ΤECHNOTENT (Κ. Γ. ΓΙΩΡΓΑΤΣΟΣ) LTD ν. Εταιρείας GCFAP CO LTD κ.α., Αρ.Υπόθεσης: 1517/09, 19 Νοεμβρίου, 2009

(2)και 20 του Ποινικού Κώδικα Κεφ.

1. Σύμφωνα με τις λεπτομέρειες αδικημάτων η πρώτη κατηγορούμενη εταιρεία κατηγορείται σε 3 κατηγορίες για την έκδοση 3 επιταγών της Λαικής Κυπριακής Τράπεζας Λτδ για το ποσό των € 20,256.66 έκαστη προς όφελος των TECHNOTENT (Κ. Γ. ΓΙΩΡΓΑΤΣΟΣ) LTD και οι οποίες επιταγές όταν παρουσιάστηκαν για πληρωμή δεν εξοφλήθηκαν λόγω ανάκλησης της πληρωμής τους από τον εκδότη τους. Ο κατηγορούμενος 3 αντιμετωπίζει τις υπό εξέταση κατηγορίες υπό την ιδιότητα του ως διευθυντής της κατηγορουμένης εταιρείας δυνάμει του άρθρου 20 του Ποινικού Κώδικα Κεφ.
2. Ας σημειωθεί ότι η κατηγορούμενη 2 η οποία αντιμετώπιζε παρόμοιες κατηγορίες με τον κατηγορούμενο 3 αθωώθηκε και απαλλάχθηκε αφού δεν αποδείχθηκε εκ πρώτης όψεως υπόθεση εναντίον της. Για την απόδειξη της υπόθεση της κατηγορούσας αρχής κατέθεσαν δύο μάρτυρες και μετά την ενδιάμεση απόφαση του Δικαστηρίου για απόδειξη εκ πρώτης όψεως υπόθεσης εναντίον των κατηγορουμένων 1 και 3 σύμφωνα με το άρθρο 74

(1)(γ) του Περί Ποινικής Δικονομίας Νόμου Κεφ. 155 ο κατηγορούμενος 3 επέλεξε να δώσει μαρτυρία από τη θέση του εξεταζόμενου μάρτυρα και προς υποστήριξη της υπεράσπισης κατέθεσαν ακόμη 2 μάρτυρες. Κατατέθηκαν δε και συνολικά 27 τεκμήρια. Το περιεχόμενο της μαρτυρίας όλων των μαρτύρων βρίσκεται καταχωρημένο στα πρακτικά και μαζί με το περιεχόμενο των τεκμηρίων έχει μελετηθεί και λαμβάνεται υπόψη στο σύνολο του χωρίς το Δικαστήριο στο παρών σημείο να προβαίνει σε εκτενή παράθεση περίληψης της αλλά αυτό θα γίνει όπου και στο βαθμό που είναι αναγκαίο για σκοπούς αξιολόγησης. Είχα την ευκαιρία μέσα από την ζωντανή ατμόσφαιρα της δίκης να παρακολουθήσω με ιδιαίτερη προσοχή τους μάρτυρες που κατέθεσαν ενώπιον του Δικαστηρίου και είμαι σε θέση να αξιολογήσω όλη την εν γένει συμπεριφορά τους στο εδώλιο του μάρτυρα. Αξιολογώ τη μαρτυρία τους με δείκτη μεταξύ άλλων την ύπαρξη προσωπικού συμφέροντος στην υπόθεση, της ευκαιρίας που είχαν να παρακολουθήσουν τα διαδραματισθέντα, την ακεραιότητα και ειλικρίνεια τους, τη μνήμη και τους λόγους που είχαν για να θυμούνται ή να πιστεύουν αυτά για τα οποία κατέθεταν, τη φυσικότητα, ευθύτητα και την αμεσότητα των απαντήσεων τους (βλ. Ζαβρού ν. Χαραλάμπους Ποιν. Έφ. 9163, ημερ. 24.9.97, Αθανασίου ν. Κουνούνη Ποιν. Έφ. 9041 ημερ. 29.5.97 και Καρεκλά ν. Κλεάνθους Ποιν. Έφ. 9161, ημερ. 24.5.97). Η Γεωργία Μήτρου ΜΚ1 η οποία εργάζεται στην Λαική Κυπριακή Τράπεζα Λτδ έκανε καλή εντύπωση στο Δικαστήριο. Ανέφερε τα όσα γνώριζε για την υπόθεση σύμφωνα με τα καθήκοντα της. Κατέθεσε την επιταγή ημερ. 30.9.08 τεκμήριο 1, αναφέροντας ότι εκδότης ήταν η κατηγορουμένη 1 εταιρεία η οποία είναι πελάτης της τράπεζας τους και διατηρεί τρεχούμενο λογαριασμό, καταθέτοντας και κατάσταση λογαριασμού τεκμήριο 2 από 10.9.08-31.12.08 αναφέροντας ότι τον χρόνο κατάθεσης του τεκμηρίου 1 για πληρωμή δεν υπήρχε ποσό ικανοποιητικό για να καλυφθεί η εν λόγω επιταγή τεκμήριο

1. Ανέφερε στην συνέχεια ότι κατόπιν οδηγιών του πελάτη η πληρωμή της επιταγής τεκμήριο 1 ανακλήθηκε δια τον λόγο που αναφέρεται στο σχετικό έντυπο τεκμήριο 3 και ο οποίος λόγος ήταν "foreign Investment not yet received". Τις οδηγίες για ανάκληση της, τις έδωσε ο Κατηγορούμενος 3 του οποίου η υπογραφή είναι στην επιταγή τεκμήριο 1 και αυτό φαίνεται και από τα δείγματα υπογραφών που διατηρούν στο κατάστημα τους τεκμήριο 4 όπου επίσης φαίνεται ότι δικαίωμα να υπογράφουν έχουν οι κατηγορούμενοι 2 και
2. Είπε περαιτέρω ότι το ποσό που αναφέρεται στο τεκμήριο 1 δεν ήταν διαθέσιμο στο λογαριασμό των εκδοτών. Κατέθεσε στη συνέχεια τις επιταγές ημερ. 30.10.08 και 31.10.08 τεκμήρια 5 και 7 αντίστοιχα και των οποίων η πληρωμή ανακλήθηκε κατόπιν οδηγιών του εκδότη και ο λόγος που αναφέρθηκε ήταν «breach of contract» ως αναφέρεται και στα έντυπα τεκμήρια 6 και 8 τα οποία υπέγραψε ο κατηγορούμενος
3. Είπε τέλος ότι ο λογαριασμός των κατηγορουμένων είναι ανοικτός μέχρι και τώρα αλλά δεν υπάρχει διαθέσιμο κεφάλαιο μέχρι σήμερα. Αντεξεταζόμενη ανέφερε ότι και τις 3 επιταγές τεκμήρια 1, 5 και 7 τις υπέγραψε ο κατηγορούμενος 3 για τις οποίες δόθηκαν οδηγίες από τον τελευταίο για ανάκληση της πληρωμής τους. Είπε στην συνέχεια ότι η ημερομηνία στο Τεκμήριο 1 ήταν 30.9.08 και η ανάκληση πληρωμής της έγινε στις 29.9.08 και η τράπεζα τους την σφράγισε στις 3.10.08 ενώ η επιταγή τεκμήριο 5 ήταν πληρωτέα στις 30.10.08, σφραγίστηκε στις 3.12.08, ενώ η επιταγή τεκμήριο 7, ήταν πληρωτέα στις 31.10.08 και σφραγίστηκε στις 10.12.
4. Επανεξεταζόμενη ανέφερε ότι για την επιταγή, τεκμήριο 1, στις 30.9.08 το χρεωστικό υπόλοιπο στον λογαριασμό της Κατηγορούμενης 1 εταιρείας ήταν €26.114,07 και διαθέσιμο κεφάλαιο ήταν €1200 ενώ για την επιταγή τεκμήριο 5, στις 30.10.08 χρεωστικό υπόλοιπο ήταν €26.758,27 και διαθέσιμο κεφάλαιο ήταν €600 και για την επιταγή τεκμήριο 7, στις 31.10.08 χρεωστικό υπόλοιπο ήταν €27.346,12 και διαθέσιμο κεφάλαιο ήταν μηδέν. Ο Κώστας Γ. Γιώργατσος ΜΚ2 διευθυντής και κύριος μέτοχος της παραπονούμενης εταιρείας γενικά έκανε καλή εντύπωση στο Δικαστήριο. Θεωρώ όμως ότι σε κάποια σημεία περιέπεσε σε αντιφάσεις οι οποίες όμως δεν ήταν ικανές να κλονίσουν την αξιοπιστία του αλλά ούτε και να επηρεάσουν την απόδειξη της υπόθεσης της κατηγορούσας αρχής στο βαθμό που αυτή είχε το βάρος απόδειξης. Ανέφερε ότι συμφώνησε με την κατηγορούμενη εταιρεία να κατασκευάσουν συρόμενη τέντα από σκελετό αλουμινίου και μέταλλο και το κάλυμμα ήταν PVC για το εστιατόριο "Λεμεσιανές Βραδιές" και ημερομηνία παράδοσης θα ήταν η 30.3.
5. Λόγω του ότι όμως έλαβαν οδηγίες για την κατασκευή και μίας προσωρινής τέντας για τον γάμο της κόρης της κατηγορούμενης 2 ο οποίος θα ήταν προ της 30.3.08, η δεύτερη παραγγελία επηρέασε το χρόνο παράδοσης της μόνιμης τέντας αφού οι οδηγίες από τους κατηγορούμενους για την αφαίρεση της προσωρινής τέντας δόθηκε στις 7.4.08 με αποτέλεσμα η τέντα που αφορούσε την παραγγελία ως το Τεκμήριο 9 παραδόθηκε στις 8.5.
6. Για το τίμημα δόθηκαν 7 μεταχρονολογημένες επιταγές εκ των οποίων πληρώθηκε μια που ήταν για το ποσό των €5980 και δόθηκε και ως προκαταβολή το ποσό των €
7. ΟΙ υπόλοιπες επιταγές δεν πληρώθηκαν και κατόπιν πολλών τηλεφωνημάτων συμφώνησαν με τον κατηγορούμενο 3 να τους τις ανταλλάξει με τις επίδικες επιταγές πράγμα που έγινε τον Αύγουστο του
8. Είπε στην συνέχεια ότι από την παράδοση της τέντας μέχρι την έκδοση των επίδικων επιταγών δεν του υποδείχθηκε από τους κατηγορούμενους 2 και 3 ότι δεν ήταν καλή η δουλειά τους, αλλά κάποια κυρία της οποίας δεν θυμόταν το όνομα της, του τηλεφώνησε τον Δεκέμβριο του 2008 και του είπε ότι η τέντα έβαλε νερά από τη βροχή. Όταν του δόθηκαν οι επίδικες επιταγές από τον κατηγορούμενο 3 δεν του λέχθηκε οτιδήποτε για τη δουλειά παρά μόνο ότι περίμενε λεφτά από την Αγγλία. Αντεξεταζόμενος είπε ότι το στέγαστρο εγκαταστάθηκε στις 8.5.08 διότι υπήρχε άλλο στέγαστρο για εξυπηρέτηση των κατηγορουμένων. Επέμενε στη θέση του ότι ουδέποτε ειδοποιήθηκε για πρόβλημα στην τέντα. Αναφερόμενος στα ποσά των επίδικων επιταγών και αφού του υποβλήθηκε η θέση ότι το οφειλόμενο υπόλοιπο ήταν μικρότερο από το ποσό για το οποίο δόθηκαν οι επίδικες επιταγές, είπε ότι ήταν για την παράταση που δόθηκε στους κατηγορούμενους για να πληρώσουν το ποσό και το οποίο ο ίδιος ο κατηγορούμενος 3 δέχθηκε να καταβάλει. Επανέλαβε τη θέση του ότι δεν γνωρίζει αν η τέντα παρουσιάζει προβλήματα παρά μόνο το ότι του τηλεφώνησε κάποια κυρία για πρόβλημα λόγω της βροχής. Είπε τέλος ότι η παραπονούμενη εταιρεία εκπλήρωσε τη συμφωνία της με την κατηγορούμενη 1 εταιρεία. Κατά την επανεξέταση του ανέφερε ότι το επιπλέον ποσό των επιταγών αποτελεί τόκους και ότι ο κατηγορούμενος 3 προσφέρθηκε από μόνος του να καταβάλει. Σε σχέση τώρα με την μαρτυρία του κατηγορούμενου 3 θεωρώ ότι αυτή σε συσχετισμό με το σύνολο της προφορικής μαρτυρίας που τέθηκε ενώπιον του Δικαστηρίου αλλά και με τα κατατεθέντα τεκμήρια, δεν μπορεί να γίνει αποδεκτή αφού δεν μπορεί να αντέξει στην βάσανο της λογικής. Περαιτέρω αναφορά θα γίνει σε κατοπινό στάδιο αφού σχετίζεται με την υπεράσπιση της εύλογης αιτίας. Ο Στέλιος Μιχαηλίδης ΜΥ2 διευθυντής στο εστιατόριο "Λεμεσιανές Βραδιές" από τον Μάιο του 2006 δεν έκανε καλή εντύπωση στο Δικαστήριο. Η μαρτυρία του για τα ισχυριζόμενα προβλήματα της τέντας κινήθηκε στα πλαίσια της υπερβολής και θεωρώ ότι προσήλθε στο Δικαστήριο όχι για να πει την αλήθεια αλλά για να βοηθήσει την πλευρά της υπεράσπισης. Περαιτέρω από τις απαντήσεις του έλειπε τόσο η αμεσότητα όσο και η πειστικότητα. Υπήρχαν περιπτώσεις όπου θυμόταν λεπτομέρειες για κάποια θέματα, αλλά υπήρχαν και περιπτώσεις όπου όταν έκρινε ότι η απάντηση που θα έδινε δεν θα ήταν προς το συμφέρον της υπεράσπισης, δεν θυμόταν και αυτό προέκυψε στο θέμα της αλληλογραφίας μεταξύ παραπονουμένων και κατηγορουμένων. Στην αρχή ανέφερε ότι οι επιστολές που στάληκαν εκ μέρους των κατηγορουμένων ανέφεραν και το θόρυβο που δημιουργούσε ο κατ΄ ισχυρισμό χαλασμένος μηχανισμός, σε άλλη ερώτηση του συνηγόρου υπεράσπισης απάντησε ότι δεν γνώριζε το περιεχόμενο των επιστολών. Επίσης ένα άλλο σημείο το οποίο πλήττει την αξιοπιστία του ΜΥ2 και που συντείνει στο ότι ήρθε στο Δικαστήριο για να βοηθήσει την πλευρά των κατηγορουμένων είναι και το γεγονός ότι ανέφερε σε κάποιο σημείο της μαρτυρίας του ότι όταν έβρεξε λόγω των προβλημάτων της τέντας ο χώρος γέμισε από νερό της βροχής το ύψος του οποίου έφτανε μέχρι τα γόνατα του καθορίζοντας το μάλιστα στα 40 εκατοστά περίπου, γεγονός το οποίο διαψεύσθηκε από την ΜΥ3 η οποία ανέφερε ότι έτυχε να δει νερό να λιμνάζει ελάχιστα εκατοστά περί τα 2-3 εκατοστά σε κάποια σημεία που το πάτωμα επέτρεπε την στασιμότητα του. Τρίτη και τελευταία μάρτυρας για την πλευρά της υπεράσπισης ήταν η αρχιτέκτονας Ανθούσα Σπύρου Λελλέκη ΜΥ
9. Η εν λόγω μάρτυρας έκανε πολύ καλή εντύπωση στο Δικαστήριο. Ήταν σαφής και άμεση στις απαντήσεις της και κλήθηκε να δώσει μαρτυρία ως εμπειρογνώμονας. Προς τούτο κατάθεσε τις πραγματογνωμοσύνες της Τεκμήρια 26 και
10. Η μάρτυρας αυτή κλήθηκε να καταθέσει ως ειδικός σε θέματα σε σχέση με τα ισχυριζόμενα προβλήματα της τέντας που ήταν η διαρροή νερού και ο θόρυβος κατά το άνοιγμα και κλείσιμο της. Θα πρέπει όμως να γίνει διαχωρισμός ως προς τα ζητήματα για τα οποία προσήλθε να μαρτυρήσει ως εμπειρογνώμονας. Αν και ενόψει των προσόντων της θα μπορούσε να δώσει μαρτυρία αναφορικά με το ισχυριζόμενο πρόβλημα του στεγανού της τέντας εν τούτοις ως και η ίδια παραδέχθηκε δεν είναι μηχανολόγος και δεν θα μπορούσε να απαντήσει για το μοτέρ το οποίο τίθετο σε λειτουργία για το άνοιγμα και κλείσιμο της τέντας και το οποίο δημιουργούσε κατ΄ ισχυρισμό των κατηγορουμένων εκκωφαντικό θόρυβο. Εν πάσει όμως περιπτώσει και στην περίπτωση του στεγανού της τέντας η μαρτυρία της ΜΥ3 θα αξιολογηθεί σε συσχετισμό με όλη την τεθείσα ενώπιον του Δικαστηρίου μαρτυρία και όχι μεμονωμένα λαμβανομένου υπόψη και του γεγονότος ότι η ΜΥ3 επιθεώρησε την τέντα για πρώτη φορά στις 15.9.08 δηλαδή μετά την έκδοση των επίδικων επιταγών και 4 μήνες μετά την εκδήλωση των ισχυριζόμενων προβλημάτων στην τέντα και ξαναεπισκέφθηκε το χώρο στις 20.8.
11. Και οι δύο συνήγοροι κατά το στάδιο των αγορεύσεων τους παρέπεμψαν το Δικαστήριο στην νομολογία και στα σημεία της μαρτυρίας που κατά την άποψη τους υποστήριζε τη θέση του καθενός ξεχωριστά. Όλα όσα αναφέρθηκαν λαμβάνονται υπόψη και δεν θεωρώ σκόπιμο να τα παραθέσω. Ενόψει της ως άνω αξιολόγησης της μαρτυρίας καταλήγω στα κάτωθι ευρήματα: Η Κατηγορούμενη 1 εταιρεία ανάθεσε στην παραπονούμενη δυνάμει συμφωνίας ημερ. 22.2.08 την κατασκευή τέντας για την τιμή των €63218 πλέον Φ.Π.Α. Για το τίμημα η Κατηγορούμενη 1 εταιρεία κατέβαλε το ποσό των €7000 ως προκαταβολή και για το υπόλοιπο εξέδωσε 7 μεταχρονολογημένες επιταγές εκ των οποίων η πρώτη εξαργυρώθηκε ενώ οι επόμενες δεν πληρώθηκαν. Κατόπιν τούτου και κατά τον Αύγουστο του 2008 η κατηγορούμενη 1 εταιρεία μέσω του διευθυντή της κατηγορουμένου 3 προς αντικατάσταση των προηγούμενων επιταγών εξέδωσε και παρέδωσε τις 3 επίδικες επιταγές στην παραπονούμενη εταιρεία των οποίων η πληρωμή ανακλήθηκε αφού η κατηγορούμενη 1 εταιρεία μέσω του διευθυντή της κατηγορούμενου 3 έδωσε οδηγίες στην τράπεζα επί της οποίας εκδόθηκαν για τη μη πληρωμή τους. Με βάση τα πιο πάνω ευρήματα μου θα προχωρήσω να εξετάσω αν στοιχειοθετούνται πέραν πάσης λογικής αμφιβολίας τα συστατικά στοιχεία των αδικημάτων που αντιμετωπίζουν οι κατηγορούμενοι. Η κατηγορούμενη 1 κατηγορείται για τη διάπραξη του αδικήματος του άρθρου 305 Α

(2)του Κεφ. 154 από το λεκτικό του οποίου ως αυτό έχει ερμηνευθεί στην Philippa Estates Ltd ν. Γιαννάκη Ρούσου Ποινική Έφεση 94/2005 ημερομηνίας 24.3.06 προκύπτει ότι τα συστατικά στοιχεία του αδικήματος είναι τα ακόλουθα:

1. Η έκδοση επιταγής από τον κατηγορούμενο
2. Η πρόκληση μη εξόφλησης της από τον εκδότη της με οποιαδήποτε πράξη του πριν ή κατά την ημερομηνία που αυτή κατέστη πληρωτέα. Ο κατηγορούμενος 3 κατηγορείται για παροχή συνδρομής στη διάπραξή του πιο πάνω αδικήματος. Στην υπόθεση Αθανάσιος Παυλόπουλος ν. Skopy Shoe Factory Ltd

(2003)2 Α.Α.Δ. 261 αναφέρθηκε ότι οι διευθυντές εταιρείας που υπογράφουν επιταγές της δεν έχουν προσωπική αστική ευθύνη, αλλά η ευθύνη βαρύνει την εταιρεία, που παραμένει ο εκδότης της επιταγής. Αυτό όμως δεν αποκλείει τη δυνατότητα ύπαρξης ποινικής τους ευθύνης ως συνεργών και έτσι μπορούν να διωχθούν ως κάθε πρόσωπο που εμπλέκεται σε αδίκημα, ως αυτουργοί, δυνάμει του άρθρου 20 του Ποινικού Κώδικα. Τα ίδια φυσικά ισχύουν και για άλλους αξιωματούχους της εταιρείας οι οποίοι είναι εξουσιοδοτημένοι να υπογράφουν επιταγές για την εταιρεία. Στις περιπτώσεις λοιπόν αυτές πρέπει να αποδειχθεί η ένοχη πράξη (actus reus) από συνεργό η οποία εμπεριέχει δύο στοιχεία ήτοι (α) την παροχή βοήθειας ή την παρακίνηση (β) σε αδίκημα, και η ένοχη διάνοια (mens rea) η οποία αναμένεται να σχετίζεται με τις δύο αυτές έννοιες. Το νοητικό μάλιστα στοιχείο για το συνεργό, είναι γενικά στενότερο και πιο απαιτητικό απ' ό,τι χρειάζεται για τον αυτουργό και απαιτεί πρόθεση ή γνώση εκ μέρους του συνεργού. Με βάση την ενώπιον του Δικαστηρίου τεθείσα μαρτυρία και τα κατατεθέντα τεκμήρια είναι φανερό ότι η κατηγορούσα αρχή έχει αποδείξει πέραν πάσης λογικής αμφιβολίας ότι η κατηγορούμενη 1 εταιρεία μέσω του κατηγορούμενου 3, ο οποίος ήταν διευθυντής και ένα από τα πρόσωπα το οποίο θα μπορούσε να υπογράψει για λογαριασμό της κατηγορούμενης 1 έκδωσε και παρέδωσε προς την παραπονούμενη εταιρεία μέσω του διευθυντή της παραπονούμενης ΜΚ2, 3 επιταγές της Λαϊκής Κυπριακής Τράπεζας τεκμ. 1, 5 και 7 δια το ποσό των € 20.256,66 έκαστη. Η κατηγορούμενη 1 εταιρεία με γραπτές οδηγίες της προς την Κυπριακή Τράπεζα Λτδ οι οποίες δόθηκαν μέσω του κατηγορούμενου 3 στις 29.9.08 και 3.12.08 ανακάλεσε την πληρωμή των εν λόγω επιταγών με αποτέλεσμα αυτές να μην πληρωθούν όταν εμφανίστηκαν στην Τράπεζα. Κατόπιν των ανωτέρω εκείνο που απομένει να εξεταστεί είναι κατά πόσο οι κατηγορούμενοι έχουν κατορθώσει να αποδείξουν την υπεράσπιση που παρέχει το εδάφιο 2 του άρθρου 305(Α) του Ποινικού Κώδικα Κεφ. 154. Το βάρος απόδειξης υπεράσπισης που δημιουργείται είτε από το Νόμο είτε από το Κοινοδίκαιο έχει ο κατηγορούμενος με βάση το ισοζύγιο των πιθανοτήτων (βλ. Ζαβός ν. Αστυνομίας

(1963)1 CLR 57, Ταραπουλούζης ν. Έπαρχος Λευκωσίας

(1962)CLR 91, Παπαδόπουλος ν. Δημοκρατίας

(1980)2 CLR 10, Cross on evidence 4η έκδοση σελ. 85-87, Λοΐζου ν. Δημοκρατίας

(1994)2 ΑΑΔ 108, GP Ergatides Motors Ltd v. Αστυνομία και Γεώργιος Εργατίδης ν. Αστυνομία Ποιν. Έφ. 6138 και 6139 αντίστοιχα, ημερ. 19.6.97 και Ν. C. Diamonds Co Ltd και Χρίστου Γεωργίου Ποιν. Έφ. 7105, ημερ. 11.12.01. Το τι συνιστά εύλογη αιτία στα πλαίσια της υπεράσπισης που καθιερώνει το άρθρο 305Α

(2)του Ποινικού Κώδικα, Κεφ. 154 έχει ερμηνευθεί στην N.C. Diamonds Co. Ltd ν. Χρίστου Γεωργίου

(2001)2 Α.Α.Δ. 763. Συγκεκριμένα στην υπόθεση αυτή έγινε αναφορά στην υπόθεση Pitsillides & Another v. Republic

(1983)2 C.L.R. 374 όπου η έννοια της εύλογης αιτίας συνδέθηκε με εκείνη της καλής πίστης. Περαιτέρω στην N.C. Diamonds Co. Ltd (ανωτέρω) αναφέρθηκε ότι η ίδια φράση έχει στην αγγλική νομολογία συσχετισθεί και με την έννοια δίκαιη αιτία ενώ σχετικά έγινε αναφορά και στην φράση bona fide (καλή τη πίστει) που στην αγγλική ορολογία θεωρήθηκε ταυτόσημη με τη λέξη "honestly" (ειλικρινά). Με βάση την πιο πάνω ερμηνεία το Ανώτατο Δικαστήριο κατέληξε ότι η αυτοκαθοδήγηση του πρωτόδικου δικαστή αναφορικά με την υπεράσπιση του εδ.

(2), ότι δηλ. πρέπει ο κατηγορούμενος να δείξει ότι ο ίδιος ειλικρινά πίστευε ότι είχε το δικαίωμα να σταματήσει την πληρωμή της επιταγής (υποκειμενικό κριτήριο) και επιπρόσθετα ότι η πεποίθησή του αυτή ήταν εύλογη υπό τις περιστάσεις (κάτι που εξετάζεται αντικειμενικά), έγινε μέσα στο πνεύμα των παραπάνω αποφάσεων. Με βάση αυτά το Ανώτατο Δικαστήριο έκρινε ότι η ενέργεια του εφεσίβλητου ήταν ειλικρινής και υπαγορεύθηκε από εύλογη αιτία Τέλος στην ίδια υπόθεση κρίθηκε ότι η ποινική ευθύνη του εκδότη επιταγής καθορίζεται στο αυστηρό πλαίσιο που θέτει το εδ.

(2), χωρίς να επεκτείνεται σε άλλες έννομες σχέσεις γιατί σε αντίθετη περίπτωση δεν θα υπήρχαν περιθώρια επίκλησης της υπεράσπισης που παρέχει το εδ. 2 και θα καθιερωνόταν έτσι η αντίθετη θεωρία, του μη ανακλητού της επιταγής. Ως έχει προαναφερθεί ανωτέρω η μαρτυρία που τέθηκε από τους κατηγορούμενους και ειδικότερα από τον κατηγορούμενο 3 θεωρώ ότι δεν ήταν ικανή να αποσείσει στο μέτρο του ισοζυγίου των πιθανοτήτων το βάρος απόδειξης της υπεράσπισης που τους βαρύνει. Κρίνω ότι ήταν ύστερες σκέψεις για αποποίηση των ευθυνών τους. Πέραν τούτου δεν μπορεί να υποστηριχθεί και από τα κατατεθέντα τεκμήρια. Καταρχάς θα πρέπει να σημειωθεί ότι στο τεκμήριο 3 που είναι οι οδηγίες για ανάκληση της πληρωμής της επιταγής τεκμήριο 1 αναγράφεται ως λόγος «Foreign Investment not yet received» ενώ στα Τεκμήρια 6 και 8 αναγράφεται ως λόγος ανάκλησης της πληρωμής των επιταγών τεκμήρια 5 και 7 το «Breach of Contract». Δεν δόθηκε ικανοποιητική εξήγηση σε σχέση με αυτή την διαφοροποίηση τη στιγμή μάλιστα που στις 29.9.08 που ανακλήθηκε η πληρωμή της πρώτης επιταγής τεκμήριο 1 τα ισχυριζόμενα προβλήματα στην τέντα υπήρχαν και θα μπορούσε ο λόγος της ανάκλησης της εν λόγω επιταγής να ήταν ο ίδιος και με αυτό των επιταγών τεκμήρια 5 και

1. Θεωρώ ότι και από μόνο του αυτό το στοιχείο πλήττει καίρια τους ισχυρισμούς της υπεράσπισης. Περαιτέρω είναι γεγονός ότι με την υπογραφή της συμφωνίας τεκμήριο 9 δόθηκαν μεταχρονολογημένες επιταγές οι οποίες και κατατέθηκαν στο Δικαστήριο ως τεκμήρια 13-18 εκτός από μία η οποία εξαργυρώθηκε. Ήταν επίσης ο ισχυρισμός των κατηγορουμένων ότι τα προβλήματα στην τέντα άρχισαν αμέσως μετά την τοποθέτηση της στις 8.5.
2. Ήταν και πάλι ισχυρισμός τους ότι υπήρχε καθυστέρηση στην τοποθέτηση της τέντας κατά παράβαση της μεταξύ τους συμφωνίας. Αυτό όμως που δεν έχει εξηγηθεί είναι γιατί ενώ υπήρχαν όλα αυτά τα προβλήματα που ισχυρίζονται οι κατηγορούμενοι δεν ανακάλεσαν ευθύς εξαρχής την πληρωμή όλων των αρχικών επιταγών αλλά άφησαν να εξαργυρωθεί μία από αυτές ενώ και η επιταγή τεκμήριο 13 επιστράφηκε απλήρωτη λόγω ελλείψεως διαθεσίμων κεφαλαίων. Επίσης η θέση των κατηγορουμένων καταρρίπτεται και από το γεγονός και σε συνδυασμό με τα ανωτέρω ότι παρά την ανάκληση της πληρωμής των επιταγών τεκμήρια 14-18 και της παραμονής των ισχυριζόμενων προβλημάτων στην τέντα εν τούτοις τον Αύγουστο του 2008 η κατηγορούμενη 1 εταιρεία μέσω του κατηγορούμενου 3 εξέδωσε τις επίδικες επιταγές τεκμήρια 1, 5 και 7 των οποίων την πληρωμή ανακάλεσε σε μεταγενέστερο στάδιο. Η λογική σειρά των πραγμάτων θα ήταν η ανάκληση της πληρωμής των αρχικών επιταγών που δόθηκαν και η λήψη μέτρων εναντίον της παραπονούμενης εταιρείας για τις διαφορές που προέκυψαν μεταξύ τους και όχι η έκδοση νέων μεταγενέστερων επιταγών και η εκ νέου ανάκληση της πληρωμής τους. Επίσης ένα άλλο δεδομένο το οποίο συντείνει στο ότι δεν μπορούν να γίνουν δεκτοί οι ισχυρισμοί των κατηγορουμένων είναι και το γεγονός ότι αν και υπήρχε κάποια ανταλλαγή επιστολών μεταξύ των διαδίκων δεν αναφέρεται οτιδήποτε για προβλήματα στην τέντα παρά μόνο στην επιστολή ημερ. 11.2.09 τεκμήριο
3. Δηλαδή από τον Μάιο του 2008 μέχρι και τον Φεβρουάριο του 2009 ουδέν αναφέρθηκε στην μεταξύ τους αλληλογραφία περί ύπαρξης διαρροών νερού και θορύβων στη χρήση της τέντας. Το θέμα μάλιστα του ισχυριζόμενου θορύβου αναφέρθηκε κατά την ακροαματική διαδικασία. Σε σχέση τώρα με το θέμα της ισχυριζόμενης καθυστέρησης της παράδοσης της τέντας αν και εν μέρει έχω αναφερθεί ανωτέρω θεωρώ ότι παραμένει αδικαιολόγητη η αδράνεια που επέδειξαν οι κατηγορούμενοι λαμβανομένου υπόψη και του γεγονότος της αποστολής της επιστολής ημερ. 16.4.08 τεκμήριο
4. Το λογικό θα ήταν εφόσον διαπίστωσαν την καθυστέρηση αυτή κατά παράβαση της μεταξύ τους συμφωνίας να την τερματίσουν και να προχωρήσουν με τη λήψη δικαστικών μέτρων. Παρά ταύτα πλήρωσαν μια εκ των αρχικών επιταγών και αντικατέστησαν τις υπόλοιπες με άλλες σε μεταγενέστερο χρόνο. Ήταν τέλος ο ισχυρισμός των κατηγορουμένων και σε αυτόν αναφέρθηκε αρκετές φορές ο κατηγορούμενος 3 κατά το στάδιο της αντεξέτασης του ότι το πρόβλημα δεν ήταν τα λεφτά και θα πληρώνονταν οι επιταγές αφού, εφόσον διορθώνονταν τα προβλήματα, θα οργάνωνε το έμβασμα λεφτών στον λογαριασμό της εταιρείας. Και αυτός όμως ο ισχυρισμός τους καταρρίπτεται τόσο από την κατάσταση λογαριασμού τεκμήριο 2 όπου από τις 10.9.08 μέχρι 31.12.08 παρουσιάζει χρεωστικό υπόλοιπο άνω των €25,000 όσο και από την προφορική μαρτυρία της ΜΚ1 η οποία ανέφερε ότι μέχρι και σήμερα, δηλαδή την ημέρα που έδιδε μαρτυρία στο Δικαστήριο, αν και ο λογαριασμός είναι ανοικτός δεν υπάρχει διαθέσιμο ποσό. Υπάρχει φυσικά για το θέμα αυτό και η επιταγή τεκμήριο 13 η οποία επιστράφηκε απλήρωτη λόγω έλλειψης διαθεσίμων κεφαλαίων του εκδότη της που καταδεικνύει την αναλήθεια των ισχυρισμών των κατηγορουμένων. Ως εκ τούτου και με βάση τους λόγους που αναφέρονται αναλυτικά ανωτέρω και στα πλαίσια της αξιολόγησης της δοθείσας μαρτυρίας οι θέσεις και ισχυρισμοί των κατηγορουμένων 1 και 3 για τους λόγους πρόκλησης μη εξόφλησης των επίδικων επιταγών δεν μπορούν να γίνουν δεκτοί και συνακόλουθα οι κατηγορούμενοι έχουν αποτύχει να αποδείξουν την υπεράσπιση που παρέχει το εδάφιο 2 του άρθρου 305 Α του Ποινικού Κώδικα Κεφ. 154 στη βάση του ισοζυγίου των πιθανοτήτων. Θα προχωρήσω τώρα να εξετάσω και κάποιες άλλες θέσεις τις οποίες έχει αναφέρει ο ευπαίδευτος συνήγορος υπεράσπισης. Ήταν η θέση του κου Χρονίδη ότι η κατηγορούσα αρχή απέτυχε να αποδείξει ότι η παραπονούμενη εταιρεία είναι εταιρεία δεόντως εγγεγραμμένη με την ονομασία ως είναι στο κατηγορητήριο λαμβανομένου υπόψη και του γεγονότος ότι στις επίδικες επιταγές αναγράφεται ως δικαιούχος εταιρεία με το όνομα Technotent Ltd. Ο ισχυρισμός αυτός του συνηγόρου υπεράσπισης δεν μπορεί να ευσταθήσει. Ο διευθυντής της παραπονούμενης εταιρείας ΜΚ2 ανέφερε ότι η παραπονούμενη εταιρεία ασχολείται με την κατασκευή τέντων και επίπλων εξωτερικού χώρου. Περαιτέρω είπε ότι έκανε συμφωνία με την κατηγορούμενη εταιρεία για την κατασκευή και παράδοση τέντας και προς τούτο κατέθεσε τη συμφωνία τεκμήριο 9 όπου αναγράφεται το όνομα της παραπονούμενης εταιρείας. Αυτή και μόνο η μαρτυρία αποδεικνύει την ύπαρξη της παραπονούμενης εταιρείας. (ΕΔΑΞΥΛ ΞΥΛΟΥΡΓΙΚΕΣ ΕΠΙΧΕΙΡΗΣΕΙΣ ΛΤΔ ΚΑΙ ΑΛΛΟΣ ν. Ανδρέας Αγαθοκλέους Πολιτική ΄Εφεση 9138, ημερομηνίας 18.12.
5. Το ότι στις επίδικες επιταγές δεν είναι αναγεγγραμμένο ολόκληρο το όνομα της παραπονούμενης εταιρείας δεν επηρεάζει την ως άνω κατάληξη μου τη στιγμή μάλιστα που δεν τέθηκε οτιδήποτε περί τούτου προς τον ΜΚ2 κατά το στάδιο της αντεξέτασης του. Αλλά ούτε και η τελευταία εισήγηση του κου Χρονίδη μπορεί να γίνει δεκτή. Ότι δηλαδή από τη στιγμή που το υπόλοιπο του τιμήματος ήταν €59.720,70 που ήταν και το ποσό για το οποίο θα έπρεπε να δοθούν οι επίδικες επιταγές, αλλά στο τέλος δόθηκαν για το ποσό των €60.769,98, αυτό κατέστησε τη συμφωνία παράνομη. Το άρθρο 305 Α

(5)του Κεφ. 154 προβλέπει τα ακόλουθα: «

1. Το άρθρο αυτό δεν εφαρμόζεται στις περιπτώσεις έκδοσης επιταγής, όταν αυτή εκδίδεται προς πληρωμή οφειλής που σχετίζεται με συναλλαγή ή πράξη η οποία αντίκειται στα χρηστά ήθη ή σε οποιοδήποτε νόμο». Το άρθρο 305 Α του Κεφ. 154 δηλαδή δεν έχει εφαρμογή όπου η επιταγή εκδίδεται για εξόφληση παράνομης συναλλαγής. Είναι προφανές ότι το εν λόγω εδάφιο δεν τυγχάνει εφαρμογής στην παρούσα περίπτωση. Οι επίδικες επιταγές εκδόθηκαν για πληρωμή μιας καθόλα νόμιμης συναλλαγής και χωρίς οιονδήποτε δόλο ή άσκηση πίεσης ή εξαπάτησης των κατηγορουμένων εκ μέρους της παραπονούμενης ή και για οποιοδήποτε άλλο λόγο που θα καθιστούσε τη συναλλαγή παράνομη. Περαιτέρω ως φαίνεται στο τεκμήριο 9 αναγράφεται στην δεξιά πλευρά του εν λόγω τεκμηρίου ότι το τίμημα ήταν €63218 πλέον Φ.Π.Α. Στην συνέχεια καταγράφονται οι μεταχρονολογημένες επιταγές οι οποίες δόθηκαν προς εξόφληση του τιμήματος. Σ΄ αυτό περιλαμβάνονται οι επιταγές τεκμήρια 13-18 και η επιταγή των €5980 η οποία εξαργυρώθηκε και χωρίς να αναφέρεται η προκαταβολή των €
2. Προσθέτοντας τα ποσά αυτά καταλήγουμε στο ποσό των €72.730 συμπεριλαμβανομένου του ΦΠΑ που είναι περίπου αντίστοιχο του ποσού των επίδικων επιταγών τεκμήρια 1, 5 και 7 που αν προστεθούν στο συνολικό ποσό που αναγράφεται σ΄ αυτές τόσο το ποσό της προκαταβολής όσο και το ποσό της επιταγής που εξαργυρώθηκε τότε συγκεκριμένα το άθροισμα είναι €73.749,
3. Υπάρχει φυσικά η διαφορά του ποσού των €1149.98 πέραν από το συμφωνηθέν τίμημα το οποίο όμως δικαιολογήθηκε από τον Μ.Κ. 2 ως τόκοι για την καθυστέρηση που παρατηρήθηκε στην εξόφληση του τιμήματος. Το ποσό αυτό που δέχομαι ότι είναι τόκοι και το οποίο από μόνος του ο κατηγορούμενος 3 κατέβαλε, δεν καθιστά εν πάση περιπτώσει τη συναλλαγή παράνομη. Ως εκ τούτου και αυτή η θέση της υπεράσπισης απορρίπτεται. Κατά συνέπεια κρίνω ότι οι παραπονούμενοι έχουν αποδείξει πέραν πάσης λογικής αμφιβολίας την υπόθεση τους εναντίον των κατηγορουμένων 1 και 3 τους οποίους κρίνω ένοχους στις κατηγορίες που αντιμετωπίζουν ο κάθε ένας ξεχωριστά. (Υπ.) ............. Λ. Μουγής, Ε.Δ. Πιστό αντίγραφο Πρωτοκολλητής /ΓΚ Subject: Private Criminal / Final Αναφορά: Ανάκληση πληρωμής επιταγής - Τελική. cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο