Αστυνομικός Διευθυντής Λεμεσού ν. Χριστάκης Θωμά, Αρ. Υπόθεσης: 19478/08, 28.9.2009 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDLEM:2009:B142 Αρ. Υπόθεσης: 19478/08 Αστυνομικός Διευθυντής Λεμεσού - ν - Χριστάκης Θωμά, από Λεμεσό. Κατηγορουμένου Ημερομηνία: 28.9.2009 Για την αστυνομία: κα Δανιηλίδου Για κατηγορούμενο: κ. Π. Παυλίδης Κατηγορούμενος: Παρών Π Ο Ι Ν Η Ο κατηγορούμενος παραδέχθηκε ενοχή σε 4 κατηγορίες κατά παράβαση του Περί Ναρκωτικών Φαρμάκων και Ψυχοτρόπων Ουσιών Νόμου 29/
- Σύμφωνα με τις λεπτομέρειες των δύο πρώτων κατηγοριών, ο κατηγορούμενος την 1η Απριλίου 2007 στην Λεμεσό, είχε στην κατοχή του αντίστοιχα, 4,9070 γραμμάρια κοκαΐνης και 1,2681 γραμμάρια φυτού κάνναβης από το οποίο δεν είχε εξαχθεί η ρητίνη. Επίσης σύμφωνα με τις λεπτομέρειες της 3ης και 4ης κατηγορίας, την ίδια ημερομηνία ο κατηγορούμενος χρησιμοποίησε παράνομα ελεγχόμενο φάρμακο τάξεως "A", ήτοι κοκαΐνη και κάπνισε φυτό κάνναβης από το οποίο δεν είχε εξαχθεί η ρητίνη. Τα γεγονότα της υπόθεσης όπως έχουν εκτεθεί από την δημόσια κατήγορο, έχουν ως ακολούθως: Την 1.4.07 στις 19.55 κατόπιν πληροφοριών, μέλη της Υ.ΚΑ.Ν ανέκοψαν το αυτοκίνητο του κατηγορουμένου. Μετά από έλεγχο, ανευρέθηκε τσιγάρο στο οποίο υπήρχε φυτό κάνναβης μαζί με βιομηχανοποιημένο καπνό. Περαιτέρω έλεγχος κατέδειξε ότι στο αυτοκίνητο υπήρχε η επίδικη ποσότητα κοκαΐνης. Ο κατηγορούμενος ανακρινόμενος, έδωσε θεληματική κατάθεση στην οποία ανέφερε ότι είναι χρήστης ναρκωτικών και παραδέχθηκε τα υπό κρίση αδικήματα. Το ίδιο έπραξε απαντώντας στην γραπτή κατηγορία που του απαγγέλθηκε από την αστυνομία. Ο κατηγορούμενος δεν είναι λευκού ποινικού μητρώου. Βαρύνεται με τις πιο κάτω προηγούμενες καταδίκες:
- Στις 16.12.05 καταδικάστηκε από το Επαρχιακό Δικαστήριο Λεμεσού στην υπόθεση 11475/03 για το αδίκημα της διάρρηξης κατοικίας και κλοπής σε φυλάκιση δύο χρόνων με τριετή αναστολή.
- Στις 18.1.07 καταδικάστηκε από το Επαρχιακό Δικαστήριο Λεμεσού στην υπόθεση 4106/06 για το αδίκημα της κατοχής ελεγχόμενου φαρμάκου τάξεως "Β" σε φυλάκιση 75 ημερών με τριετή αναστολή και €341,71 πρόστιμο. Στην ίδια υπόθεση καταδικάστηκε και για το αδίκημα του καπνίσματος φυτού κάνναβης σε φυλάκιση 30 ημερών με τριετή αναστολή. Λήφθηκε επίσης υπόψη στην επιβολή ποινής ακόμα μια υπόθεση που αφορούσε το αδίκημα της επίθεσης με πραγματική σωματική βλάβη. Στην επιβολής ποινής στην παρούσα υπόθεση με την συναίνεση της κατηγορούσας αρχής, λαμβάνονται υπόψη και τα γεγονότα της υπόθεσης 7115/09 του Επαρχιακού Δικαστηρίου Λεμεσού που αφορά το αδίκημα της πρόκλησης βαριάς σωματικής βλάβης κατά παράβαση του άρθρου 231 του Ποινικού Κώδικα. Σύμφωνα με τα γεγονότα της υπόθεσης αυτής, ο κατηγορούμενος στις 26.2.2008 στην Λεμεσό ενώ εξερχόταν από το εστιατόριο στο οποίο εργαζόταν ως γκαρσόνι, επιτέθηκε στον Αναστάση Σάββα που βρισκόταν έξω από την είσοδο παρακείμενου καμπαρέ, κτυπώντας τον με γροθιές και κλωτσιές. Το θύμα έχασε τις αισθήσεις του και μεταφέρθηκε στο νοσοκομείο με ασθενοφόρο ενώ ο κατηγορούμενος εγκατέλειψε την σκηνή. Οι ιατρικές εξετάσεις κατέδειξαν ότι το θύμα έφερε κάταγμα ηνιακού οστού και κρατήθηκε για νοσηλεία. Ο κατηγορούμενος συνελήφθη και παραδέχθηκε ενοχή. Η δικαιολογία που έδωσε στην αστυνομία ήταν ότι είχε εκνευριστεί στην εργασία του και βλέποντας το θύμα με το οποίο είχε διαφορές, εξαγριώθηκε και του επιτέθηκε. Ο συνήγορος υπεράσπισης στην αγόρευση του για μετριασμό της ποινής, υιοθέτησε την έκθεση του γραφείου ευημερίας αναφορικά με τις προσωπικές συνθήκες του πελάτη του. Σύμφωνα με αυτή, ο κατηγορούμενος είναι ηλικίας 25 ετών, παντρεμένος και πατέρας δύο ανήλικων παιδιών. Ο κατηγορούμενος μεγάλωσε σε δυσλειτουργικό οικογενειακό περιβάλλον και βίωσε σε εφηβική ηλικία την οδυνηρή εμπειρία του χωρισμού των γονιών του. Ο ίδιος διέμενε κυρίως με τον πατέρα του αλλά διατηρούσε συστηματική επαφή με την μητέρα του. Παρουσίασε προβλήματα στο σχολικό περιβάλλον, το οποίο εγκατέλειψε στην Γ' Γυμνασίου ενώ σε σχέση με τις στρατιωτικές του υποχρεώσεις, υπηρέτησε μόνο 6 μήνες και ακολούθως πήρε απαλλαγή. Την ίδια εποχή, ανέπτυξε παραβατική δραστηριότητα και ενεπλάκη στην χρήση εξαρτησιογόνων ουσιών. Περιστασιακά ασχολήθηκε με διάφορες εργασίες παρουσιάζοντας επαγγελματική αστάθεια. Στο παρόν στάδιο κρίνεται ανίκανος για εργασία βάσει ιατρικού πιστοποιητικού και γι' αυτό λαμβάνει δημόσιο βοήθημα. Από γάμο που σύναψε με γυναίκα η οποία κατάγεται από την Ρουμανία, απέκτησε δύο παιδιά. Κατά διαστήματα, το ζεύγος αντιμετώπισε προβλήματα αλλά στο παρόν στάδιο φαίνεται να καταβάλλουν προσπάθειες για γεφύρωση των διαφορών τους ενώ η σύζυγος του κατηγορουμένου τον στηρίζει ηθικά στα πλαίσια των δυνατοτήτων της. Αναφέρεται επίσης στην έκθεση ότι ο κατηγορούμενος φαίνεται να καταβάλλει προσπάθειες για αλλαγή στάσης ζωής με την διακοπή σχέσεων με τα άτομα που συναναστρεφόταν στο παρελθόν προκειμένου να απομακρυνθεί από τις παράνομες ουσίες. Ο συνήγορος υπεράσπισης έδωσε ιδιαίτερη έμφαση στην τελευταία αυτή αναφορά, ισχυριζόμενος ότι ο κατηγορούμενος σήμερα έχει με την συμπαράσταση της συζύγου του, αποστασιοποιηθεί από τις παλιές συνήθειες. Η πιθανή φυλάκιση του θα έχει ως αποτέλεσμα την έστω και προσωρινή αποστέρηση του από την οικογένεια του και τα ανήλικα παιδιά του, τα οποία τον χρειάζονται άμεσα. Στην συνέχεια ο συνήγορος αναφέρθηκε στον χρόνο που παρήλθε από την διάπραξη των αδικημάτων μέχρι σήμερα. Τα αδικήματα διαπράχθηκαν τον Απρίλιο του 2007 και το κατηγορητήριο καταχωρήθηκε τον Νοέμβριο του 2008 χωρίς να δοθεί καμιά δικαιολογία γι' αυτό. Η πέραν των δύο ετών αδικαιολόγητη καθυστέρηση από την διάπραξη των αδικημάτων μέχρι και την επιβολή ποινής, αποτελεί κατά τον συνήγορο ισχυρό μετριαστικό παράγοντα δεδομένου ότι οι προσωπικές συνθήκες του κατηγορουμένου, έχουν έκτοτε αλλάξει σημαντικά. Ο συνήγορος μη παραγνωρίζοντας την σοβαρότητα των αδικημάτων, ιδιαίτερα αυτού της 1ης κατηγορίας που αφορά την κατοχή ναρκωτικού τάξεως "Α", εισηγήθηκε ότι η σοβαρότητα αυτή μειώνεται σημαντικά από το γεγονός ότι τα ναρκωτικά κατέχονταν αποκλειστικά για χρήση από τον ίδιο τον κατηγορούμενο και όχι για να τα προμηθεύσει σε άλλα πρόσωπα. Στην συνέχεια, έγινε αναφορά στο νεαρό της ηλικίας του κατηγορουμένου, στοιχείο που κατά τον συνήγορο θα πρέπει να ληφθεί υπόψιν στην επιβολή ποινής. Αναφορικά με τις προηγούμενες καταδίκες, ο συνήγορος ισχυρίστηκε ότι αυτές εντάσσονται στην προηγούμενη παραβατική συμπεριφορά του κατηγορουμένου από την οποία έχει σήμερα αποστασιοποιηθεί. Ήταν δε η θέση του ότι όλα τα αδικήματα απορρέουν από την χρήση ναρκωτικών από την οποία σήμερα προσπαθεί να απεξαρτηθεί. Στην χρήση ναρκωτικών, οφείλεται κατά τον συνήγορο και η παράνομη συμπεριφορά του κατηγορουμένου στην υπόθεση 7115/09 που αφορά το αδίκημα της βαριάς σωματικής βλάβης, τα γεγονότα της οποίας λαμβάνονται υπόψη στην επιβολή ποινής στην παρούσα. Ο κατηγορούμενος μόλις είχε σχολάσει από την εργασία του και ήταν υπό την επήρεια ναρκωτικών. Νόμισε ότι το θύμα τον κοίταξε ειρωνικά και θεώρησε το γεγονός αυτό ως πρόκληση. Ήταν υπό τας περιστάσεις η θέση του συνηγόρου ότι όπως η μέθη επενεργεί ως μετριαστικός παράγοντας στην επιβολή ποινής, το ίδιο θα μπορούσε να γίνει και με την χρήση ναρκωτικών αφού το γεγονός αυτό αποδεδειγμένα, αμβλύνει την ικανότητα κάποιου να ελέγχει τις πράξεις του. Ο συνήγορος αναφέρθηκε στην συνέχεια στην υπόθεση 7115/09 η οποία λαμβάνεται υπόψη για την επιβολή ποινής στην παρούσα και κατέθεσε πιστοποιητικό ότι ο παραπονούμενος έχει συμφιλιωθεί με τον κατηγορούμενο. Τέλος ο συνήγορος αναφέρθηκε στην διακριτική ευχέρεια του Δικαστηρίου για ενεργοποίηση ανασταλείσας ποινής φυλάκισης. Ήταν η θέση του ότι υπό τας περιστάσεις, το Δικαστήριο θα μπορούσε να δώσει μια δεύτερη ευκαιρία στον κατηγορούμενο εξαντλώντας κάθε περιθώριο επιείκειας. Η σοβαρότητα των αδικημάτων Σύμφωνα με τον τρίτο πίνακα του Νόμου 29/77, το αδίκημα της παράνομης κατοχής κοκαΐνης της 1ης κατηγορίας, τιμωρείται με φυλάκιση μέχρι 12 χρόνια ενώ το αδίκημα της 2ης κατηγορίας για παράνομη κατοχή κάνναβης, τιμωρείται με ποινή φυλάκισης μέχρι 8 χρόνια. Επιπλέον, τα αδικήματα της παράνομης χρήσης κοκαΐνης και κάνναβης των κατηγοριών 3 & 4, τιμωρούνται με ποινή φυλάκισης δια βίου. Σύμφωνα με το άρθρο 30.2 του Νόμου, η προβλεπομένη ποινή μειώνεται σε φυλάκιση μέχρι δύο χρόνια αν ο κατηγορούμενος κατά τον χρόνο διάπραξης του αδικήματος ήταν κάτω των 25 ετών, τα ναρκωτικά ήταν για προσωπική χρήση και δεν έχει προηγούμενες καταδίκες για αδικήματα δυνάμει του Νόμου 29/
- Ο κατηγορούμενος όμως παρότι πληροί τις δύο πρώτες προϋποθέσεις, εντούτοις βαρύνεται με προηγούμενες καταδίκες, μία εκ των οποίων αφορά την παράνομη κατοχή ελεγχόμενου φαρμάκου τάξεως "Β". Ως εκ τούτου, δεν δικαιούται στην έκπτωση της ποινής που προβλέπει το άρθρο 30.2 λόγω της πιο πάνω προηγούμενης καταδίκης του. Οι αυστηρές ποινές που προβλέπει ο νόμος, καταδεικνύουν την σοβαρότητα των αδικημάτων. Η φύση περαιτέρω των αδικημάτων, τα κατατάσσει στην κατηγορία των εγκλημάτων που αφορούν ναρκωτικά, τα οποία όπως επανειλημμένα έχει τονισθεί από το Ανώτατο Δικαστήριο, ενσπείρουν τον πόνο και τη δυστυχία σε μεγάλο αριθμό νέων κυρίως ανθρώπων και των οικογενειών τους. Επιπλέον, η έξαρση με την οποία εμφανίζονται τα αδικήματα αυτά, καθιστούν επιτακτική την ανάγκη για επιβολή αποτρεπτικών ποινών. Στην υπόθεση Παγιαβλάς ν. Αστυνομίας
(1998)2 ΑΑΔ 240, λέχθηκαν μεταξύ άλλων τα εξής για αδικήματα αυτής της φύσης: "Η ανάγκη για την αποτελεσματική εφαρμογή του νόμου δικαιολογείται, όλως ιδιαίτερα, όπου συγκεκριμένη κατηγορία εγκλημάτων προσλαμβάνει ανησυχητικές διαστάσεις, γεγονός που οριοθετεί και το πλαίσιο αντιμετώπισης τους - (βλ. Κάττου & άλλος ν. Αστυνομίας
(1991)2 Α.Α.Δ. 498, 515. Βλ., επίσης, El-Beyrouth & another v. Δημοκρατίας
(1991)2 Α.Α.Δ. 543). Η χρήση ναρκωτικών έχει, όντως, προσλάβει ανησυχητικές διαστάσεις, γεγονός που επιβάλλει, κατά κανόνα, την επιβολή αποτρεπτικών ποινών, όπως και πρόσφατα διαπιστώθηκε στην Παυλίδης κ.α. ν. Αστυνομίας, Ποινικές Εφέσεις 6162 και 6162/15.7.96. Η χρήση ναρκωτικών έχει ποικιλόμορφα χαρακτηριστεί ως κοινωνική μάστιγα και ως νάρκη στο θεμέλιο της κοινωνίας. Αποτελούν τα ναρκωτικά κίνδυνο τόσο για τη φυσική όσο και για την κοινωνική ευημερία του κοινού. Η έξαρση, η οποία παρατηρείται στη χρήση ναρκωτικών, καθιστά την αποτροπή κυρίαρχο στοιχείο στον καθορισμό της φύσης της ποινής, γεγονός που καθιστά τη φυλάκιση εμφανή επιλογή." Ενδεικτικό της προσέγγισης των Δικαστηρίων σε υποθέσεις ναρκωτικών, είναι το πιο κάτω απόσπασμα από την παλαιότερη υπόθεση Khalil v. Δημοκρατίας
(1990)2 ΑΑΔ σελ. 78,80: «Για πολλοστή φορά επαναλαμβάνουμε και προειδοποιούμε ότι η απάντηση των Δικαστηρίων στη συνεχιζόμενη διάπραξη με αυξημένη συχνότητα τέτοιας φύσεως αδικημάτων στο νησί μας θα είναι η επιβολή με ανάλογο ρυθμό όλο και ποιο αυστηρών ποινών από εκείνων που επιβάλλονται σήμερα». Το είδος, η ποσότητα των ναρκωτικών και ο σκοπός για τον οποίο κατέχονται, είναι μεταξύ των σοβαρών παραγόντων που λαμβάνονται υπόψη από το Δικαστήριο κατά τον καθορισμό της ποινής. Η σοβαρότητα των αδικημάτων στην παρούσα υπόθεση, επαυξάνεται από το γεγονός της συστηματικής περιφρόνησης του νόμου εκ μέρους του κατηγορουμένου, ο οποίος βαρύνεται με δύο προηγούμενες καταδίκες. Το γεγονός αυτό, καταδεικνύει ότι οι ποινές φυλάκισης με αναστολή που του επιβλήθηκαν δεν ήταν αρκετές να τον συνετίσουν ούτως ώστε να μην παραβαίνει τον νόμο. Πρέπει βέβαια να τονίσω ότι οι προηγούμενες καταδίκες δεν λαμβάνονται υπόψη για να τιμωρηθεί ξανά ο κατηγορούμενος για αδικήματα στα οποία έχει ήδη καταδικασθεί και για τα οποία εξέτισε την ποινή του. Η σημασία των προηγουμένων καταδικών, είναι ότι στην ουσία μειώνουν την επιείκεια που μπορεί να επιδειχθεί στον κατηγορούμενο από το Δικαστήριο. Αυτό γιατί οι προηγούμενες καταδίκες αποτελούν ένδειξη της στάσης του κατηγορουμένου στην τήρηση των νόμων, επισημαίνοντας κατά πόσον είναι άτομο επικίνδυνο για την κοινωνία (Βλ. μεταξύ άλλων Γενικός Εισαγγελέας ν. Ματθαίου
(1994)2 Α.Α.Δ 1 και Γενικός Εισαγγελέας ν. Αεροπόρου
(1997)2 Α.Α.Δ 17). Σχετική είναι επίσης η υπόθεση Γεωργίου άλλως Καμμούγιαρος ν. Αστυνομίας
(2003)2 ΑΑΔ 565 όπου λέχθηκε ότι ως γενική αρχή, με κάθε μεταγενέστερη καταδίκη, ο κατηγορούμενος προοδευτικά χάνει την μείωση την οποία θα είχε ως κατηγορούμενος με λευκό μητρώο. Όμως από την άλλη, ανεξάρτητα από το πόσο βεβαρημένο είναι το μητρώο των προηγούμενων καταδικών του, αυτό δεν θα δικαιολογήσει την επιβολή ποινής φυλάκισης πέραν από την παραδεκτή οροφή για τα γεγονότα του υπό κρίση αδικήματος. Στην παρούσα περίπτωση, ο κατηγορούμενος σε πολύ νεαρή ηλικία κατάφερε να δημιουργήσει ένα πλούσιο ποινικό μητρώο. Οι προηγούμενες ποινές φυλάκισης με αναστολή δεν τον συνέτισαν ούτως ώστε να εγκαταλείψει την εγκληματική του συμπεριφορά. Το Δικαστήριο προφανώς λόγω του νεαρού της ηλικίας του σε δύο περιπτώσεις, του ανέστειλε τις επιβληθείσες ποινές φυλάκισης. Ο κατηγορούμενος δεν άρπαξε όμως αυτή την ευκαιρία που σε δύο περιπτώσεις του έδωσε το Δικαστήριο. Την 1.4.07 σε πολύ λίγο χρονικό διάστημα δηλαδή από την δεύτερη προηγούμενη καταδίκη του στις 18.1.07 για αδικήματα κατοχής ναρκωτικών, διέπραξε τα υπό κρίση αδικήματα. Και πριν ολοκληρωθεί η παρούσα διαδικασία, διέπραξε επίσης στις 26.2.08 τα αδικήματα της υπόθεσης 7115/09, τα γεγονότα της οποίας λαμβάνονται υπόψη στην επιβολή ποινής στην παρούσα. Επαναλαμβάνω ότι ο κατηγορούμενος δεν δικάζεται ξανά για τα ίδια αδικήματα. Όμως το πλούσιο ποινικό του μητρώο, μειώνει σημαντικά την επιείκεια που θα μπορούσε να του επιδείξει το Δικαστήριο στην παρούσα υπόθεση. Άλλος επιβαρυντικός παράγοντας είναι το είδος και η ποσότητα των ναρκωτικών της 1ης κατηγορίας. Υπενθυμίζω ότι η 1η κατηγορία αφορά σε κατοχή 4,90 γραμμαρίων κοκαΐνης που είναι ναρκωτικό τάξης "Α". Η δικαιολογία που έδωσε ο συνήγορος υπεράσπισης ότι πρόκειται για δυσεύρετο ναρκωτικό και γι' αυτό ο κατηγορούμενος αγόραζε μεγάλες ποσότητες δεν μπορεί να μειώσει βέβαια την σοβαρότητα του αδικήματος. Μετριαστικοί παράγοντες Η αναγκαιότητα για αυστηρή αντιμετώπιση δεν μειώνει όμως την εξατομίκευση που θα πρέπει να χαρακτηρίζει την ποινή ούτως ώστε αυτή να αρμόζει στις προσωπικές συνθήκες του κάθε κατηγορουμένου. Το καθήκον εξατομίκευσης της ποινής δεν ατονεί ακόμη και στις περιπτώσεις όπου υπάρχει η ανάγκη επιβολής αποτρεπτικής ποινής. Τονίζεται όμως ότι η εξατομίκευση δεν θα πρέπει να οδηγεί σε εξουδετέρωση της σοβαρότητας ούτε του στοιχείου της αποτροπής που επιβάλλουν η φύση και τα περιστατικά του αδικήματος. Στην υπόθεση Ιωάννου κ.α ν. Δημοκρατίας,
(2003)2 ΑΑΔ 171, 186, λέχθηκαν τα ακόλουθα σε σχέση με το πιο πάνω θέμα: « Αναμφίβολα η εξατομίκευση είναι αναγκαία σε κάθε περίπτωση και αποτελεί μέρος της διαδικασίας που έχει ως αντικείμενο τη δίκαιη μεταχείριση των ενόχων κάθε εγκληματικής πράξης. Ωστόσο, η εξατομίκευση δεν μπορεί να υποβαθμίσει τη σοβαρότητα του συγκεκριμένου αδικήματος και την ανάγκη πρόσδοσης αποτρεπτικού χαρακτήρα στην τιμωρία αυτής της κατηγορίας αδικημάτων. Η εξατομίκευση της ποινής δεν πρέπει να οδηγεί στην ουδετεροποίηση της αποτελεσματικότητας του νόμου ούτε στην εξουδετέρωση του αποτρεπτικού χαρακτήρα της ποινής. (Βλ. Antoniades v. Police
(1986)2 CLR 21 και Κωνσταντίνου ν. Δημοκρατίας
(1989)2 ΑΑΔ 224.)» Ο συνήγορος υπεράσπισης στην αγόρευση του επικαλέστηκε ως μετριαστικό γεγονός στην παρούσα υπόθεση, την απουσία κατηγορίας για εμπορία ναρκωτικών. Είναι γεγονός ότι τόσο ο σχετικός Νόμος όσο και η Νομολογία του Ανωτάτου Δικαστηρίου, προβαίνουν σε μια διαφοροποίηση ως προς την μεταχείριση των χρηστών σε αντίθεση με τους εμπόρους ναρκωτικών. Σύμφωνα με το άρθρο 30.4 (β) (iii) του Νόμου, αποτελεί ελαφρυντικό παράγοντα μεταξύ άλλων, το γεγονός ότι ο κατηγορούμενος δεν είχε οιανδήποτε ανάμειξη σε εμπορία ναρκωτικών και ότι το παράπτωμα του, σχετίζεται αποκλειστικά με την χρήση ναρκωτικών. Χρήστες δε που προβαίνουν σε προσπάθειες απεξάρτησης δικαιούνται περαιτέρω ιδιαίτερης μεταχείρισης (βλ. μεταξύ άλλων Χριστοφίδης ν. Δημοκρατίας,
(2004)2 Α.Α.Δ. 148). Στην υπόθεση Beyki ν. Αστυνομίας Ποιν. Έφεση 52/07 ημερ. 23.1.2008, γίνεται αναφορά στην απόφαση Afroughi v. Αστυνομίας
(2001)2 Α.Α.Δ. 174, στην οποία μειώθηκε ποινή φυλάκισης από 3 χρόνια σε 18 μήνες σε χρήστη ναρκωτικών για το αδίκημα της κατοχής 22 γραμμαρίων ναρκωτικών τάξεως Α (οπίου). Στην συνέχεια αναφέρονται τα εξής: « Είναι θεμελιωμένο ότι τα ναρκωτικά αποτελούν σοβαρότατο κίνδυνο για τον άνθρωπο, ο οποίος κίνδυνος πρέπει να καταπολεμηθεί. Οι αυστηρές ποινές που επιβάλλονται για αδικήματα σχετιζόμενα με ναρκωτικά είναι το μέσο που έχουν τα δικαστήρια για την επίτευξη του σκοπού αυτού. Γι' αυτό και οι ποινές που συνήθως επιβάλλονται για τέτοια αδικήματα ενέχουν και το στοιχείο της αποτροπής. Όμως, θεμελιωμένη είναι και η αρχή της διάκρισης της σοβαρότητας των αδικημάτων που αφορούν σε εμπορία ναρκωτικών και εκείνων που αφορούν σε κατοχή και χρήση. Οι έμποροι ναρκωτικών, όπως λέχθηκε στην Afroughi (ανωτέρω), καθιστούν επάγγελμα τους τη διασπορά του θανάτου και ως εκ τούτου είναι δύσκολο να ανευρεθούν ερείσματα για μετριασμό των ποινών που επιβάλλονται σ' αυτούς. Για τους χρήστες ναρκωτικών, όμως, υπάρχει κάποιο περιορισμένο περιθώριο για επίδειξη επιεικείας, το οποίον (περιθώριο) σχετίζεται με την αδυναμία του ανθρώπου και ειδικά των χρηστών ναρκωτικών, ανάλογα βέβαια με τις περιστάσεις της κάθε υπόθεσης.» Σχετικό είναι και το πιο κάτω απόσπασμα από το σύγγραμμα του Γεωργίου Πική "Sentencing in Cyprus" 2nd edition στην σελίδα 218. "Drug addicts in possession of drugs for their use deserve special consideration. In their case, the need for punishment must be balanced to an extent by the need to help them rid themselves of their destructive addiction. For them imprisonment is not invariably the answer; cases cited below indicate that other options are open, such as a probation order with appropriate conditions attached thereto for the medical treatment of the convict." Ακόμη όμως και στην περίπτωση των χρηστών, η ποινή φυλάκισης δεν είναι ως θέμα αρχής κάτω από συγκεκριμένες συνθήκες, λανθασμένη. Σε σχέση με την αντιμετώπιση των χρηστών, το θέμα τέθηκε ως εξής στην υπόθεση Παγιαβλάς (ανωτέρω): "Πράγματι, γίνεται διάκριση μεταξύ εμπόρων και χρηστών ναρκωτικών. Στην περίπτωση των πρώτων, η ανάγκη για την επιβολή αποτρεπτικών ποινών είναι κατάδηλη. Αποζούν από τη διασπορά της καταστροφής. Η διάκριση, όμως, μεταξύ των δύο κατηγοριών παραβατών, αμβλύνεται σε μεγάλο βαθμό, αναλογιζόμενοι ότι είναι οι χρήστες που συντηρούν την εμπορία ναρκωτικών. Χωρίς τους χρήστες, δε θα υπήρχε αγορά για τα ναρκωτικά. Η καταπολέμηση του κακού στη γένεσή του διέρχεται μέσα από την καταπολέμηση της κατανάλωσης ναρκωτικών. Έτσι, και στην περίπτωση των χρηστών, συντρέχουν ισχυροί λόγοι για την επιβολή αποτρεπτικών ποινών." Στην υπόθεση Παυλίδης κ.α ν. Αστυνομίας
(1996)2 Α.Α.Δ 220, επιβλήθηκε μεταξύ άλλων, ποινή φυλάκισης 4 μηνών σε αδικήματα κατοχής κάνναβης και κοκαΐνης. Το Εφετείο απέρριψε τις εφέσεις εναντίον της ποινής, η οποία κατά τους ισχυρισμούς των εφεσειόντων ήταν έκδηλα υπερβολική και αποφάνθηκε μεταξύ άλλων ότι ο προορισμός των ναρκωτικών για προσωπική χρήση δεν εκτόπισε την αναγκαιότητα για επιβολή αποτρεπτικής ποινής. Αντιθέτως η ποινή χαρακτηρίστηκε ως μάλλον επιεικής. Στην παρούσα υπόθεση θα λάβω υπόψη για σκοπούς μετριασμούς της ποινής τα πιο κάτω: · Την παραδοχή του κατηγορουμένου στην αστυνομία και ενώπιον του Δικαστηρίου. · Το νεαρό της ηλικίας του κατηγορουμένου. · Το ότι από τα γεγονότα της υπόθεσης δεν προκύπτει εμπλοκή του κατηγορουμένου σε αδικήματα εμπορίας ναρκωτικών. · Το μεγάλο χρονικό διάστημα που διέρρευσε από την διάπραξη των αδικημάτων μέχρι σήμερα. · Τις προσωπικές συνθήκες του κατηγορουμένου όπως εμφαίνονται στην έκθεση του γραφείου ευημερίας και όπως έχουν εκτεθεί από τον συνήγορο υπεράσπισης, ιδιαίτερα το γεγονός ότι είναι πατέρας δύο ανήλικων παιδιών. · Τις προσπάθειες του κατηγορουμένου να απεξαρτηθεί από τα ναρκωτικά και να αλλάξει στάσης ζωής με την διακοπή σχέσεων με τα άτομα που συναναστρεφόταν στο παρελθόν, προκειμένου να απομακρυνθεί από τις παράνομες ουσίες. Θα ληφθεί επίσης σοβαρά υπόψη το γεγονός ότι έχει συμφιλιωθεί με το θύμα της επίθεσης στην υπόθεση 7115/09 Επαρχιακού Δικαστηρίου Λεμεσού, τα γεγονότα της οποίας, λαμβάνονται υπόψη για σκοπούς επιβολής ποινής στην παρούσα. Οι πιο πάνω όμως μετριαστικοί παράγοντες δεν είναι όμως τέτοιας έκτασης που να υπερφαλαγγίζουν την αναγκαιότητα για επιβολή αποτρεπτικής ποινής λόγω της σοβαρότητας των αδικημάτων όπως την έχω προδιαγράψει πιο πάνω. Μπορούν να επηρεάσουν δραστικά θα έλεγα, το ύψος της ποινής όχι όμως το είδος της. Στην παρούσα περίπτωση, η πρέπουσα ποινή είναι αυτή της φυλάκισης. Οιαδήποτε άλλη ποινή δεν θα εξυπηρετούσε κατά την κρίση μου τους σκοπούς του Νόμου και θα έστελνε επιπλέον λανθασμένα μηνύματα σε επίδοξους παραβάτες. Συμπεράσματα Έχοντας υπόψη την σοβαρότητα των αδικημάτων και τους πιο πάνω μετριαστικούς παράγοντες, επιβάλλω στον κατηγορούμενο τις ακόλουθες ποινές: · Στην 1η κατηγορία ποινή φυλάκισης 1 μηνός. · Στην 2η κατηγορία ποινή φυλάκισης 2 μηνών · Στην 3η κατηγορία ποινή φυλάκισης 3 μηνών · Στην 4η κατηγορία ποινή φυλάκισης 3 μηνών Οι ποινές να συντρέχουν και να ξεκινούν από 23.9.09 ημερομηνία κατά την οποία ο κατηγορούμενος τέθηκε υπό κράτηση για τους σκοπούς της παρούσας υπόθεσης. Να σημειώσω βέβαια ότι δεν τίθεται θέμα αναστολής των πιο πάνω ποινών. Η διακριτική ευχέρεια του Δικαστηρίου για αναστολή ποινής φυλάκισης, μειώνεται σημαντικά στις περιπτώσεις όπου ενδείκνυται η επιβολή αποτρεπτικής ποινής. Εξ' άλλου, το Δικαστήριο είχε σε δύο προηγούμενες περιπτώσεις αναστείλει τις ποινές φυλάκισης που επέβαλε στον κατηγορούμενο. Ο κατηγορούμενος όμως όχι μόνο δεν άρπαξε την ευκαιρία που του δόθηκε για να συμμορφώνεται με τον νόμο εκτός των φυλακών αλλά αντιθέτως, διέπραξε τα υπό κρίση αδικήματα εντός της περιόδου αναστολής. Αποτέλεσμα είναι σήμερα το Δικαστήριο να είναι στην δυσάρεστη θέση να διερευνήσει το ενδεχόμενο ενεργοποίησης των ποινών που ανεστάλησαν. Θα προχωρήσω ως εκ τούτου στην συνέχεια να εξετάσω κατά πόσον δικαιολογείται η ενεργοποίηση των ανασταλείσων ποινών φυλάκισης 2 χρόνων και 75 ημερών αντίστοιχα που επιβλήθηκαν στον κατηγορούμενο από το Επαρχιακό Δικαστήριο Λεμεσού στις ποινικές υποθέσεις 11475/03 και 4106/06. Η εξουσία του Δικαστηρίου να εξετάσει αυτό το ενδεχόμενο δεν αναιρείται από το γεγονός ότι μετά την πρώτη ανασταλείσα ποινή, ακολούθησε δεύτερη καταδίκη με αναστολή, στην οποία το Δικαστήριο δεν ενεργοποίησε την φυλάκιση που ανεστάλη και αντιθέτως επέβαλε νέα φυλάκιση με αναστολή. Από την στιγμή που τα αδικήματα της παρούσας διαπράχθηκαν εντός της περιόδου αναστολής είτε της πρώτης είτε της δεύτερης προηγούμενης καταδίκης, το Δικαστήριο στα πλαίσια της διακριτικής του ευχέρειας, έχει πάντοτε την δυνατότητα να ενεργοποιήσει ανασταλείσα ποινή φυλάκισης. Αυτό ανεξαρτήτως του ότι δεν έγινε κάτι τέτοιο σε προηγούμενες υποθέσεις, στις οποίες πιθανόν να μην συνέτρεχαν οι προϋποθέσεις που προβλέπει ο Νόμος και οι οποίες εν πάση περιπτώσει, αποφασίστηκαν στην βάση των ιδιαίτερων τους περιστατικών. Σύμφωνα με το άρθρο 4.1 του «Περί της Υφ' Όρον Αναστολής της Εκτέλεσης Ποινής Φυλάκισης εις Ωρισμένας Περιπτώσεις Νόμου» Ν.95/72όπως τροποποιήθηκε, όταν ο κατηγορούμενος διαπράξει αδίκημα ενώ βρίσκεται σε ισχύ διάταγμα αναστολής προηγούμενης ποινής φυλάκισης, το Δικαστήριο μπορεί να διατάξει την εκτέλεση της ανασταλείσας ποινής για την περίοδο για την οποία επιβλήθηκε ή για μικρότερη περίοδο, την τροποποίηση του αρχικού διατάγματος όσον αφορά την περίοδο εφαρμογής του διατάγματος για αναστολή ή να μη λάβει κανένα μέτρο σχετικά με την ανασταλείσα ποινή. Στην υπόθεση Λουκά ν. Αστυνομίας,
(1986)2 ΑΑΔ 141 λέχθηκε ότι όταν γίνεται παράβαση όρων της αναστολής, το πρωταρχικό ζήτημα που πρέπει να μελετηθεί είναι κατά πόσο η παράβαση αυτή, είναι για οποιοδήποτε λόγο δικαιολογημένη ή η βαρύτητα μειώνεται εξαιτίας οποιωνδήποτε περιπτώσεων. Τονίστηκε δε ότι το Δικαστήριο δεν εκδικάζει εκ νέου την ορθότητα της ποινής φυλάκισης που είχε επιβληθεί. Επίσης, η ενεργοποίηση δεν συνδέεται με την ομοιότητα του πρώτου και του δεύτερου αδικήματος. Εκτός αν αυτό θα ήταν άδικο λαμβανομένων υπόψη όλων των περιστατικών, διατάσσεται κατά κανόνα η ενεργοποίηση της ανασταλείσας ποινής. (Βλ. επίσης Ευαγγέλου κ.α. ν. Αστυνομίας
(1993)2 ΑΑΔ 52). Στην υπόθεση Λοΐζου ν. Δημοκρατίας
(2001)2 ΑΑΔ 546, λέχθηκε ότι το Πρωτόδικο Δικαστήριο δεν έχει εξουσία να εξετάσει τους λόγους αναστολής της ποινής. Αυτό που πρέπει να λαμβάνει υπόψη του, είναι όπως η συνολική τιμωρία ήτοι η ποινή επί του κυρίως αδικήματος και η ενεργοποιημένη ποινή, να μην είναι υπερβολική. Στην υπόθεση Χριστοφίδης ν. Δημοκρατίας
(2004)2 Α.Α.Δ 148, κρίθηκε από το Εφετείο ότι υπό τας περιστάσεις της υπόθεσης εκείνης, η ενεργοποίηση κάποιου μέρους της ποινής, καθίστατο επιβεβλημένη για να μην απολέσει η φυλάκιση με αναστολή το νόημά της και για να μην εξασθενήσει ή εξουδετερωθεί η αποτελεσματικότητά της. Ως έχει νομολογηθεί στην υπόθεση Βασιλειάδης ν. Αστυνομίας
(1991)2 Α.Α.Δ 409, η ποινή φυλάκισης με αναστολή είναι ποινή φυλάκισης για όλους τους σκοπούς. Η αναστολή αναβάλλει την εκτέλεση της ποινής αλλά δεν αλλοιώνει τη φύση της. Σε περίπτωση παράβασης των όρων αναστολής, το υπόβαθρο πάνω στο οποίο διατάχθηκε η αναστολή καταρρέει και ο πρωταρχικός λόγος για μη ενεργοποίηση της φυλάκισης εξαφανίζεται. Στην παρούσα δεν έχει δοθεί καμιά δικαιολογία για την παράβαση των όρων αναστολής από τον κατηγορούμενο ούτε έχω εντοπίσει από τα γεγονότα της υπόθεσης, οιαδήποτε περιστατικά που να μειώνουν την βαρύτητα της παράβασης ή να καθιστούν την ενεργοποίηση άδικη. Αντιθέτως το γεγονός ότι η δεύτερη αναστολή φυλάκισης δόθηκε από το Δικαστήριο στις 18.1.2007 και ο κατηγορούμενος λίγους μήνες μετά την 1.4.07, διέπραξε τα υπό κρίση αδικήματα, καταδεικνύει ότι δεν αντιλήφθηκε καθόλου την ευκαιρία που του δόθηκε για δεύτερη φορά από το Δικαστήριο. Ως εκ τούτου, το υπόβαθρο για την αναστολή και οι λόγοι μη ενεργοποίησης της αρχικής ποινής δεν υφίστανται πλέον. Έχω δε την ισχυρή πεποίθηση ότι μη ενεργοποίηση των ποινών φυλάκισης και στην παρούσα περίπτωση θα έχει ως αποτέλεσμα, η φυλάκιση με αναστολή να χάσει το νόημά της και να εξουδετερωθεί η αποτελεσματικότητά της (Βλ. Χριστοφίδης ανωτέρω). Περαιτέρω και έχοντας υπόψη όλα τα περιστατικά της υπόθεσης, κρίνω ότι η συνολική τιμωρία του κατηγορουμένου δεν θα είναι υπερβολική με την ενεργοποίηση φυλάκισης 60 ημερών την ανασταλείσα ποινή φυλάκισης στην υπόθεση 4106/06. Διατάσσω ως εκ τούτου, την ενεργοποίηση φυλάκισης 60 ημερών από την ποινή φυλάκισης 75 ημερών που επιβλήθηκε στον κατηγορούμενο στις 18.1.2007 από το Επαρχιακό Δικαστήριο Λεμεσού στην υπόθεση 4106/08. Η ενεργοποιηθείσα ποινή να εκτελεστεί μετά την εκτέλεση των συντρεχουσών ποινών φυλάκισης που επιβλήθηκαν στην παρούσα υπόθεση. Τα έξοδα της διαδικασίας εκ €40,00 να πληρωθούν από την Δημοκρατία αφού ως θέμα αρχής δεν ενδείκνυται η καταβολή εξόδων στις περιπτώσεις επιβολής ποινής άμεσης φυλάκισης. Επίσης τα κατασχεθέντα ναρκωτικά να δημευθούν και καταστραφούν δυνάμει του άρθρου 3 του Νόμου. .............. Αλέξανδρος Α. Παναγιώτου Ανώτερος Επαρχιακός Δικαστής cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο