Αστυνομικός Διευθυντής Λεμεσού ν. Μαρίνος Αυξεντίου, Αρ. Υπόθεσης: 15791/09, 16 Νοεμβρίου 2009 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDLEM:2009:B179 Αρ. Υπόθεσης: 15791/09 Αστυνομικός Διευθυντής Λεμεσού - ν - Μαρίνος Αυξεντίου, εκ Λεμεσού Κατηγορουμένου Ημερομηνία: 16 Νοεμβρίου 2009 Για την αστυνομία: κος Αργυρού Για κατηγορούμενο: κος Χριστοφόρου Κατηγορούμενος: Παρών Π Ο Ι Ν Η Ο κατηγορούμενος παραδέχθηκε ενοχή σε δύο κατηγορίες που αφορούν αντίστοιχα τα αδικήματα της παράνομης κατοχής και του καπνίσματος ελεγχόμενου φαρμάκου τάξεως "Α" κατά παράβαση του Περί Ναρκωτικών Φαρμάκων και Ψυχοτρόπων Ουσιών Νόμου 29/
- Σύμφωνα με τις λεπτομέρειες αδικήματος της 1ης κατηγορίας, ο κατηγορούμενος στις 8.2.2008 στην Λεμεσό, είχε στην κατοχή του 0,8193 γραμμάρια κοκαΐνης χωρίς την άδεια του Υπουργού Υγείας. Στις λεπτομέρειες αδικήματος της 2ης κατηγορίας, αναφέρεται ότι ο κατηγορούμενος την 1.2.2008 στην Λεμεσό, κάπνισε κοκαΐνη. Τα γεγονότα της υπόθεσης όπως έχουν εκτεθεί από τον Δημόσιο κατήγορο έχουν ως ακολούθως: Στις 8.2.08, μέλη της ΥΚΑΝ ερεύνησαν την οικία του κατηγορουμένου μετά από πληροφορίες για κατοχή ναρκωτικών εκ μέρους του. Σε σωματική έρευνα που του έγινε, ανευρέθηκε ένα νάιλον διαφανές σακούλι το οποίο περιείχε άσπρη σκόνη που έμοιαζε με κοκαΐνη. Όταν του επιστήθηκε η προσοχή του στον Νόμο, απάντησε "εν δική μου". Βρέθηκε επίσης στο υπνοδωμάτιο του ζυγαριά ακριβείας για την οποία ανέφερε στους αστυνομικούς ότι την έχει από παλιά. Ο κατηγορούμενος έδωσε θεληματική κατάθεση όπου ομολόγησε ότι είναι χρήστης ναρκωτικών και ότι η ανευρεθείσα κοκαΐνη είναι δική του. Παραδέχθηκε επίσης ότι είχε κάνει χρήση κοκαΐνης την 1.2.
- Κατηγορήθηκε γραπτώς και παραδέχθηκε ενοχή. Ο συνήγορος υπεράσπισης στην αγόρευση του για μετριασμό της ποινής, υιοθέτησε την έκθεση του γραφείου ευημερίας αναφορικά με τις προσωπικές και οικογενειακές συνθήκες του πελάτη του. Σύμφωνα με αυτή, ο κατηγορούμενος είναι 23 ετών άγαμος και λήπτης δημοσίου βοηθήματος. Οι γονείς του είναι διαζευγμένοι και ο ίδιος διαμένει τον περισσότερο χρόνο με τον πατέρα του. Όπως ανέφερε στην κοινωνική λειτουργό, έχει διακόψει την χρήση εξαρτησιογόνων ουσιών από τις αρχές του
- Αντιμετωπίζει προβλήματα ψυχικής υγείας και παρακολουθείται από ειδικό. Στην συνέχεια, ο συνήγορος αναφέρθηκε στην μικρή ποσότητα των ανευρεθέντων ναρκωτικών, την οποία ο κατηγορούμενος κατείχε όπως είπε για δική του χρήση. Ισχυρίστηκε επίσης ότι ο κατηγορούμενος κατέφερε να απεξαρτηθεί από αυτή την κακή συνήθεια και ότι προσδοκεί ενόψει αυτού του γεγονότος, στην επιείκεια του Δικαστηρίου. Σήμερα εργάζεται μαζί με τον πατέρα του στις οικοδομές και προσπαθεί να συνεχίσει την ζωή του μακριά από τα ναρκωτικά. Τέλος, ο συνήγορος με παραπομπή σε σχετική νομολογία, ζήτησε όπως η παρούσα διαφοροποιηθεί από άλλες σοβαρότερες υποθέσεις του είδους όπου η κατοχή ναρκωτικών συνδυάζεται με αδικήματα προμήθειας σε τρίτα πρόσωπα. Νομική πτυχή - Συμπεράσματα Οι ποινές που προβλέπονται από τον Νόμο 29/77 για τα υπό κρίση αδικήματα είναι αυστηρές. Παρόλα αυτά, το άρθρο 30
(2)μειώνει τις προβλεπόμενες από τον τρίτο πίνακα του νόμου αυστηρές ποινές, σε ποινή φυλάκισης μόνο δύο χρόνων στις περιπτώσεις όπου ο κατηγορούμενος είναι ηλικίας κάτω των 25 ετών και δεν έχει οιανδήποτε προηγούμενη καταδίκη για αδικήματα ναρκωτικών. Προϋποτίθεται επίσης ότι η κατοχή ναρκωτικών είναι για προσωπική χρήση του κατηγορουμένου και όχι για προμήθεια σε τρίτα πρόσωπα. Οι πιο πάνω προϋποθέσεις ισχύουν στην παρούσα περίπτωση με αποτέλεσμα η σοβαρότητα των υπό κρίση αδικημάτων να μειώνεται σημαντικά. Παρά τα πιο πάνω, η φύση των αδικημάτων τα κατατάσσει στην κατηγορία των εγκλημάτων που αφορούν ναρκωτικά, τα οποία όπως επανειλημμένα έχει τονισθεί από το Ανώτατο Δικαστήριο, ενσπείρουν τον πόνο και τη δυστυχία σε μεγάλο αριθμό νέων κυρίως, ανθρώπων και των οικογενειών τους. Επιπλέον, η έξαρση με την οποία εμφανίζονται τα αδικήματα αυτά, καθιστούν επιτακτική την ανάγκη για επιβολή αποτρεπτικών ποινών. Στην υπόθεση Παγιαβλάς ν. Αστυνομίας
(1998)2 ΑΑΔ 240 λέχθηκαν μεταξύ άλλων τα εξής για αδικήματα αυτής της φύσης: "Η ανάγκη για την αποτελεσματική εφαρμογή του νόμου δικαιολογείται, όλως ιδιαίτερα, όπου συγκεκριμένη κατηγορία εγκλημάτων προσλαμβάνει ανησυχητικές διαστάσεις, γεγονός που οριοθετεί και το πλαίσιο αντιμετώπισης τους - (βλ. Κάττου & άλλος ν. Αστυνομίας
(1991)2 Α.Α.Δ. 498, 515. Βλ., επίσης, El-Beyrouth & another v. Δημοκρατίας
(1991)2 Α.Α.Δ. 543). Η χρήση ναρκωτικών έχει, όντως, προσλάβει ανησυχητικές διαστάσεις, γεγονός που επιβάλλει, κατά κανόνα, την επιβολή αποτρεπτικών ποινών, όπως και πρόσφατα διαπιστώθηκε στην Παυλίδης κ.α. ν. Αστυνομίας, Ποινικές Εφέσεις 6162 και 6162/15.7.96. Η χρήση ναρκωτικών έχει ποικιλόμορφα χαρακτηριστεί ως κοινωνική μάστιγα και ως νάρκη στο θεμέλιο της κοινωνίας. Αποτελούν τα ναρκωτικά κίνδυνο τόσο για τη φυσική όσο και για την κοινωνική ευημερία του κοινού. Η έξαρση, η οποία παρατηρείται στη χρήση ναρκωτικών, καθιστά την αποτροπή κυρίαρχο στοιχείο στον καθορισμό της φύσης της ποινής, γεγονός που καθιστά τη φυλάκιση εμφανή επιλογή." Ενδεικτικό της προσέγγισης των Δικαστηρίων σε υποθέσεις ναρκωτικών, είναι το πιο κάτω απόσπασμα από την παλαιότερη υπόθεση Khalil v. Δημοκρατίας
(1990)2 ΑΑΔ σελ. 78,80: «Για πολλοστή φορά επαναλαμβάνουμε και προειδοποιούμε ότι η απάντηση των Δικαστηρίων στη συνεχιζόμενη διάπραξη με αυξημένη συχνότητα τέτοιας φύσεως αδικημάτων στο νησί μας θα είναι η επιβολή με ανάλογο ρυθμό όλο και ποιο αυστηρών ποινών από εκείνων που επιβάλλονται σήμερα». Το είδος, η ποσότητα των ναρκωτικών και ο σκοπός για τον οποίο κατέχονται, είναι μεταξύ των σοβαρών παραγόντων που λαμβάνονται υπόψη από το Δικαστήριο κατά τον καθορισμό της ποινής. Είναι γεγονός ότι τόσο ο σχετικός Νόμος όσο και η Νομολογία του Ανωτάτου Δικαστηρίου, προβαίνουν σε μια διαφοροποίηση ως προς την μεταχείριση των χρηστών σε αντίθεση με τους εμπόρους ναρκωτικών. Σύμφωνα με το άρθρο 30. 4 (β) (iii) αποτελεί ελαφρυντικό παράγοντα μεταξύ άλλων, το γεγονός ότι ο κατηγορούμενος δεν είχε οιανδήποτε ανάμειξη σε εμπορία ναρκωτικών και ότι το παράπτωμα του, σχετίζεται αποκλειστικά με την χρήση ναρκωτικών. Στην υπόθεση Beyki ν. Αστυνομίας Ποιν. Έφεση 52/07 ημερ. 23.1.2008, γίνεται αναφορά στην απόφαση Afroughi v. Αστυνομίας
(2001)2 Α.Α.Δ. 174, στην οποία μειώθηκε ποινή φυλάκισης από 3 χρόνια σε 18 μήνες σε χρήστη ναρκωτικών για το αδίκημα της κατοχής 22 γραμμαρίων ναρκωτικών τάξεως Α (οπίου). Στην συνέχεια αναφέρονται τα εξής: « Είναι θεμελιωμένο ότι τα ναρκωτικά αποτελούν σοβαρότατο κίνδυνο για τον άνθρωπο, ο οποίος κίνδυνος πρέπει να καταπολεμηθεί. Οι αυστηρές ποινές που επιβάλλονται για αδικήματα σχετιζόμενα με ναρκωτικά είναι το μέσο που έχουν τα δικαστήρια για την επίτευξη του σκοπού αυτού. Γι' αυτό και οι ποινές που συνήθως επιβάλλονται για τέτοια αδικήματα ενέχουν και το στοιχείο της αποτροπής. Όμως, θεμελιωμένη είναι και η αρχή της διάκρισης της σοβαρότητας των αδικημάτων που αφορούν σε εμπορία ναρκωτικών και εκείνων που αφορούν σε κατοχή και χρήση. Οι έμποροι ναρκωτικών, όπως λέχθηκε στην Afroughi (ανωτέρω), καθιστούν επάγγελμα τους τη διασπορά του θανάτου και ως εκ τούτου είναι δύσκολο να ανευρεθούν ερείσματα για μετριασμό των ποινών που επιβάλλονται σ' αυτούς. Για τους χρήστες ναρκωτικών, όμως, υπάρχει κάποιο περιορισμένο περιθώριο για επίδειξη επιεικείας, το οποίον (περιθώριο) σχετίζεται με την αδυναμία του ανθρώπου και ειδικά των χρηστών ναρκωτικών, ανάλογα βέβαια με τις περιστάσεις της κάθε υπόθεσης.» Σχετικό είναι και το πιο κάτω απόσπασμα από το σύγγραμμα του Γεωργίου Πική "Sentencing in Cyprus" 2nd edition στην σελίδα 218. "Drug addicts in possession of drugs for their use deserve special consideration. In their case, the need for punishment must be balanced to an extent by the need to help them rid themselves of their destructive addiction. For them imprisonment is not invariably the answer; cases cited below indicate that other options are open, such as a probation order with appropriate conditions attached thereto for the medical treatment of the convict." Στην συνέχεια, παρατίθεται στο πιο πάνω σύγγραμμα νομολογία του Ανωτάτου Δικαστηρίου, στην οποία ανατράπηκαν ποινές φυλάκισης σε χρήστες ναρκωτικών για τα αδικήματα κατοχής και χρήσης και αντικαταστάθηκαν με διατάγματα κηδεμονίας με όρους, σε μια προσπάθεια να βοηθηθούν και να απεξαρτηθούν από αυτή την καταστροφική τους συνήθεια (βλ. Pikatsas v. The Police
(1963)1 C.L.R 1, Anastassiou v. The Republic
(1969)2 C.L.R 193). Σύμφωνα με το πιο πάνω σύγγραμμα, η ποινή προστίμου αποτελεί επίσης επιλογή στις περιπτώσεις κατοχής ναρκωτικών από εθισμένους χρήστες εάν και εφόσον οι προσωπικές συνθήκες του κατηγορουμένου το επιτρέπουν (Βλ. μεταξύ άλλων Γενικός Εισαγγελέας ν. Αριστοτέλους
(2004)2 Α.Α.Δ 166). Ακόμη όμως και στην περίπτωση των χρηστών, η ποινή φυλάκισης δεν είναι ως θέμα αρχής κάτω από συγκεκριμένες συνθήκες, λανθασμένη. Σε σχέση με την αντιμετώπιση των χρηστών, το θέμα τέθηκε ως εξής στην υπόθεση Παγιαβλάς (ανωτέρω): "Πράγματι, γίνεται διάκριση μεταξύ εμπόρων και χρηστών ναρκωτικών. Στην περίπτωση των πρώτων, η ανάγκη για την επιβολή αποτρεπτικών ποινών είναι κατάδηλη. Αποζούν από τη διασπορά της καταστροφής. Η διάκριση, όμως, μεταξύ των δύο κατηγοριών παραβατών, αμβλύνεται σε μεγάλο βαθμό, αναλογιζόμενοι ότι είναι οι χρήστες που συντηρούν την εμπορία ναρκωτικών. Χωρίς τους χρήστες, δε θα υπήρχε αγορά για τα ναρκωτικά. Η καταπολέμηση του κακού στη γένεσή του διέρχεται μέσα από την καταπολέμηση της κατανάλωσης ναρκωτικών. Έτσι, και στην περίπτωση των χρηστών, συντρέχουν ισχυροί λόγοι για την επιβολή αποτρεπτικών ποινών." Το γεγονός ότι ο κατηγορούμενος είναι περιστασιακός χρήστης σε συνδυασμό με την μικρή ποσότητα των ναρκωτικών, επενεργεί στην σημαντική μείωση της σοβαρότητας του αδικήματος. Στην υπόθεση Δημητρίου ν. Αστυνομίας
(2003)2 Α.Α.Δ 502, το Ανώτατο Δικαστήριο ανέτρεψε ποινή φυλάκισης που επιβλήθηκε πρωτόδικα σε περιστασιακό χρήστη που παραδέχθηκε ενοχή στο αδίκημα της κατοχής 0,2 γραμμαρίων κάνναβης. Λήφθηκε σοβαρά υπόψη, η άμεμπτη διαγωγή του μετά το συμβάν αλλά και η αδικαιολόγητη καθυστέρηση στην καταχώρηση της υπόθεσης. Από μόνη της όμως, η μικρή ποσότητα δεν έχει αποφασιστική σημασία. Θα πρέπει σε κάθε περίπτωση να συνδυάζεται με άλλους μετριαστικούς παράγοντες όπως π.χ η απουσία εμπορίας και η περιστασιακή χρήση. Στην πιο πρόσφατη υπόθεση Τρύφωνος ν. Αστυνομίας Ποιν. Έφεση 202/08 ημερ. 19.3.2009, το Ανώτατο Δικαστήριο υιοθέτησε το πιο κάτω απόσπασμα από την υπόθεση Σελλής ν. Δημοκρατίας
(2005)2 Α.Α.Δ. 215 : «η μικρή ποσότητα ναρκωτικών θα πρέπει να λαμβάνεται υπόψη, όμως, από μόνο του το γεγονός αυτό, δεν θα είχε αναγκαστικά αποφασιστική σημασία.» Ως ένας επιπρόσθετος μετριαστικός παράγοντας, λαμβάνεται επίσης υπόψη από το Δικαστήριο, η προσπάθεια ενός χρήστη να απεγκλωβιστεί από τον εθισμό του. Η προσπάθεια αυτή σύμφωνα με την νομολογία πρέπει να ανταμείβεται ανάλογα, καθ' ην έκταση με την ενδεχόμενη απεξάρτηση θα εκλείψει και η ανάγκη διάπραξης αδικημάτων προς εξασφάλιση της δόσης του χρήστη (βλ. μεταξύ άλλων Χριστοφίδης ν. Δημοκρατίας,
(2004)2 Α.Α.Δ 148, Καρακάννας ν. Αστυνομίας
(2004)2 Α.Α.Δ 463 και Χαραλάμπους ν. Αστυνομίας
(2005)2 Α.Α.Δ 82). Στην παρούσα υπόθεση θα λάβω σοβαρά υπόψη όλα όσα ανέφερε ο συνήγορος υπεράσπισης στην αγόρευση του για μετριασμό της ποινής. Ιδιαίτερα λαμβάνω υπόψη: · Το λευκό ποινικό μητρώο του κατηγορουμένου, στοιχείο που του δίνει το δικαίωμα να αιτείται την επιείκεια του Δικαστηρίου. · Την μικρή ποσότητα ναρκωτικών που βρέθηκαν στην κατοχή του. · Το ότι από τα γεγονότα της υπόθεσης δεν προκύπτει εμπλοκή του κατηγορουμένου σε αδικήματα εμπορίας ναρκωτικών. · Την παραδοχή του κατηγορουμένου στην αστυνομία και στο Δικαστήριο, στοιχείο που δείχνει την έμπρακτη μεταμέλεια του. · Το γεγονός ότι ο κατηγορούμενος έχει καταφέρει να απεξαρτηθεί από την χρήση ναρκωτικών. · Τις προσωπικές συνθήκες του κατηγορουμένου όπως εκτίθενται στην έκθεση του γραφείου ευημερίας. Όλα τα πιο πάνω στοιχεία, συνηγορούν υπέρ την θέσης ότι στην παρούσα περίπτωση, το Δικαστήριο θα μπορούσε εξαντλώντας όλα τα περιθώρια επιείκειας να μην επιβάλει για πρώτη φορά, ποινή άμεσης φυλάκισης στον κατηγορούμενο. Συνοψίζοντας όλα τα πιο πάνω, καταδικάζω τον κατηγορούμενο στην 1η κατηγορία, σε ποινή προστίμου €1.500,00. Στην 2η κατηγορία να υπογράψει εγγύηση €5.000,00 για να τηρεί τον Νόμο για περίοδο 2 ετών από σήμερα. Επιπλέον, ασκώντας τις εξουσίες που μου παρέχονται από τον άρθρο 31 του Νόμου 29/77, διατάσω όπως τα επίδικα ναρκωτικά δημευθούν και καταστραφούν. ............. Αλέξανδρος Α. Παναγιώτου Ανώτερος Επαρχιακός Δικαστής cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο