Αστυνομικός Διευθυντής Λεμεσού ν. Θύρσου Ιωάννου, Αρ. υπόθεσης: 17816/08, 14.12.2009

(1)(α)

(2)του Ποινικού Κώδικα, όπως τροποποιήθηκε μεταγενέστερα. Σύμφωνα με τις λεπτομέρειες αδικήματος της σχετικής - 2ης κατηγορίας, του αποδίδεται ότι στις 25 Ιουλίου, 2008, στη Γερμασόγεια, ενώ του είχε παραχωρηθεί άδεια από τον έπαρχο Λεμεσού, για να χρησιμοποιεί μεγάφωνα σε δημόσιο χώρο, δηλαδή, μέσα στο υποστατικό με την ονομασία «Woody's», παρέβηκε τους όρους της άδειας, χρησιμοποιώντας τα μεγάφωνα για μετάδοση μουσικής, η οποία ακουγόταν εκτός του κέντρου σε δημόσιο χώρο. Η κατηγορούσα αρχή, προς απόδειξη της υπόθεσής της, παρουσίασε στο Δικαστήριο ως μάρτυρες, τον αστυφύλακα 1599 Χριστόδουλο Χριστοδούλου (Μ.Κ.1), ο οποίος στον ουσιώδη χρόνο κατάγγειλε τον κατηγορούμενο για το αδίκημα που του προσάπτεται και την Ανδρούλα Φυσέντζου (Μ.Κ.2), υπεύθυνη αρχείου στην Επαρχιακή Διοίκηση Λεμεσού, η οποία παρουσίασε στο Δικαστήριο την άδεια μετάδοσης ηχογραφημένης μουσικής που δόθηκε στον κατηγορούμενο σε σχέση με το επίδικο υποστατικό (βλ. το τεκμήριο 1) καθώς και την ανακοίνωση της επάρχου Λεμεσού, ημερομηνίας 24 Ιουνίου, 2008 (βλ. το τεκμήριο 2), σύμφωνα με την οποία - μεταξύ άλλων - από την 1η.7.2008 μέχρι και την 31η.7.2008, η άδεια χρήσης μεγαφώνων μουσικής των κέντρων αναψυχής κατηγορίας «Α», παρατείνεται μέχρι και η ώρα 01:00 της αμέσως επόμενης μέρας. Ο κατηγορούμενος αφού κλήθηκε σε απολογία και του εξηγήθηκαν τα δικαιώματά του, προέβηκε σε ανώμοτη δήλωση, ενώ, παρουσίασε και δύο μάρτυρες προς υπεράσπισή του: τον ανώτερο υπαστυνόμο Ιωάννη Γεωργίου, υπεύθυνο του Τ.Α.Ε. Λεμεσού, σήμερα και, υπεύθυνο του Αστυνομικού Σταθμού Γερμασόγειας στον ουσιώδη χρόνο (Μ.Υ.1) και το Νικόλα Χαραλάμπους (Μ.Υ.2) διευθυντή εταιρείας, η οποία ασχολείται με την εγκατάσταση και προμήθεια ηχητικών συστημάτων, με τεχνογνωσία στο συγκεκριμένο επάγγελμα, αφού, καθώς έχει αναφέρει, ασχολείται με αυτό από το 1980. Οι βασικές θέσεις που προώθησε η κατηγορούσα αρχή κατά τη δίκη, βασικά, απορρέουν από τη μαρτυρία του Μ.Κ.1, ο οποίος, επί της ουσίας, ανέφερε τα εξής: Στις 25.7.2008 και ώρα 1:25, ενώ βρισκόταν πεζή περιπολία στον πεζόδρομο της οδού Γεωργίου Α, άκουσε δυνατή μουσική. Κατευθύνθηκε αμέσως προς την περιοχή Galatex, όπου υπάρχουν πολλές μπυραρίες και καθ' οδόν, στο σημείο που ακουγόταν η μουσική, εισήλθε στο υποστατικό με την ονομασία «Woody's», ιδιοκτησίας του κατηγορούμενου και διαπίστωσε ότι η μουσική ακουγόταν από αυτό, μέσω μεγαφώνων. Υπήρχαν 6 μεγάφωνα, εκ των οποίων, τα δύο ήταν εγκατεστημένα στην είσοδο του υποστατικού και γυρισμένα προς τα έξω και τα 4 ήταν τοποθετημένα στο ταβάνι, εντός του υποστατικού. Κατά την ώρα της καταγγελίας, η είσοδος ήταν ορθάνοιχτη, με αποτέλεσμα η μουσική να ακούγεται προς τα έξω, σε απόσταση 50 περίπου μέτρων. Όταν πληροφόρησε τον κατηγορούμενο για τα διαπραχθέντα αδικήματα, του απάντησε ότι έχει κόφτες και η μουσική του ακούγεται όσο τη ρύθμισε. Τότε, προέβη σε σχετική έλεγχο στην ασφάλεια του κόφτη των μεγαφώνων και διαπίστωσε ότι ήταν παραβιασμένη. Καθώς έχει αναφέρει, με ένα απλό τράβηγμα, μπορούσε να βγει. Αντεξεταζόμενος ο μάρτυρας, ανάφερε ότι ο κόφτης ήταν μια ηλεκτρονική συσκευή, αποτελούμενη από 4 με 5 κομμάτια περίπου και ήταν εγκατεστημένη μέσα σε ξύλινο έπιπλο, το οποίο είχε μπροστά γυάλινη βιτρίνα. Την εν λόγω συσκευή, του την υπέδειξε ο κατηγορούμενος. Ισχυρίστηκε ακόμη και επέμενε, ότι η ασφάλεια ήταν πάνω στη βιτρίνα που ήταν μέσα ο κόφτης και όχι στον κόφτη. Απαντώντας σε αριθμό άλλων ερωτήσεων που του υποβλήθηκαν, επιχείρησε να τεκμηριώσει τον ισχυρισμό του, ότι η μουσική που άκουγε καθ' ον χρόνο βρισκόταν περιπολία στην οδό Γεωργίου Α, προερχόταν από το υποστατικό του κατηγορούμενου. Ο κατηγορούμενος, καθώς ήδη έχει αναφερθεί, αφού κλήθηκε σε απολογία και του εξηγήθηκαν τα δικαιώματά του, προέβησε σε ανώμοτη δήλωση, το περιεχόμενο της οποίας παρατίθεται αυτούσιο: «Ονομάζομαι Θύρσος Ιωάννου και ήμουν ιδιοκτήτης του υποστατικού Woody's Snach Bar που βρίσκεται στο Galatex. Το λειτουργώ εδώ και 20 χρόνια. Μου ζητήθηκε από τις αρμόδιες αρχές να τοποθετήσω μηχάνημα (κόφτη) που ρυθμίζει την ένταση ήχου, όπου και εγώ το έχω αγοράσει. Ήρθε αρμόδιο πρόσωπο από το Δήμο Γερμασόγειας, το τοποθέτησε στην παρουσία του ανώτατου αστυνόμου Γιαννάκη Γεωργίου, μου έχουν ρυθμίσει το συγκεκριμένο μηχάνημα σε μια ένταση την οποία οι αρμόδιες αρχές αποφάσισαν, το σφράγισαν το μηχάνημα, τη συγκεκριμένη σφραγίδα την τοποθέτησαν στο πίσω μέρος του μηχανήματος και το τοποθέτησαν σ' ένα μεταλλικό ντουλάπι. Αφότου ρύθμισαν τον ήχο και μου υπέδειξαν πού να τοποθετήσω τα μεγάφωνα, ήρθαν και το βράδυ έλεγξαν τον ήχο και μου έκδοσαν την άδεια μουσικής. Αυτό συνέβηκε το 2006, όταν ήταν υπεύθυνος ο κ. Γιαννάκης Γεωργίου, ανώτατος αστυνόμος. Στο συγκεκριμένο μάρτυρα κατηγορίας, ουδέποτε μου ζητήθηκε να του υποδείξω πού βρίσκονται τα μηχανήματα μου και συγκεκριμένα ο κόφτης. Το συγκεκριμένο υποστατικό είναι γύρω στα 300 τ.μ.». Η ουσία της μαρτυρίας του ανώτερου υπαστυνόμου Ιωάννη Γεωργίου (Μ.Υ.1), έγκειται στα εξής: Το 2006 ήταν υπεύθυνος του Αστυνομικού Σταθμού Γερμασόγειας. Επειδή στην περιοχή που βρίσκεται το επίδικο υποστατικό του κατηγορούμενου, υπήρχε τρομερό πρόβλημα ηχορύπανσης, υπήρξε συνεννόηση με τον τότε αστυνομικό διευθυντή Λεμεσού και την Επαρχιακή Διοίκηση, να τοποθετηθούν κόφτες στα συστήματα μουσικής όλων των καταστημάτων στην περιοχή Galatex, έτσι ώστε να ελέγχεται ο ήχος που εκπέμπουν. Συνεννοήθηκαν να μπει ο κόφτης στο σημείο εκείνο του συστήματος, που ο ήχος να μην ακούεται πέραν από το πεζοδρόμιο του καταστήματος. Σ' αυτά τα πλαίσια, ρυθμίστηκε και το κατάστημα του κατηγορούμενου και σφραγίστηκε το σύστημα, για να μην μπορεί να δεχθεί οποιαδήποτε επέμβαση. Η ασφάλεια τοποθετήθηκε από τον ίδιο πάνω στον κόφτη. Αντεξεταζόμενος ο μάρτυρας, μεταξύ άλλων, ανέφερε ότι εάν τα μεγάφωνα του καταστήματος μετακινούνταν ή προστίθεντο και άλλα, θα δημιουργούνταν διαταραχές και η μουσική θα ακουγόταν περισσότερο από το προκαθορισμένο όριο που ήταν το πεζοδρόμιο. Ο Μ.Υ.2, Νικόλας Χαραλάμπους, είναι ο τεχνικός που εγκατέστησε το 2006 στο επίδικο υποστατικό, καθώς και σε άλλα, το ειδικό μηχάνημα (κόφτη), προκειμένου να ελεγχθεί το όριο έντασης του ήχου εντός του υποστατικού, το οποίο ορίστηκε στα 85 ντεσιμπέλ, εντός του υποστατικού, που κατόπιν μετρήσεως, έδειχνε στην άκρη του πεζοδρομίου 77 ντεσιμπέλ, που κατά την αστυνομία, ήταν αποδεκτό όριο. Απαντώντας σε αριθμό ερωτήσεων που του υποβλήθηκαν, ο μάρτυρας ανέφερε τους λόγους για τους οποίους κατά τη γνώμη του δεν μπορεί κάποιος που δε διαθέτει την ειδική τεχνογνωσία, να παραβιάσει τον κόφτη. Εκτός από τον κόφτη, ο μάρτυρας επανατοποθέτησε και τα 8 από τα 16 συνολικά ηχεία που είχε τοποθετήσει το 2005 στο επίδικο υποστατικό, στο ταβάνι και πάλι, αλλά στην πλευρά του τοίχου εξόδου που ήταν και τα υπόλοιπα, για να βλέπουν στο εσωτερικό του υποστατικού. Η επόμενη φορά που επισκέφθηκε το εν λόγω υποστατικό, ήταν μετά τις γιορτές των Χριστουγέννων, το 2008, όταν ο κατηγορούμενος το είχε κλείσει, οπότε αποσύνδεσε τα πάντα, τα οποία ήταν ακριβώς στην ίδια κατάσταση όπως και το 2006 που τα τοποθέτησε. Αντεξεταζόμενος ο μάρτυρας, μεταξύ άλλων, ισχυρίστηκε ότι τα ηχεία που τοποθέτησε στο επίδικο υποστατικό, όπως είχαν εγκατασταθεί, για να μετακινηθούν, χρειάζεται συνεργείο τεχνικών και ένα Α κόστος. Απαντώντας στην ερώτηση εάν επισκέφθηκε για έλεγχο το υποστατικό του κατηγορούμενου κατά το επίδικο χρόνο, απάντησε αρνητικά. Είχα την ευκαιρία να παρακολουθήσω με ιδιαίτερη προσοχή τους μάρτυρες ενώ κατέθεταν ενόρκως ενώπιόν μου. Αισθάνομαι ότι είμαι σε θέση να αξιολογήσω τη συμπεριφορά, αντιδράσεις, αναφορές και ισχυρισμούς τους, λαμβάνοντας υπόψη το επίπεδο γνώσης ενός έκαστου αυτών αναφορικά με τα διαδραματισθέντα κατά τον ουσιώδη χρόνο. Σε σχέση με την ανώμοτη δήλωση του κατηγορούμενου και την αποδεικτική της αξίας, καθώς έχει νομολογηθεί (βλ. Θεοχάρους ν. Κυπριακής Δημοκρατίας, Ποινικές Εφέσεις 185/06 και 210/06, ημερομηνίας 21.1.2008): «..Η ανώμοτη δήλωση ενός κατηγορουμένου εξετάζεται και αξιολογείται μέσα στο σύνολο της μαρτυρίας, ανάλογα και με το πώς ταιριάζει στην κάθε συγκεκριμένη περίπτωση. Δεν μπορεί όμως να εξομοιωθεί με μαρτυρία με την έννοια να είναι ικανή να αντικρούσει μια ένορκη μαρτυρία που κρίθηκε ήδη από το δικαστήριο ως αξιόπιστη. (βλ. μεταξύ άλλων Vrakas & Another v. Republic (1973 2 C.L.R. 139, 188 - 191, Anastasiades v. Republic

(1977)2 C.L.R. 97, σε. 113, 215, Khadar v. Republic

(1978)2 C.L.R. 152, 245 - 288, Δημοσθένους κ.α. ν. Αστυνομίας

(1998)2 Α.Α.Δ. 129 και Ιωάννου κ.α. ν. Δημοκρατίας

(2001)2 Α.Α.Δ. 195).» Έχω επίσης κατά νου, ότι, καθώς έχει νομολογηθεί (βλ. Σάββα ν. Αστυνομίας

(1998)2 Α.Α.Δ. 391), όταν δεν υπάρχουν ισχυροί λόγοι περί του αντιθέτου, αποδοχή μέρους μαρτυρίας ενός μάρτυρα είναι δυνατή στα πλαίσια της διακριτικής ευχέρειας του δικαστηρίου. Βλ. και την Εvpalia Trading Ltd v. Γενικού Εισαγγελέα της Δημοκρατίας, Ποινική Έφεση αρ. 89/07, ημερομηνίας 29.2.2008 και Mohammed Jaber Akil v. Αστυνομίας, Ποινική Έφεση αρ. 60/06, ημερομηνίας 27.2.2009 από την οποία και το ακόλουθο απόσπασμα: «Σύμφωνα με τη νομολογία είναι επιτρεπτό για ένα δικαστήριο να δεχθεί μέρος της μαρτυρίας ενός μάρτυρα και να απορρίψει άλλο.» Περαιτέρω, όπως επισημαίνεται στην Κυπριανού ν. Αστυνομίας, Ποινική Έφεση αρ. 129/07, ημερομηνίας 10.12.2008: «Η νομολογία μας αναγνωρίζει ότι είναι φυσιολογικό να υπάρχουν κάποιες αντιφάσεις και το Εφετείο επεμβαίνει, όταν διαπιστωθούν τέτοιες, μόνο όταν είναι ουσιαστικής μορφής και πλήττουν καίρια την αξιοπιστία ενός μάρτυρα ή καταδεικνύουν πρόθεση εκ μέρους του να πει ψέματα.» Τέλος, όπως αναφέρεται συναφώς στην Akil (ανωτέρω): «Αντιφάσεις που αφορούν μικρολεπτομέρειες, όχι μόνο δεν αποδυναμώνουν μια μαρτυρία που γενικά έχει κριθεί ως αξιόπιστη, αλλά αντίθετα την ενδυναμώνουν.» Η μαρτυρία της Ανδρούλας Φυσέντζου (Μ.Κ.2), επί της ουσίας γίνεται αποδεκτή στο σύνολό της. Προκύπτει από αυτή, ότι σε σχέση με το επίδικο υποστατικό, δόθηκε στον κατηγορούμενο από την Επαρχιακή Διοίκηση Λεμεσού και ίσχυε στον ουσιώδη χρόνο, η άδεια μετάδοσης ήχου σε δημόσιο χώρο (βλ. το τεκμήριο 1), η οποία τελούσε υπό τους ακόλουθους, μεταξύ άλλων, όρους: «................................. ΌΡΟΙ ΑΔΕΙΑΣ

1. Η άδεια δίδεται για χρήση ενισχυτή και μεγαφωνικών συσκευών για μετάδοση ηχογραφημένης μουσικής στο πιο πάνω υποστατικό από 30/5/08 μέχρι 31/7/
3. Είδος Μουσικής: Η μουσική που θα μεταδίδεται θα είναι Ηχογραφημένη.
4. Χώρος μετάδοσης της μουσικής: Η μουσική θα μεταδίδεται στον κλειστό χώρο του υποστατικού.
5. Ωράριο μετάδοσης μουσικής: Η μετάδοση της μουσικής θα αρχίζει από η ώρα οκτώ μετά το μεσημέρι μέχρι η ώρα δώδεκα τα μεσάνυχτα.
6. Οι μεγαφωνικές συσκευές να χρησιμοποιούνται αποκλειστικά για τη μετάδοση μουσικής στη χαμηλότερη δυνατή ένταση ώστε ο ήχος να περιορίζεται στο χώρο του κέντρου μόνο. .................................» Προκύπτει ακόμη από τη μαρτυρία της ίδιας, ότι κατά τον ίδιο χρόνο, το επίδικο υποστατικό, δυνάμει της ειδικής άδειας της επάρχου Λεμεσού, ημερομηνίας 24 Ιουνίου, 2008, (βλ. το τεκμήριο 2), είχε το δικαίωμα να μεταδίδει μουσική μέχρι και η ώρα 01:00 της αμέσως επόμενης μέρας. Επισημαίνεται ότι η μάρτυρας δεν αντεξετάστηκε σε σχέση με τα παραπάνω. Δεκτή στο σύνολό της επί της ουσίας είναι και η μαρτυρία του Μ.Υ.1, ανώτερου υπαστυνόμου Ιωάννη Γεωργίου. Συγκρατώ από αυτή, τον αναντίλεκτο ισχυρισμό του, ότι αυτός είναι που σφράγισε με ειδική ασφάλεια τη συσκευή ελέγχου του ήχου (κόφτη) στο επίδικο υποστατικό, για να μην μπορεί να δεχθεί το σύστημα οποιαδήποτε επέμβαση. Επί της ουσίας, παρέμεινε αναντίλεκτη και επομένως την αποδέχομαι και η μαρτυρία του Μ.Υ.2, Νικόλα Χαραλάμπους, ο οποίος, το 2006, τοποθέτησε τη συσκευή ελέγχου ορίου έντασης του ήχου στο υποστατικό του κατηγορούμενου. Και αυτός ο μάρτυρας, όπως και ο προηγούμενος, αναφέρθηκε στις συνθήκες υπό τις οποίες αποφασίστηκε, πότε και από ποιους, η τοποθέτηση της συσκευής - κόφτη - στα συστήματα μουσικής όλων των υποστατικών στην περιοχή Galatex, καθώς και το λόγο. Ήταν παρών, όταν σφραγίστηκε από το Μ.Υ.1 ο κόφτης που τοποθετήθηκε από τον ίδιο στο υποστατικό του κατηγορούμενου και ανάφερε με καθόλα πειστικό τρόπο, γιατί δε θα μπορούσε να παραβιαστεί η συγκεκριμένη συσκευή, από κάποιο που δε διαθέτει κάποια εξειδίκευση και εξειδικευμένα εργαλεία. Μολονότι δέχομαι, ότι ο αστυφύλακας 1599 Χριστόδουλος Χριστοδούλου (Μ.Κ.1) κατά τον ουσιώδη χρόνο μετέβη στο υποστατικό του κατηγορούμενου, εντούτοις, διατηρώ κάποιες αμφιβολίες, όσον αφορά την ουσία της μαρτυρίας του, που έγκειται στον ισχυρισμό του, ότι η μουσική μέσω μεγαφώνων που μεταδιδόταν στο υποστατικό του κατηγορούμενου, ακουγόταν προς τα έξω, σε απόσταση 50 περίπου μέτρων. Οι αμφιβολίες μου εδράζονται στα εξής: Στην κυρίως εξέταση, ισχυρίστηκε ο μάρτυρας, ότι, όταν πληροφόρησε τον κατηγορούμενο για τα διαπραχθέντα εκ μέρους του αδικήματα και του επέστησε την προσοχή στο νόμο, ο κατηγορούμενος απάντησε ως εξής: «Αφού έχω κόφτες και η μουσική μου ακούεται όσον μου τη ρύθμισαν». Ωστόσο, προέβη σε σχετικό έλεγχο στην ασφάλεια του κόφτη και διαπίστωσε ότι ήταν παραβιασμένη. Καθώς έχει αναφέρει, με ένα απλό τράβηγμα, μπορούσε να βγει. Αντεξεταζόμενος, ισχυρίστηκε και επέμενε επί τούτου, ότι ο κόφτης ήταν τοποθετημένος μέσα σε κάποιο έπιπλο και ότι η ασφάλεια κλείδωνε το έπιπλο. Στην υπβολή ότι η ασφάλεια τοποθετήθηκε στο ίδιο το μηχάνημα και όχι στο έπιπλο, απάντησε «έχετε λάθος». Αργότερα, στην υποβολή ότι το μηχάνημα που ρυθμίζει την ένταση στο υποστατικό του κατηγορούμενου, δεν ήταν παραβιασμένο, αλλά, σύμφωνα με όσα η αστυνομία και η αρμόδια αρχή ρύθμισε, για να μεταδίδεται η μουσική σε συγκεκριμένη ένταση, ο μάρτυρας έδωσε την ακόλουθη απάντηση: «Αν δεν ήταν παραβιασμένο, η μουσική δε θα ακουγόταν στα 50 μέτρα». Είναι σαφές, ότι ο μάρτυρας, ενώ από τη μια επιχείρησε να τεκμηριώσει τον ισχυρισμό του, ότι η μουσική που άκουε προτού εισέλθει στο επίδικο υποστατικό, προερχόταν από αυτό, με αναφορά στο είδος της μουσικής κ.ο.κ., στη συνέχεια, επικαλέστηκε την παραβίαση του μηχανήματος, προς θεμελίωση της συγκεκριμένης διαπίστωσής του. Και ενώ από την παράθεση των πιο πάνω, αναδεικνύεται η αβεβαιότητα του, επί του προκειμένου, είναι και το γεγονός, ότι, για λόγους που έχουν αναφερθεί, με αναφορά στη μαρτυρία των Μ.Υ.1 και 2, δεν είναι ορθό ότι στον ουσιώδη χρόνο ο μάρτυρας βρήκε παραβιασμένη την ασφάλεια που τοποθέτησε ο Μ.Υ.1 στον κόφτη, γιατί σ' αυτόν είναι που την τοποθέτησε και όχι στο έπιπλο μέσα στο οποίο βρισκόταν ο κόφτης. Έπειτα, για λόγους που έχει αναφέρει ο Μ.Υ.2, δεν ήταν εύκολο εγχείρημα η αφαίρεση της ασφάλειας από τον κόφτη, ενώ, θα πρέπει να ληφθεί υπόψη, ότι, όταν το 2008, ο εν λόγω μάρτυρας μετέβη στο υποστατικό του κατηγορούμενου και αποσύνδεσε τον κόφτη, το βρήκε - και το ίδιο ισχύει και για τα μεγάφωνα - όπως ήταν το 2006 που τον τοποθέτησε. Από τα πιο πάνω, είναι φανερό ότι εγείρεται και θέμα αξιοπιστίας του μάρτυρα, που δημιουργεί ασφαλώς πρόβλημα στην υπόθεση της κατηγορούσας αρχής. Και η προαναφερθείσα, δεν είναι η μοναδική περίπτωση που αποδυναμώνει την υπόθεση της κατηγορούσας αρχής, εξαιτίας όσων ανάφερε ο βασικός της μάρτυρας, ο οποίος, κάποια στιγμή, επέμενε σε συγκεκριμένο ισχυρισμό, με αναφορά σε έγγραφο, το περιεχόμενο του οποίου δεν τον επιβεβαιώνει. Συγκεκριμένα, ισχυρίστηκε, ότι ανάμεσα στους όρους της άδειας που παραχωρήθηκε στον κατηγορούμενο σε σχέση με το επίδικο υποστατικό, ήταν και ο όρος η μουσική να μεταδίδεται μέχρι τις 01:00 της επόμενης μέρας. Στην υποβολή ότι δεν υπήρχε τέτοιος όρος στην άδεια, απάντησε ως εξής: «Εγώ έτσι γνωρίζω». Η αμέσως επόμενη ερώτηση που του υποβλήθηκε, ήταν η ακόλουθη: «Έτσι είδες ή γνωρίζεις;» και η απάντηση του μάρτυρα: «Έτσι ήταν συγκεκριμένα πάνω στην άδεια που του παραχωρήθηκε από τον Έπαρχο». Όταν λίγο παρακάτω, του υποβλήθηκε πως δεν υπάρχει τέτοιος όρος στην άδεια του κατηγορούμενου, η απάντηση του προς το συνήγορο, ήταν «Έχετε λάθος». Και όμως, στην καλύτερη περίπτωση για το μάρτυρα, ο ίδιος είναι που έχει λάθος και τούτο γιατί, είναι γεγονός, ότι σύμφωνα με τον όρο υπ' αριθμό 4 της επίδικης άδειας (τεκμήριο 1, ανωτέρω) η μουσική θα αρχίζει από η ώρα οκτώ μετά το μεσημέρι μέχρι η ώρα δώδεκα τα μεσάνυκτα. Μολονότι κατά τον επίδικο χρόνο, αποτελεί επίσης γεγονός, ότι το επίδικο υποστατικό, μπορούσε να μεταδίδει μουσική μέχρι και τις 01:00 της επόμενης μέρας, αυτό, κατέστη δυνατό, δυνάμει του τεκμηρίου 2 - που δεν αναφερόταν ασφαλώς ονομαστικά στον κατηγορούμενο - και όχι δυνάμει συγκεκριμένου όρου που υπήρχε στην άδεια του κατηγορούμενου, όπως ανέφερε ο μάρτυρας. Χωρίς να υπαινίσσομαι ότι υπήρχε κάποιο κίνητρο που ώθησε το μάρτυρα να εισέλθει στο υποστατικό του κατηγορούμενου και να τον καταγγείλει, για ό,τι αποτελεί το αντικείμενο της σχετικής κατηγορίας, εντούτοις, για όλους τους λόγους που έχουν αναφερθεί, δυσκολεύομαι να δεχθώ το μέρος εκείνο της μαρτυρίας του που κατατείνει σε συμπέρασμα ενοχής, το οποίο και απορρίπτω. Έχει νομολογηθεί (βλ. Λοΐζου ν. Αστυνομίας

(1989)2 Α.Α.Δ. 363) ότι: «Η απόδειξη της κατηγορίας, και κάθε στοιχείου που τη συνιστά, βαρύνει εξ ολοκλήρου την Κατηγορούσα Αρχή. Δεν επιτρέπονται υποθέσεις ως προς την ύπαρξη γεγονότων, όσο εύλογες κι' αν είναι. Κενά αναφορικά με την ύπαρξη των πρωτογενών γεγονότων που συνιστούν και αποδεικνύουν το αδίκημα αφήνουν την κατηγορία ατεκμηρίωτη και έκθετη σε απόρριψη.» Με υπαγωγή των λεπτομερειών αδικήματος της σχετικής - 2ης κατηγορίας στο άρθρο 187

(1)(α)

(2)του Ποινικού Κώδικα που δημιουργεί το αδίκημα, προκύπτει ότι για στοιχειοθέτησή του, απαιτείται η απόδειξη, πρώτον, άδειας που εκδόθηκε στον κατηγορούμενο από τον έπαρχο Λεμεσού, για να χρησιμοποιεί μεγάφωνα σε δημόσιο χώρο, δηλαδή στο υποστατικό με την ονομασία «Woody's», δεύτερο, ότι υπάρχει σ' αυτήν όρος, σύμφωνα με τον οποίο η μουσική θα ακούγεται μέσα στο υποστατικό και τρίτο, παράβαση του συγκεκριμένου όρου, με τη μουσική να ακούγεται εκτός του υποστατικού. Τα δύο πρώτα στοιχεία έχουν αποδειχθεί μα ούτε και αμφισβητούνται (βλ. το τεκμήριο 1 και τον όρο υπ' αριθμό 3). Το τρίτο στοιχείο, για όλους τους λόγους που έχουν αναφερθεί, δεν αποδείχθηκε, που με απλά λόγια σημαίνει, ότι η κατηγορούσα αρχή, απέτυχε να αποδείξει την ενοχή του κατηγορούμενου στη σχετική - 2η κατηγορία. Ακολουθεί ότι ο κατηγορούμενος αθωώνεται. (Υπ.) ............. Κ. Κωνσταντίνου, Ε.Δ. Πιστόν αντίγραφο Πρωτοκολλητής /Γ.Ι. Subject: General/Criminal/Final (Αναφορά: Χρήση μεγαφώνων) cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο