράρτημα της ίδιας τράπεζας στην περιοχή Ορφανίδη επίσης στη Λεμεσό. Από τα εν λόγω παραρτήματα, κάποιος άγνωστος του Αγγλοκύπριος ονόματι Λούης, τον οποίο ο μάρτυρας συνάντησε στο παράρτημα της Λαϊκής τράπεζας στην οδό Πάφου, απέσυρε χρηματικά ποσά συμποσούμενα σε ΛΚ160.000,
17. Στη συνέχεια ο μάρτυρας μαζί με τον γιο του κατηγορούμενου 1, μετέβησαν στο σπίτι του τελευταίου, όπου ο γιος του κατηγορούμενου 1 κατέβασε τη βαλίτσα με τα χρήματα. Για τις εν λόγω υπηρεσίες του ο κατηγορούμενος κατέβαλε σαν αμοιβή στον ΜΚ8 το ποσό των ΛΚ200,
18. (η) Για να εγκριθεί μεταβίβαση τουρκοκυπριακής γης θα πρέπει απαραίτητα να εξασφαλιστεί η προς τούτο άδεια του Κηδεμόνα των τουρκοκυπριακών περιουσιών αφού πρώτα διασαφηνιστεί το καθεστώς κατοχής και χρήσης του ακινήτου, αντικείμενο της προτιθέμενης μεταβίβασης. Για σκοπούς παραχώρησης άδειας για μεταβίβαση των ακινήτων, καθοριστικό παράγοντα διαδραματίζει, σύμφωνα με την αναντίλεκτη μαρτυρία του ΜΚ12, ο τόπος διανομής του προτιθέμενου τουρκοκύπριου πωλητή πριν και μετά την τουρκική εισβολή. (Βλ. τεκμήριο 91). (θ) Τα τεκμήρια 119, 120 και 121 φέρουν τις γνήσιες υπογραφές του παραπονούμενου ΜΚ24 όπως και των δυο κατηγορουμένων, ενώ το τεκμήριο 64 φέρει τη γνήσια υπογραφή της Ε. Σιδερά ΜΚ
19. Η μια από τις υπογραφές στη θέση μάρτυρος στο τεκμήριο 120 είναι επίσης η γνήσια υπογραφή της παραπονούμενης, ΜΚ
20. (ι) Η μεταβίβαση των ακινήτων στην περιοχή του χωριού Δορά στο όνομα της ΜΚ29 που έγινε με βάση τη δήλωση πώλησης 5247/07 (τεκμήριο 95) έγινε δυνάμει του πληρεξουσίου εγγράφου, τεκμήριο
21. (ια) Ο παραπονούμενος Λούης Σιδεράς ήγειρε εναντίον των κατηγορουμένων την πολιτική αγωγή 890/08 στο Επαρχιακό Δικαστήριο Λεμεσού, με την οποία αξιώνει από τους κατηγορούμενους το σύνολο του ποσού για το οποίο οι κατηγορούμενοι κατηγορούνται στην παρούσα υπόθεση ότι απέσπασαν από τους παραπονούμενους με τις καταλογιζόμενες σε αυτούς από το κατηγορητήριο ενέργειες τους. Με σχετική ενδιάμεση αίτηση του την οποία καταχώρησε στα πλαίσια της εν λόγω αγωγής, ο παραπονούμενος επιδιώκει την έκδοση ενδιάμεσων επιβαρυντικών διαταγμάτων εναντίον των κατηγορουμένων. Για όλα τα πιο πάνω γεγονότα τα οποία πηγάζουν από την αναντίλεκτη μαρτυρία, επίσης κάμνουμε ανάλογα ευρήματα. Η εκδοχή της Κατηγορούσας Αρχής Για την κατηγορούσα αρχή κατέθεσαν συνολικά 37 μάρτυρες. Κεντρικό άξονα γύρω από τον οποίο περιστρέφεται η υπόθεση της κατηγορούσας αρχής συνιστά η μαρτυρία του Λούη Σιδερά (παραπονούμενου) για την οποία δεν θα ήταν υπερβολή να πούμε ότι συνιστά ουσιαστικά τον ακρογωνιαίο λίθο επί του οποίου εδράζεται η υπόθεση της κατηγορούσας αρχής. Για τον λόγο αυτό θεωρούμε σκόπιμο να συνοψίσουμε την εν λόγω μαρτυρία σ' αυτό το στάδιο. Παράλληλα, εκεί και όπου κρίνουμε σκόπιμο θα παραπέμπουμε και σε άλλη μαρτυρία. Ο παραπονούμενος κατέθεσε ως ΜΚ
22. Ως μέρος της κύριας εξέτασης του υιοθέτησε το περιεχόμενο πέντε καταθέσεων που έδωσε στην αστυνομία στα πλαίσια διερεύνησης της παρούσας υπόθεσης, (καταθέσεις με ένδειξη ΚΒ, ΚΓ, ΚΔ, ΚΕ και ΚΣΤ), καθώς επίσης και κατάθεσης που ο ίδιος είχε ετοιμάσει και ακολούθως παρέδωσε στην αστυνομία (τεκμήριο 21). Θα πρέπει να πούμε ότι ενώ η κατάθεση με Ένδειξη ΚΒ αποτελεί την κύρια κατάθεση του παραπονούμενου και οι καταθέσεις με ένδειξη ΚΓ, ΚΔ, ΚΕ και ΚΣΤ έχουν τη μορφή συμπληρωματικών καταθέσεων, το περιεχόμενο της κατάθεσης τεκμήριο 21 είναι ουσιαστικά το ίδιο με αυτό της κύριας κατάθεσης.
23. Ο παραπονούμενος ήταν για χρόνια μόνιμος κάτοικος Αγγλίας όπου διέμενε μαζί με τη σύζυγο του Ελένη (ΜΚ29) και την υπόλοιπη οικογένεια του. Μαζί με τα παιδιά του διατηρεί και λειτουργεί στο Λονδίνο, επιχείρηση ιδιωτικού νοσοκομείου. Αρχικά γνώρισε τον γιο των κατηγορουμένων Γιώργο Σοφοκλέους με τον οποίο αγόρασε χωράφι συνεταιρικά. (Επί τούτου βλέπε επίσης μαρτυρία Μ. Γεωργίου ΜΚ26). Στη συνέχεια γνώρισε και τον κατηγορούμενο 1, τον οποίο συνάντησε για πρώτη φορά στο σπίτι του στην Παραμύθα. Κατά την εν λόγω συνάντηση, ο κατηγορούμενος 1 «του μίλησε», για τέσσερα χωράφια βόρεια του νέου Νοσοκομείου Λεμεσού τα οποία ανήκαν, όπως του ανέφερε, σε τουρκοκύπριους, οι οποίοι διέμεναν μόνιμα στο εξωτερικό από πριν το 1970 και του έδειξε φωτοτυπίες των διαβατηρίων τους, τίτλους ιδιοκτησίας των εν λόγω χωραφιών καθώς επίσης και γενικά πληρεξούσια που όπως του ανέφερε του χορήγησαν οι τουρκοκύπριοι ιδιοκτήτες, με βάση τα οποία ο κατηγορούμενος 1 ήταν εξουσιοδοτημένος να πωλήσει και να μεταβιβάσει στους αγοραστές τα συγκεκριμένα χωράφια. Παράλληλα ο κατηγορούμενος 1 τον διαβεβαίωσε ότι όλα θα γίνουν με νόμιμο τρόπο και μάλιστα ότι η κυπριακή κυβέρνηση, ανεπίσημα, ευνοεί την αγορά τουρκοκυπριακής γης. Η γενική εντύπωση που ο παραπονούμενος απεκόμισε για τον κατηγορούμενο 1 κατά την εν λόγω πρώτη συνάντηση τους, σε μια φάση της οποίας να σημειωθεί γνώρισε και την κατηγορούμενη 2, ήταν ότι πρόκειται «για ένα καλό και πονεμένο οικογενειάρχη καθώς έχει παιδί 8 χρονών με πολλά προβλήματα, έχασε 18 χρονών γιο σε τροχαίο και ότι πάει τακτικά στο Σταυροβούνι και κάνει δεήσεις και εξομολογήσεις».
24. Με εισήγηση του κατηγορούμενου 1, κατηγορούμενος 1 και παραπονούμενος μετέβησαν με το αυτοκίνητο του πρώτου σε περιοχή βόρεια του Γενικού Νοσοκομείου Λεμεσού όπου με βάση τοπογραφικό σχέδιο που ο κατηγορούμενος 1 είχε στην κατοχή του (τεκμήριο 5), ο τελευταίος υπέδειξε στον παραπονούμενο, ως κτήματα που ανήκουν σε τουρκοκύπριους, τέσσερα τεμάχια. Συγκεκριμένα του υπέδειξε τα τεμάχια 118 έκτασης 102 σκαλών, 120 και 224 συνολικής έκτασης 69 σκαλών όπως και το τεμάχιο 225 συνολικής έκτασης 107 σκαλών. Τα εν λόγω τεμάχια απεικονίζονται σε φωτογραφίες του τεκμηρίου 1 και έχουν αναγνωρισθεί από τον παραπονούμενο ως τα τεμάχια που του υποδείχθηκαν από τον κατηγορούμενο
25. Αναφορικά με τα πρώτα τρία τεμάχια, ο κατηγορούμενος 1 ανέφερε στον παραπονούμενο ότι διαπραγματεύεται την αγορά τους συνεταιρικά με τρίτο πρόσωπο, το οποίο όμως αδυνατεί να εξεύρει τα χρήματα που απαιτεί ο ιδιοκτήτης, ο οποίος ενδεχομένως να το πουλήσει σε άλλο πρόσωπο και πρότεινε στον παραπονούμενο να τα αγοράσουν συνεταιρικά καθησυχάζοντας τον ότι «θα βολέψει τον άλλο συνεργάτη του με άλλα κτήματα». Στη σκηνή και στην παρουσία του παραπονούμενου, ο κατηγορούμενος 1, επικοινώνησε τηλεφωνικά με κάποιο πρόσωπο του οποίου την ταυτότητα δεν απεκάλυψε στον παραπονούμενο και σε ανοικτή τηλεφωνική επικοινωνία που είχε μαζί του, ο κατηγορούμενος «έπεισε το εν λόγω πρόσωπο ότι όταν βρει τα χρήματα θα του βρει εξίσου καλή ευκαιρία». Αναφορικά με το τεμάχιο 225, ο κατηγορούμενος 1 ανέφερε στον παραπονούμενο ότι ο τουρκοκύπριος ιδιοκτήτης του ζητά για να το πωλήσει ΛΚ6.000,00 τη σκάλα, δηλαδή ΛΚ642.000,00 συνολικά, και του πρότεινε να το αγοράσουν επίσης συνεταιρικά. Τελικά ο παραπονούμενος πείσθηκε από τα όσα του ανέφερε ο κατηγορούμενος 1 και συμφώνησε με τον τελευταίο να αγοράσουν συνεταιρικά τα τεμάχια 118 και 225 ενώ τα τεμάχια 120 και 224 να τα αγοράσει αποκλειστικά για λογαριασμό του. Ακολούθως, παραπονούμενος και κατηγορούμενος 1 επέστρεψαν στο σπίτι του τελευταίου όπου κατόπιν συζήτησης κατέληξαν ότι το μερίδιο του παραπονούμενου για την αγορά και των τεσσάρων πιο πάνω κτημάτων, ανέρχεται στο ΛΚ1.027.000,
26. Ο παραπονούμενος δεν αντιμετώπιζε πρόβλημα εξεύρεσης του εν λόγω ποσού, γεγονός για το οποίο πληροφόρησε τον κατηγορούμενο 1, ο οποίος με τη σειρά του τον διαβεβαίωσε ότι ούτε αυτός αντιμετώπιζε οποιοδήποτε πρόβλημα, γιατί είχε αρκετή κτηματική περιουσία για να την υποθηκεύσει με σκοπό να εξασφαλίσει το αναλογούν σε αυτόν μερίδιο. 3(α) Την επόμενη μέρα, ο παραπονούμενος επισκέφθηκε τον κατηγορούμενο 1 στο σπίτι του, όπου ο πρώτος, με εισήγηση της κουμέρας του Ν. Γεωργίου (ΜΚ27) με την οποία είχε νωρίτερα συζητήσει τα της επικείμενης συνεργασίας του με τον κατηγορούμενο 1, ήγειρε θέμα παροχής εγγυήσεων από πλευράς του δεύτερου για τα χρήματα τα οποία θα του έδινε για την αγορά τουρκοκυπριακής γης. Στη συζήτηση που ακολούθησε η ΜΚ27 εισηγήθηκε όπως ο κατηγορούμενος 1 συνάψει με τον παραπονούμενο, προς όφελος του τελευταίου, γραπτή συμφωνία «δέσμευσης» ακίνητης περιουσίας αξίας ίσης περίπου με τα χρήματα που ο παραπονούμενος θα κατέβαλε, η οποία να ακυρωθεί ευθύς ως τα τουρκοκυπριακά κτήματα μεταβιβάζονταν στο όνομα τους, (επί τούτου βλ. επίσης μαρτυρία ΜΚ27). Αν και ο κατηγορούμενος 1 αρχικά εξέφρασε κάποιες επιφυλάξεις, τελικά αποδέχθηκε τη σχετική εισήγηση και πρότεινε δύο κτήματα του στο Σούνι-Ζανατζιά, τους τίτλους των οποίων έδειξε στον παραπονούμενο, του ενός από τα οποία μάλιστα, η εκτιμημένη αξία ήταν, όπως τους ανέφερε, ΛΚ2.270.000,
27. Παράλληλα, ο κατηγορούμενος 1, για να διασκεδάσει τις ελάχιστες επιφυλάξεις που ενδεχομένως ο παραπονούμενος να διατηρούσε, προσφέρθηκε να διευθετήσει μετάβαση του ίδιου με τον παραπονούμενο στην Κερύνεια για να γνωρίσει ο παραπονούμενος, όπως του ανέφερε, τους τουρκοκύπριους ιδιοκτήτες της γης την οποία του είχε υποδείξει και να μιλήσει μαζί τους, προσφορά την οποία ο παραπονούμενος απεδέχθη. Ο παραπονούμενος ανταποκρινόμενος θετικά σε σχετική υπόδειξη του κατηγορούμενου 1, έκδωσε στο όνομα του κατηγορούμενου 1 και παρέδωσε στον τελευταίο, την επιταγή με αρ. 02810013, της Λαϊκής τράπεζας με ημερ. 4.7.2007, για το ποσό των ΛΚ160.000,00 «για να δεσμεύσουν», όπως του είπε ο κατηγορούμενος 1, «τον τουρκοκύπριο που θα ερχόταν το βράδυ». Ταυτόχρονα, ο παραπονούμενος, για «σκοπούς ασφάλειας του» και μέχρι την υλοποίηση της συμφωνίας του με τον κατηγορούμενο 1 για δέσμευση ακίνητης περιουσίας του τελευταίου, ζήτησε από τον κατηγορούμενο 1 να του εκδώσει δική του επιταγή για το ίδιο ποσό. Ο κατηγορούμενος 1 ανταποκρινόμενος θετικά, έκδωσε και παρέδωσε στον παραπονούμενο τη μεταχρονολογημένη επιταγή με αρ. 272-00012611 της ΣΠΕ Παλώδιας ημερ. 10.4.2008 (τεκμήριο 3). 3(β) Στις 4.7.2007, ο παραπονούμενος μαζί με τον γιο των κατηγορουμένων Γιώργο και τον άγνωστο του μέχρι τότε Κ. Αριστείδου (ΜΚ8), ο οποίος συνόδευε τον γιο των κατηγορουμένων, μετέβησαν αρχικά στο παράρτημα της Λαϊκής τράπεζας στην οδό Πάφου στο οποίο ο παραπονούμενος διατηρούσε τον υπ' αρ. 022-21-026551 λογαριασμό και στη συνέχεια στο παράρτημα της Λαϊκής τράπεζας στην περιοχή της υπεραγοράς Ορφανίδη. Από τον λογαριασμό που διατηρούσε στο πρώτο παράρτημα, ο παραπονούμενος απέσυρε το ποσό των ΛΚ60.000,00 ενώ από το δεύτερο παράρτημα το ποσό των ΛΚ50.000,00, (καταστάσεις τραπεζικών λογαριασμών, τεκμήρια 6 και 70). Τα εν λόγω δύο ποσά μαζί με μια τραπεζική επιταγή με αρ. 523245 ύψους ΛΚ50.000,00 (τεκμήριο 4) που εκδόθηκε την ίδια μέρα και χρεώθηκε ο πιο πάνω υπ' αρ. 022-21-026551 λογαριασμός του παραπονούμενου, (βλ. επίσης μαρτυρία ΜΚ17), ο παραπονούμενος παρέδωσε στον γιο των κατηγορουμένων ο οποίος στη συνέχεια τα έδωσε στον πατέρα του, σε αντικατάσταση της επιταγής με αρ. 02810013 που ο παραπονούμενος είχε νωρίτερα εκδώσει και δώσει στον κατηγορούμενο
28. Στην πορεία, η επιταγή τεκμήριο 4 κατατέθηκε από τον κατηγορούμενο 1 στον τρεχούμενο λογαριασμό του στη Σ.Π.Ε. Αγίας Φύλαξης, πρώην Σ.Π.Ε. Παλώδιας με αρ. 4000049-0 ο οποίος και πιστώθηκε με το ανάλογο ποσό, (βλ. επίσης μαρτυρία Α. Ζορμπά (ΜΚ18) και τεκμήρια 74 και 75). 4(α) Το απόγευμα της επόμενης μέρας, δηλαδή το απόγευμα της 5.7.2007, ο παραπονούμενος προσκλήθηκε στο σπίτι του κατηγορούμενου 1 από τον τελευταίο για να γνωρίσει, όπως ο τελευταίος του ανέφερε, τους δυο τουρκοκύπριους ιδιοκτήτες των τεμαχίων που ο κατηγορούμενος 1 του είχε δείξει στην περιοχή του νέου Νοσοκομείου Λεμεσού και για να του επιστρέψουν την επιταγή των ΛΚ160.000,00 την οποία ο παραπονούμενος είχε ήδη αντικαταστήσει. Εκεί ο παραπονούμενος γνώρισε δυο αδέλφια τουρκοκύπριους, μόνιμους κάτοικους, όπως του αναφέρθηκε, Ολλανδίας, οι οποίοι μάλιστα του παρουσίασαν φωτοαντίγραφα των διαβατηρίων τους. Μαζί τους είχαν τίτλους ιδιοκτησίας και άλλων κτημάτων τα οποία επιθυμούσαν, όπως ανέφεραν, να πωλήσουν τους οποίους και παρέδωσαν στον κατηγορούμενο
29. Ο ένας τίτλος αφορούσε το κτήμα με αριθμό τεμαχίου 1 στο τοπογραφικό που είχε στην κατοχή του ο κατηγορούμενος
30. Το εν λόγω κτήμα βρίσκεται στην περιοχή του Γενικού Νοσοκομείου Λεμεσού και είναι έκτασης 57 σκαλών περίπου και είναι συνεχόμενο με τα κτήματα που ο κατηγορούμενος 1 είχε ήδη δείξει στον παραπονούμενο, είναι δε σύμφωνα με τα γεγονότα που πηγάζουν από την αναντίλεκτη μαρτυρία, ιδιοκτησία του τουρκοκύπριου ΜΚ12 και των αδελφών του. Ο κατηγορούμενος 1, στην παρουσία του παραπονούμενου διαπραγμα-τεύθηκε το εν λόγω κτήμα με τους τουρκοκύπριους στη τιμή των ΛΚ80.000,
31. Οι άλλοι τίτλοι αφορούσαν, ένα κτήμα με αρ. τεμαχίου 261 στο τοπογραφικό που ο κατηγορούμενος 1 είχε στην κατοχή του, πάνω από το στρατόπεδο Πολεμιδιών, έκτασης 13,5 σκαλών το οποίο ο κατηγορούμενος 1 διαπραγματεύθηκε στη τιμή των ΛΚ200.000,00, ένα κτήμα στην Παλώδια με αρ. τεμαχίου 164 στο τοπογραφικό που είχε στην κατοχή του ο κατηγορούμενος 1, έκτασης 51.506τμ. το οποίο ο κατηγορούμενος 1 διαπραγματεύθηκε στην τιμή των ΛΚ280.000,00, το τεμάχιο 355 στην περιοχή Πάνθεα του Δήμου Μέσα Γειτονιάς, έκτασης 20 σκαλών το οποίο ο κατηγορούμενος 1 διαπραγματεύθηκε στην τιμή των ΛΚ200.000,00, ένα παραθαλάσσιο κτήμα στην περιοχή Σοφτάδες μεταξύ Ζυγίου και Αγ. Θεοδώρου έκτασης 127 δεκαρίων του οποίου το σχήμα ήταν σε γράμμα «L» το οποίο ο κατηγορούμενος 1 διαπραγματεύθηκε στην τιμή των ΛΚ650.000,00, δύο κτήματα στο Ζύγι στην περιοχή Ασπρογή με αρ. τεμαχίων 313 και 72 αντίστοιχα, στο τοπογραφικό που είχε στην κατοχή του ο κατηγορούμενος 1, συνολικής έκτασης 44 δεκαρίων, τα οποία ο κατηγορούμενος 1 διαπραγματεύθηκε στην τιμή των ΛΚ260.000,00, έντεκα κτήματα συνολικής έκτασης 46 σκαλών τα οποία ο κατηγορούμενος 1 διαπραγματεύθηκε στη τιμή των ΛΚ80.000,00 και «ένα μισοχαλασμένο σπίτι στο χωριό Μαρί σε δυο σκάλες γη» το οποίο θα παραχωρείτο δωρεάν στον αγοραστή του κτήματος στην περιοχή Σοφτάδες στο Ζύγι. Ο παραπονούμενος αναγνώρισε στις φωτογραφίες 13, 14 και 15 του τεκμηρίου 1, το τεμάχιο 355 στην περιοχή Πάνθεα του Δήμου Μέσα Γειτονιάς. Στις σχετικές διαπραγματεύσεις που έλαβαν χώρα μεταξύ του κατηγορούμενου 1 και των δυο τουρκοκυπρίων, ο παραπονούμενος δεν έλαβε μέρος. Απλώς παρακολουθούσε. Κατά την εν λόγω συνάντηση ο κατηγορούμενος 1 επέστρεψε στον παραπονούμενο την επιταγή των ΛΚ160.000,
32. Στη συζήτηση που ακολούθησε μεταξύ κατηγορούμενου 1 και παραπονούμενου μετά την αναχώρηση των δυο τουρκοκυπρίων, ο πρώτος προβάλλοντας το επιχείρημα ότι «αυτές είναι ανεπανάληπτες ευκαιρίες για έναν που έχει λεφτά, να επενδύσει» έπεισε τον δεύτερο ο οποίος δέχθηκε να αγοράσει τα πιο πάνω κτήματα, εκτός από τα κτήματα στο Ζύγι. Αναφορικά με τα κτήματα στο Ζύγι, ο παραπονούμενος πληροφόρησε τον κατηγορούμενο 1 ότι ενδεχομένως να αγόραζε για λογαριασμό του γιου του, ο οποίος πάντα ενδιαφερόταν να αποκτήσει κτήμα κοντά στη θάλασσα, ενώ το μισοχαλασμένο σπίτι στο Μαρί το οποίο οι πωλητές ήταν διατεθειμένοι να παραχωρήσουν δωρεάν στον αγοραστή του παραθαλάσσιου κτήματος, προτίθετο να το δωρίσει στους κουμπάρους του, ήτοι το ζεύγος Κώστα και Νατάσας Γεωργίου, ΜΚ25 και ΜΚ27 αντίστοιχα. Ο κατηγορούμενος 1 τότε, του ζήτησε τέσσερις τραπεζικές επιταγές για το συνολικό ποσό ΛΚ1.100.000,00 «για να δεσμεύσει τους τουρκοκύπριους», όπως του ανέφερε. Παράλληλα, ο κατηγορούμενος 1 προσφέρθηκε όπως μέχρι να ετοιμαστεί η γραπτή συμφωνία εγγύησης για την οποία είχαν συμφωνήσει, εκδώσει στον παραπονούμενο απόδειξη δανείου για το ποσό του ΛΚ1.100.000,00 «με πιστοποίηση από τον Πρόεδρο του Συμβουλίου της Παραμύθας», πρόταση που ο παραπονούμενος αποδέχθηκε. Έτσι, την επομένη, 6.7.2007 ο παραπονούμενος συνοδευόμενος από τον ΜΚ25, μετέβη στο παράρτημα της Λαϊκής τράπεζας στην οδό Πάφου όπου και άνοιξε νέο λογαριασμό με αρ. 022-11-017894 (τεκμήριο 9) στον οποίο, με οδηγίες του, η τράπεζα του στην Αγγλία έμβασε το ποσό των STR1.000.0000,
33. Για τη λειτουργία του εν λόγω λογαριασμού διόρισε (τεκμήριο 39), πληρεξούσιο αντιπρόσωπο του τον κουμπάρο του ΜΚ25 (βλ. επίσης μαρτυρία του ΜΚ25). Παράλληλα, με οδηγίες του παραπονούμενου, η εδώ τράπεζα του έκδωσε την τραπεζική επιταγή με αρ. 029514 ημερ. 6.7.2007 για το ποσό των €130.000,00 (τεκμήριο 72) και μια τραπεζική επιταγή για το ποσό των $160.000,
34. Τις εν λόγω δύο επιταγές μαζί με τέσσερις ανοικτές προσωπικές του επιταγές της Λαϊκής τράπεζας ημερ. 7.7.2007 συνολικής αξίας ΛΚ1.100.000,00 τις οποίες έκδωσε επί του λογαριασμού του με αρ. 022-21-026551, ο παραπονούμενος παρέδωσε στον κατηγορούμενο 1 τον οποίο συνάντησε, αργότερα την ίδια μέρα στο σπίτι του τελευταίου, για την αγορά των πιο πάνω κτημάτων. Πρόκειται για τις επιταγές με αρ. 02810015 για το ποσό των ΛΚ250.000,00, 02810016 για το ποσό των ΛΚ250.000,00 (μια από τις εν λόγω δύο επιταγές είναι η επιταγή τεκμήριο 36), 02810017 για το ποσό των ΛΚ300.000,00 (τεκμήριο 35) και την επιταγή με αρ. 02810018 για το ποσό των ΛΚ300.000,
35. Οι τέσσερις επιταγές δόθηκαν στον κατηγορούμενο 1 κατόπιν που ο τελευταίος υποσχέθηκε στον παραπονούμενο ότι θα τις καταστρέψει στην παρουσία του ΜΚ25, ευθύς ως οι εν λόγω επιταγές αντικατασταθούν ή το αντίστοιχο ποσό καταβληθεί σε μετρητά. Για την είσπραξη του εν λόγω ποσού, ο κατηγορούμενος 1 έκδωσε «απόδειξη είσπραξης σε μορφή δανείου», την οποία παρέλαβε ο παραπονούμενος αφού πρώτα η υπογραφή του κατηγορούμενου 1 στο εν λόγω έγγραφο πιστοποιήθηκε από τον Πρόεδρο του Συμβουλίου Παραμύθας, ο οποίος κλήθηκε για τον σκοπό αυτό από τον κατηγορούμενο στο σπίτι του. Μετά την επιστροφή του στην Αγγλία, ο παραπονούμενος, παρά τις προσπάθειες του, δεν κατάφερε να εντοπίσει το συγκεκριμένο έγγραφο. Σε τηλεφωνική επικοινωνία που είχε με τον κατηγορούμενο 1, ο τελευταίος, τον οποίο ο παραπονούμενος ενημέρωσε για το γεγονός αυτό, τον καθησύχασε λέγοντας του «ότι θα το βρει και ότι πιθανό να το είχε βάλει κάπου και να ξέχασε» ενώ παράλληλα τον υπενθύμισε ότι «έχει κτήμα αξίας πάνω από ΛΚ3.000.000,00 και σκέφτεται το έγγραφο το οποίο ήταν περισσότερο για προστασία του κατηγορούμενου παρά του παραπονούμενου;». Ο παραπονούμενος δεν απέκλεισε την πιθανότητα να του απέσπασε το συγκεκριμένο έγγραφο, ο κατηγορούμενος 1, «χωρίς να το καταλάβει». Εν πάση περιπτώσει, δεν πρόκειται για το έγγραφο τεκμήριο
36. 4(β) Το τεκμήριο 40 ο παραπονούμενος το βρήκε μετά την καταγγελία της υπόθεσης στην αστυνομία και συγκεκριμένα το πρωί της 17.3.2008 μέσα στο γραμματοκιβώτιο του σπιτιού του που βρίσκεται στην οδό Μεσοβουνίου 21 στη Γερμασόγεια. Το εν λόγω έγγραφο ήταν τοποθετημένο σε άσπρο φάκελο ο οποίος είχε αφεθεί στο γραμματοκιβώτιο από άγνωστο πρόσωπο μεταξύ 14 και 17 Μαρτίου 2008 και ο παραπονούμενος το έβλεπε για πρώτη φορά όταν το εντόπισε στις 17.3.
37. Πρόκειται για απόδειξη είσπραξης ημερ. 6.7.2007 η οποία υπογράφεται από τον κατηγορούμενο 1 του οποίου η υπογραφή φέρεται να έχει πιστοποιηθεί από τον Ε. Μάππα, Πρόεδρο του Κοινοτικού Συμβουλίου Παραμύθας. Σύμφωνα με το εν λόγω τεκμήριο, ο παραπονούμενος, φέρεται να χορήγησε στον κατηγορούμενο 1, δάνειο ύψους ΛΚ1.100.000,00, ποσό το οποίο ο κατηγορούμενος 1 αναλαμβάνει την υποχρέωση να εξοφλήσει εντός ενός έτους από την υπογραφή του εν λόγω τεκμηρίου με τόκο 9%. Περαιτέρω και σύμφωνα πάντα με το εν λόγω τεκμήριο ο κατηγορούμενος αναλαμβάνει την υποχρέωση, ότι σε περίπτωση που δεν εξοφλήσει το συγκεκριμένο ποσό εντός της περιόδου που προβλέπεται από το έγγραφο, μεταβιβάσει στο όνομα του παραπονούμενου τα κτήματα με αρ. εγγραφής 10402, 10403 και 10404 που βρίσκονται σε περιοχή του χωριού Δορά της επαρχίας Λεμεσού και είναι εγγεγραμμένα στο όνομα του γιου των κατηγορουμένων, Γιώργου. Αντεξεταζόμενος ο παραπονούμενος, επέμενε ότι δεν πρόκειται για την απόδειξη είσπραξης που του έκδωσε ο κατηγορούμενος 1 ως στην παράγραφο 4(α) πιο πάνω αναφέρεται, στην οποία γινόταν μεν αναφορά σε κτήματα, η αναφορά όμως αφορούσε κτήματα στο Σούνι και όχι στη Δορά.
38. Στις 7.7.2007 κατηγορούμενος 1 και παραπονούμενος, με εισήγηση του πρώτου, μετέβησαν στην Κερύνεια για να γνωρίσει ο παραπονούμενος τους τουρκοκύπριους πωλητές και παράλληλα να δώσουν στους τελευταίους τις επιταγές. Σε εστιατόριο των κατεχομένων συνάντησαν έξι τουρκοκύπριους μεταξύ των οποίων ήταν και τα δυο αδέλφια που ο παραπονούμενος είχε συναντήσει λίγες μέρες νωρίτερα στο σπίτι του κατηγορούμενου
39. Τα δυο αδέλφια μιλούσαν πολύ καλά ελληνικά όχι όμως και τρίτος τουρκοκύπριος από τον Καναδά, ο οποίος μιλούσε με τη βοήθεια άλλου τουρκοκύπριου που ενεργούσε σαν διερμηνέας. Στη συζήτηση που ακολούθησε, οι δυο αδελφοί, στην παρουσία του κατηγορούμενου 1, υπέδειξαν στον παραπονούμενο ολλανδικά διαβατήρια ενώ παράλληλα επιβεβαίωσαν την ορθότητα των τιμών στις οποίες ήταν διατεθειμένοι να πωλήσουν τα κτήματα τους και τις οποίες είχε διαπραγματευθεί μαζί τους στην παρουσία του παραπονούμενου, ο κατηγορούμενος 1 στις 5.7.
40. Επίσης στην παρουσία του κατηγορούμενου 1, ο τουρκοκύπριος ιδιοκτήτης του κτήματος στην περιοχή Σοφτάδες του χωριού Ζύγι, πληροφόρησε τον παραπονούμενο ότι ήταν διατεθειμένος, «γιατί είχε ανάγκη» να πωλήσει το εν λόγω κτήμα του ΛΚ350.000,00 αντί ΛΚ650.000,00 που είχε αρχικά ζητήσει, ο παραπονούμενος όμως δεν έδειξε οποιοδήποτε ενδιαφέρον. Στα αρχικά στάδια της συνάντησης με τους τουρκοκύπριους, ο κατηγορούμενος 1 έδωσε στα δυο αδέλφια ΛΚ3.000,00 σε μετρητά, ενώ κατά τη διάρκεια της συνάντησης έδωσε στον τουρκοκύπριο που ενεργούσε σαν διερμηνέας τις έξι επιταγές που του είχε δώσει ο παραπονούμενος για να τις δώσει στους τουρκοκύπριους λέγοντας του ότι «όταν τους δώσει τα μετρητά να τους τις επιστρέψουν». Φεύγοντας, ο κατηγορούμενος 1 έδωσε επίσης στον ίδιο τουρκοκύπριο ΛΚ100,00 για να πληρώσει τον λογαριασμό του εστιατορίου.
41. Το βράδυ της επομένης, 8.7.2007, ο παραπονούμενος ήταν προσκεκλημένος για δείπνο στο σπίτι του κατηγορούμενου
42. Στο δείπνο, ο κατηγορούμενος 1 αφού απομόνωσε τον παραπονούμενο από τους υπόλοιπους καλεσμένους του, του μίλησε για τα τρία κτήματα στο Ζύγι. Ο κατηγορούμενος 1 του ανέφερε ότι, ζεύγος Ρώσων στους οποίους είχε υποδείξει τα κτήματα σε τοπογραφικό σχέδιο, επέδειξε ενδιαφέρον και μάλιστα ότι ήταν έτοιμο να καταβάλει, ταυτόχρονα με τη μεταβίβαση, το ποσό των ΛΚ5.000.000,00 και εισηγήθηκε στον παραπονούμενο να τα αγοράσει ο ίδιος και ακολούθως να τα μεταπωλήσει στους Ρώσους «αλλά να μοιράσουν το κέρδος». Ο παραπονούμενος πείστηκε και με εισήγηση του κατηγορούμενου 1 έκδωσε στον τελευταίο την επιταγή 028-10019 από τον λογαριασμό του με αρ. 022-21-026551 για ΛΚ150.000,00 «με τη συμφωνία όταν έρθουν τα λεφτά από το Λονδίνο να τα χρησιμοποιήσει για τα καλύτερα κτήματα». Ταυτόχρονα, ο παραπονούμενος κοινοποίησε στον κατηγορούμενο 1 την πρόθεση του να δωρίσει το μισοχαλασμένο τουρκοκυπριακό σπίτι στο Μαρί στους κουμπάρους του, στο όνομα των οποίων ζήτησε να τιτλοποιηθεί το σπίτι. Παράλληλα ο κατηγορούμενος 1 ζήτησε από τον παραπονούμενο να τον δανειοδοτήσει με το ποσό των ΛΚ43.000,00 για να αγοράσει από τον κουνιάδο του αυτοκίνητο γιατί, το δικό του αυτοκίνητο παρουσίαζε σοβαρά προβλήματα και ο ίδιος, επειδή είχε επενδύσει όλα τα χρήματα του, αντιμετώπιζε πρόβλημα ρευστότητας. Ο παραπονούμενος εκδηλώνοντας την ετοιμότητα του να βοηθήσει τον κατηγορούμενο 1, του είπε «αν όλα παν καλά με τις δουλειές μας, όχι μεταχειρισμένο αλλά καινούργιο BMW θα σου κάμω δώρο». Στη συνέχεια συζήτησαν και το θέμα των προσωρινών εγγυήσεων που ο κατηγορούμενος 1 είχε δεχθεί να παράσχει στον παραπονούμενο για τα χρήματα που ο τελευταίος του έδινε. Προ της επιμονής του παραπονούμενου όπως οι εγγυήσεις πάρουν την μορφή δέσμευσης του κτήματος που ο κατηγορούμενος 1 είχε, όπως τον διαβεβαίωνε, στο Σούνι, ο κατηγορούμενος 1 είπε στον παραπονούμενο «νομίζεις ότι εγώ θα καταδεχτώ να χάσεις τα λεφτά σου, που προσβλέπω σε μια καλή και μακροχρόνια συνεργασία μαζί σου. Έχασα γιο 18 χρονών και έχω παιδί με μεγάλα προβλήματα υγείας. Η μόνη μου παρηγοριά είναι η οικογένεια μου, η εκκλησία και πάνω απ' όλα ο Θεός, αλλά θα σου αποδείξω ποιος είναι ο καλός και ποιοι δεν είναι καθόλου εντάξει μαζί σου. Εγώ όχι θα σου υποθηκεύσω το κτήμα αλλά θα σου το μεταβιβάσω για να είσαι ακόμα πιο ήσυχος. Για να δεις ότι είμαι πολύ εντάξει με τον κόσμο που συνεργάζομαι, οι κουμπάροι σου που λέγεις τους αγαπάς σαν δικά σου παιδιά, ξέρεις, ότι μου είπαν είσαι πολλά πλούσιος, τη δουλειά σου θα την πουλήσεις ΛΚ80.000.000,00 και ότι έχεις 15 σπίτια στην Αγγλία και μου πρότειναν να σου πω ΛΚ15.000,000 τη σκάλα και να μοιράζουμε τις ΛΚ9.000,00 αλλά εγώ σου είπα ΛΚ6.000,00 και αυτές θα πάρει ο τουρκοκύπριος, διότι δεν μπορώ εγώ να πάω στον εξομολογητή μου και να του πω εγέλασα του Λούη και συγχώρα μου». Οι εν λόγω αποκαλύψεις «σιόκαραν» τον παραπονούμενο σε τέτοιο βαθμό που βγήκε στην αυλή του σπιτιού και άρχισε να κλαίει. Νόμιζε ότι «τον καταπλάκωσε ο ουρανός».
43. Την επομένη 9.7.2007, ο παραπονούμενος, με πρόσκληση του κατηγορούμενου 1, μετέβη εκ νέου στο σπίτι του τελευταίου όπου οι δυο τους υπέγραψαν εις διπλούν συμφωνητικό έγγραφο σύμφωνα με το οποίο ο μεν κατηγορούμενος 1 συμφώνησε να μεταβιβάσει στον παραπονούμενο συγκεκριμένο κτήμα στο Σούνι αξίας ΛΚ2.270.000,00, ο δε παραπονούμενος συμφώνησε να το επιστρέψει στον κατηγορούμενο 1, με έξοδα δικά του, όταν τα τουρκοκυπριακά κτήματα που ο παραπονούμενος είχε αγοράσει θα μεταβιβάζονταν. Παράλληλα με την υπογραφή του εν λόγω εγγράφου, ο παραπονούμενος, με υπόδειξη του κατηγορούμενου 1 υπέγραψε ειδικό πληρεξούσιο έγγραφο με το οποίο εξουσιοδοτούσε τον τελευταίο όπως αποδεχθεί τη μεταβίβαση στο όνομα του, του κτήματος στο Σούνι. Σε παρατήρηση του παραπονούμενου, προς τι το πληρεξούσιο εφόσον θα μετέβαιναν μαζί στο Κτηματολόγιο, ο κατηγορούμενος 1 του απάντησε «αν ξέρουν ότι είσαι ο Λούης τότε θα αρχίσουν οι ερωτήσεις και σαν άπειρος που είσαι οπωσδήποτε θα τα θαλασσώσουμε, γι' αυτό προτιμώ να είσαι απλός θεατής». Τις σχετικές υπογραφές στα δυο έγγραφα πιστοποίησε ο κοινοτάρχης Παραμύθας ο οποίος κλήθηκε στο σπίτι του κατηγορούμενου 1 από τον τελευταίο. Στη συνέχεια κατηγορούμενος 1 και παραπονούμενος μετέβησαν μαζί στο Κτηματολόγιο Λεμεσού για σκοπούς υλοποίησης, ως ήταν με την εντύπωση ο παραπονούμενος, των ήδη λίγο νωρίτερα συμφωνηθέντων. Την όλη διαδικασία ενώπιον του Κτηματολογίου χειρίστηκε αποκλειστικά ο κατηγορούμενος 1 ο οποίος ήταν και το πρόσωπο που γνώριζε το αντικείμενο της μεταβίβασης και την ταυτότητα του αποδέκτη του, καθώς επίσης και το πρόσωπο που κατέβαλε τα δικαιώματα μεταβίβασης, ενώ ο παραπονούμενος παρακολουθούσε την όλη διαδικασία από απόσταση λίγων μόνο μέτρων, χωρίς να αναμιχθεί σε οποιοδήποτε στάδιο. Σε ερώτηση του παραπονούμενου για το πότε θα είναι έτοιμος ο τίτλος, ο κατηγορούμενος 1 του ανέφερε ότι, επειδή τα δικαιώματα καταβλήθηκαν με επιταγή, η διαδικασία έκδοσης του τίτλου «θα πάρει περίπου δυο μήνες». Στη συνέχεια, κατηγορούμενος 1 και παραπονούμενος μετέβησαν, κατόπιν παράκλησης του τελευταίου ο οποίος ήθελε να δει το κτήμα στο Σούνι, σε περιοχή του εν λόγω χωριού, όπου ο κατηγορούμενος του έδειξε ένα κτήμα το οποίο ο παραπονούμενος αναγνώριισε στις φωτογραφίες 1 και 2 του τεκμηρίου
44. Πρόκειται για το τεμάχιο 466 του Φ/Σχ. 53/28 συνολικής έκτασης 25.753 τ.μ, το οποίο είναι σύμφωνα με τα παραδεκτά γεγονότα που οδήγησαν σε ανάλογο εύρημα, ιδιοκτησία της εταιρείας Αδελφότης Φιλοθέη και των Κ. Στεφάνου, Ε. Θεοφάνους και Ε. Αριστείδου. Ουδέποτε το εν λόγω κτήμα μεταβιβάστηκε στο όνομα του παραπονούμενου.
45. Ακολούθως, παραπονούμενος και κατηγορούμενος 1 μετέβησαν στο σπίτι του τελευταίου όπου και «αξιολόγησαν τα συμφωνηθέντα». Εκεί, ο κατηγορούμενος 1 επέστρεψε στον παραπονούμενο την επιταγή των $160.000 με τη δικαιολογία ότι δεν την είχαν αποδεχθεί οι τουρκοκύπριοι. Παράλληλα, διαβεβαίωσε τον παραπονούμενο ότι θα μεριμνήσει για την έκδοση των απαιτούμενων αδειών από το Υπουργείο και τον προέτρεψε «να μην ανησυχεί, μόνο να φροντίσει όταν πάει στην Αγγλία να έρθουν τα χρήματα». Στη συνέχεια, ο κατηγορούμενος 1 με δική του αποκλειστικά πρωτοβουλία, στην παρουσία του παραπονούμενου, επικοινώνησε τηλεφωνικά με τον ΜΚ25, για να αποδείξει στον παραπονούμενο, το βάσιμο των σχετικών αποκαλύψεων στις οποίες είχε προβεί σε σχέση με τη συμπεριφορά του ζεύγους Γεωργίου. Ο κατηγορούμενος 1 έβαλε τη συνομιλία σε ανοικτή ακρόαση έτσι ώστε να ακούει την στιχομυθία και ο παραπονούμενος, ενώ ο τελευταίος με προτροπή του κατηγορούμενου 1 ηχογράφησε τη συνομιλία στο κινητό του γιατί, όπως του ανέφερε ο κατηγορούμενος 1, οι κουμπάροι του «θα αρνηθούν αυτά που θα πουν». Σημειώνουμε ότι, όταν ο παραπονούμενος επεχείρησε να καταθέσει σαν Τεκμήριο το μαγνητοφωνημένο κείμενο της ισχυριζόμενης συνομιλίας ηγέρθη ένσταση από την υπεράσπιση η οποία έγινε τελικά δεκτή με αποτέλεσμα το περιεχόμενο της ισχυριζόμενης συνομιλίας, να μην γίνει δεκτό στο Δικαστήριο. Μετά το πέρας της συνομιλίας, η οποία να σημειωθεί διήρκησε σύμφωνα με τον παραπονούμενο 10 περίπου λεπτά ο τελευταίος «ένοιωθε» όπως ανέφερε «πληγωμένος και όταν τέλειωσε η συνομιλία πήγε στο αποχωρητήριο νοιώθοντας αναγούλα, σαν μεθυσμένος». Ο παραπονούμενος εκείνη τη μέρα επέστρεψε στο σπίτι του σε άσχημη κατάσταση. 9(α) Ξημερώματα στις 10.7.2007, ο παραπονούμενος αναχώρησε για το Λονδίνο, απ' όπου και επέστρεψε στις 25.7.
46. Κατά την εκεί παραμονή του, με οδηγίες του, ο εδώ εξουσιοδοτημένος να χειρίζεται τον λογαριασμό του στην Λαϊκή τράπεζα, ΜΚ25, έδωσε οδηγίες στην τράπεζα του παραπονούμενου, η οποία, σε δυο φάσεις, έκδωσε στον όνομα του κατηγορούμενου 1, οκτώ συνολικά τραπεζικές επιταγές τις οποίες ο ΜΚ25 παρέδωσε στον τελευταίο. Σε πρώτη φάση και συγκεκριμένα στις 10.7.2007 εκδόθηκαν και παραδόθηκαν στον κατηγορούμενο 1 οι επιταγές 538103 για το ποσό των ΛΚ300.000,00 (τεκμήριο 11), 538104 για το ποσό των ΛΚ250.000,00 (τεκμήριο 10), 538105 για το ποσό των ΛΚ43.000,00 (τεκμήριο 13), 538106 για το ποσό των ΛΚ80.000,00 (τεκμήριο 12) και 538108 για το ποσό των ΛΚ150.000,00 (τεκμήριο 14). Σε δεύτερη φάση και συγκεκριμένα στις 18.7.2007 εκδόθηκαν και παραδόθηκαν στον κατηγορούμενο 1 οι επιταγές 538119 για το ποσό των ΛΚ300.000,00 (τεκμήριο 15), 538120 επίσης για το ποσό των ΛΚ300.000,00 (τεκμήριο 16) και 538121 για το ποσό των ΛΚ250.000,00 (τεκμήριο 17). 9(β) Από το σύνολο των οκτώ εν λόγω επιταγών, οι τέσσερις και συγκεκριμένα οι επιταγές τεκμήρια 10, 11, 15 και 17 εκδόθηκαν και δόθηκαν σε αντικατάσταση των τεσσάρων επιταγών που ο παραπονούμενος είχε εκδώσει και παραδώσει στον κατηγορούμενο 1 στις 7.7.2007 και τις οποίες ο τελευταίος θα έπρεπε να είχε καταστρέψει στην παρουσία του ΜΚ25 και όπως διεφάνη εκ των υστέρων δεν κατέστρεψε, ενώ οι επιταγές τεκμήρια 12, 13, 14 και 16 εκδόθηκαν και δόθηκαν, η πρώτη για να αντικατασταθεί η επιταγή των $160.000,00, η δεύτερη για να χρησιμοποιηθεί το ποσό για την αγορά του αυτοκινήτου που ο παραπονούμενος είχε υποσχεθεί στον κατηγορούμενο 1, η τρίτη, για να αντικατασταθεί η προσωπική επιταγή του παραπονούμενου των ΛΚ150.000,00 που ο τελευταίος είχε εκδώσει για σκοπούς δέσμευσης του κτήματος στην περιοχή Ζυγίου ενώ η τέταρτη για να καλυφθούν, όπως ο κατηγορούμενος 1 ανέφερε στην ΜΚ27 η οποία με τη σειρά της το διαβίβασε τηλεφωνικά στον παραπονούμενο, τα έξοδα της διαδικασίας έκδοσης των αδειών και μεταβίβασης των χωραφιών. Της έκδοσης των επιταγών που εκδόθηκαν στα πλαίσια της δεύτερης φάσης, και συγκεκριμένα στις 16.7.2007 προηγήθηκε τηλεφώνημα της Ν. Γεωργίου (ΜΚ27) στον παραπονούμενο, στην Αγγλία, με το οποίο η πρώτη πληροφορούσε τον δεύτερο ότι, «όπως της ανέφερε ο κατηγορούμενος 1, για να προχωρήσει η διαδικασία έκδοσης αδειών μεταβίβασης πρέπει να καταβληθούν ΛΚ400.000,00». Η σχετική τηλεφωνική επικοινωνία έγινε, ενώ η ΜΚ27 μαζί με τον σύζυγο της ΜΚ25 και τον κατηγορούμενο 1 ήταν στη Λευκωσία, έξω από το αρμόδιο Υπουργείο όπου είχαν μεταβεί με τον κατηγορούμενο 1, για να διευθετήσουν, όπως τους ανέφερε ο τελευταίος, τα της έκδοσης των αναγκαίων αδειών μεταβίβασης των κτημάτων στον παραπονούμενο, (βλ. επίσης μαρτυρία ΜΚ27). Σαν αποτέλεσμα, ο παραπονούμενος ανταποκρινόμενος θετικά και σε σχετική παράκληση του κατηγορούμενου 1, απέστειλε στον υπ' αριθμό 4009106-4 λογαριασμό του τελευταίου στην Σ.Π.Ε. Αγίας Φύλαξης, το ποσό των STR300.000,00 οι οποίες μετατράπηκαν σε ΛΚ256,800,00, (σχετική είναι και η μαρτυρία της Α. Ζορμπά (ΜΚ18) όπως και το τεκμήριο 80), για κάλυψη μέρους των εν λόγω εξόδων, ενώ παράλληλα έδωσε οδηγίες στον ΜΚ25 και έκδωσε την επιταγή τεκμήριο 17 η οποία υπενθυμίζουμε ήταν για ποσό ΛΚ250.000,00, και εκδόθηκε στα πλαίσια της δεύτερης φάσης. 9(γ) Από τις εν λόγω οκτώ επιταγές, οι επιταγές τεκμήρια 11 και 14, αφού οπισθογραφήθηκαν από τον κατηγορούμενο 1 παραδόθηκαν από τον τελευταίο, η μεν πρώτη στον Κ. Παύλου (ΜΚ34) για εξόφληση οφειλής του κατηγορούμενου 1 (βλ. επίσης μαρτυρία του ΜΚ34), η δε δεύτερη στον Μ. Γενεθλίου (ΜΚ33), επίσης για εξόφληση οφειλής του κατηγορούμενου 1, (βλ. επίσης μαρτυρία του ΜΚ33). Οι επιταγές τεκμήρια 15 και 16 αφού οπισθογραφήθηκαν από τον κατηγορούμενο 1 κατατέθηκαν στις 20.7.2007 στο λογαριασμό της συζύγου του κατηγορούμενης 2, με αρ. 2003541-4 (βλ. μαρτυρία ΜΚ18 και τεκμήριο 89). Στις 18.9.2007 κατατέθηκε σε λογαριασμό της κατηγορούμενης 2 που ανοίχθηκε επί τούτου στην Alpha Bank, το ποσό των ΛΚ300.000,00 με επιταγή της ΣΠΕ Παλώδιας με αρ. 61284198, το οποίο ποσό αφαιρέθηκε από τον λογαριασμό του Α. Σοφοκλέους, κατηγορούμενου 1, υπ' αρ. 4000049-0 (τεκμήριο 74). Τέλος οι επιταγές τεκμήρια 10, 12, 13 και 17 εξαργυρώθηκαν από τον κατηγορούμενο 1 μέσω της ΣΠΕ Αγίας Φύλαξης και τα έσοδα είτε εισπράχθηκαν σε μετρητά είτε κατατέθηκαν στον λογαριασμό που ο κατηγορούμενος 1 διατηρούσε στη συγκεκριμένη ΣΠΕ με αρ. 4000049-0 (τεκμήριο 74). (Βλ. επίσης μαρτυρίες Φ. Αλεξάνδρου (ΜΚ13), Ι. Γρηγορίου (ΜΚ16), Π. Χαραλάμπους (ΜΚ17), Α. Ζορπά (ΜΚ18) και τεκμήρια 65, 66, 67, 68, 74, 78 και 89).
47. Μετά την επάνοδο του στην Κύπρο στις 25.7.2007 και μέχρι την επιστροφή του στην Αγγλία, ο παραπονούμενος είχε συχνή, σχεδόν καθημερινή, επικοινωνία με τον κατηγορούμενο 1 στον οποίο τηλεφωνούσε και τον οποίο συχνά επισκεπτόταν μαζί με τη γυναίκα του, στο σπίτι του. Η εντύπωση που ο παραπονούμενος είχε αποκομίσει μέχρι τότε, ήταν ότι «όλα πήγαιναν καλά».
48. Στις 10.8.2007, με οδηγίες του παραπονούμενου ο οποίος είχε στο μεταξύ επιστρέψει στην Αγγλία, η εκεί τράπεζα του μετέφερε στον εδώ λογαριασμό του γιου του Δημήτρη (ΜΚ28) με αρ. 021-11-043702 στην Λαϊκή τράπεζα, το ποσό των ΛΚ535.937,50 (τεκμήριο 43). Στις 13.8.2007, ο παραπονούμενος μέσω του ΜΚ28 κατέβαλε στον κατηγορούμενο 1 το συνολικό ποσό των ΛΚ530.000,
49. Το εν λόγω ποσό καταβλήθηκε με τις τραπεζικές επιταγές, 520570 για το ποσό ΛΚ260.000,00 (τεκμήριο 28), 520569 για το ποσό των ΛΚ230.000,00 (τεκμήριο 29) και 520571 για το ποσό των ΛΚ40.000,00 (τεκμήριο 30) που εκδόθηκαν στο όνομα του κατηγορούμενου 1 ο οποίος και εισέπραξε τα αντίστοιχα ποσά (βλ. μαρτυρία των Χ. Παπαχριστοφόρου (ΜΚ15), Α. Ζορμπά (ΜΚ18), Δ. Σιδερά (ΜΚ28) και τα τεκμήρια 81 και 82). Για την είσπραξη του εν λόγω ποσού, ο κατηγορούμενος 1 έκδωσε απόδειξη παραλαβής του ποσού με τη μορφή δανείου (τεκμήριο 18), το περιεχόμενο του οποίου όμως δεν αντιπροσωπεύει τα πραγματικά γεγονότα που περιβάλλουν τους λόγους για τους οποίους το εν λόγω ποσό κατεβλήθη στον κατηγορούμενο 1 καθότι και οι τρεις επιταγές εκδόθηκαν για αντικατάσταση των επιταγών τεκμήρια 24, 25 και 26 που ο παραπονούμενος είχε στο μεταξύ εκδώσει επί του λογαριασμού του με αρ. 121-11-043702 και παραδώσει στον κατηγορούμενο 1 για την αγορά τουρκοκυπριακών τεμαχίων. Τις εν λόγω επιταγές οι οποίες ήταν μεταχρονολογημένες με ημερ. 12.8.2007 ο κατηγορούμενος 1 είχε υποσχεθεί όπως, με την αντικατάσταση τους τις επιστρέψει για να καταστραφούν, όμως ποτέ δεν τις επέστρεψε. Όταν σε κατοπινό στάδιο ο κατηγορούμενος 1 ρωτήθηκε από τον παραπονούμενο σχετικά με τις επιταγές τεκμήρια 24, 25 και 26, ανέφερε στον τελευταίο ότι τις είχε καταστρέψει. Όμως και οι τρεις εν λόγω επιταγές, με οδηγίες του κατηγορούμενου 1, παρουσιάστηκαν από τον Α. Σωτηρίου (ΜΚ30) στη Σ.Π.Ε. Πολεμιδιών για εξαργύρωση, λίγες μέρες μετά την καταγγελία από τον παραπονούμενο της παρούσας υπόθεσης στην αστυνομία και συγκεκριμένα τον Φεβρουάριο του 2008, δεν εξαργυρώθηκαν όμως γιατί ο λογαριασμός είχε ήδη κλείσει. Τις εν λόγω επιταγές, ο κατηγορούμενος 1, αφού οπισθογράφησε, προώθησε μέσω του γιου του Γιώργου για σκοπούς εξαργύρωσης, στον φίλο του ΜΚ30, κατόπιν συνεννόησης που είχε με τον τελευταίο, όταν την προηγούμενη μέρα ο μάρτυρας είχε επισκεφθεί τον κατηγορούμενο 1 σε ιδιωτική κλινική στη Λευκωσία όπου ο τελευταίος νοσηλευόταν ενώ τελούσε υπό κράτηση. [Βλ. μαρτυρίες των Γ. Μιχαηλίδη (ΜΚ14), Π. Χαραλάμπους (ΜΚ17) και Α. Σωτηρίου (ΜΚ30)].
50. Σε συνάντηση που οι, παραπονούμενος και κατηγορούμενος 1 είχαν στο σπίτι του τελευταίου, τέλος Αυγούστου 2007, ο δεύτερος υπέδειξε στον πρώτο, ο οποίος και διεξήλθε το περιεχόμενο του, ένα αγοραπωλητήριο έγγραφο. Δεν επρόκειτο για το αγοραπωλητήριο έγγραφο ημερ. 30.8.2007 (τεκμήριο 120) σύμφωνα με το οποίο ο παραπονούμενος αγοράζει το σπίτι της κατηγορουμένης
51. Πρόκειτο για έγγραφο που αφορούσε στο τεμάχιο 164 στην Παλώδια και στο τεμάχιο στο Ζύγι για το οποίο είχε επιδείξει ενδιαφέρον ζεύγος Ρώσων, για τα οποία κατηγορούμενος 1 και παραπονούμενος είχαν συμφωνήσει ότι θα μεταβιβαστούν, το μεν πρώτο στο όνομα του παραπονούμενου, το δε δεύτερο στο όνομα του κατηγορούμενου 1, στην πραγματικότητα όμως και τα δυο κτήματα θα κατείχοντο συνεταιρικά. Μετά που διεξήλθε το περιεχόμενο του εγγράφου ο παραπονούμενος, το επέστρεψε στον κατηγορούμενο 1 εν αναμονή του Κοινοτάρχη Παραμύθας ο οποίος κλήθηκε στο σπίτι από τον κατηγορούμενο 1 για σκοπούς πιστοποίησης των υπογραφών. Μετά την άφιξη του Κοινοτάρχη, ο κατηγορούμενος 1 έδωσε στον παραπονούμενο για να υπογράψει ένα αγοραπωλητήριο έγγραφο. Ο τελευταίος υπόγραψε στη θέση του αγοραστή χωρίς αυτή τη φορά να διεξέλθει το περιεχόμενο του εγγράφου γιατί τελούσε με την εντύπωση ότι πρόκειται για το ίδιο έγγραφο που είχε διεξέλθει λίγο νωρίτερα. Στο εν λόγω έγγραφο υπόγραψαν στη συνέχεια και οι κατηγορούμενοι 1 και 2 όπως και η σύζυγος του παραπονούμενου, ΜΚ29, η οποία επίσης δεν διάβασε το έγγραφο προτού το υπογράψει, γιατί είχε εμπιστοσύνη στον σύζυγο της. Όλων τις υπογραφές πιστοποίησε ο Κοινοτάρχης Παραμύθας, στον οποίο, προτού αποχωρήσει, ο κατηγορούμενος 1 έδωσε το ποσό των ΛΚ20.000,00 «που του χρωστούσε», όπως εξήγησε στον παραπονούμενο. Το εν λόγω ποσό ήταν σε φάκελο που η κατηγορουμένη 2 προσκόμισε από το εσωτερικό του σπιτιού κατόπιν που κλήθηκε από τον σύζυγο της και έδωσε στον τελευταίο, πριν την άφιξη του Κοινοτάρχη, και συγκεκριμένα μετά που ο παραπονούμενος διεξήλθε το περιεχόμενο του αγοραπωλητηρίου εγγράφου που του είχε δώσει ο κατηγορούμενος 1 και το επέστρεψε στον τελευταίο. Όπως εκ των υστέρων διεφάνη, το αγοραπωλητήριο έγγραφο που ο κατηγορούμενος 1 έδωσε στον παραπονούμενο και ο τελευταίος υπόγραψε χωρίς να διεξέλθει το περιεχόμενο του, δεν ήταν το έγγραφο που του είχε δώσει νωρίτερα και διεξήλθε αλλά το τεκμήριο
53. Αρχές Σεπτεμβρίου, ο κατηγορούμενος 1 ανέφερε στον παραπονούμενο ότι το τεμάχιο 164 όπως και το ένα από τα τεμάχια στο Ζύγι ήταν έτοιμα προς τιτλοποίηση «και χρειαζόταν συνολικά ΛΚ430.000,00 διότι οι φόροι ήταν για χρόνια απλήρωτοι και η αξία των χωραφιών μεγάλη». Όταν στις 5.9.2007 ο παραπονούμενος μετέβη στο σπίτι του κατηγορούμενου 1 για να υπογράψει τα σχετικά με τη μεταβίβαση «χαρτιά», ο τελευταίος του αποκάλυψε ότι παρά τις προσπάθειες του δεν κατόρθωσε να εξεύρει τα χρήματα που απαιτούνταν για κάλυψη του δικού του μεριδίου στο συνολικό ποσό που απαιτείτο για να καταστεί δυνατή η τιτλοποίηση των δυο κτημάτων και ζήτησε από τον παραπονούμενο να πληρώσει όλο το ποσό «και θα τα κανόνιζαν μετά αφού το κτήμα στο Ζύγι θα το πωλούσαν σύντομα». Ο παραπονούμενος πείσθηκε και έδωσε στον κατηγορούμενο 1 την επιταγή 02810037, ύψους ΛΚ430.000,00, ημερ. 5.9.2007 από τον λογαριασμό του με αρ. 022-21-026551 (τεκμήριο 22), την οποία ο τελευταίος εξαργύρωσε, μέσω της Σ.Π.Ε. Αγίας Φύλαξης (βλ. μαρτυρίες Π. Χαραλάμπους (ΜΚ17), Α. Ζορμπά (ΜΚ18) και τεκμήρια 70 και 85).
54. Λίγες μέρες αργότερα, σε μια από τις επισκέψεις του παραπονούμενου και της συζύγου του στο σπίτι του κατηγορούμενου 1, ο τελευταίος τους είπε «ότι θέλει να κάμει ένα δώρο» στη γυναίκα του παραπονούμενου. Πρόκειτο, όπως τους ανέφερε, για οκτώ κτήματα έκτασης 24 σκαλών στο Σούνι «οι οποίες έχουν εγκριθεί από το Υπουργείο και ότι η τελευταία μέρα τιτλοποίησης είναι η Παρασκευή 14.9.2007 και αν δεν γίνει τιτλοποίηση θα χαθούν». Αρχικά ο παραπονούμενος δεν δέχθηκε, ενώ η σύζυγος του επέμενε να δεχθούν. Σε ερώτηση του παραπονούμενου «πόσα θα στοιχίσει αυτό το δώρο, εννοώντας τα μεταβιβαστικά», ο κατηγορούμενος 1 «τηλεφώνησε σε κάποιον στο Κτηματολόγιο» όπως ανέφερε στον παραπονούμενο και ζήτησε να πληροφορηθεί λεπτομέρειες. Σε λίγο κάποιος τηλεφώνησε στον κατηγορούμενο 1 και του είπε ότι «θα στοίχιζε ΛΚ250.000,00». Ο παραπονούμενος όμως συνέχισε να απορρίπτει την πρόταση του κατηγορούμενου
55. Τότε ο τελευταίος «για να τον δελεάσει», τον ρώτησε αν γνωρίζει την αξία των χωραφιών στο Σούνι καθώς επίσης και ότι «σε δυο βδομάδες θα πάρει τους τίτλους και θα μπορεί να πουλήσει 2-3 κομμάτια και να του μείνουν τα υπόλοιπα δώρο». Παράλληλα του ανέφερε ότι αν δεν είχε αρκετά χρήματα θα μπορούσε να διευθετήσει, μέσω κάποιου γνωστού του, δανειοδότηση του παραπονούμενου αλλά με τόκο. Πράγματι ο κατηγορούμενος 1 τηλεφώνησε σε κάποιο πρόσωπο, την ταυτότητα του οποίου όμως δεν αποκάλυψε στον παραπονούμενο, το οποίο ήταν διατεθειμένο, όπως του ανέφερε ο κατηγορούμενος 1, να δανειοδοτήσει τον παραπονούμενο με ΛΚ199.000,00 για ένα μήνα αλλά με τόκο ΛΚ5.000,
56. Τελικά ο παραπονούμενος πείσθηκε με τα όσα του ανέφερε ο κατηγορούμενος 1 και έκδωσε στο όνομα του τελευταίου από τον υπ' αρ. 022-21-026551 λογαριασμό του, την υπ' αρ. 02810039 επιταγή ημερ. 11.9.2007 για το ποσό των ΛΚ51.000,00 (τεκμήριο 23) την οποία ο κατηγορούμενος 1 εξαργύρωσε καταθέτοντας την στο λογαριασμό του τεκμήριο 70 (βλ. μαρτυρία Α. Ζορμπά (ΜΚ18) και τεκμήριο 86) και την επιταγή υπ' αρ. 02810040 ημερ. 10.10.2007 για το ποσό των ΛΚ204.000,00 (τεκμήριο 27) η οποία κατατέθηκε μεν για εξαργύρωση πλην όμως επεστράφη απλήρωτη γιατί ο παραπονούμενος είχε στο μεταξύ κλείσει τον συγκεκριμένο λογαριασμό (βλ. μαρτυρία Γ. Μιχαηλίδη (ΜΚ14) και τεκμήρια 17 και 30). Παράλληλα, η παραπονούμενη ΜΚ29, με υπόδειξη του κατηγορούμενου 1 υπέγραψε, αφού πρώτα το διάβασε ο σύζυγος της, σχετικό πληρεξούσιο έγγραφο με το οποίο εξουσιοδοτούσε τον κατηγορούμενο 1 να δεχθεί τη μεταβίβαση των οκτώ κτημάτων στο όνομα της. Ο κατηγορούμενος 1, στις 12.9.2007 μεταβίβασε στο όνομα της συζύγου του παραπονούμενου Ελένης Σιδερά (ΜΚ29) οκτώ κτήματα τα οποία το ζεύγος Σιδερά πίστευε ήταν τα κτήματα στο Σούνι, ενώ δεν ήταν. Στην πραγματικότητα τα κτήματα που μεταβιβάστηκαν ήταν οκτώ κτήματα στη Δορά. Για σκοπούς μεταβίβασης των εν λόγω κτημάτων στο όνομα της ΜΚ29, ο κατηγορούμενος 1 χρησιμοποίησε το πληρεξούσιο έγγραφο, τεκμήριο
57. Την υπογραφή της ΜΚ29 στο εν λόγω έγγραφο, πιστοποίησε ο ΜΚ
58. Στο κείμενο όμως του πληρεξουσίου εγγράφου, που ο παραπονούμενος είχε διαβάσει προτού το υπογράψει η σύζυγος του, δεν περιλαμβανόταν η λέξη «Δορά» που αναγράφεται στη δεξιά στήλη του τεκμηρίου
59. Για τη συγκεκριμένη μεταβίβαση, ο κατηγορούμενος 1 μετέβη στο Κτηματολόγιο Λεμεσού μαζί με τους παραπονούμενους, τους οποίους όμως έπεισε να τον αναμένουν μέσα στο αυτοκίνητο, πράγμα που οι τελευταίοι έπραξαν.
60. Ενώ επέστρεφαν από το Κτηματολόγιο, ο κατηγορούμενος 1 ανέφερε στο ζεύγος Σιδερά ότι κάποιος τουρκοκύπριος ο οποίος διέθετε, όπως τους ανέφερε επτά σκάλες στα Πολεμίδια, στον δρόμο που οδηγούσε στο Νοσοκομείου Λεμεσού, τις διέθετε για πώληση αντί του ποσού των ΛΚ7.000,00 «γιατί είχε μεγάλη ανάγκη». Καθοδόν πέρασαν από το παράρτημα της Λαϊκής τράπεζας στον οποίο ο παραπονούμενος διατηρούσε τον λογαριασμό 022-21-026551 από τον οποίο ο παραπονούμενος απέσυρε ποσό ΛΚ7.000,00 σε μετρητά το οποίο και έδωσε στον κατηγορούμενο 1 για να αγοράσει για λογαριασμό του το εν λόγω κτήμα (τεκμήρια 19 και 70). Όταν έφθασαν στο σπίτι του κατηγορούμενου 1 ο τελευταίος δέχθηκε τηλεφώνημα από άγνωστο στον παραπονούμενο πρόσωπο, το οποίο είπε στον κατηγορούμενο 1 ότι εκδόθηκε η άδεια για τιτλοποίηση του σπιτιού στο Μαρί και ότι τα έξοδα μεταβίβασης ανέρχοντο σε ΛΚ13.000,
61. Ο παραπονούμενος ανέλαβε να μεριμνήσει για τα εν λόγω έξοδα.
62. Ενώ ο παραπονούμενος και η σύζυγος του αναχωρούσαν από το σπίτι του κατηγορούμενου 1, ένας από τους δυο τουρκοκύπριους αδελφούς που ο παραπονούμενος είχε γνωρίσει, επισκέφθηκε τον κατηγορούμενο 1 και τον πληροφόρησε ότι διαθέτει ένα κτήμα προς πώληση στην περιοχή της Ακτής του Κυβερνήτη. Ο κατηγορούμενος 1 προσπάθησε να διεγείρει το ενδιαφέρον του παραπονούμενου για να το αγοράσει, χωρίς όμως, εκείνη τη στιγμή, να τα καταφέρει. Το πρωί της 13.9.2007 ο κατηγορούμενος 1 επανήλθε επί του συγκεκριμένου θέματος και σε τηλεφωνική επικοινωνία που είχε με τον παραπονούμενο, έπεισε τον τελευταίο, λέγοντας του ότι πρόκειται «για πολύ καλή ευκαιρία» και ότι ο ίδιος είχε επισκεφθεί την περιοχή και επιθεωρήσει το κτήμα και ότι πρόκειται για κτήμα 90 σκαλών το οποίο αν ο ίδιος είχε χρήματα θα το αγόραζε για ΛΚ165.000,00 δίδοντας μόνο ΛΚ50.000,00 σαν προκαταβολή και τα υπόλοιπα με την τιτλοποίηση του κτήματος, γιατί ο τουρκοκύπριος ιδιοκτήτης του είχε έρθει από την Αυστραλία και θα τα πωλούσε σε μια εβδομάδα. Σε ερώτηση του παραπονούμενου «τι γίνεται με τα πληρεξούσια του κτήματος» ο κατηγορούμενος 1 του είπε «να του πάρει τα λεφτά και να του δείξει εμπιστοσύνη». Του είπε επίσης ότι «θα πάει στα κατεχόμενα και θα πάρει διαβατήρια, πληρεξούσια και ότι άλλο χρειάζεται». Ο παραπονούμενος πείσθηκε και στις 14.9.2007 έκδωσε στο όνομα του κατηγορούμενου 1 στον οποίο και παρέδωσε την τραπεζική επιταγή 538182 για το ποσό των ΛΚ63.000,00 (τεκμήριο 20), η οποία εξαργυρώθηκε από τον κατηγορούμενο 1 ο οποίος και εισέπραξε το αντίστοιχο ποσό. (Βλ. επίσης μαρτυρίες Π. Χαραλάμπους (ΜΚ17) και Α. Ζορμπά (ΜΚ18) όπως επίσης και τεκμήρια 69 και 87). Από το εν λόγω ποσό οι ΛΚ50.000,00 θα καταβάλλονταν σαν προκαταβολή για την αγορά του κτήματος ενώ οι υπόλοιπες ΛΚ13.000,00 θα χρησιμοποιούνταν για να καλυφθούν τα μεταβιβαστικά αναφορικά με το σπίτι στο Μαρί. Ταυτόχρονα με την επιταγή, ο παραπονούμενος έδωσε στον κατηγορούμενο 1 και το ποσό των ΛΚ1.000 σε μετρητά για να καλυφθούν οποιαδήποτε άλλα έξοδα.
63. Για σκοπούς μεταβίβασης του σπιτιού στο Μαρί στο όνομα της παραπονουμένης Ε. Σιδερά (ΜΚ29), η τελευταία, με εισήγηση του κατηγορούμενου 1, στις 14.9.2007 υπέγραψε ειδικό πληρεξούσιο έγγραφο (τεκμήριο 37), με το οποίο διόριζε τον μέχρι τότε άγνωστο της Κώστα Γιαννακού ως ειδικό πληρεξούσιο αντιπρόσωπο της για να την αντιπροσωπεύσει στο Κτηματολόγιο και να αποδεχθεί τη μεταβίβαση στο όνομα της του συγκεκριμένου ακινήτου. Την υπογραφή της στο τεκμήριο 37, πιστοποίησε ο ΜΚ11, τον οποίο οι παραπονούμενοι επισκέφθηκαν στο γραφείο του. Μετά την πιστοποίηση, ο παραπονούμενος έδωσε το εν λόγω πληρεξούσιο στον κατηγορούμενο 1, ο οποίος δεν ήταν παρών στην πιστοποίηση του τεκμηρίου 37, αλλά ανέμενε τους παραπονούμενους στο αυτοκίνητο του, έξω στο δρόμο. 18(α) Λίγες μέρες αργότερα, ο παραπονούμενος επισκέφθηκε το σπίτι του κατηγορούμενου 1 με πρόσκληση του τελευταίου για να παραλάβει τους τίτλους των χωραφιών στο Σούνι. Τους τίτλους (τεκμήριο 41), έφερε στον κατηγορούμενο 1 άγνωστη στον παραπονούμενο γυναίκα που ήρθε στο σπίτι του κατηγορούμενου 1 λίγο μετά την άφιξη του παραπονούμενου. Σε ερώτηση του παραπονούμενου ο οποίος πρόσεξε ότι στο Τεκμήριο 41 αναγραφόταν η λέξη «Δορά» αντί «Σούνι», «Πού είναι η Δορά;» ο κατηγορούμενος 1 του απάντησε «δίπλα από το Σούνι». 18(β) Την επομένη ο παραπονούμενος με τη βοήθεια χάρτη διαπίστωσε «ότι η Δορά δεν είναι κοντά στο Σούνι αλλά μια απόμερη περιοχή». Σαν αποτέλεσμα επισκέφθηκε τον κατηγορούμενο 1 το βράδυ της ίδιας ημέρας στο σπίτι του συνοδευόμενος από τη γυναίκα του και τον γιο του Δημήτρη και του ζήτησε εξηγήσεις. Παράλληλα τον πληροφόρησε ότι θα μεταβεί στο Κτηματολόγιο για να ερευνήσει το όλο θέμα. Τότε ο κατηγορούμενος 1 του είπε «μεν πάεις να ανακατώσεις γιατί κινδυνεύεις και εσύ και εγώ, διότι όλες οι τουρκοκυπριακές περιουσίες περνούν πρώτα από τον Φανιέρο για να πιάσει την προμήθεια του πριν παν στο Υπουργείο. Τίποτα δεν πουλιέται χωρίς να εισπράξει πρώτα ο Φανιέρος και αν το μάθει ότι τον ντραμπάραμε θα εξαφανιστείς και εσύ και εγώ. Θα μπλέξεις σε βαθιά νερά». (Βλ. επίσης μαρτυρία ΜΚ28). 18(γ) Την επομένη ο παραπονούμενος τηλεφώνησε στον κατηγορούμενο 1 και τον ρώτησε «γιατί του έστησε την παγίδα με τα κτήματα στο Σούνι». Ο κατηγορούμενος 1 τον κάλεσε τότε στο σπίτι του για να μιλήσουν και παράλληλα του εισηγήθηκε να μεταβούν στα κατεχόμενα και αφού συναντήσουν τους τουρκοκύπριους να μιλήσουν μαζί τους και να ξεκαθαρίσουν τα πράγματα. Ο παραπονούμενος φοβήθηκε και αφού συζήτησε το όλο θέμα με τον γιο του και με τη γυναίκα του αποφάσισε να μην επισκεφθεί τον κατηγορούμενο 1 ούτε και να δεχθεί την εισήγηση του για μετάβαση στα κατεχόμενα. Αντ' αυτού επισκέφθηκε στις 18.9.2007 το Κτηματολόγιο Λεμεσού όπου κάποιος υπάλληλος στον οποίο έδειξε τους τίτλους με τα κτήματα στη Δορά και είπε ότι του είχαν ζητήσει ΛΚ250.000,00 μεταβιβαστικά, του εισηγήθηκε να προσφύγει σε δικηγόρο. Επίσης επισκέφθηκε μετά από λίγο καιρό και το γραφείο του Φόρους Εισοδήματος όπου και ρώτησε για τους ίδιους τίτλους. Και οι υπάλληλοι από το εν λόγω γραφείο στους οποίους μίλησε του εισηγήθηκαν να καταγγείλει την υπόθεση στην αστυνομία. Αυτό και έπραξε. Τέλος Σεπτεμβρίου, αρχές Οκτωβρίου, συμβουλεύθηκε δικηγόρο και ακολούθως στις 4.2.2008 κατάγγειλε την υπόθεση στην αστυνομία.
64. Προτού συμβουλευθεί δικηγόρο και συγκεκριμένα στις 29.9.2007 επεδίωξε μέσω τρίτου προσώπου, το οποίο τον διαβεβαίωσε ότι έχει γνωριμίες με πολύ ψηλούς αξιωματούχους της κυβέρνησης και μπορούσε να τον βοηθήσει, την παρέμβαση του εν λόγω προσώπου με στόχο την αποκατάσταση της ζημιάς που είχε υποστεί, χωρίς όμως επιτυχία. Σχετικό είναι το τεκμήριο
65. Η αναφορά στο εν λόγω τεκμήριο σε μικρότερη ζημιά από αυτή που στην πραγματικότητα ο παραπονούμενος υπέστη, οφείλεται στο γεγονός ότι ο παραπονούμενος «ντρεπόταν» να αποκαλύψει στα τρίτα πρόσωπα το μέγεθος της ζημιάς ενώ παράλληλα ήταν διστακτικός μήπως και η σύζυγος του πληροφορείτο το πραγματικό ύψος της.
66. Οι συνθήκες κάτω από τις οποίες υπεγράφησαν από τον παραπονούμενο τα έγγραφα τεκμήρια 119 και 121, τα οποία υπενθυμίζουμε είναι σύμφωνα με τα παραδεκτά γεγονότα τα πρωτότυπα των εγγράφων τεκμηρίων 51 και 52 αντίστοιχα, στην ουσία δεν διαφέρουν από τις συνθήκες κάτω από τις οποίες εξασφαλίστηκε η υπογραφή του παραπονούμενου και της συζύγου του στο αγοραπωλητήριο έγγραφο τεκμήριο 120, του οποίου υπενθυμίζουμε, αντίγραφο είναι το τεκμήριο
67. Συγκεκριμένα, η πρακτική που ο κατηγορούμενος 1 ακολούθησε στην περίπτωση υπογραφής του τεκμηρίου 120, υιοθετήθηκε και στις περιπτώσεις υπογραφής των τεκμηρίων 119 και
68. Κοντολογίς, ο κατηγορούμενος 1 αρχικά παρουσίαζε στον παραπονούμενο για υπογραφή έγγραφα με το περιεχόμενο των οποίων ο τελευταίος συμφωνούσε. Ο παραπονούμενος, αφού διεξήλθε το περιεχόμενο των εν λόγω εγγράφων, εν αναμονή του Κοινοτάρχη Παραμύθας για σκοπούς πιστοποίησης των υπογραφών, τα επέστρεφε στον κατηγορούμενο. Στη συνέχεια και συγκεκριμένα μετά την άφιξη του Κοινοτάρχη, ο κατηγορούμενος έδινε στον παραπονούμενο για υπογραφή, εν αγνοία του τελευταίου, διαφορετικού περιεχομένου έγγραφα, τα οποία ο παραπονούμενος επειδή ήταν με την εντύπωση ότι πρόκειται για τα έγγραφα το περιεχόμενο των οποίων είχε διεξέλθει λίγο νωρίτερα, τα υπέγραφε χωρίς να διεξέλθει εκ νέου το περιεχόμενο τους. Υπενθυμίζουμε ότι, το τεκμήριο 119 πρόκειται για συμφωνητικό έγγραφο ημερ. 30.8.2007 το οποίο φέρει την υπογραφή τόσο του κατηγορούμενου 1 όσο και του παραπονούμενου. Σύμφωνα με το εν λόγω τεκμήριο, ο κατηγορούμενος 1 έλαβε ως δάνειο από τον παραπονούμενο το ποσό του ΛΚ1.600.000,00, το οποίο θα εξοφλήσει μαζί με νόμιμο τόκο, μέσα σε τρία χρόνια. Το τεκμήριο 121 πρόκειται για γραπτή «Δήλωση» ημερ. 6.7.2007 η οποία φέρει την υπογραφή του παραπονούμενου. Σύμφωνα με το περιεχόμενο της εν λόγω δήλωσης, ο παραπονούμενος στις 6.7.2007 έδωσε ως δώρο στον κατηγορούμενο 1 το ποσό του ΛΚ1.100.000,
69. Τη διερεύνηση της υπόθεσης ανέλαβε κλιμάκιο του τμήματος Οικονομικού Εγκλήματος της Αστυνομικής Διεύθυνσης Λεμεσού με επικεφαλής τον Υπ/μο Γ. Σωτηριάδη (ΜΚ31), ο οποίος έδινε τις σχετικές οδηγίες και γενικά συντόνιζε τις έρευνες. Στο κλιμάκιο μετείχαν, μεταξύ άλλων, ο Αστ. 2097 Σ. Αντωνίου (ΜΚ2), η Γ/Αστ. 1236 Θ. Φιλίππου (ΜΚ5) και ο Α/Αστ. 674 Δ. Γερολέμου (ΜΚ6). Παράλληλα τους άνδρες του κλιμακίου βοήθησαν στις έρευνες τους, σε πολύ περιορισμένο βαθμό, αστυφύλακες του ΤΑΕ Λεμεσού μεταξύ των οποίων ο Αστ. 1807 Μ. Περικλέους (ΜΚ3), ο Αστ. 2668 Α. Παναγιώτου (ΜΚ4) και ο Αστ. 2567 Γ. Κέρμανος (ΜΚ7) και ο Αστ. 841 Σ. Ματεϊδης (ΜΚ10). Συγκεκριμένα: (α) Ο Αστ. 266 Α. Περικλέους (ΜΚ1) ο οποίος είναι φωτογράφος τοποθετημένος στον κλάδο Δακτυλοσκοπίας και Φωτογραφίας του ΤΑΕ Λεμεσού, στις 7.2.2008 με οδηγίες και στην παρουσία του ΜΚ2 πήρε αριθμό φωτογραφιών των τεμαχίων που ο κατηγορούμενος 1 υπέδειξε στον παραπονούμενο. Οι φωτογραφίες κατατέθηκαν ενώπιον μας σαν τεκμήριο
70. Πρόκειται για τα τεμάχια 466 του Φ/Σχ. 53/28 στην περιοχή Σούνι-Ζανατζιά, 106 και 118 του Φ/Σχ. 53/48 στις περιοχές ανατολικά και βόρεια του Γενικού Νοσοκομείου Λεμεσού, έδαφος Πολεμιδιών, 569 του Φ/Σχ. 53/24 στην περιοχή της κοινότητας Παραμύθας και 355 του Φ/Σχ. 54/42 στην περιοχή Πάνθεα της κοινότητας Αγίας Φύλας. Τα εν λόγω τεμάχια αφού υποδείχθηκαν από τον παραπονούμενο και φωτογραφήθηκαν από τον ΜΚ1, τοποθετήθηκαν επί σχεδίου από τον ΜΚ22, ο οποίος στη μαρτυρία του έδωσε λεπτομέρειες της μεθόδου που υιοθέτησε για τον συγκεκριμένο σκοπό. (Επί της συγκεκριμένης πτυχής της υπόθεσης βλ. επίσης μαρτυρία ΜΚ2). (β) Ο ΜΚ2 ήταν ο χειριστής τεκμηρίων. Υπό την εν λόγω ιδιότητα του ο μάρτυρας παρέλαβε ένα μεγάλο αριθμό εγγράφων τεκμηρίων, στη συντριπτική τους πλειοψηφία επιταγές και καταστάσεις λογαριασμών, τα οποία και περιέγραψε, δίνοντας παράλληλα λεπτομέρειες σε σχέση με την προέλευση, φύλαξη και διακίνηση τους. Επίσης ο εν λόγω μάρτυρας, μεταξύ άλλων, πήρε καταθέσεις από τον παραπονούμενο, τον κατηγορούμενο 1, όπως και από άλλα πρόσωπα, καθώς επίσης και δείγματα γραφής/υπογραφής από τον παραπονούμενο για σκοπούς γραφολογικών εξετάσεων. (γ) Η εμπλοκή των ΜΚ3, ΜΚ4 και ΜΚ7 ήταν βραχείας διάρκειας και πολύ περιορισμένης έκτασης. Συγκεκριμένα οι εν λόγω μάρτυρες ενεργώντας με οδηγίες του επικεφαλής των ερευνών Υπ/μου ΜΚ31, παρέλαβαν ο ΜΚ3 από τον υπάλληλο της Λαϊκής τράπεζας Π. Χαραλάμπους (ΜΚ17) τις επιταγές τεκμήρια 4, 10, 11, 12, 14, 15, 16, 17, 20, 22 και 23, ο ΜΚ4 από τον επίσης υπάλληλο της Λαϊκής τράπεζας Χ. Π"Χριστοφόρου (ΜΚ15) τις επιταγές τεκμήρια 28, 29 και 30 και ο ΜΚ7 από την επίσης υπάλληλο της Λαϊκής τράπεζας Φ. Αλεξάνδρου (ΜΚ13) την επιταγή τεκμήριο 13, όπως και το τεκμήριο
71. Και οι τρεις μάρτυρες παρέδωσαν τα συγκεκριμένα έγγραφα στον χειριστή τεκμηρίων ΜΚ
72. (δ) Η ΜΚ5, με οδηγίες του ΜΚ31 πήρε κατάθεση από την παραπονούμενη Ε. Σιδερά (ΜΚ29). Από την ΜΚ29 η μάρτυς πήρε επίσης δείγματα γραφής/υπογραφής για σκοπούς γραφολογικών εξετάσεων (τεκμήριο 50), καθώς επίσης και οκτώ τίτλους ιδιοκτησίας συγκεκριμένων τεμαχίων στην περιοχή του χωριού Δορά, όπως και συγκεκριμένο χωρομετρικό σχέδιο (τεκμήρια 41 και 42 αντίστοιχα), τα οποία η μάρτυς επίσης παρέδωσε στον ΜΚ
73. Στον ΜΚ2 η μάρτυς παρέδωσε επίσης το τεκμήριο 52 όπως και το τεκμήριο 40 τα οποία της παρέδωσε ο παραπονούμενος. Πήρε τις δυο καταθέσεις από την κατηγορουμένη 2 (τεκμήρια 56 και 57 αντίστοιχα) και έλαβε μέρος στην έρευνα που διεξήχθη στην οικία της τελευταίας δυνάμει του δικαστικού εντάλματος (τεκμήριο 60). Τέλος, η εν λόγω μάρτυς πήρε από τον Κοινοτάρχη Παραμύθας Ευριπίδη Μάππα με τη συγκατάθεση του τελευταίου και παρέδωσε στον ΜΚ2 δείγματα της σφραγίδας του Κοινοτικού Συμβουλίου Παραμύθας για σκοπούς επιστημονικών εξετάσεων (τεκμήριο 49). (ε) Η εμπλοκή του ΜΚ6 περιορίστηκε στη λήψη αριθμού καταθέσεων και συγκεκριμένα καταθέσεων από τους ΜΚ8, 11, 14, 25 και 28, καθώς επίσης και την παραλαβή αριθμού εγγράφων τεκμηρίων, τα οποία στη συνέχεια παρέδωσε στον χειριστή τεκμηρίων ΜΚ
74. Συγκεκριμένα, ο ΜΚ6 παρέλαβε από τον ΜΚ25 τις επιταγές τεκμήρια 24, 25, 26 και 27, από τον ΜΚ25 τις επιταγές τεκμήρια 35 και 36 και από τον αρμόδιο λειτουργό της Ανάπτυξης Συνεργατικών Εταιρειών Λεμεσού, αντίγραφα της κατάστασης λογαριασμού που διατηρούσε στη ΣΠΕ Αγ. Φύλας ο κατηγορούμενος 1 (τεκμήριο 38), ενώ από τον παραπονούμενο παρέλαβε το τεκμήριο
75. (στ) Ο ΜΚ10 στις 17.4.2008, με οδηγίες του ΜΚ31 επισκέφθηκε την πολυκλινική Ευαγγελίστρια στη Λευκωσία όπου νοσηλευόταν ο κατηγορούμενος 1 και ανέκρινε τον κατηγορούμενο γραπτώς σχετικά με την παρούσα υπόθεση, υποδεικνύοντας του παράλληλα το τεκμήριο 40 με το οποίο είχε εφοδιάσει τον μάρτυρα ο ΜΚ
76. (Βλ. κατάθεση κατηγορουμένου 1 τεκμήριο 62). (ζ) Ο Κυριάκος Χαριτωνίδης (ΜΚ23), Ανώτερος Χωρομέτρης στο Επαρχιακό Κτηματολόγιο Λάρνακας, στις 20.2.2008 επισκέφθηκε την περιοχή του χωριού Μαρώνι όπου ο ΜΚ25 του υπέδειξε, στην παρουσία του ΜΚ2, αριθμό τεμαχίων στοιχεία των οποίων ο ΜΚ23 αποτύπωσε με τη βοήθεια της συσκευής γνωστής σαν GPS, στον χειρισμό της οποίας ο εν λόγω μάρτυρας είχε τύχει εκπαίδευσης. Στη συνέχεια ο ΜΚ23, με βάση τα στοιχεία που αποτύπωσε, ετοίμασε σχέδιο επί κλίμακας επί του οποίου τοποθέτησε τα εν λόγω τεμάχια. Πλήρης λεπτομέρειες αναφορικά με τα εν λόγω τεμάχια, περιλαμβανομένων και λεπτομερειών αναφορικά με τους ιδιοκτήτες τους, περιέχονται στην έκθεση που ο μάρτυρας ετοίμασε και κατέθεσε ενώπιον μας σαν τεκμήριο 105, το περιεχόμενο της οποίας υιοθέτησε και η υπεράσπιση στην ουσία δεν αμφισβήτησε. (η) Το πληρεξούσιο έγγραφο ημερ. 14.9.2007, φωτοαντίγραφο του οποίου είναι το έγγραφο τεκμήριο 37, σύμφωνα με το οποίο η Ε. Σιδερά (ΜΚ29) διόρισε σαν ειδικό πληρεξούσιο αντιπρόσωπο της τον Κώστα Γιαννακού για να δεχθεί μεταβίβαση στο όνομα της του όλου μεριδίου επί του τεμαχίου 92 αρ. εγγραφής 9642 του Φ/Σχ. LV/27 στην περιοχή του χωριού Μαρί, υπεγράφη από την ΜΚ29 στην παρουσία του Βαζκέν Μετζαβοριάν (ΜΚ11), πιστοποιούντος υπαλλήλου, ο οποίος πιστοποίησε την υπογραφή της ΜΚ29, καταχωρώντας παράλληλα την πιστοποίηση στο σχετικό αρχείο που ο μάρτυρας τηρεί. (θ) Ο επικεφαλής των ανακρίσεων Υπ/μος Ι. Σωτηριάδης (ΜΚ31), στις 22.2.2008 ζήτησε από τον τότε δικηγόρο του κατηγορούμενου 1, Γ. Ιωάννου, στον οποίο ο κατηγορούμενος 1 παρέπεμψε τους ανακριτές, τα πρωτότυπα των έγγραφων συμφωνιών ημερ. 6.7.2007, 30.8.2007 και 30.8.2007 τις οποίες επικαλέστηκε ο κατηγορούμενος στην κατάθεση του. Ο τότε συνήγορος του κατηγορουμένου 1 υπέδειξε και έδωσε στον ΜΚ31 έγχρωμα φωτοαντίγραφα των εν λόγω συμφωνιών και συγκεκριμένα έδωσε στον μάρτυρα τα τεκμήρια 51, 52 και 53 αναφέροντας στον μάρτυρα «ότι αυτά μόνο έχει στην κατοχή του τα οποία και ο ίδιος πίστευε ότι είναι πρωτότυπα». (ι) Τα έγγραφα τεκμήρια 51, 52 και 53 εξετάστηκαν γραφολογικά από τον εμπειρογνώμονα γραφολόγο της αστυνομίας Ανώτερο Υπ/μο Μ. Μαρκίδη (ΜΚ20), στο εργαστήριο γραφολογίας του Αρχηγείου Αστυνομίας. Στον μάρτυρα, μαζί με τα εν λόγω τεκμήρια απεστάλησαν επίσης για να χρησιμοποιηθούν για σκοπούς των επιστημονικών εξετάσεων, τα τεκμήρια 47, 48, 49 και
77. Τα έγγραφα τεκμήρια 51, 52 και 53, δεν είναι πρωτότυπα αλλά αποτέλεσμα έγχρωμης παραγωγής. (Βλ. μαρτυρία ΜΚ20 και την έκθεση του τελευταίου τεκμήριο 100). (ια) Στις 23.2.2008 ο Κ. Γεωργίου (ΜΚ25) ενώ ήταν στο ιατρείο του, δέχθηκε την επίσκεψη κύπριου άγνωστου άντρα, ο οποίος αφού τον πληροφόρησε ότι η επίσκεψη του σχετίζεται με τον κατηγορούμενο 1 και συγκεκριμένα την παρούσα υπόθεση, τον προέτρεψε να καταστρέψει τις επιταγές τεκμήρια 35 και 36 που είχε στην κατοχή του διαβεβαιώνοντας τον ότι οι κατηγορούμενοι θα τον αποζημίωναν με την καταβολή χρημάτων, για την εν λόγω εξυπηρέτηση. Παράλληλα τον παρέπεμψε στον τότε δικηγόρο των κατηγορουμένων για οποιαδήποτε τυχόν συμβουλή επί του θέματος. Η εκδοχή των κατηγορουμένων Οι κατηγορούμενοι επέλεξαν όπως ήταν εξάλλου δικαίωμα τους όταν κλήθηκαν σε απολογία, να προβούν σε ανώμοτες δηλώσεις στις οποίες υιοθέτησαν και συμπλήρωσαν το περιεχόμενο των γραπτών καταθέσεων τους στην αστυνομία και κάλεσαν κοινούς μάρτυρες υπεράσπισης. Συνοψίζουμε την εκδοχή τους με πρώτο το περιεχόμενο των γραπτών καταθέσεων του κατηγορούμενου 1 στην αστυνομία και της ανώμοτης δήλωσης του. Ο κατηγορούμενος 1 έδωσε στην αστυνομία τρεις καταθέσεις. Δύο από αυτές και συγκεκριμένα η κατάθεση ημερ. 14.2.2008 (τεκμήριο 44) και η κατάθεση ημερ. 17.4.2008 (τεκμήριο 62) αφορούν την εκδοχή που ο κατηγορούμενος 1 πρόβαλε στα πλαίσια της ανάκρισης του από την αστυνομία αναφορικά με τα όσα του καταλογίζονται με τις κατηγορίες 1-
78. Η τρίτη κατάθεση ημερ. 28.2.2008 (τεκμήριο 54) περιέχει την εκδοχή του κατηγορούμενου 1 αναφορικά με τα όσα του καταλογίζονται με τις κατηγορίες 26 και
79. Συνοψίζουμε το περιεχόμενο τους. Κατάθεση κατηγορούμενου 1, τεκμήριο 44: Ο κατηγορούμενος 1 γνώρισε τον παραπονούμενο μέσω του γιου του Γιώργου, όταν για λογαριασμό του γιου του, διαπραγματεύθηκε με τον παραπονούμενο την πώληση στον τελευταίο, χωραφιού στην περιοχή του στρατοπέδου Παραμύθας, το οποίο ο παραπονούμενος τελικά αγόρασε για το ποσό των ΛΚ80.000,
80. Χωράφι πώλησε στον παραπονούμενο και ο κατηγορούμενος
81. Συγκεκριμένα ο τελευταίος πώλησε στον παραπονούμενο στο όνομα του οποίου και μεταβίβασε ένα χωράφι στην περιοχή Παλώδιας αντί του ποσού των ΛΚ120.000,
82. Για την αγορά των εν λόγω δυο χωραφιών, ο παραπονούμενος, το καλοκαίρι του 2007, στην παρουσία του Κύπρου Αριστείδου (ΜΚ8), κατέβαλε στον γιο του κατηγορούμενου 1 Γιώργο, το συνολικό ποσό των ΛΚ160.000,
83. Μέρος του εν λόγω ποσού και συγκεκριμένα ποσό ΛΚ80.000,00 ήταν για εξόφληση του τιμήματος αγοράς του χωραφιού στην περιοχή του στρατοπέδου Παραμύθας, ενώ το υπόλοιπο ποσό των ΛΚ80.000,00 καταβλήθηκε έναντι του τιμήματος για την αγορά του χωραφιού στην περιοχή Παλώδιας. Ο κατηγορούμενος 1 ουδέποτε έδειξε ή πρόσφερε στον παραπονούμενο τουρκοκυπριακή γη για αγορά οπουδήποτε στις ελεύθερες περιοχές, ή του έδειξε τίτλους ιδιοκτησίας τουρκοκυπριακών περιουσιών, ή χωρομετρικά ή τοπογραφικά σχέδια τουρκοκυπριακών κτημάτων ή πληρεξούσια έγγραφα που αφορούσαν τουρκοκυπρίους ή διαβατήρια τουρκοκυπρίων ή φωτοαντίγραφα τέτοιων εγγράφων. Ειδικότερα, ουδέποτε έδειξε στον παραπονούμενο τα τεμάχια 1, 118, 120, 224 και 225 που βρίσκονται στην περιοχή του Γενικού Νοσοκομείου Λεμεσού των οποίων τους ιδιοκτήτες ούτε καν γνώριζε, ούτε ποτέ διαπραγματεύθηκε την αγορά των εν λόγω τεμαχίων. Επίσης ουδέποτε έδειξε στον παραπονούμενο, το τεμάχιο 261 στην περιοχή του στρατοπέδου Πολεμιδιών, το τεμάχιο 164 στην περιοχή Παλώδιας, ένα κτήμα στην περιοχή Πάνθεα του Δήμου Γερμασόγειας και ένα κτήμα στην περιοχή Σοφτάδες μεταξύ Ζυγίου και Αγ. Θεοδώρου της επαρχίας Λάρνακας, ούτε και ποτέ ζήτησε από τον παραπονούμενο ΛΚ1.100.000,00 για να αγοράσει τα εν λόγω τεμάχια. Επίσης ουδέποτε μετέβη με τον παραπονούμενο στην περιοχή του χωριού Σούνι, ούτε και ποτέ έδειξε στον τελευταίο είτε το τεμάχιο 466 είτε άλλο χωράφι στην εν λόγω περιοχή, ή οποιοδήποτε τίτλο ιδιοκτησίας χωραφιών στο Σούνι, ούτε και ποτέ συμφώνησε προφορικά με τον παραπονούμενο να του μεταβιβάσει χωράφι στο Σούνι. Στην πραγματικότητα δεν έχει ακίνητη περιουσία στην εν λόγω περιοχή. Ουδέποτε ο παραπονούμενος γνώρισε στο σπίτι του τουρκοκύπριους που ήθελαν να πωλήσουν τα χωράφια τους. Ο κατηγορούμενος 1 και ο παραπονούμενος μετέβησαν σε κάποιο στάδιο στις τουρκοκρατούμενες περιοχές, σκοπός όμως της εκεί μετάβασης τους ήταν για να συναντήσει ο παραπονούμενος τουρκοκύπριο φίλο του. Ουδέποτε έδειξε στο ζεύγος Γεωργίου οποιαδήποτε τουρκοκυπριακή περιουσία στις ελεύθερες περιοχές ή μετέβη μαζί τους οπουδήποτε. Με τον παραπονούμενο, ο κατηγορούμενος 1 είχε το καλοκαίρι του 2007, αριθμό συναλλαγών στα πλαίσια των οποίων εκδόθηκαν εκατέρωθεν επιταγές, καμιά τους όμως δεν αφορούσε αγοραπωλησία τουρκοκυπριακών περιουσιών. Στα πλαίσια της συνεργασίας και των συναλλαγών που είχαν, ο παραπονούμενος, στις 6.7.2007, δώρισε στον κατηγορούμενο 1 το ποσό του ΛΚ1.100.000,00 για να το επενδύσει ο τελευταίος «όπως ήθελε». Σχετικό είναι το έγγραφο τεκμήριο
84. Επίσης στα πλαίσια της ίδιας συνεργασίας ο παραπονούμενος στις 30.8.2007 δανειοδότησε τον κατηγορούμενο 1 με το ποσό των ΛΚ1.600.000,
85. Σχετικό είναι το έγγραφο τεκμήριο
86. Την ίδια μέρα και πάντα στα πλαίσια της συνεργασίας και των συναλλαγών τους, ο παραπονούμενος αγόρασε από την κατηγορούμενη 2 το σπίτι της τελευταίας στην Παραμύθα αντί του ποσού του ΛΚ1.600.000,
87. Σχετικό είναι το έγγραφο τεκμήριο
88. Για τις θέσεις και τους ισχυρισμούς του κατηγορούμενου 1 αναφορικά με συγκεκριμένες επιταγές που ο τελευταίος δεν αρνήθηκε ότι εκδόθηκαν, θεωρούμε σκόπιμο να παραθέσουμε αυτούσια τα σχετικά αποσπάσματα από την κατάθεση του τεκμήριο
89. «........ Όσον αφορά τις έξι επιταγές για το ποσό των 1) 130.000 ευρώ με αρ. 029514, 2) $160.000 δολαρίων, 3) £250.000ΛΚ με αρ. 02810015, 4) £250.000ΛΚ με αρ. 02810016, 5) £300.000ΛΚ με αρ. 02810017 και 6) £300.000ΛΚ με αρ. 02810018 που μου λέεις ότι μου έδωσε ο Λούης, δεν τις θυμάμαι συγκεκριμένα τις επιταγές αυτές αφού ο Λούης μου έδωσε αρκετές επιταγές και μετρητά ύψους £3.300.000ΛΚ για διάφορες συναλλαγές που είχαμε. Οι συναλλαγές που είχαμε δεν είχαν να κάνουν με αγορά γης, αλλά μπορούσε να μου δώσει επιταγή ύψους π.χ. £300.000ΛΚ και να του έδινα το ανάλογο ποσό σε μετρητά. Τα μετρητά αυτά του τα έδινα από τον λογαριασμό μου στην ΣΠΕ Παλώδιας του οποίου δεν θυμάμαι τον αριθμό. Όσον αφορά κάποιες προσωπικές επιταγές που μου έδωσε ο Λούης, μερικές από αυτές τις επέστρεψα στον κουμπάρο του τον Κώστα, όταν μου έφερε το ανάλογο ποσό σε τραπεζικές επιταγές. Και να μου δείξεις επιταγές, επειδή ήταν αρκετές δεν θυμάμαι ποιες αφορούσαν τι. .............. Όσον αφορά την επιταγή των £150.000ΛΚ, με αρ. 02810019 από τον προσωπικό του λογαριασμό δεν τη θυμάμαι, πιθανό να ήταν μέσα σε όλες εκείνες τις συναλλαγές που σου είπα πριν. ............ Όσον αφορά τις επιταγές με αρ. 538104, 538103, 538106 και 538105 για το ποσό των £250.000ΛΚ, £300.000ΛΚ, £80.000ΛΚ και £43.000ΛΚ αντίστοιχα που μου έφερε ο Κώστας όπως σου είπα και πριν ήταν στα πλαίσια των διαφόρων συναλλαγών και πιθανό να ήταν οι τραπεζικές επιταγές για να του επιστρέψω τις προσωπικές του. Όσον αφορά την επιταγή των £43.000ΛΚ δεν θυμάμαι συγκεκριμένα γιατί μου την έδωσε, ήταν και αυτή στα πλαίσια των συναλλαγών μας. Ουδέποτε του ζήτησα χρήματα για να αγοράσω αυτοκίνητο. ................. Όσον αφορά τις επιταγές με αρ. 538105 για το ποσό των £150.000ΛΚ, με αρ. 538119 για το ποσό των £300.000ΛΚ, με αρ. 538121 για το ποσό των £250.000ΛΚ όπως σου είπα δεν θυμάμαι συγκεκριμένες επιταγές αλλά όλες οι επιταγές ήταν στα πλαίσια της συνεργασίας που είχα με τον Λούη. Τις πρώτες επιταγές προσωπικές του Λούη τις επέστρεψα όλες στον Κώστα όταν μου έδινε το αντίστοιχο ποσό σε τραπεζικές επιταγές.......... Οι επιταγές που μου δείχνεις φωτοαντίγραφο με αρ. 02810025, 02810026 και 02810027 για τα ποσά των £230.000ΛΚ, £260.000ΛΚ και £40.000ΛΚ αντίστοιχα, που μου τις έκδωσε ο Λούης, δεν θυμάμαι πότε, μεταχρονολογημένες όμως σίγουρα με ημερομηνία 12.8.200, μου τις έδωσε ο Λούης στα πλαίσια των συναλλαγών μας και του έδωσα μετρητά με την προϋπόθεση ότι αφού μου επιστρέψει τα ανάλογα ποσά θα τους τις επιστρέψω. Όμως επειδή μέχρι και σήμερα δεν μου τις ξόφλησε είπα στον δικηγόρο μου Γιαννάκη Ιωάννου να κινήσει αγωγή του Λούη για τα λεφτά αυτά μαζί με την άλλη επιταγή που μου δείχνεις με αρ. 02810040, για το ποσό των £204.000ΛΚ ημερομηνίας 10.10.2007 η οποία ποτέ και αυτή έχει εξοφληθεί μέχρι σήμερα. Οι επιταγές που μου έδωσε ο γιος του Λούη για το ποσό των £230.000, £260.000 και £40.000 αφορούσαν άλλες συναλλαγές και όχι τις πιο πάνω απλά έτυχε και είναι το ίδιο ποσό. Η επιταγή με αρ. 02810037 για το ποσό των £430.000 μου την έδωσε στα πλαίσια των συναλλαγών μας όπως και οι επιταγές με αρ. 02810039 για το ποσό των £51.000 και με αρ. 02810040 για το ποσό των £204.
90. .......... Όσον αφορά την επιταγή με αρ. 538162 για το ποσό των £63.000 ο Σιδεράς μου την έδωσε στα πλαίσια των συναλλαγών μας. ........». Το ποσό των ΛΚ530.000,00 που ο παραπονούμενος του κατέβαλε μέσω επιταγών του γιου του Δ. Σιδερά (ΜΚ28), του καταβλήθηκε σαν δάνειο το οποίο ανέλαβε να εξοφλήσει μέχρι τον Σεπτέμβριο του 2008, διαφορετικά θα μεταβίβαζε στον παραπονούμενο συγκεκριμένη ακίνητη περιουσία στη Λόφου. Σχετικό είναι το τεκμήριο
91. Ο κατηγορούμενος 1 ουδέποτε ανέφερε στην Ε. Σιδερά (ΜΚ29) ότι θα της δώριζε χωράφια στο Σούνι. Στην εν λόγω μάρτυρα όμως πώλησε χωράφια στη Δορά αντί του ποσού των ΛΚ60.000,00, τα οποία και μεταβίβασε στο όνομα της χωρίς να έχει εξοφληθεί γιατί της είχε εμπιστοσύνη. Τους σχετικούς τίτλους έφερε στο σπίτι του πρόσωπο το οποίο δεν θυμόταν και τους παρέδωσε ο ίδιος στο ζεύγος Σιδερά. Ουδέποτε μεσολάβησε, τηλεφωνώντας σε τρίτο πρόσωπο, για να δοθεί δάνειο στον παραπονούμενο ύψους ΛΚ199.000,
92. Ουδέποτε ο παραπονούμενος του έδωσε σε μετρητά τα ποσά των ΛΚ7.000,00 και ΛΚ1.000,
93. Ο κατηγορούμενος 1 ουδέποτε απείλησε τον παραπονούμενο εμπλέκοντας στις ισχυριζόμενες απειλές τον Αντώνη Φανιέρο, του οποίου τη λέσχη έτυχε μεν να επισκεφθεί μια - δυο φορές, όμως με το εν λόγω πρόσωπο «δεν έχει οποιεσδήποτε ιδιαίτερες σχέσεις» ούτε και γνωρίζει αν ο Α. Φανιέρος εμπλέκεται στην αγοραπωλησία τουρκοκυπριακής γης. Ο κατηγορούμενος 1 αγνοεί την ύπαρξη του πληρεξουσίου εγγράφου τεκμήριο 37 όπως και τις συνθήκες κάτω από τις οποίες το εν λόγω έγγραφο καταρτίστηκε και δεν γνωρίζει τους ιδιοκτήτες του τεμαχίου 92 Φ/Σχ.LV/27 που βρίσκεται στο χωριό Μαρί και στο οποίο το εν λόγω τεκμήριο αναφέρεται. Τις τέσσερις μεταχρονολογημένες επιταγές ημερ. 7.8.2008 ο κατηγορούμενος, στην παρουσία του τότε δικηγόρο του, έδωσε στον γιο του Γιώργο με οδηγίες, αφού βγάλει φωτοτυπίες να τις παραδώσει στον φίλο του κατηγορούμενου 1 Αντώνη Σωτηρίου στον οποίο είχε απόλυτη εμπιστοσύνη, για να τις καταθέσει στην τράπεζα είτε στον λογαριασμό του κατηγορούμενου 1 είτε στον λογαριασμό του Σωτηρίου. Ο κατηγορούμενος 1 δεν επεχείρησε νωρίτερα εξαργύρωση των συγκεκριμένων επιταγών γιατί ανέμενε τον παραπονούμενο να του εμβάσει σε μετρητά τα ανάλογα ποσά και να του τις επιστρέψει. Αναφορικά με τα πρωτότυπα των εγγράφων τεκμηρίων 51, 52 και 53 ο κατηγορούμενος 1 παρέπεμψε την αστυνομία στον τότε δικηγόρο του. Κατάθεση κατηγορούμενου 1 τεκμήριο 62: Πρόκειται για ανακριτική κατάθεση η οποία λήφθηκε με τη μορφή ερωτοαπαντήσεων. Απαντώντας σε σχετικές ερωτήσεις ο κατηγορούμενος 1 ανέφερε ότι η απόδειξη είσπραξης ημερ. 6.7.2007 (τεκμήριο 40) που αφορά τη δανειοδότηση του, όπως ισχυρίζεται, από τον παραπονούμενο με το ποσό του ΛΚ1.100.000,00, φέρει την υπογραφή του και ότι την υπέγραψε στην παρουσία του Κοινοτάρχη Παραμύθας Ευριπίδη Μάππα. Το συγκεκριμένο έγγραφο βρισκόταν στην κατοχή του παραπονούμενου και είναι το μόνο που υπάρχει. Ο ίδιος δεν κράτησε αντίγραφο και δεν θυμόταν το πρόσωπο που συνέταξε το έγγραφο. Τα τρία τεμάχια που αναγράφονται στην εν λόγω απόδειξη ανήκουν στον γιο του Γιώργο. Όταν ρωτήθηκε «Τι έχει να πει» σχετικά με το συγκεκριμένο έγγραφο, απάντησε «Ότι έχω να πω θα το πω στο Δικαστήριο». Την ίδια απάντηση έδωσε και στην ερώτηση «Για ποιο λόγο ο Λούης Σιδεράς σου έδωσε ως δάνειο το χρηματικό ποσό του ΛΚ1.100.000,00;». Κατάθεση κατηγορούμενου 1 τεκμήριο 54: Πρόκειται για ανακριτική κατάθεση σε μορφή ερωτοαπαντήσεων και περιέχει την εκδοχή του κατηγορούμενου αναφορικά με τα αδικήματα που του καταλογίζουν οι κατηγορίες 26 και
94. Ο κατηγορούμενος 1 δηλώνει πλήρη άγνοια για τα όσα ο Κώστας Γεωργίου ισχυρίζεται ότι έλαβαν χώρα στις 23.2.2008 στο ιατρείο του, επί των οποίων εδράζονται οι κατηγορίες 26 και 27 και αρνείται οποιαδήποτε σχέση και ή εμπλοκή με τα εν λόγω ισχυριζόμενα γεγονότα. Για σκοπούς ολοκλήρωσης της εικόνας που αναδύεται σε σχέση με την εκδοχή του κατηγορούμενου 1, μέσα από τις καταθέσεις του στην αστυνομία, σημειώνουμε ότι ο τελευταίος, όταν κατηγορήθηκε από την αστυνομία για τα αδικήματα που αντιμετωπίζει δεν παραδέχθηκε ενοχή. Ανώμοτη κατάθεση κατηγορούμενου 1: Παραθέτουμε αυτούσιο το περιεχόμενο της. «κ. Πρόεδρε, κ.Δικαστές, υιοθετώ τις καταθέσεις που έδωσα στην αστυνομία στις 14/2/2008 και 17/4/2008 και είναι τεκμήρια στο Δικαστήριο. Το τεκμήριο 64, ειδικό πληρεξούσιο Δοράς, το οποίο υπόγραψε η Ελένη Σιδερά και σε αυτό όταν υπόγραφε αναγραφόταν η λέξη χωριό Δορά, εγώ πήγα μαζί με την Ελένη Σιδερά και τον Λούη Σιδερά όταν αυτοί υπόγραψαν το πληρεξούσιο έγγραφο Δοράς όμως εγώ παρέμεινα στο αυτοκίνητο, δεν εισήλθα στο υποστατικό του πιστοποιών υπαλλήλου Βάσκεν Μετζαβοριάν όταν η Ελένη Σιδερά υπόγραψε το πληρεξούσιο αυτό και ούτε είχα οποιαδήποτε επαφή με αυτό τον πιστοποιών υπάλληλο όταν αυτός πιστοποιούσε το ως άνω πληρεξούσιο. Το τεκμήριο 18, δήλωση ημερομηνίας 13/8/2007, υπεγράφη από εμένα στην παρουσία του Δημήτρη Σιδερά και πιστοποιήθη και σφραγίσθη παρουσία του Δημήτρη Σιδερά από τον κοινοτάρχη τις 13/8/
95. Το πρωτότυπο έγγραφο αυτό, το παρέδωσα την ίδια μέρα στον Δημήτρη Σιδερά. Το αγοραπωλητήριο έγγραφο ημερομηνίας 30/8/2007, τεκμήριο 120, υπεγράφη τις 30/8/2007 από εμένα, την σύζυγο μου κατηγορουμένη 2, την Ελένη Σιδερά και τον Λούη Σιδερά, παρουσία του κοινοτάρχη Ευριπίδη Μάππα ο οποίος το σφράγισε και πιστοποίησε στην παρουσία όλων μας. Στην θέση του αγοραστή υπόγραψε ο Λούης Σιδεράς, στην θέση του πωλητή υπόγραψε η σύζυγος μου, στην θέση του μάρτυρα 1 υπόγραψε η Ελένη Σιδερά και στην θέση του μάρτυρα 2 υπόγραψα εγώ. Την ως άνω συμφωνία για την πώληση της οικίας μας την έκαμα εγώ μαζί με τον Λούη Σιδερά. Το συμφωνητικό έγγραφο τεκμήριο 119, ημερομηνίας 30/8/2007, υπεγράφη από εμένα και τον Λούη Σιδερά στην παρουσία του κοινοτάρχη κ.Ευριπίδη Μάππα ο οποίος το σφράγισε. Η δήλωση ημερομηνίας 6/7/2007, τεκμήριο 121, το οποίο υπόγραψε ο Λούης Σιδεράς στην παρουσία του κοινοτάρχη Παραμύθας κ.Ευριπίδη Μάππα και στην παρουσία μου και μου την παρέδωσε την ίδια μέρα ο Λούης Σιδεράς, την δήλωση αυτή την σφράγισε και πιστοποίησε ο ως άνω κοινοτάρχης. Ουδέποτε πήγα στο κτηματολόγιο Λεμεσού με τον παραπονούμενο Λούη Σιδερά και την Ελένη Σιδερά. Ουδέποτε έδειξα ή παρέδωσα στον Λούη Σιδερά, Ελένη Σιδερά, Κώστα Γεωργίου, Νατάσα Γεωργίου ή οποιοδήποτε άλλο πρόσωπο τίτλους Τουρκοκυπριακών κτημάτων ή φωτοτυπίες αυτών ή πληρεξούσια ή φωτοτυπίες διαβατηρίων Τουρκοκυπρίων προσώπων ή άλλων προσώπων ή χωρομετρικά ή τοπογραφικά σχέδια. Ουδέποτε πήγα στην Λευκωσία σε οποιοδήποτε Υπουργείο, είτε μόνος μου, είτε με τον Κώστα Γεωργίου ή Νατάσα Γεωργίου για εξασφάλιση οποιασδήποτε άδειας για μεταβίβαση Τουρκοκυπριακών κτημάτων. Ουδέποτε πώλησα ή έδειξα στον Κώστα Γεωργίου ή Νατάσα Γεωργίου οποιαδήποτε Τουρκοκυπριακά κτήματα ή τίτλους κτημάτων ή άλλο έγγραφο. Ουδέποτε είσπραξα από αυτούς οποιοδήποτε ποσό χρημάτων για πώληση κτημάτων σε αυτούς ή επέστρεψα σε αυτούς οποιοδήποτε ποσό χρημάτων. Ουδέποτε ήμουν εγγεγραμμένος ή κάτοχος τίτλου οποιουδήποτε κτήματος στο χωριό Σούνι. Ουδέποτε υπόγραψα οποιοδήποτε έγγραφο με τον Λούη Σιδερά για να δεσμεύσω σε αυτόν κτήμα στο χωριό Σούνι αξίας £2.270.000 ή άλλης αξίας. Ουδέποτε τηλεφώνησα στον Κώστα Γεωργίου στην παρουσία του Λούη Σιδερά και ο Λούης Σιδεράς ηχογραφούσε την συνομιλία μας. Ουδέποτε πήρα και έδειξα στον Μιχάλη Γεωργίου οποιοδήποτε κτήμα της περιοχής Γενικού Νοσοκομείου Λεμεσού ή περιοχή Αγίας Φύλας. Ουδέποτε στον σπίτι μου έγινε συνάντηση μεταξύ εμένα, του Μιχάλη Γεωργίου και Τουρκοκύπριου. Ουδέποτε πρότεινα στον Μιχάλη Γεωργίου να του πωλήσω Τουρκοκυπριακό κτήμα για το ποσό των £6.000 ή £10.000 τη σκάλα. Την απόδειξη είσπραξης Τεκμήριο 40, ημερομηνίας 6/7/2007, την υπόγραψα στις 6/7/2007 παρουσία του Λούη Σιδερά και του κοινοτάρχη Ευριπίδη Μάππα ο οποίος την σφράγισε, την πιστοποίησε και ακολούθως την ίδια μέρα την παρέδωσα στον Λούη Σιδερά. Έχω τη συγκατάθεση του γιου μου Γιώργου Σοφοκλέους όπως πωλήσω, υποθηκεύσω, μεταβιβάσω τα κτήματα του υπ΄ αριθμό εγγραφής 10402, 10403 και 10404 βρισκόμενα στο χωριό Δορά εις οποιοδήποτε πρόσωπο συμπεριλαμβανομένου και του Λούη Σιδερά. Ευχαριστώ πάρα πολύ». Καταθέσεις της κατηγορουμένης 2 τεκμήρια 56 και 57 αντίστοιχα: Η κατηγορουμένη 2 έδωσε στην αστυνομία δυο καταθέσεις, τη μια στις 18.2.2008 με τη μορφή ανοικτής κατάθεσης τεκμήριο 56 και την άλλη στις 21.2.2008 με τη μορφή ανακριτικής κατάθεσης τεκμήριο
96. Και στις δυο καταθέσεις της η κατηγορούμενη 2 ισχυρίζεται ότι δεν γνωρίζει λεπτομέρειες αναφορικά με τη φύση και το είδος των συναλλαγών που οι παραπονούμενοι, τους οποίους γνώρισε το καλοκαίρι του 2007 όταν τους προσκάλεσε στο σπίτι της ο σύζυγος της, είχαν με το σύζυγο της, ούτε και ποτέ επέδειξε οποιοδήποτε ενδιαφέρον για να πληροφορηθεί οτιδήποτε. Για τα μόνα όπως ισχυρίζεται και στις δυο καταθέσεις της, γεγονότα που έχει προσωπική γνώση, είναι τα γεγονότα που όπως ισχυρίζεται περιβάλλουν την υπογραφή του αγοραπωλητηρίου εγγράφου ημερ. 30.8.2007 τεκμήριο 120 που αφορά την από μέρους της πώληση του σπιτιού της στην Παραμύθα στο ζεύγος Σιδερά και συγκεκριμένα στον ΜΚ
97. Παραθέτουμε αυτούσιο το σχετικό απόσπασμα από την ανοικτή κατάθεση της τεκμήριο 56, το οποίο επαναλαμβάνεται ουσιαστικά και στην κατάθεση της τεκμήριο
98. «........... Μόνο μια φορά μέσα στο καλοκαίρι ο σύζυγος μου, μου είπε ότι θα τους πουλούσε το σπίτι που κατοικούσαμε στην πιο πάνω διεύθυνση. Το χρηματικό ποσό που θα τους το πουλούσε, όπως μου είπε ήταν £1,600,000=. Η οικία που διαμένουμε είναι γραμμένη στο όνομα μου. Εγώ δεν εξέφρασα οποιαδήποτε γνώμη γιατί ο σύζυγος μου γνωρίζει καλά από αυτά τα θέματα. Το αγοραπωλητήριο έγγραφο που μου δείχνεις αναφέρετε ότι εγώ πουλώ στον Λούη Σιδερά, το χωράφι στην Παραμύθα με αρ. εγγρ. 9811, Φ/σχεδίου LIII/16, τεμάχιο 256, στο οποίο είναι κτισμένη οικία 380τμ. Η τιμή πώλησης είναι όπως σας ανέφερα και πιο πάνω £1,600,000=. Σε αυτό το αγοραπωλητήριο έγγραφο υπάρχει ημερομηνία 30/8/2007, αλλά δεν θυμούμαι ποια ημερομηνία το υπογράψαμε. Εκείνη την ημέρα ήρθαν στο σπίτι μας ο Λούης και η σύζυγος του Ελένη και ο σύζυγος μου τηλεφώνησε στον κοινοτάρχη Παραμύθας, Ευριπίδη Μάππα, ο οποίος αφού ήρθε στο σπίτι μας ο σύζυγος μου του έδωσε το εν λόγω έγγραφο, το οποίο ήταν ανυπόγραφο από όλους μας. Μόλις το διάβασε μας ρώτησε εάν συμφωνούμε να το υπογράψουμε. Στην παρουσία του κοινοτάρχη υπόγραψα εγώ ως πωλητής, ο Λούης Σιδεράς ως αγοραστής και ο σύζυγος μου και η σύζυγος του Σιδερά ως μάρτυρες. Αυτές οι υπογραφές έγιναν στην παρουσία του κοινοτάρχη. Μετά που υπογράψαμε ο κοινοτάρχης υπόγραψε στο έντυπο και έβαλε την σφραγίδα του. ..........». Στην κατάθεση της ημερ. 21.2.2008, τεκμήριο 57, η κατηγορούμενη 2, μεταξύ άλλων, αναφέρει και τα εξής: «Κάποιες φορές έτυχε να έρθουν στο σπίτι μας ένα ζευγάρι τουρκοκύπριοι τους οποίους δεν είχα ξαναδεί προηγουμένως. Δεν μπορώ να σας καθορίσω ακριβή περίοδο που είχαν έρθει, πάντως ήταν το έτος
99. Αυτό το ζευγάρι ήταν περίπου 50 ετών. Δεν γνωρίζω τι συζήτησαν με τον σύζυγο μου αφού εγώ λόγο του ότι έχω τα παιδιά, δεν κάθομαι ποτέ μαζί τους να συζητώ. Δεν έχω ξαναδεί άλλα πρόσωπα τουρκοκύπριους εκτός από αυτούς τους δυο, στο σπίτι μου. Δεν είμαι όμως σε θέση να θυμούμαι εάν σε κάποια από τις επισκέψεις του κ. Λούη στο σπίτι μου, ήταν παρών οποιοσδήποτε τουρκοκύπριος.» Ανώμοτη δήλωση κατηγορούμενης 2: Η κατηγορούμενη 2 περιορίστηκε να δηλώσει ότι υιοθετεί το περιεχόμενο των καταθέσεων της στην αστυνομία όπως και αυτό του αγοραπωλητηρίου εγγράφου τεκμήριο
100. Όπως έχουμε αναφέρει, οι κατηγορούμενοι κάλεσαν κοινούς μάρτυρες υπεράσπισης. Συγκεκριμένα κάλεσαν τους Π. Κουρσάρου (ΜΥ1), Σ. Αγαθοκλέους (ΜΥ2) και Α. Παναγιώτου (ΜΥ3). Οι ΜΥ1 και ΜΥ2 εργάζονται στο Επαρχιακό Κτηματολόγιο Λεμεσού, η μεν πρώτη ως ελέγκτρια στον κλάδο μεταβιβάσεων, ο δε δεύτερος στον κλάδο αιτήσεων. Η μαρτυρία της ΜΥ1 δεν έχει ουσιαστικά αμφισβητηθεί. Καλύπτεται από τα γεγονότα που έχουμε ήδη παραθέσει πιο πάνω στα πλαίσια των γεγονότων που πηγάζουν από μαρτυρία που έχει παραμείνει αναντίλεκτη, και τα οποία στη συγκεκριμένη περίπτωση αφορούν το ιδιοκτησιακό καθεστώς των τεμαχίων 97, 98 και 99 που βρίσκονται στην περιοχή του χωριού Δορά, τα οποία ήταν κατά τον επίδικο χρόνο εγγεγραμμένα στο όνομα του Γ. Σοφοκλέους, όπως και του τεμαχίου 295 που βρίσκεται στην περιοχή του χωριού Παραμύθα και αποτελεί μέρος της ακίνητης περιουσίας που είναι εγγεγραμμένη στο όνομα της κατηγορούμενης
101. Επίσης και σύμφωνα πάντα με τα εν λόγω γεγονότα, η μεταβίβαση της ακίνητης περιουσίας αντικείμενο της δήλωσης πώλησης 5247/07 (τεκμήριο 95), έγινε δυνάμει του πληρεξουσίου εγγράφου, τεκμήριο
102. Ο ΜΥ3 είναι εμπειρογνώμονας σε γραφολογικά θέματα. Και στην περίπτωση αυτού του μάρτυρα, το συντριπτικό μέρος της μαρτυρίας του καλύπτεται από την αναντίλεκτη μαρτυρία (βλ. υπό στοιχείο (θ) σελ. 10 πιο πάνω). Για σκοπούς συμπλήρωσης της μαρτυρίας του, αναφέρουμε και τα εξής. Η υπογραφή στο ειδικό πληρεξούσιο έγγραφο, τεκμήριο 64, είναι η γνήσια υπογραφή της παραπονούμενης Ελένης Σιδερά. Το πληρεξούσιο έγγραφο που αποτελεί μέρος του τεκμηρίου 95, είναι φωτοτυπία του τεκμηρίου 64 με μόνη διαφορά ότι σ' αυτό υπάρχει διπλή εκτύπωση σφραγίδας στο κάτω δεξιό μέρος. Ο μάρτυρας έδωσε λεπτομέρειες της μεθόδου που ακολούθησε όπως και των στοιχείων που τον οδήγησαν στα σχετικά πορίσματά του, τα οποία περιέχονται σε δυο εκθέσεις που κατέθεσε ενώπιον μας σαν τεκμήρια 137 και 140 αντίστοιχα. Προτού αξιολογήσουμε τη μαρτυρία θεωρούμε σκόπιμο να αναφερθούμε στη νομική πτυχή των αδικημάτων. Απάτη (κατηγορίες 1, 3, 5, 7, 9, 11, 13, 15 και 17) Οι σχετικές με το πιο πάνω αδίκημα είναι οι πρόνοιες του άρθρου 300 του Κεφ. 154[1]. Σύμφωνα με τις εν λόγω πρόνοιες, όποιος με δόλιο τέχνασμα ή επινόημα (α) αποκτά από άλλο οτιδήποτε που δύναται να αποτελέσει αντικείμενο κλοπής, ή (β) .............. είναι ένοχος κακουργήματος και υπόκειται σε φυλάκιση πέντε χρόνων. Είναι προφανές ότι στις εν λόγω πρόνοιες εμπεριέχεται το στοιχείο της πρόθεσης του αδικοπραγούντα να εξαπατήσει το θύμα του. Κοντολογίς, ο δόλος συνιστά απαραίτητο συστατικό στοιχείο του συγκεκριμένου αδικήματος. Εκείνο που προκύπτει από τη νομολογία, είναι πως ο όρος «δολίως» (fraudulently), σημαίνει «σκόπιμα και εκ προθέσεως», δηλαδή χωρίς λάθος και πως η ελπίδα ή η προσδοκία επιστροφής χρημάτων δεν συνιστά υπεράσπιση. (Βλ. Χαραλάμπους ν. Αστυνομίας

(1994)2 ΑΑΔ σελ. 14, Ανδρονίκου ν. Δημοκρατίας και Suphire Securities v. Δημοκρατίας, Ποινικές Εφέσεις 238/07 και 239/07, ημερ. 15.7.2008, στις οποίες η έννοια του δόλου εξετάστηκε στα πλαίσια του αδικήματος της κλοπής). Η πρόθεση για εξαπάτηση δεν εξαντλείται στην οικονομική ζημιά ή απώλεια. Εάν κάποιος μπορεί να βλαφθεί με οποιονδήποτε τρόπο από τον δόλο, αυτό είναι αρκετό για απόδειξη της πρόθεσης εξαπάτησης. (Ioannou v. Police

(1985)2 CLR 14). Τέλος, αυτό που προκύπτει από τη σχετική νομολογία είναι πως η εξαπάτηση προκύπτει σαν πραγματικό γεγονός και ενίοτε μπορεί να σημαίνει τη βλάβη, οικονομική απώλεια και ζημιά κάποιου (Russel on Crime 1422). Ψευδείς Παραστάσεις (κατηγορίες 2, 4, 6, 8, 10, 12, 14, 16 και 18). Αναφορικά με την ερμηνεία του όρου ″ψευδής παράσταση″ παραπέμπομε στον τόμο 2 RUSSEL ON CRIME σ.σ. 1171 - 1184 όπου με αναφορά σε μία πληθώρα από αποφάσεις γίνεται εκτενής πάνω στο θέμα αυτό συζήτηση της οποίας τα κύρια σημεία τα οποία είναι απαραίτητα για τη διάπραξη του αδικήματος μπορούν να συνοψισθούν στα εξής: (Η μετάφραση είναι του Δικαστηρίου). «Για να εμπίπτει η υπόθεση στα πλαίσια του Νόμου θα πρέπει να υπάρχει ψευδής παράσταση ότι ένα γεγονός υπάρχει ή υπήρξε. Υπόσχεση ή παράσταση ότι θα εκπληρωθεί κάποια πράξη στο μέλλον δεν εμπίπτει στα πλαίσια του Νόμου. ..... Χρειάζεται προσεκτική διατύπωση του κατηγορητηρίου ώστε να διατυπωθούν τα γεγονότα της ισχυριζόμενης παράστασης, γεγονότα που αφορούν το παρόν ή το παρελθόν κατά το χρόνο της παράστασης. ...... Δήλωση πρόθεσης για μελλοντική συμπεριφορά, είτε πρόκειται για παράσταση υπαρκτού γεγονότος είτε όχι, δεν αποτελεί ψευδή παράσταση με βάση τον Ποινικό Κώδικα. Περαιτέρω, υπόσχεση για μελλοντική συμπεριφορά για την οποία δεν υπάρχει πρόθεση τήρησης της, δεν αποτελεί από μόνη της ψευδή παράσταση (false pretence). ...... Ψευδής παράσταση συνίσταται σε ψευδή παράσταση με λόγια ή γραπτώς ή με συμπεριφορά ότι κάποιο γεγονός υπάρχει ή υπήρχε. ....... Υπόσχεση για μελλοντική συμπεριφορά για την οποία δεν υπάρχει πρόθεση να τηρηθεί, δεν αποτελεί από μόνη της ψευδή παράσταση. Όχι μόνο ο κατηγορούμενος θα πρέπει να έχει προβεί σε δήλωση για την οποία δεν πιστεύει ότι είναι αληθής αλλά επιπρόσθετα η δήλωση θα πρέπει να είναι στην πραγματικότητα ψευδής. ...... Θα πρέπει να αποδειχθεί ότι όταν ο κατηγορούμενος (prisoner) προέβη στην ψευδή παράσταση, είχε πρόθεση με την εν λόγω ψευδή παράσταση να αποσπάσει τα εμπορεύματα, αντικείμενο του κατηγορητηρίου ......∙ ανεξαρτήτως του χρόνου κατά τον οποίο γίνεται η ψευδής παράσταση, εφόσον αυτή λειτουργεί ώστε να πείσει τον ιδιοκτήτη να μεταβιβάσει το περιουσιακό στοιχείο στον παραβάτη (to transfer the property in the goods of the offender .) Η Διωκτική Αρχή θα πρέπει να αποδείξει ότι τα αντικείμενα αποσπάσθησαν συνεπεία των ψευδών παραστάσεων που εκτίθενται στο κατηγορητήριο. Όπου πρόσωπο προβαίνει σε παραστάσεις γεγονότος τις οποίες γνωρίζει ότι είναι αναληθείς με σκοπό να πείσει τρίτα άτομα να του καταθέσουν χρήματα τα οποία ο ίδιος γνωρίζει ότι δεν θα κατέθεταν αν δεν πίστευαν ότι οι δηλώσεις του είναι αληθείς και όπου το πρόσωπο αυτό πρόθεση έχει να χρησιμοποιήσει τα χρήματα αυτά για διαφορετικό σκοπό από το σκοπό που ο ίδιος γνωρίζει ότι οι καταθέτες αντιλήφθησαν από τη δήλωση του ότι θα τα χρησιμοποιήσει, τότε έχουμε πρόθεση εξαπάτησης παρόλο που δυνατό να προτίθεται να δώσει πίσω τα χρήματα, αν έχει τέτοια δυνατότητα και παρόλο που δυνατό γνήσια να πιστεύει, και ακόμα να έχει καλό λόγο να πιστεύει ότι θα είναι σε θέση να τα δώσει πίσω. Η πρόθεση εξαπάτησης είναι αναγκαίο συστατικό για το αδίκημα της απόσπασης με ψευδείς παραστάσεις περιουσιακού στοιχείου (chattel), χρημάτων ή αξιόγραφου αν και σε πολλές περιπτώσεις μπορεί να συναχθεί από τα περιστατικά της κάθε υπόθεσης. Όπου αποσπώνται χρήματα με ψευδείς παραστάσεις υπάρχει εκ πρώτης όψεως πρόθεση εξαπάτησης». [″To bring the case within the statute, there must be a false pretence that a fact exists or did exist. A promise or a pretence to do some act in the future is not within the statute . The indictment must be carefully worded so as to state the facts of the alleged prentence, such facts on the face of the allegation relating to the present or the past at the time when the pretence was made . A statement of intention about future conduct, whether or not it is a statement of existing fact, is not such a statement as would amount to a false pretence at criminal law. And a promise as to future conduct not intended to be kept is not by itself a sufficient false pretence . A false prentence means a false representation by words, writing or conduct that some fact exists or exists or existed, and that a promise as to future conduct not intended to be kept is not by itself a false pretence . Not only must the defendant have made a statement which he does not believe to be true, but in addition the statement must really by untrue . It must be proved that when the prisoner made the false pretence he intended thereby to obtain the goods which form the subject of the indictment . It does not make any difference when the false pretence is made so long as it operates to induce the owner to transfer the property in the goods of the offender . It is necessary for the prosecution to establish that it was by some of the false pretences laid in the indictment that the goods were obtained. If a man makes statements of fact which he knows to be untrue, and makes them for the purpose of inducing persons to deposit with him money which he knows they would not deposit but for their belief in the truth of his statements, and if he intends to use the money thus obtained for purposes different from those for which he knows the depositors understand from his statement that he intends to use them-then . we have the intent to defraud, although he may intend to repay the money if he can, and although he may honestly believe, and may even have good reason to believe, that he will be able to repay it. The intent to defraud is an essential ingredient in the crime of obtaining a chattel, money or valuable security by false pretences, though it may, in many cases, be inferred from the circumstances of the particular case. Where money is obtained by pretences that are false there is prima facie an intent to defraud″]. Απόκρυψη Εγγράφου (κατηγορίες 19, 20, 21, 22 και 23) Αναφορικά με το αδίκημα, αντικείμενο των πιο πάνω κατηγοριών, είναι πιστεύουμε αρκετό να παραπέμψουμε στις πρόνοιες του άρθρου 275 του Κεφ. 154, οι οποίες συνιστούν το νομικό υπόβαθρο επί του οποίου οι εν λόγω κατηγορίες εδράζονται. Τις παραθέτουμε αυτούσιες: «275. Όποιος με σκοπό την καταδολίευση, αποκρύβει ολόκληρο ή μέρος εγγράφου το οποίο είναι αποδεικτικό τίτλου, ή άλλου δικαιώματος σε γη είναι ένοχος κακουργήματος και υπόκειται σε φυλάκιση τριών χρόνων». Συγκάλυψη (κατηγορίες 24 και 25) Σύμφωνα με τα σχετικά άρθρα του νόμου «έσοδο» σημαίνει οποιασδήποτε μορφής περιουσία ή οικονομικό όφελος που προήλθε άμεσα ή έμμεσα από τη διάπραξη γενεσιουργού αδικήματος. Γενεσιουργά δε αδικήματα χαρακτηρίζονται τα ποινικά αδικήματα που τιμωρούνται με ποινή φυλάκισης πέραν του ενός έτους ως αποτέλεσμα της διάπραξης των οποίων προήλθαν έσοδα τα οποία μπορούν να αποτελέσουν το αντικείμενο αδικήματος συγκάλυψης. Τα αδικήματα κάτω από το νόμο συντελούνται όταν πρόσωπο, ενώ γνωρίζει ή όφειλε να γνωρίζει ότι οποιαδήποτε μορφή περιουσίας αποτελεί «έσοδο», αποκτά, κατέχει ή χρησιμοποιεί τέτοια περιουσία. Η ουσία του αδικήματος της συγκάλυψης εσόδων από παράνομες δραστηριότητες, έγκειται στον τρόπο μεταχείρισης περιουσίας κατά τέτοιο τρόπο ώστε να αποκρύπτεται η παράνομη προέλευση της. Όπως χαρακτηριστικά επισημαίνεται στην υπόθεση Ανδρονίκου και Suphire Securities (πιο πάνω), «............ η μετατροπή, μεταβίβαση, μετακίνηση περιουσίας με σκοπό την απόκρυψη, η συγκάλυψη της παράνομης προέλευσης της, η κατοχή και χρήση τέτοιας περιουσίας, η απόκρυψη ή συγκάλυψη της αληθούς φύσης της πηγής, του τόπου, της διάθεσης και της κίνησης των δικαιωμάτων σε σχέση με περιουσία ή την κυριότητα της, εμπίπτουν, μεταξύ άλλων, σε εκείνες τις ενέργειες που αποτελούν έσοδο από διάπραξη γενεσιουργού αδικήματος εφόσον το πρόσωπο το οποίο προβαίνει στις ενέργειες γνώριζε ή όφειλε να γνωρίζει ότι η περιουσία αυτή αποτελεί έσοδο από γενεσιουργό αδίκημα». Η πρόθεση, γνώση ή σκοπός που απαιτείται ως στοιχείο του αδικήματος της συγκάλυψης, μπορεί να συναχθούν από αντικειμενικές, πραγματικές περιστάσεις. Το αδίκημα της συγκάλυψης, μπορεί να διαπραχθεί και από τον δράστη των γενεσιουργών αδικημάτων. Συνομωσία προς διάπραξη πλημμελήματος - Παρέμβαση σε δικαστική διαδικασία (κατηγορίες 26 και 27 αντίστοιχα). (α) Η ουσία του αδικήματος της συνωμοσίας βρίσκεται, όχι στην εκτέλεση της πράξης ή στην πραγματοποίηση του σκοπού της συνωμοσίας, ή στην απόπειρα διάπραξης τους ή στην υποκίνηση άλλων για διάπραξη τους, αλλά στον καταρτισμό σχεδίου ή συμφωνίας μεταξύ των μερών. Απλή γνώση ή ακόμα συζήτηση του σχεδίου δεν είναι από μόνη της αρκετή για σκοπούς στοιχειοθέτησης του αδικήματος της συνωμοσίας. Απαραίτητη προϋπόθεση είναι η σύναψη συμφωνίας, η οποία συνιστά και το Actus Reus του αδικήματος της συνωμοσίας. (Βλ. Kenny's Outlines of Criminal Law, 19η έκδοση, παρ. 448-449 και Mulcahy v. R.

(1868)L.R. 306 στην οποία διατυπώνεται ο κλασσικός, όπως κατέστη γνωστό πλέον κανόνας επί του θέματος). (β) Οι διατάξεις του άρθρου 122(β) του Ποινικού Κώδικα Κεφ. 154[2] έτυχαν ενδελεχούς εξέτασης σχετικά πρόσφατα και συγκεκριμένα στις υποθέσεις Ακκελίδου ν. Αστυνομίας

(2005)2 ΑΑΔ σελ. 249 και Αθανασίου ν. Αστυνομίας

(2006)2 ΑΑΔ σελ. 367. Αυτό που προκύπτει από την πιο πάνω νομολογία είναι πως η πράξη για την οποία γίνεται λόγος στις πιο πάνω πρόνοιες, είναι πράξη η οποία έχει εξ αντικειμένου κάποια τάση εφόσον πρόκειται για πράξη «προορισμένη ή η οποία είναι ενδεχόμενο να ............» κατά συνέπεια θα πρέπει στην υπό κρίση υπόθεση να εξεταστεί κατά πόσο από πλευράς του κατηγορούμενου 1 υπήρξε τάση «.......... να παρεμποδίσει ή καθ' οιονδήποτε τρόπο να επηρεάσει οποιαδήποτε δικαστική διαδικασία ........». Επειδή πιστεύουμε ότι το πιο κάτω απόσπασμα από την υπόθεση Ακκελίδου (πιο πάνω), στο οποίο να σημειωθεί αναφέρθηκε με επιδοκιμασία το Εφετείο στην υπόθεση Αθανασίου (πιο πάνω), αντικατοπτρίζει πλήρως τη θέση της νομολογίας επί του συγκεκριμένου θέματος, κρίνουμε σκόπιμο να το παραθέσουμε αυτούσιο. «Συνίσταται στα εξής: Πρόθεση του δράστη είναι να επιφέρει ό,τι επάγεται η πράξη του (α) όταν το επιθυμεί, ανεξάρτητα από το αν προβλέπει ή όχι ότι πιθανώς να επέλθει˙ και (β) όταν προβλέπει ότι πιθανώς να επέλθει, είτε το επιθυμεί είτε όχι. Και βέβαια η πρόθεση δεν συναρτάται με το ελατήριο: Πρόκειται και πάλι για κανόνα του κοινού δικαίου που εξηγείται με λεπτομέρεια στην Hyam v. D.P.P.

(1974)2 All E.R. 41. Βρίσκεται και στην τελευταία παράγραφο του άρθρου 9 του Ποινικού Κώδικα, Κεφ. 154: «Εκτός των περιπτώσεων, κατά τις οποίες διαφορετικά προβλέπεται ρητά, το ελατήριο από το οποίο ωθήθηκε ο υπαίτιος στη διενέργεια της πράξης ή της παράλειψης ή στη διαμόρφωση της πρόθεσης από την οποία παρακινήθηκε σε τέτοια πράξη δεν επηρεάζει διόλου την ποινική ευθύνη.» Πρόθεση, για να την εξηγήσουμε με απλά λόγια, σημαίνει ένοχη σκέψη. Δηλαδή, να έχει κατά νου ο δράστης τι θα επιφέρει με την πράξη του ή τουλάχιστον την πιθανότητα των επιπτώσεων. Τα εξωτερική ή αντικειμενικά στοιχεία της περίπτωσης παρέχουν συχνά το έρεισμα της κατάληξης ως προς την πρόθεση. Δεν προεξοφλούν όμως το αποτέλεσμα˙ δεν υπάρχει αμάχητο τεκμήριο περί πρόθεσης να επιφέρει κανείς τις φυσιολογικές επιπτώσεις των πράξεων του. Είναι απαραίτητη η δικαστική κρίση, στη βάση της μαρτυρίας, ότι έτσι σκεφτόταν ο ίδιος ο δράστης. Όχι ότι έτσι θα σκεφτόταν ένας λογικός άνθρωπος αν ήταν στη θέση του δράστη.» Έχοντας αναφερθεί στη νομική πτυχή των αδικημάτων, στρεφόμαστε στην αξιολόγηση της ενώπιον μας μαρτυρίας. Θα πρέπει να πούμε ότι η αξιολόγηση της μαρτυρίας έχει γίνει μετά από εξέταση της μαρτυρίας και της υπόθεσης στο σύνολο της, σε συνάρτηση με τις ανώμοτες καταθέσεις των κατηγορουμένων και όλες τις εισηγήσεις της υπεράσπισης, οι κυριότερες των οποίων είναι οι πιο κάτω. (α) Οι μάρτυρες της κατηγορούσας αρχής και συγκεκριμένα ο παραπονούμενος (ΜΚ24), η σύζυγος του (ΜΚ29), ο γιος τους (ΜΚ28) και το ζεύγος Γεωργίου (ΜΚ25 και ΜΚ27 αντίστοιχα), δεν κατέθεσαν την αλήθεια. Ο συνήγορος υπεράσπισης του κατηγορούμενου 1 έκαμε ειδική αναφορά στο περιεχόμενο αριθμού τεκμηρίων το οποίο και σχολίασε, (τεκμήρια 5, 18, 37, 40, 64, 95, 96, 118, 119, 120 και 121), και παράλληλα παρέπεμψε σε πτυχές της προφορικής μαρτυρίας. (β) Η υπόθεση δεν έτυχε ορθής και αμερόληπτης διερεύνησης. Στόχος του επικεφαλής των ανακρίσεων, Υπ/μου Γ. Σωτηριάδη (ΜΚ31), ήταν η ενοχοποίηση των κατηγορουμένων και ιδιαίτερα του κατηγορούμενου 1 τον οποίο ο μάρτυρας θεωρεί υπεύθυνο για την εξαφάνιση συγγενικού του προσώπου. Ο μάρτυρας, ωθούμενος από αλλότρια κίνητρα, κατηύθυνε, σύμφωνα με τους συνηγόρους υπεράσπισης, τις ανακρίσεις με τέτοιο τρόπο ώστε η εκδοχή και οι θέσεις των κατηγορουμένων να μην τύχουν της δέουσας διερεύνησης, και να επιτευχθεί έτσι ο στόχος του μάρτυρα. (γ) Η διαφορά μεταξύ παραπονουμένων και κατηγορουμένων στην ουσία πρόκειται για διαφορά αστικής φύσεως και στόχος της καταγγελίας των παραπονουμένων στην αστυνομία, είναι ο εκβιασμός των κατηγορουμένων να τους επιστρέψουν το ποσό που τους κατέβαλαν. (δ) Η κατηγορούσα αρχή απέτυχε να αποδείξει την υπόθεση της εναντίον οποιουδήποτε από τους δυο κατηγορούμενους σε οποιαδήποτε κατηγορία, στον βαθμό και την έκταση που απαιτείται σε ποινικής φύσεως υποθέσεις, δηλαδή πέραν πάσης λογικής αμφιβολίας. Σ' αυτό το στάδιο θεωρούμε σκόπιμο να υπενθυμίσουμε την καλά γνωστή και νομολογιακά καθιερωμένη αρχή, ότι η ανώμοτη δήλωση όπως και το περιεχόμενο κατάθεσης στην αστυνομία, δεν μπορεί να αποτελέσει αποδεικτική μαρτυρία για τον συγκατηγορούμενο του κατηγορούμενου που τη δίνει, εκτός βέβαια αν το περιεχόμενό τους έχει υιοθετηθεί από τον συγκατηγορούμενό του. (Βλ. R. v. Rhodes

(1960)44 Cr. App. R. 23, R. v. George

(1979)68 Cr. App. R. 210). Σκόπιμο θεωρούμε επίσης να παραθέσουμε σ' αυτό το στάδιο, το νομικό πλαίσιο που διέπει τις ανώμοτες δηλώσεις και τον τρόπο που η νομολογία μας προσεγγίζει το θέμα. Ως προς την αξία και τρόπο προσέγγισης από το Δικαστήριο ανώμοτων δηλώσεων, σχετικές είναι οι αποφάσεις στις υποθέσεις Anastasiades v. Republic

(1977)2 C.L.R. 97, Khadar and another v. Republic

(1978)2 C.L.R. 152, Σημιανός και Ιωάννου v. Δημοκρατίας

(2001)2 Α.Α.Δ.

1. Συνοψίζοντας τις αρχές οι οποίες εξάγονται από την ανωτέρω νομολογία μπορεί να λεχθεί ότι μια ανώμοτη δήλωση, ενώ δεν συνιστά μαρτυρία με την αυστηρή έννοια του όρου, εντούτοις δεν είναι χωρίς καμιά απολύτως αποδεικτική αξία και ισχύ. Μπορεί να βοηθήσει στη θεώρηση της μαρτυρίας από κάποια διαφορετική σκοπιά. Μπορεί να λεχθεί με βεβαιότητα ότι έχει πειστική παρά αποδεικτική αξία. Παραπέμπουμε επίσης στην πρόσφατη απόφαση του Εφετείου στις υποθέσεις Σίφουνας ν. Αστυνομίας και Πέτρου ν. Αστυνομίας, Ποινικές Εφέσεις 115/06 και 125/06 ημερ. 21.2.2007 και στις εκεί αυθεντίες που η απόφαση παραπέμπει. Στη συγκεκριμένη περίπτωση και σε σχέση με τον κατηγορούμενο 1, αφού εξετάσαμε το περιεχόμενο της ανώμοτης δήλωσης του, σε συνάρτηση με τη γραμμή υπεράσπισης του και το περιεχόμενο των καταθέσεων του στην αστυνομία το οποίο υιοθέτησε με την ανώμοτη δήλωση του και ιδιαίτερα ότι: (α) ενώ στην κατάθεση του τεκμήριο 44, καθορίζει το συνολικό ύψος του ποσού που ο παραπονούμενος του κατέβαλε σε ΛΚ3.300.000,00, με τα έγγραφα τεκμήρια 18, 40, 119, 120 και 121 που ο ίδιος επικαλείται, ανεβάζει το εν λόγω ποσό περίπου σε ΛΚ5.000.000,00, δηλαδή σχεδόν ενάμιση φορά μεγαλύτερο και, (β) ενώ ισχυρίζεται, ισχυρισμό που προώθησε και στην αντεξέταση των μαρτύρων κατηγορίας, ότι το ποσό των ΛΚ530.000,00 που του καταβλήθηκε από τον παραπονούμενο μέσω του ΜΚ28, του καταβλήθηκε ως δάνειο στις 13.8.2007, το τεκμήριο 18 το οποίο επικαλείται προς τεκμηρίωσης της εν λόγω θέσης του αναφέρει σαν ημερομηνία δανείου την 11.8.2007, ημερομηνία που υπέγραψε το εν λόγω έγγραφο, δηλαδή δυο μέρες πριν του καταβληθεί το ποσό και δυο μέρες πριν ο Κοινοτάρχης Παραμύθας πιστοποιήσει την υπογραφή του στο έγγραφο, καταλήγουμε στο συμπέρασμα ότι δεν πρέπει να αποδοθεί οποιαδήποτε βαρύτητα στο περιεχόμενο της ανώμοτης δήλωσης του. Σχετικά με την κατηγορούμενη 2, αφού εξετάσαμε το περιεχόμενο της ανώμοτης δήλωσης της, σε συνάρτηση με τη γραμμή υπεράσπισης της, το περιεχόμενο των καταθέσεων της στην αστυνομία και ιδιαίτερα τα πιο κάτω: (α) σε αντίθεση με τη θέση ότι ουδέποτε τουρκοκύπριοι επισκέφθηκαν το σπίτι της, που υποβλήθηκε στην αντεξέταση από τον συνήγορο του συζύγου της, θέση την οποία υιοθέτησε και για λογαριασμό της ο ευπαίδευτος συνήγορος της, στην κατάθεση της στην αστυνομία αναφέρεται σε επίσκεψη ζεύγους τουρκοκυπρίων, το καλοκαίρι του 2007 στο σπίτι της στην Παραμύθα. (β) στις καταθέσεις της στην αστυνομία που υιοθέτησε με την ανώμοτη δήλωση της, ισχυρίζεται ότι το ζεύγος Σιδερά της κατέβαλε το ποσό των ΛΚ600.000,00 σαν προκαταβολή για την αγορά του σπιτιού της στη βάση του αγοραπωλητηρίου εγγράφου, τεκμήριο
2. Το αγοραπωλητήριο όμως έγγραφο, τεκμήριο 120, φέρεται να υπογράφθηκε από τον Λούη Σιδερά στις 30.8.2007, δηλαδή ενάμιση περίπου μήνα μετά την ημερομηνία που έχει κατατεθεί στον λογαριασμό της στην ΣΠΕ Αγ. Φύλαξης το ποσό των ΛΚ600.000,
3. Κοντολογίς, η καταβολή της ισχυριζόμενης προκαταβολής, προηγήθηκε χρονικά και μάλιστα ενάμιση τουλάχιστον μήνα της ισχυριζόμενης υπογραφής του εγγράφου, με βάση το οποίο αυτή καταβλήθηκε, καταλήγουμε στο ίδιο επίσης συμπέρασμα στο οποίο καταλήξαμε και σε σχέση με την ανώμοτη δήλωση του κατηγορούμενου 1, δηλαδή ότι δεν πρέπει να αποδοθεί οποιαδήποτε βαρύτητα στην ανώμοτη δήλωση της κατηγορούμενης
4. Αναφορικά με τη μαρτυρία των ΜΥ1 και ΜΥ2 περιοριζόμαστε να υπενθυμίσουμε ότι η ουσία της εν λόγω μαρτυρίας καλύπτεται από τα αναντίλεκτα και παραδεκτά γεγονότα. Αναφορικά με τη μαρτυρία του ΜΥ3, υπενθυμίζουμε ότι ένα σημαντικό μέρος της μαρτυρίας και αυτού του μάρτυρα και συγκεκριμένα το μέρος που αφορά τη γνησιότητα των υπογραφών των παραπονουμένων στα τεκμήρια 64, 119, 120 και 121, επίσης καλύπτεται από τα παραδεκτά και αναντίλεκτα γεγονότα. Όμως, σχετικά με τη πτυχή της μαρτυρίας του σύμφωνα με την οποία η λέξη Δορά στο τεκμήριο 64 δεν προσετέθη στο έγγραφο εκ των υστέρων και συγκεκριμένα μετά την υπογραφή του εγγράφου από την ΜΚ29, παρατηρούμε τα εξής. Αντεξεταζόμενος ο μάρτυρας ανέφερε ότι «είναι πολύ εύκολο» να γίνει προσθήκη εκ των υστέρων σε δακτυλογραφημένο κείμενο, όχι όμως να γίνει προσθήκη στη θέση κειμένου που θα έχει προηγουμένως αφαιρεθεί, γιατί «αποκλείεται που να ταυτιστεί απόλυτα η θέση», του νέου κειμένου με το παλιό. Ο μάρτυρας για σκοπούς της συγκεκριμένης εξέτασης δεν εξέτασε το πρωτότυπο του τεκμηρίου 64 αλλά φωτοαντίγραφο του. Στην αντεξέταση του δέχθηκε ότι η εξέταση φωτοτυπίας εγγράφου αντί του πρωτοτύπου, παρουσιάζει «δυσκολία», γιατί «δεν μπορεί να εκφράσει ο εμπειρογνώμονας απόλυτα τη γνώμη του και να καταλήξει σε ασφαλές συμπέρασμα για τον λόγο ότι με την φωτοτύπηση επέρχονται ουσιώδεις αλλαγές». Επίσης ο μάρτυρας δέχθηκε ότι ένας από τους καθοριστικούς παράγοντες που τον οδήγησαν στο εύρημα του ότι η λέξη Δορά στο τεκμήριο 64 δεν προσετέθη εκ των υστέρων, είναι και η μορφή που παρουσίαζε στο έγγραφο, η κάθετη διαστίχωση, δηλαδή «το κάθε γράμμα ήταν ακριβώς κάτω από το άλλο», και ότι σε περίπτωση που εμφανίζονται ατέλειες στη διαστίχωση «ίσως να υπάρχει υποψία». Απαντώντας σε διευκρινιστική ερώτηση του Δικαστηρίου, δέχθηκε ότι στο τεκμήριο 64 η διαστίχωση κάποιων στηλών του εγγράφου όντως παρουσίαζε ατέλειες. Ισχυρίστηκε όμως ότι αυτό «εδώ εξαρτάτο από εκείνο που χειριζόταν το computer». Κρίνουμε ότι ενόψει των όσων έχουμε επισημάνει, η πτυχή της μαρτυρίας του εν λόγω μάρτυρα που αφορά στη θέση του ότι η λέξη Δορά δεν προστέθηκε εκ των υστέρων, συνιστά ανασφαλές υπόβαθρο για την εξαγωγή συμπερασμάτων και σαν τέτοια την απορρίπτουμε. Στρεφόμαστε τώρα στη μαρτυρία της κατηγορούσας αρχής η οποία ας μην ξεχνάμε φέρει και το βάρος απόδειξης ενοχής των κατηγορουμένων. Έχουμε εξετάσει με μεγάλη προσοχή τη μαρτυρία της κατηγορούσας αρχής. Παρατηρούμε τα πιο κάτω:
5. Όπως έχουμε ήδη επισημάνει, η υπόθεση της κατηγορούσας αρχής, κατά πρώτο και κύριο λόγο εδράζεται στη μαρτυρία του παραπονούμενου Λ. Σιδερά (ΜΚ24) και κατά δεύτερο στις μαρτυρίες των άλλων μαρτύρων της κατηγορούσας αρχής και ιδιαίτερα των Ε. Σιδερά (ΜΚ29), Κ. Γεωργίου (ΜΚ25) και Ν. Παρούτη-Γεωργίου (ΜΚ27). Έχουμε εξετάσει τη μαρτυρία των ΜΚ24, ΜΚ25, ΜΚ27 και ΜΚ29 εξονυχιστικά από κάθε άποψη σε συνάρτηση με τη συμπεριφορά τους στο εδώλιο του μάρτυρα. Θα πρέπει να πούμε πως οι εν λόγω μάρτυρες αντεξετάστηκαν επίμονα και εξαντλητικά επί όλων των πτυχών της μαρτυρίας τους, ιδιαίτερα ο ΜΚ24, τον οποίο οι ευπαίδευτοι συνήγοροι των κατηγορουμένων αντεξέταζαν για τέσσερις μέρες. Όλοι τους, μηδενός εξαιρουμένου, μας έκαναν πολύ καλή εντύπωση σαν μάρτυρες και δεν έχουμε καμία αμφιβολία ότι κατέθεσαν την αλήθεια. Δεν διαφεύγει της προσοχής μας ότι η μαρτυρία των εν λόγω μαρτύρων δεν συμπίπτει απόλυτα σε όλα τα σημεία. Αυτό είναι κατά την κρίση μας απόλυτα φυσιολογικό ενόψει μάλιστα της φύσης των γεγονότων, του τρόπου εξέλιξης τους όπως και του χρόνου μέσα στον οποίο αυτά διαδραματίσθηκαν. Δεν θα ήταν υπερβολή να χαρακτηρίσουμε τα γεγονότα που λάμβαναν χώρα, επαναλαμβανόμενα και την εξέλιξη τους ραγδαία. Ενδεικτικό της φύσης των γεγονότων και της εικόνας που η εξέλιξη τους παρουσιάζει, συνιστά το γεγονός ότι μέσα σε πολύ σύντομο χρονικό διάστημα και συγκεκριμένα από τις 4.7.2007 μέχρι τις 25.7.2007, υποδείχθηκαν ή προτάθηκαν από τον κατηγορούμενο 1 στον παραπονούμενο και αγοράστηκαν από τον τελευταίο, κτήματα σε διάφορες περιοχές της επαρχίας Λεμεσού και Λάρνακας, και εκδόθηκαν δέκα τουλάχιστον επιταγές, εννιά από τον παραπονούμενο και μια από τον κατηγορούμενο
6. Μάλιστα αριθμός από τις εν λόγω επιταγές εκδόθηκαν από τον παραπονούμενο και δόθηκαν στον κατηγορούμενο 1 με σκοπό να αντικατασταθούν στο πολύ σύντομο μέλλον και όντως αντικαταστάθηκαν με άλλες. Παράλληλα σε συναντήσεις τόσο στο σπίτι των κατηγορουμένων όσο και στις τουρκοκρατούμενες περιοχές είτε μεταξύ παραπονούμενου και κατηγορούμενου 1 είτε μεταξύ παραπονούμενου από τη μια και κατηγορούμε