Αστυνομικός Διευθυντής Λεμεσού ν. Πάμπος Μιχαήλ, Αρ. Υπόθεσης: 445/09, 15 Οκτωβρίου 2009 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDLEM:2009:B157 Αρ. Υπόθεσης: 445/09 Αστυνομικός Διευθυντής Λεμεσού - ν - Πάμπος Μιχαήλ, εκ Λεμεσού Κατηγορουμένου Ημερομηνία: 15 Οκτωβρίου 2009 Για την αστυνομία: κος Αργυρού Για κατηγορούμενο: κος Λουϊζίδης Α Π Ο Φ Α Σ Η Ο κατηγορούμενος αντιμετωπίζει κατηγορία για λειτουργία κέντρου αναψυχής χωρίς άδεια κατά παράβαση του Περί Κέντρων Αναψυχής Νόμου 29/
- Αντιμετωπίζει επίσης κατηγορία για έκθεση προς πώληση οινοπνευματωδών ποτών χωρίς άδεια κατά παράβαση του Περί Πωλήσεως Οινοπνευματωδών Ποτών Νόμου (Κεφ.114). Η εκδοχή της αστυνομίας σύμφωνα με τις λεπτομέρειες των αδικημάτων αλλά και την μαρτυρία που προσκομίστηκε στο Δικαστήριο, είναι ότι ο κατηγορούμενος στις 7 Σεπτεμβρίου 2008 στην Λεμεσό, λειτουργούσε κέντρο αναψυχής ήτοι το καμπαρέ με την ονομασία "Venus" και εξέθετε σε αυτό οινοπνευματώδη ποτά προς πώληση χωρίς προηγουμένως να εξασφαλίσει τις σχετικές άδειες από τις αρμόδιες αρχές. Αντίθετη ήταν η εκδοχή της υπεράσπισης όπως προκύπτει από την ακροαματική διαδικασία. Υποστηρίχθηκε ότι το κέντρο την συγκεκριμένη στιγμή της καταγγελίας από την αστυνομία δεν λειτουργούσε και ότι επίσης δεν έχει αποδειχθεί με επαρκή μαρτυρία ότι σε αυτό εκτίθονταν αλκοολούχα ποτά προς πώληση. Μαρτυρία Για την αστυνομία κατέθεσε ένας μόνο μάρτυρας κατηγορίας. Πρόκειται για τον αστυφύλακα 3273 Μιχάλη Μιχαήλ. Ανέφερε ότι επισκέφθηκε το καμπαρέ Venus για έλεγχο στα πλαίσια των καθηκόντων του στις 7.9.2008 και ώρα 12.
- Εκεί συνάντησε τον κατηγορούμενο που ήταν ο ιδιοκτήτης της επιχείρησης. Από τον έλεγχο διαπιστώθηκε ότι το υποστατικό λειτουργούσε χωρίς άδεια από την αρμόδια αρχή. Επιπλέον, διαπιστώθηκε ότι εκτίθονταν προς πώληση οινοπνευματώδη ποτά χωρίς προηγουμένως να εξασφαλιστεί σχετική άδεια από τις αρμόδιες αρχές. Στο υποστατικό κατά τον μάρτυρα δεν υπήρχαν πελάτες παρά μόνο κάποιες κοπέλες που εργάζονταν στο καμπαρέ. Ο ίδιος έμεινε στον χώρο γύρω στα 15 λεπτά. Τα ποτά ήταν τοποθετημένα σε ράφια πίσω από το μπάρ. Πίσω από το μπάρ βρισκόταν και ο κατηγορούμενος, στον οποίο όταν επιστήθηκε η προσοχή στον Νόμο για την διάπραξη των πιο πάνω αδικημάτων, απάντησε ότι απολογείται. Όσον αφορά τις σχετικές άδειες, ο κατηγορούμενος του παραδέχθηκε ότι αυτές δεν εκδόθηκαν λόγω κάποιων προβλημάτων που είχε με τον συνέταιρο του. Αναφορικά με τα οινοπνευματώδη, ο μάρτυρας ανέφερε χωρίς να είναι σίγουρος ότι υπήρχε στην είσοδο του καμπαρέ τιμοκατάλογος με τις τιμές των αλκοολούχων ποτών. Στην αντεξέταση, αρνήθηκε υποβολή ότι ο κατηγορούμενος δεν βρισκόταν πίσω από το μπαρ του υποστατικού. Επέμενε στην πιο πάνω θέση του, αναφέροντας ταυτόχρονα ότι θυμάται τον κατηγορούμενο να του δίνει φακέλους που ήταν σε ράφι πίσω από το μπάρ και στους οποίους υπήρχαν παλαιές άδειες για το υποστατικό. Αρνήθηκε επίσης υποβολή ότι ο κατηγορούμενος δεν ήταν ο ιδιοκτήτης του υποστατικού. Ανέφερε ότι όταν ο ίδιος εισήλθε στο υποστατικό και ρώτησε για τον υπεύθυνο, ο κατηγορούμενος του συστήθηκε ως ο ιδιοκτήτης του καμπαρέ. Αναφορικά με τα οινοπνευματώδη ποτά, δέχθηκε ότι ο ίδιος δεν εξέτασε το περιεχόμενο των μπουκαλιών που βρίσκονταν εκτεθειμένα πίσω από το μπάρ. Ήταν όμως σίγουρος ότι επρόκειτο για αλκοολούχα ποτά αφού πρόσεξε ότι σε αυτά περιλαμβάνονταν και μπουκάλια που έφεραν την επιγραφή οινοπνευματωδών ποτών όπως ουίσκι και βότκας. Μετά την ολοκλήρωση της μαρτυρίας για την αστυνομία, ο κατηγορούμενος κλήθηκε σε απολογία με ενδιάμεση απόφαση του Δικαστηρίου. Αφού του επεξηγήθηκαν τα δικαιώματα του δυνάμει του Περί Ποινικής Δικονομίας Νόμου, επέλεξε να μην αναφέρει οτιδήποτε στο Δικαστήριο. Αγορεύσεις Ο δημόσιος κατήγορος στην αγόρευση του, αναφέρθηκε στην μαρτυρία της κατηγορούσας αρχής, καλώντας το Δικαστήριο να την αποδεχθεί ως αξιόπιστη. Ισχυρίστηκε περαιτέρω ότι από την πιο πάνω μαρτυρία, προκύπτει ότι κατά τον επίδικο χρόνο το υποστατικό ιδιοκτησίας του κατηγορουμένου, ήταν σε λειτουργία και ότι σε αυτό εκτίθονταν οινοπνευματώδη ποτά προς πώληση. Ο κατηγορούμενος δεν παρουσίασε καμία άδεια λειτουργίας του υποστατικού ούτε και άδεια για πώληση οινοπνευματωδών ποτών. Ήταν η θέση του συνηγόρου ότι από την στιγμή που η μαρτυρία του αστυνομικού κριθεί ως αξιόπιστη, το βάρος είναι στους ώμους της κατηγορούσας αρχής να αποδείξει ότι είχε τις απαιτούμενες από τον νόμο άδειες. Επιπλέον, ήταν στους ώμους της υπεράσπισης να αποδείξει ότι στα μπουκάλια που εκτίθονταν πίσω από το μπάρ δεν υπήρχε αλκοόλ όπως ήταν η εισήγηση του συνηγόρου υπεράσπισης στον μάρτυρα κατηγορίας. Τέλος, ήταν η θέση του δημόσιου κατηγόρου ότι ο μάρτυρας κατηγορίας ήταν αρκετά σαφής όταν ανέφερε ότι ο κατηγορούμενος του παρουσιάστηκε ως ο ιδιοκτήτης του κέντρου, το οποίο βρισκόταν σε λειτουργία κατά τον επίδικο χρόνο. Αντίθετη ήταν η θέση του συνηγόρου υπεράσπισης. Κατά την αγόρευση του, ισχυρίστηκε ότι η απόδειξη όλων των συστατικών στοιχείων των αδικημάτων, είναι στους ώμους της κατηγορούσας αρχής και δεν μπορεί σε καμία περίπτωση να μεταφερθεί στην υπεράσπιση. Ειδικότερα ως προς το ζήτημα των οινοπνευματωδών ποτών, ο συνήγορος ισχυρίστηκε ότι ο αστυνομικός όφειλε να ελέγξει κατά πόσον το περιεχόμενο των μπουκαλιών αποτελούσε αλκοόλ. Σε αντίθετη περίπτωση, η θέση του ότι τα μπουκάλια περιείχαν οινόπνευμα, παραμένει μια απλή εικασία η οποία δεν μπορεί να γίνει αποδεκτή από το Δικαστήριο. Ο συνήγορος ισχυρίστηκε περαιτέρω ότι δεν έχει δοθεί καθόλου μαρτυρία ότι το επίδικο κέντρο ήταν κατά την ώρα της καταγγελίας ανοικτό και επίσης ότι ο κατηγορούμενος ήταν ο ιδιοκτήτης του ή έστω ο υπεύθυνος για την λειτουργία του. Αξιολόγηση μαρτυρίας Είχα την ευκαιρία στην ζωντανή ατμόσφαιρα της Δίκης να παρακολουθήσω με προσοχή τον μάρτυρα κατηγορίας που κατέθεσε ενώπιον μου και είμαι σε θέση να αξιολογήσω την μαρτυρία του. Η εντύπωση που μου έδωσε ήταν ότι είπε την αλήθεια στο Δικαστήριο. Αναφέρθηκε με λεπτομέρεια σε όλες τις ενέργειες στις οποίες προέβηκε αναφορικά με την καταγγελία του επίδικου υποστατικού χωρίς να κλονιστεί σε κανένα σημείο της αντεξέτασης του. Ο μάρτυρας ήταν ιδιαίτερα πειστικός ως προς την θέση του ότι ο κατηγορούμενος βρισκόταν πίσω από το μπαρ και του ανέφερε ότι είναι ιδιοκτήτης του κέντρου και ότι οι σχετικές άδειες δεν έχουν εκδοθεί λόγω προβλημάτων που είχε με τον συνέταιρο του. Ήταν επίσης ιδιαίτερα πειστικός στο ότι είδε πίσω από το μπαρ εκτεθειμένα μπουκάλια με τις επιγραφές αλκοολούχων ποτών όπως πειστικός ήταν και ως προς την θέση του ότι ο κατηγορούμενος απολογήθηκε για την διάπραξη των αδικημάτων όταν του επιστήθηκε η προσοχή του στον Νόμο. Να αναφέρω επίσης ότι ο μάρτυρας ήταν ιδιαίτερα ειλικρινής όταν κατέθεσε ότι δεν ήταν απόλυτα σίγουρος κατά πόσον υπήρχε τιμοκατάλογος ποτών στην είσοδο του υποστατικού. Ανεξαρτήτως των πιο πάνω, η γενικότερη εντύπωση που μου έδωσε ο μάρτυρας κατηγορίας ήταν ότι είπε την αλήθεια στο Δικαστήριο και ως εκ τούτου η μαρτυρία του γίνεται αποδεκτή στο σύνολο της ως αξιόπιστη. Ευρήματα Ενόψει της πιο πάνω αξιολόγησης, τα ευρήματα μου αναφορικά με τα γεγονότα της υπόθεσης είναι ανάλογα της μαρτυρίας που έγινε αποδεκτή. Ειδικότερα σημειώνω τα πιο κάτω: Ο αστυφύλακας 3273 Μιχάλης Μιχαήλ (Μ.Κ.1) επισκέφθηκε για σκοπούς ελέγχου στα πλαίσια των καθηκόντων του, το καμπαρέ Venus στις 7.9.2008 και ώρα 12.
- Ζήτησε τον υπεύθυνο και τότε ο κατηγορούμενος που βρισκόταν πίσω από το μπάρ, του παρουσιάστηκε ως ο ιδιοκτήτης του κέντρου. Από τον έλεγχο, διαπιστώθηκε ότι το υποστατικό λειτουργούσε χωρίς άδεια από την αρμόδια αρχή. Επιπλέον, ο μάρτυρας διαπίστωσε ότι πίσω από το μπάρ εκτίθονταν σε ράφια, μπουκάλια με επιγραφές αλκοολούχων ποτών όπως Βότκα και Ουίσκι χωρίς προηγουμένως να εξασφαλιστεί σχετική άδεια από τις αρμόδιες αρχές. Ο μάρτυρας επέστησε στον κατηγορούμενο την προσοχή του στον νόμο για την διάπραξη αδικημάτων της λειτουργίας κέντρου αναψυχής χωρίς άδεια και της έκθεσης προς πώληση αλκοολούχων ποτών χωρίς άδεια. Ο κατηγορούμενος απάντησε τότε ότι απολογείται. Ιδιαίτερα για τις άδειες, ο κατηγορούμενος ανέφερε στον μάρτυρα ότι δεν εκδόθηκαν λόγω κάποιων προβλημάτων που είχε με τον συνέταιρο του. Νομική πτυχή - Συμπεράσματα Το Άρθρο 2 του Περί Κέντρων Αναψυχής Νόμου (Ν 29/85) καθορίζει τον ορισμό του κέντρου αναψυχής ως ακολούθως: «Κέντρον σημαίνει κατάστημα:- α. Λειτουργούν εντός των περιοχών των πόλεων, κωμοπόλεων, συμβουλίων βελτιώσεως και παραλιακών περιοχών ή β. ..................... εν τω οποίω παρέχονται επί πληρωμή εστίασις ή πάσης φύσεως φαγητά, ποτά ή γλυκίσματα ανεξαρτήτως του αν εις το κατάστημα προσφέρεται μουσική ή καλλιτεχνικόν πρόγραμμα.» Προκύπτει από τα πιο πάνω ότι για να ταξινομηθεί ένα κατάστημα ως κέντρο αναψυχής σύμφωνα με τον νόμο θα πρέπει να αποδειχθεί ότι σε αυτό παρέχονται επί πληρωμή εστίαση ή κάθε λογής φαγητά, ποτά ή γλυκά. Έχει επίσης νομολογηθεί ότι η ποινική ευθύνη του παραβάτη δεν συναρτάται με την ιδιοκτησία του κέντρου αλλά με τις πράξεις λειτουργίας του, έννοια συνυφασμένη με τη συμμετοχή στην λειτουργία του κέντρου. (Βλ. Στυλιανού ν. Κυπριακού Οργανισμού Τουρισμού
(1999)2 Α.Α.Δ. 47 & Κυπριακός Οργανισμός Τουρισμού ν. Χάρη Βασιλείου & Σία Λτδ
(2001)2 Α.Α.Δ 399). Μπορεί ως εκ τούτου να στοιχειοθετηθεί ποινική ευθύνη σε πρόσωπο που έχει την ευθύνη διαχείρισης ή λειτουργίας του κέντρου, ανεξαρτήτως του ότι δεν είναι ο ιδιοκτήτης του. Το ζήτημα αυτό δεν θα με απασχολήσει περαιτέρω αφού σύμφωνα με τα ευρήματα του Δικαστηρίου, ο κατηγορούμενος παραδέχθηκε στον μάρτυρα κατηγορίας ότι ήταν ο ιδιοκτήτης του επίδικου καμπαρέ. Επιπλέον η μαρτυρία που έγινε αποδεκτή από το Δικαστήριο, καταδεικνύει ότι κατά τον χρόνο της καταγγελίας, ο κατηγορούμενος είχε την ευθύνη διαχείρισης και λειτουργίας του επίδικου κέντρου. Όσον αφορά την 2η κατηγορία, αυτή στηρίζεται στο άρθρο 3
(1)(α) του Περί Πωλήσεως Οινοπνευματωδών Ποτών Νόμου (Κεφ.144) που έχει ως ακολούθως: 3.
(1)Τηρουμένων των διατάξεων των εδαφίων 2 & 3 του άρθρου αυτού, κανένα πρόσωπο δεν πωλεί ή προσφέρει προς πώληση ή επιτρέπει να πωλούνται ή να προσφέρονται προς πώληση ή κατέχει προς πώληση οιαδήποτε οινοπνευματώδη ποτά παρά μόνο δυνάμει και σύμφωνα με- α. άδεια προς πώληση οινοπνευματωδών ποτών λιανικώς σε τέτοια υποστατικά ή τόπο όπως δύναται να οριστεί σε αυτή για κατανάλωση εντός ή εκτός τέτοιων υποστατικών ή τόπου (η οποία στον Νόμο αυτόν αναφέρεται ως άδεια λιανικής πώλησης). Με βάση τα πιο πάνω, επαναλαμβάνω ότι για να ταξινομηθεί ένα υποστατικό ως κέντρο αναψυχής θα πρέπει να αποδειχθεί ότι σε αυτό παρέχονται επί πληρωμή πάσης φύσεως φαγητά ή ποτά. Αποτελεί ως εκ τούτου αναγκαίο συστατικό στοιχείο και για τα δύο αδικήματα ότι προσφερόταν προς πώληση στο επίδικο υποστατικό, αλκοολούχα ποτά όπως ισχυρίστηκε η κατηγορούσα αρχή. Η θέση της υπεράσπισης επί του προκειμένου είναι ότι δεν αποδείχθηκε το συστατικό αυτό στοιχείο επειδή ο μάρτυρας κατηγορίας δεν έλεγξε κατά πόσον περιείχετο αλκοόλ στα μπουκάλια που βρίσκονταν στο ράφι πίσω από το μπάρ. Με όλο το σέβας προς τον συνήγορο δεν συμφωνώ με την πιο πάνω θέση. Υπενθυμίζω την μαρτυρία του αστυφύλακα Μιχαήλ (Μ.Κ.1) σύμφωνα με την οποία, τα πιο πάνω μπουκάλια έφεραν επιγραφές με την ονομασία αλκοολούχων ποτών όπως "Βότκα" και "Ουίσκι". Το γεγονός αυτό αποτελεί όχι βέβαια άμεση αλλά ισχυρή περιστατική μαρτυρία ότι στα πιο πάνω μπουκάλια περιείχετο αλκοόλ. Η έκθεση τους δε πίσω από το μπάρ δεν μπορούσε να σημαίνει τίποτε άλλο από το ότι προσφέρονταν για πώληση στους θαμώνες του καμπαρέ. Δεν ήταν στα καθήκοντα του μάρτυρα να ελέγξει το περιεχόμενο των μπουκαλιών. Ούτε εξηγήθηκε με πιο τρόπο θα γινόταν αυτός ο έλεγχος από τον αστυνομικό, ο οποίος βέβαια δεν είναι ειδικός για κάτι τέτοιο. Από την άλλη αν η υπεράσπιση ήθελε να αντικρούσει την πιο πάνω περιστατική μαρτυρία ότι δεν επρόκειτο για αλκοόλ, όφειλε κατά την κρίση μου να προσκομίσει η ίδια σχετική μαρτυρία επί τούτου, υποχρέωση στην οποία απέτυχε. Κρίνω ως εκ τούτου ότι κατά την ώρα της καταγγελίας, ο κατηγορούμενος εξέθετε προς πώληση οινοπνευματώδη ποτά. Ως εκ τούτου, το επίδικο υποστατικό αποτελεί κέντρο με την έννοια που προδίδει στον όρο το άρθρο 2 του Περί Κέντρων Αναψυχής Νόμου 29/85. Η υπεράσπιση εισηγήθηκε περαιτέρω ότι ακόμα και αν αποδειχθεί εκτίθονταν οινοπνευματώδη ποτά προς πώληση δεν προσκομίστηκε ικανοποιητική μαρτυρία ότι αυτό λειτουργούσε κατά τον επίδικο χρόνο της καταγγελίας. Ούτε αυτή η εισήγηση όμως δεν ευσταθεί. Το γεγονός ότι ο μάρτυρας κατηγορίας εισήλθε ανεμπόδιστα στο επίδικο καμπαρέ, καταδεικνύει ότι αυτό ήταν ανοικτό για οποιονδήποτε θαμώνα επιθυμούσε να εισέλθει σε αυτό. Η παρουσία εξάλλου των καλλιτέχνιδων που εργοδοτούνταν στο κέντρο, αποτελεί στοιχείο που συνηγορεί υπέρ της άποψης ότι το καμπαρέ λειτουργούσε κανονικά κατά την ώρα της καταγγελίας. Σχετική με το θέμα είναι και η απόφαση Nanoka Ltd ν. Αστυνομίας
(2001)2 Α.Α.Δ. 471, στην οποία αποφασίστηκε ότι η μεταξύ άλλων, ανεμπόδιστη είσοδος αστυνομικού στο κέντρο καταδεικνύει ότι αυτό ήταν ανοικτό. Η μη παρουσία θαμώνων δεν αλλοιώνει το σκηνικό αφού κριτήριο λειτουργίας δεν είναι η παρουσία θαμώνων αλλά το κατά πόσον το κοινό θα μπορούσε ανεμπόδιστα να εισέλθει στο υποστατικό. Ο συνήγορος υπεράσπισης εισηγήθηκε περαιτέρω ότι δεν αποδείχθηκαν τα συστατικά στοιχεία της έλλειψης άδειας λειτουργίας και της άδειας για πώληση οινοπνευματωδών ποτών. Ούτε και αυτή η εισήγηση με βρίσκει σύμφωνο. Πρόκειται επί του προκειμένου για συστατικά στοιχεία που δεν οφείλει να αποδείξει η κατηγορούσα αρχή αλλά που πρέπει να καταρρίψει η υπεράσπιση. Από την στιγμή που η αστυνομία απέδειξε με επαρκή μαρτυρία την λειτουργία του κέντρου και την έκθεση προς πώληση αλκοολούχων ποτών, το βάρος είναι στους ώμους του κατηγορουμένου να αποδείξει ότι κατείχε τις απαιτούμενες από τον Νόμο ή Κανονισμούς άδειες (βλ. κατ' αναλογία John v. Humphreys
(1955)1 All E.R 793, Ηλιάδης, "το Δίκαιο της Απόδειξης", σελ.72 και Ζυπιτής v. Αστυνομίας
(2003)2 Α.Α.Δ 220). Στην προκειμένη περίπτωση, η υπεράσπιση όχι μόνο δεν υπέδειξε το αντίθετο αλλά προκύπτει σαφώς από τα ευρήματα του Δικαστηρίου ότι ο κατηγορούμενος δεν είχε τις απαιτούμενες από τον νόμο άδειες για λειτουργία του επίδικου καμπαρέ αλλά και της έκθεσης προς πώληση οινοπνευματωδών ποτών. Ανεξαρτήτως όλων των πιο πάνω, κρίνω ότι η αστυνομία έχει αποδείξει την υπόθεση της για ένα επιπρόσθετο λόγο. Είναι εύρημα του Δικαστηρίου ότι κατά τον έλεγχο, ο κατηγορούμενος παραδέχθηκε στον μάρτυρα κατηγορίας όχι μόνο ότι είναι ιδιοκτήτης της επιχείρησης αλλά και ότι οι επίδικες άδειες δεν είχαν εξασφαλιστεί, επικαλούμενος προς τούτο τις οικονομικές διαφορές με τον συνέταιρο του. Έδειξε μάλιστα στον Μ.Κ., παλαιότερες άδειες για το υποστατικό που βρίσκονταν σε συρτάρι πίσω από το μπαρ. Να σημειώσω επίσης ότι όταν του επιστήθηκε η προσοχή στον Νόμο για την διάπραξη των υπό κρίση αδικημάτων, ο κατηγορούμενος εξέφρασε στον Μ.Κ. την απολογία του χωρίς να προβάλει οποιονδήποτε ισχυρισμό από αυτούς που προβλήθηκαν στο Δικαστήριο όπως πχ ότι το κέντρο δεν εργαζόταν ή ότι αυτός δεν ήταν ο ιδιοκτήτης ή ακόμα ότι τα μπουκάλια πίσω από το μπαρ δεν περιείχαν αλκοόλ.. Αποτελεί καθιερωμένη αρχή πως μια εκούσια εξωδικαστική ομολογία του κατηγορουμένου, μπορεί να εισαχθεί ως μαρτυρία προς απόδειξη των γεγονότων που περιέχονται σε αυτή. Είναι βεβαίως επιθυμητό να αναζητείται η εξακρίβωση της ορθότητας του περιεχομένου της προς αποκλεισμό πιθανότητας λάθους. Το περιεχόμενο της κρίνεται όχι μόνο με βάση την αυθεντικότητα των ισχυρισμών που περιέχονται σε αυτή αλλά σε συνάρτηση με κάθε άλλη μαρτυρία που ενισχύει ή καταρρίπτει την αλήθεια του περιεχομένου της. Αυτό γίνεται ώστε το Δικαστήριο να βεβαιωθεί κατά πόσο το περιεχόμενο της ομολογίας συνάδει με την αλήθεια των γεγονότων. Σε κάθε περίπτωση, το Δικαστήριο εξετάζει ως ξεχωριστό πραγματικό γεγονός κατά πόσο είναι ασφαλές ή όχι να στηριχθεί σε μια εξωδικαστική ομολογία (βλ. μεταξύ άλλων, Μάρτιν v. Δημοκρατίας 1994 2 ΑΑΔ 65, Κωνσταντίνου v. Δημοκρατίας 1995 2 ΑΑΔ 51, Κίτα v. Δημοκρατίας 1996 2 ΑΑΔ 209 και Ιακωβίδης v. Δημοκρατίας 1996 2 ΑΑΔ 110). Στην παρούσα υπόθεση, η παραδοχή του κατηγορουμένου για την έλλειψη των σχετικών αδειών δεν μπορεί παρά να χαρακτηριστεί ως αυθεντική και εκούσια. Εντελώς αυθόρμητα κατά την διάρκεια του ελέγχου, παραδέχθηκε ότι δεν είχαν εξασφαλιστεί οι από τον Νόμο απαιτούμενες άδειες, αναφέροντας μάλιστα και τον λόγο που ήταν όπως είπε οι διαφορές με τον συνέταιρο του. Επιπλέον η πιο πάνω παραδοχή επιβεβαιώνεται και από το σύνολο της υπόλοιπης μαρτυρίας που έγινε αποδεκτή από το Δικαστήριο. Συνοψίζοντας όλα τα πιο πάνω, κρίνω ότι η αστυνομία έχει αποδείξει την υπόθεση της, πέραν πάσης λογικής αμφιβολίας. Ο κατηγορούμενος κρίνεται ως εκ τούτου ένοχος και στις δύο κατηγορίες που αντιμετωπίζει. ............. Αλέξανδρος Α. Παναγιώτου Ανώτερος Επαρχιακός Δικαστής cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο