Αστυνομικός Διευθυντής Λεμεσού ν. Κρίτωνας Θεοδώρου κ.α., Αρ. Υπόθεσης: 15078/07, 5 Οκτωβρίου 2009 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDLEM:2009:B150 Αρ. Υπόθεσης: 15078/07 Αστυνομικός Διευθυντής Λεμεσού - ν -
- Κρίτωνας Θεοδώρου εκ Λεμεσού
- X.G. Union Contactors Ltd, εκ Λεμεσού
- Ξενοφών Γεωργίου, εκ Λεμεσού Κατηγορουμένων Ημερομηνία: 5 Οκτωβρίου 2009 Για την αστυνομία: κος Αργυρού Για κατηγορούμενο: κος Χατζηλοΐζου Κατηγορούμενος 1: Παρών Π Ο Ι Ν Η (για κατηγ. 1) Ο κατηγορούμενος 1 βρέθηκε ένοχος μετά από ακροαματική διαδικασία στην 1η κατηγορία που αφορά το αδίκημα της πρόκλησης θανάτου λόγω αλόγιστης, απερίσκεπτης ή επικίνδυνης πράξης κατά παράβαση του άρθρου 210 του Ποινικού Κώδικα. Βρέθηκε επίσης ένοχος στις κατηγορίες 2, 5, & 7 που αφορούν τα αδικήματα παράλειψης λήψης μέτρων για την διασφάλιση της υγείας των εργαζομένων και παράλειψης εργοδότη να έχει στην διάθεση του γραπτή εκτίμηση κινδύνων για την ασφάλεια των εργοδοτουμένων του κατά παράβαση του Περί Ασφάλειας και Υγείας στην Εργασία Νόμου 89(Ι)/96 και των σχετικών Κανονισμών. Τα γεγονότα της υπόθεσης αναφέρονται με λεπτομέρεια στην απόφαση μου ημερομηνίας 21.9.2009 με την οποία ο κατηγορούμενος βρέθηκε ένοχος στις πιο πάνω κατηγορίες και ως εκ τούτου δεν θεωρώ σκόπιμο να τα επαναλάβω. Για σκοπούς επιβολής ποινής, αναφέρω μόνο ότι ο κατηγορούμενος ως εργολάβος καλουπιών σε υπό ανέγερση πολυκατοικία, έδωσε εντολή στο θύμα που ήταν αλλοδαπός εργοδοτούμενος του να εργαστεί μέσα στο φρεάτιο του ασανσέρ χωρίς να χρησιμοποιήσει σκαλωσιές ως ενδεικνυόταν από τους κανόνες ασφαλείας. Αντιθέτως, το θύμα εργαζόταν από ύψος 14,5 μέτρων πατώντας σε πρόχειρη κατασκευή, αποτελούμενη από δύο σανίδες μήκους 2 μέτρων περίπου και πλάτους 20 εκατοστών. Οι σανίδες αυτές ήταν τοποθετημένες πάνω σε δύο ξύλινες βάσεις, οι οποίες ήταν βιδωμένες στην είσοδο του ανελκυστήρα και στον απέναντι τοίχο του τούνελ. Σε κάποιο στάδιο όμως αυτή η πρόχειρη κατασκευή κατέρρευσε με αποτέλεσμα το θύμα να πέσει στο κενό μέσα στο φρεάτιο του ανελκυστήρα από ύψος 14,5 μέτρων και να τραυματιστεί θανάσιμα. Περαιτέρω σύμφωνα με τα ευρήματα του Δικαστηρίου, ο Μ.Κ.8 επιθεωρητής του Γραφείου Εργασίας που ανέλαβε την διερεύνηση του ατυχήματος, διαπίστωσε κατά την επίσκεψη του στον χώρο ότι δεν τοποθετήθηκε κιγκλίδωμα στην ανοικτή πλευρά του κλιμακοστασίου. Επίσης σε κάποια σημεία του κλιμακοστασίου της επίδικης οικοδομής δεν υπήρχαν χειρολισθήρες και εντοπίζονταν επικίνδυνα ανοίγματα. Διαπιστώθηκε ακόμα ότι ο κατηγορούμενος 1 δεν είχε στην διάθεση του γραπτή εκτίμηση κινδύνων για την ασφάλεια των εργοδοτουμένων του, κατά παράβαση του Περί Ασφάλειας και Υγείας στην Εργασία Νόμου 89(Ι)/96 και των σχετικών Κανονισμών. Ο συνήγορος υπεράσπισης στην αγόρευση του για μετριασμό της ποινής, περιορίστηκε στις προσωπικές συνθήκες του κατηγορουμένου
- Ανέφερε ότι είναι 44 ετών, έγγαμος και πατέρας πέντε παιδιών. Η πρώτη του θυγατέρα είναι φοιτήτρια στο πανεπιστήμιο Κύπρου ενώ τα υπόλοιπα παιδιά του φοιτούν στην μέση και δημοτική εκπαίδευση. Η σύζυγος του δεν εργάζεται λόγω προβλημάτων υγείας. Ο κατηγορούμενος 1, είναι ως εκ τούτου ο μοναδικός προστάτης της οικογενείας του αφού από το εισόδημα του καλύπτονται όλα τα έξοδα συντήρησης και διατροφής της συζύγου και των παιδιών του. Τέλος, ο συνήγορος επικαλέστηκε ως περαιτέρω μετριαστικό παράγοντα, το λευκό ποινικό μητρώο του κατηγορουμένου 1 και τα προβλήματα υγείας που αντιμετωπίζει. Η σοβαρότητα των αδικημάτων Η 1η κατηγορία αφορά το σοβαρότερο από τα αδικήματα που αντιμετωπίζει ο κατηγορούμενος
- Όχι μόνο γιατί η προβλεπόμενη από τον Νόμο ποινή είναι πολύ αυστηρή αλλά και λόγω της ίδιας της φύσης της κατηγορίας που αφορά αδίκημα το οποίο στρέφεται ενάντια στο πολυτιμότερο αγαθό για τον άνθρωπο, αυτό της ίδιας της ζωής. Επιπλέον, τα περιστατικά της υπόθεσης είναι τέτοια που εντάσσουν την παρούσα, σε εκείνες τις υποθέσεις όπου οι εργοδότες αποτυγχάνουν να παράσχουν ασφαλείς συνθήκες εργασίας στους εργοδοτουμένους τους με αποτέλεσμα να τίθεται σε άμεσο κίνδυνο η ζωή τους. Η σοβαρότητα αδικημάτων που αφορούν την ασφάλεια των εργαζομένων, επισημαίνεται και από την νομολογία του Ανωτάτου Δικαστηρίου. Στην υπόθεση Γ/Ε ν. Λατομεία Φαρμακάς
(2004)2 Α.Α.Δ 573, σημειώθηκε η αναγκαιότητα για αυστηρή αντιμετώπιση των αδικημάτων αυτής της φύσης. Παρατέθηκε επίσης το πιο κάτω απόσπασμα από την υπόθεση Επαρχ. Λειτ. Εργασίας ν. Sedora Enterprises Ltd
(1992)2 Α.Α.Δ 332. « Η υποχρέωση διατήρησης συνθηκών ασφάλειας σε εργοστάσια και άλλους χώρους που απασχολούνται άνθρωποι δεν είναι μόνο υποχρέωση που πηγάζει από τον Νόμο, είναι προέκταση διεθνών υποχρεώσεων που αναλήφθηκαν από την Δημοκρατία κάτω από το άρθρο 3 του Ευρωπαϊκού Κοινωνικού Χάρτη κάτω από τον οποίο μια συμβαλλόμενη χώρα αναλαμβάνει όχι μόνο την θέσπιση κανονισμών για συνθήκες ασφαλείας και υγείας των εργαζομένων στον τόπο εργασίας αλλά και την περαιτέρω υποχρέωση της εφαρμογής τους με μέτρα για την αποτελεσματική εποπτεία της συμμόρφωσης προς τις ανειλημμένες αυτές υποχρεώσεις. Η αποτελεσματική εποπτεία συνεπάγεται την εφαρμογή των Νόμων και των Κανονισμών και, όπου απαιτείται, την ποινική δίωξη και τον εξαναγκασμό των παραβατών προς συμμόρφωση προς αυτούς. Επομένως και τα Δικαστήρια έχουν καθήκον να προσεγγίζουν τα θέματα αυτά, ανάλογα βέβαια με τα περιστατικά της κάθε υπόθεσης, με την δέουσα σοβαρότητα χάριν της επίτευξης των σκοπών του Νόμου που, πέραν των ανθρωπιστικών στόχων, αποτρέπει την μείωση της παραγωγικότητας και την αποφυγή άσκοπων οικονομικών επιβαρύνσεων λόγω τραυματισμού, επηρεασμού της υγείας και θανάτου» Η σοβαρότητα των αδικημάτων αυτής της φύσης, τονίστηκε σε σειρά άλλων αποφάσεων του Ανωτάτου Δικαστηρίου, στις οποίες διατυπώθηκε ότι αδικήματα που άπτονται της ασφάλειας των εργαζομένων, είναι σοβαρά γιατί σχετίζονται με ένα τομέα στον οποίο η κοινωνία επιδεικνύει αυξανόμενη ευαισθησία λόγω σεβασμού προς την ανθρώπινη ζωή και υγεία (Βλ. μεταξύ άλλων Peppis Company Ltd κα ν. Επαρχ. Λειτουργού Εργασίας
(1999)2 Α.Α.Δ 272). Θα πρόσθετα ότι η παράλειψη του εργοδότη να παράσχει στους υπαλλήλους του ασφαλές σύστημα εργασίας, παραπέμπει σε παλαιότερες εποχές και δεν συνάδει με το σύγχρονο κράτος δικαίου, στο οποίο κατοχυρώνεται ο πλήρης σεβασμός προς την ανθρώπινη ζωή. Στην υπόθεση Επαρχ. Λειτουργός Εργασίας ν. Γενεθλής Λτδ.
(1992)2 Α.Α.Δ. 372 στη σελ. 374 αναφέρονται τα ακόλουθα: « . οι εργοδότες πρέπει να τηρούν πιστά τους κανονισμούς. Αυτό απαιτεί όχι μόνο ο Νόμος και το συμφέρον των εργαζομένων αλλά και το συμφέρον των ιδίων των εργοδοτών και της γενικής εθνικής οικονομίας». Η σοβαρότητα των αδικημάτων στην παρούσα υπόθεση, αυξάνεται σημαντικά γιατί αποτέλεσμα της παράνομης συμπεριφοράς του κατηγορουμένου 1 ήταν ο θάνατος του αλλοδαπού εργοδοτουμένου του, ο οποίος παρεμπιπτόντως εργαζόταν παράνομα χωρίς δηλαδή να εξασφαλίσει την απαιτούμενη από τον Νόμο άδεια. Είναι δε δυστυχώς πολύ συχνό φαινόμενο, η παράνομη εργοδότηση να διεξάγεται κάτω από συνθήκες πρόχειρες και ευτελείς όπου οι αρμόδιες αρχές δεν είναι σε θέση να ελέγξουν λόγω της εν κρυπτώ απασχόλησης, κατά πόσον πληρούνται κατ' ελάχιστο οι κανονισμοί για την ασφάλεια των εργαζομένων. Το θύμα όμως ανεξαρτήτως του ότι εργαζόταν παράνομα, εξακολουθούσε να είναι εργοδοτούμενος του κατηγορουμένου 1, ο οποίος όφειλε να του παράσχει ένα ασφαλές σύστημα εργασίας χωρίς κινδύνους που να απειλούν την ζωή του. Ο κατηγορούμενος 1 όχι μόνο δεν εκπλήρωσε την πιο πάνω υποχρέωση του αλλά εντελώς αλόγιστα και απερίσκεπτα, έδωσε οδηγίες στο θύμα να εργαστεί με τον πιο πάνω επικίνδυνο τρόπο με αποτέλεσμα ο τελευταίος να χάσει την ζωή του. Το άρθρο 210 του Ποινικού Κώδικα επί του οποίου βασίζεται η 1η κατηγορία, προβλέπει ποινή φυλάκισης μέχρι 4 χρόνια και ποινή προστίμου μέχρι £2500,00 (το ισόποσο σήμερα σε Ευρώ). Η αύξηση της ποινής φυλάκισης από 2 σε 4 χρόνια με τον Νόμο 18(Ι)/2000, αντανακλά την αυξημένη ευαισθησία του νομοθέτη και κατά συνέπεια της ίδιας της κοινωνίας, στην προστασία της ανθρώπινης ζωής από αδικήματα αυτού του είδους. Η νομολογία σε σχέση με τις ποινές που το Δικαστήριο επιβάλλει σε αδίκημα δυνάμει του άρθρου 210 του Ποινικού Κώδικα, είναι αρκετά πλούσια. Αναφέρω ενδεικτικά τις υποθέσεις Κυριάκος Βρυώνη ν. Αστυνομίας
(1992)2 CLR 46, Carter v. Αστυνομίας
(1993)2 CLR 78, Κωνσταντίνου ν. Αστυνομίας
(1989)2 CLR 109, Mohammed El Sayed Awad v. Αστυνομίας
(1989)2 CLR 290, Γ.Ε ν. Ιωάννη Χ" Κωνσταντίνου
(1989)2 CLR 99 και Παναγιώτης Προκοπίου ν. Αστυνομίας
(1995)2 Α.Α.Δ.
- Θεώρηση της νομολογίας μας, καταδεικνύει ότι το Ανώτατο Δικαστήριο υιοθέτησε τις αποφάσεις του Αγγλικού Εφετείου και συγκεκριμένα την υπόθεση R. v. Guilfoyle 57 Cr. App. R.
- Στην απόφαση αυτή το Αγγλικό Εφετείο υπέδειξε τις κατευθυντήριες γραμμές ως προς τα κριτήρια τα οποία πρέπει να λαμβάνονται υπόψη για να αποφασιστεί κατά πόσο ενδείκνυται η επιβολή ποινής φυλάκισης σε αδίκημα αυτού του είδους. Τα κριτήρια αυτά, σχετίζονται μεταξύ άλλων με την υφή της αμέλειας η οποία προκάλεσε το θάνατο αλλά επίσης και με τις προσωπικές συνθήκες του κατηγορούμενου. Η επιβολή ποινής φυλάκισης ενδείκνυται κατ' αρχή, στις περιπτώσεις εκείνες που η αμέλεια του κατηγορουμένου εμπεριέχει και το στοιχείο της αδιαφορίας για την ασφάλεια των άλλων προσώπων ενώ το λευκό ποινικό μητρώο, αποτελεί παράγοντα που μπορεί σε οριακές περιπτώσεις να διαδραματίσει αποφασιστικό ρόλο. Στην υπόθεση Παναγιώτη Προκοπίου ν. Αστυνομίας (ανωτέρω), το Εφετείο αύξησε την ποινή φυλάκισης 4 μηνών που είχε επιβάλει το Πρωτόδικο Δικαστήριο, σε ποινή φυλάκισης 12 μηνών. Το κριτήριο σ' αυτή την υπόθεση ήταν ότι η ποινή έπρεπε να ήταν αποτρεπτική δεδομένου ότι αποτελούσε διπλό θανατηφόρο ατύχημα και η συμπεριφορά του κατηγορουμένου απεκάλυπτε πλήρη αδιαφορία για τους άλλους. Αναφέρθηκε επίσης ότι η ποινή φυλάκισης είναι ενδεδειγμένη, σε περιπτώσεις θανατηφόρων δυστυχημάτων. Τα ίδια λέχθηκαν στην υπόθεση Σταύρος Δημητρίου Τσιολής ν. Αστυνομίας
(1992)2 C.L.R.
- Έχω διεξέλθει με προσοχή στα γεγονότα της παρούσας υπόθεσης όπως προκύπτουν από τα ευρήματα του Δικαστηρίου. Κρίνω ότι η συμπεριφορά του κατηγορουμένου 1 στο σύνολο της δεν αποτελεί στιγμιαία απερισκεψία. Αντίθετα πρόκειται για περίπτωση συμπεριφοράς που επιδεικνύει πλήρη αδιαφορία για την ασφάλεια και την ζωή των εργοδοτουμένων του. Ο κατηγορούμενος 1 ως έμπειρος εργολάβος, όφειλε να γνωρίζει ότι με τον τρόπο που διεξαγόταν η εργασία καλούπωσης μέσα στο φρεάτιο του ανελκυστήρα, δημιουργούνταν σοβαρότατοι κίνδυνοι για την ασφάλεια των εργοδοτουμένων του. Παρόλα αυτά, παραγνωρίζοντας πλήρως αυτούς τους κινδύνους, έδωσε οδηγίες στους δύο αλλοδαπούς παράνομους εργάτες του να εργαστούν με τον πιο πάνω τρόπο, αδιαφορώντας για την ασφάλεια τους. Υπενθυμίζω ότι το θύμα αναγκαζόταν σύμφωνα με τον εμπειρογνώμονα Μ.Κ.8 να ακροβατεί σε δύο σανίδια, προκειμένου να κατασκευάσει καλούπια στο φρεάτιο του ανελκυστήρα. Αποτέλεσμα ήταν, η κατάρρευση της πρόχειρης κατασκευής και ο θανάσιμος τραυματισμός του θύματος, ο οποίος οφείλεται ουσιαστικά στην πιο πάνω απερίσκεπτη και αλόγιστη συμπεριφορά του κατηγορουμένου
- Η πιο πάνω αδιαφορία του κατηγορουμένου 1 για την ασφάλεια των εργοδοτουμένων του που εργάζονταν μέσα στο φρεάτιο του ασανσέρ, ούτε στιγμιαία ήταν ούτε μπορεί να κριθεί ως εσφαλμένη κρίση περιοριζόμενη στην συγκεκριμένη στιγμή που έγινε το ατύχημα. Η μαρτυρία που το Δικαστήριο έκρινε ως αξιόπιστη, καταδεικνύει ότι καθ' όλη την διάρκεια των οικοδομικών εργασιών, ουδέποτε τοποθετήθηκαν σκαλωσιές μέσα στο φρεάτιο του ανελκυστήρα και ότι οι εργαζόμενοι σε αυτό, ακροβατούσαν σύμφωνα με τον Μ.Κ.8, εργαζόμενοι με τον πιο πάνω επικίνδυνο τρόπο. Η αδιαφορία του κατηγορουμένου 1 για την ζωή των αλλοδαπών εργοδοτουμένων του, καταδεικνύεται και από την συμπεριφορά του μετά το ατύχημα. Δεν παρουσιάστηκε στην οικοδομή, φοβούμενος για τον εαυτό του όπως ο ίδιος είπε, επειδή οι δύο αλλοδαποί ήταν παράνομοι. Κάθε υπεύθυνος εργοδότης που ενδιαφέρεται για την ασφάλεια των εργοδοτουμένων του, θα ήταν λογικό να νιώσει συγκλονισμό για τον θάνατο ενός εργάτη του ή το λιγότερο θα εμφανιζόταν στο εργοτάξιο για να διερευνήσει έστω τις συνθήκες κάτω από τις οποίες επεσυνέβη το ατύχημα. Ο κατηγορούμενος 1 όμως σκεφτόμενος μόνο τον εαυτό του, απέφυγε να μεταβεί αμέσως στο μέρος προκειμένου να αποφύγει τις συνέπειες των πράξεων του. Στα πλαίσια αυτά, εντάσσεται και η ψευδής δήλωση του στους αστυνομικούς που τον συνόδευαν στο Δικαστήριο ότι δεν γνωρίζει τον Mahmut Khalaf που ήταν ο δεύτερος αλλοδαπός παράνομος εργάτης του και ο οποίος εργαζόταν με το θύμα στην επίδικη οικοδομή όταν επεσυνέβη το ατύχημα. Δεν έχω εντοπίσει επίσης, ακόμα και μετά την καταδικαστική απόφαση του Δικαστηρίου, κανένα ίχνος μεταμέλειας από τον κατηγορούμενο 1 ή έστω μια έκφραση συμπάθειας προς το θύμα ή τους συγγενείς του. Αντιθέτως, είναι φανερό ότι ο κατηγορούμενος 1 από την πρώτη στιγμή που επεσυνέβη το ατύχημα, βασική μέριμνα είχε, πώς να αποφύγει την ευθύνη των πράξεων του, αδιαφορώντας ότι ο θάνατος ενός νεαρού προσώπου, ήταν αποτέλεσμα της δικής του αλόγιστης και απερίσκεπτης συμπεριφοράς. Κρίνω ως εκ τούτου ότι η συμπεριφορά του κατηγορουμένου όχι μόνο δεν καταδεικνύει στιγμιαία αμέλεια αλλά αντιθέτως είναι αποτέλεσμα της πλήρους αδιαφορίας του για την ασφάλεια και την ζωή των εργοδοτουμένων του. Η υπόθεση ως εκ τούτου θα πρέπει να ταξινομηθεί από άποψη επιβολής ποινής, στις σοβαρότερες του είδους όπου η αποτρεπτική ποινή καθίσταται επιβεβλημένη. Στην υπόθεση Παμπακά ν. Αστυνομίας (ανωτέρω), η οποία αφορούσε πρόκληση θανάτου από επικίνδυνη οδήγηση, αναφέρθηκαν μεταξύ άλλων τα ακόλουθα: "Είναι γεγονός ότι ποινή στερητική της ελευθερίας ενός ατόμου εκτός του ότι επηρεάζει και τον ίδιο τον Κατηγορούμενο έχει κατά προέκταση σοβαρά επακόλουθα στο άμεσα οικογενειακό του περιβάλλον και τους εξαρτώμενους από αυτόν. .............................. Από την άλλη μεριά δεν μπορεί να αγνοηθεί το γεγονός ότι το αμελές οδήγημα και η πρόκληση θανάτου ενός ατόμου έχει πολύ σοβαρότερα επακόλουθα και μάλιστα ολέθρια στο θύμα και στο άμεσο του περιβάλλον. Γι' αυτό σε μια εποχή που η πρόκληση θανατηφόρων δυστυχημάτων και γενικά δυστυχημάτων κατάντησε μέρος της καθημερινής μας ζωής, τα Δικαστήρια έχουν καθήκον έχοντας υπόψη και τις προσωπικές συνθήκες των Κατηγορουμένων να επιβάλλουν ποινές που να είναι αποτρεπτικές επανάληψης τόσο από τους ίδιους όσο και άλλους και θα τόνιζαν έτσι τη σοβαρότητα των τροχαίων παραπτωμάτων αυτής της φύσης." Σοβαρά είναι και τα υπόλοιπα αδικήματα στα οποία βρέθηκε ένοχος ο κατηγορούμενος
- Καταδεικνύουν και αυτά την παράλειψη του να παράσχει στους εργοδοτουμένους του ένα ασφαλές σύστημα εργασίας και σηματοδοτούν την αδιαφορία του για την ασφάλεια των προσώπων τα οποία εργοδοτούσε παράνομα. Μετριαστικοί παράγοντες Η αναγκαιότητα για αυστηρή αντιμετώπιση δεν μειώνει όμως την εξατομίκευση που θα πρέπει να χαρακτηρίζει την ποινή ούτως ώστε αυτή να αρμόζει στις προσωπικές συνθήκες του κάθε κατηγορουμένου. Το καθήκον εξατομίκευσης της ποινής δεν ατονεί, ακόμη και στις περιπτώσεις όπου υπάρχει η ανάγκη επιβολής αποτρεπτικής ποινής. Τονίζεται όμως ότι η εξατομίκευση δεν θα πρέπει να οδηγεί σε εξουδετέρωση της σοβαρότητας ούτε του στοιχείου της αποτροπής που επιβάλλουν η φύση και τα περιστατικά του αδικήματος. Στην υπόθεση Ιωάννου κ.α ν. Δημοκρατίας,
(2003)2 ΑΑΔ 171, 186, λέχθηκαν τα ακόλουθα σε σχέση με το πιο πάνω θέμα: "Αναμφίβολα η εξατομίκευση είναι αναγκαία σε κάθε περίπτωση και αποτελεί μέρος της διαδικασίας που έχει ως αντικείμενο τη δίκαιη μεταχείριση των ενόχων κάθε εγκληματικής πράξης. Ωστόσο, η εξατομίκευση δεν μπορεί να υποβαθμίσει τη σοβαρότητα του συγκεκριμένου αδικήματος και την ανάγκη πρόσδοσης αποτρεπτικού χαρακτήρα στην τιμωρία αυτής της κατηγορίας αδικημάτων. Η εξατομίκευση της ποινής δεν πρέπει να οδηγεί στην ουδετεροποίηση της αποτελεσματικότητας του νόμου ούτε στην εξουδετέρωση του αποτρεπτικού χαρακτήρα της ποινής. (Βλ. Antoniades v. Police
(1986)2 CLR 21 και Κωνσταντίνου ν. Δημοκρατίας
(1989)2 ΑΑΔ 224.)" Στην παρούσα υπόθεση θα λάβω υπόψη για μετριασμό της ποινής το λευκό ποινικό μητρώο του κατηγορουμένου 1 και τις προσωπικές του συνθήκες όπως έχουν εκτεθεί από τον συνήγορο υπεράσπισης. Ιδιαίτερα λαμβάνεται υπόψη το γεγονός ότι είναι πατέρας πέντε παιδιών και μοναδικός προστάτης της οικογένειας του αλλά και τα προβλήματα υγείας που αντιμετωπίζει. Οι πιο πάνω όμως μετριαστικοί παράγοντες δεν είναι όμως τέτοιας έκτασης που να υπερφαλαγγίζουν την αναγκαιότητα για επιβολή αποτρεπτικής ποινής λόγω της σοβαρότητας των αδικημάτων όπως την έχω προδιαγράψει πιο πάνω, ιδιαίτερα λόγω της σοβαρότητας της 1ης κατηγορίας. Μπορούν να επηρεάσουν το ύψος της ποινής όχι όμως το είδος της. Στην παρούσα περίπτωση, η πρέπουσα ποινή είναι αυτή της φυλάκισης. Οιαδήποτε άλλη ποινή δεν θα εξυπηρετούσε κατά την κρίση μου τους σκοπούς του Νόμου και θα έστελνε επιπλέον λανθασμένα μηνύματα σε επίδοξους παραβάτες. Συνοψίζοντας όλα τα πιο πάνω, επιβάλλω στον κατηγορούμενο 1 ποινή φυλάκισης 6 μηνών στην 1η κατηγορία. Δεν επιβάλλεται καμία ποινή στις κατηγορίες 2, 5 & 7. Η ποινή θα ξεκινά από 29.9.2009, ημερομηνία κατά την οποία ο κατηγορούμενος 1 τέθηκε υπό κράτηση για τους σκοπούς της παρούσας υπόθεσης. Τα έξοδα της διαδικασίας εκ €300,00 να πληρωθούν από την Δημοκρατία αφού ως θέμα αρχής δεν ενδείκνυται η καταβολή εξόδων στις περιπτώσεις επιβολής ποινής άμεσης φυλάκισης. ............. Αλέξανδρος Α. Παναγιώτου Ανώτερος Επαρχιακός Δικαστής cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο