Aστυνομικού Διευθυντή Λάρνακας ν. Μάριου Λοΐζου, Αρ. Υπόθεσης: 59/08, 14.05.2009

(2)του Ποινικού Κώδικα Κεφ. 154 ως τροποποιήθηκε υπό του Νόμου 186 του 1986 και Νόμος 129

(1)/99". Ας σημειωθεί ότι προς υποστήριξη της υπόθεσής της η κατηγορούσα αρχή παρουσίασε στο δικαστήριο δύο μάρτυρες. Πρόκειται για τον παραπονούμενο Μάκη Κωνσταντίνου (Μ.Κ.2) και τον αστυφύλακα που εξέτασε την καταγγελία, 4851 Π. Αλαμπρίτη (Μ.Κ.1) Περαιτέρω, το περιεχόμενο κατάθεσης προσώπου επ΄ ονόματι Χρίστος Τζιάμπος δηλώθηκε και εγκρίθηκε ως παραδεκτό γεγονός (βλ. τεκμήριο 3), ενώ ως παραδεκτό γεγονός εγκρίθηκε και ότι ο κατηγορούμενος απέστειλε οδηγίες στην τράπεζα αναφορικά με την επιταγή τεκμήριο 1 για μη αποπληρωμή της και ότι το αναφερόμενο έντυπο είναι το τεκμήριο

1. Στον αντίποδα, όταν ο κατηγορούμενος κλήθηκε σε απολογία επέλεξε και κατέθεσε ενόρκως. Δεν προχωρώ σε εκτεταμένη παράθεση των όσων αναφέρθηκαν εκατέρωθεν, εφόσον κρίνω πως η τύχη της υπόθεσης καθορίζεται αλλιώς. Ό,τι αξίζει μόνο να αναφερθεί είναι πως σύμφωνα με τη μαρτυρία, τόσο της κατηγορούσας αρχής όσο και της υπεράσπισης, ο κατηγορούμενος περί τον Ιούνιο του 2007 εξέδωσε προς όφελος του Μ.Κ.1 την επιταγή που αναφέρεται στις λεπτομέρειες του αδικήματος (βλ. τεκμήριο 1). Σύμφωνα με τα παραδεκτά γεγονότα (βλ. κατάθεση Χρίστου Τζιάμπου, τεκμήριο 3) ο κατηγορούμενος ανακάλεσε την πληρωμή της επιταγής στις 02.07.
2. Εδώ ακριβώς είναι που εστιάζεται η διαφορά μεταξύ των δύο πλευρών. Αφενός μεν η κατηγορούσα αρχή, δια στόματος Μ.Κ.2, ισχυρίζεται ότι ο κατηγορούμενος αδικαιολόγητα ανακάλεσε την πληρωμή της επιταγής, αφετέρου η υπεράσπιση ισχυρίζεται ότι ο κατηγορούμενος είχε εύλογη αιτία για ανάκληση τούτης. Εν πάση όμως περιπτώσει, προτού ο κατηγορούμενος καταθέσει ενόρκως και αφότου κλήθηκε σε απολογία, ο ευπαίδευτος συνήγορος του ζήτησε από την κατηγορούσα αρχή, υποβάλλοντας σχετικό αίτημα στο δικαστήριο, να πληροφορηθεί κατά πόσο οι τροποποιητικοί νόμοι που αναγράφονται στην έκθεση αδικήματος της κατηγορίας που αντιμετωπίζει είναι εκείνοι μόνο δια των οποίων κατηγορείται εφόσον, ανέφερε ο κος Δημητρίου, η όποια απάντηση της κατηγορούσας αρχής θα καθόριζε και την παραπέρα θέση του κατηγορουμένου. Η απάντηση της κατηγορούσας αρχής ήρθε κατόπιν σύντομου διαλείμματος και ήτο ότι ο κατηγορούμενος κατηγορείτο μόνο με τους νόμους που αναγράφονται στην έκθεση αδικήματος. Μετά την εν λόγω δήλωση ο κατηγορούμενος κατέθεσε ενόρκως. Ανέτρεξα και εντόπισα τους σχετικούς νόμους (Ν. 186/86και Ν.129

(1)/99). Ο μεν νόμος Ν.186/86είναι αυτός ο οποίος εισήγαγε στον ποινικό χάρτη της χώρας μας το άρθρο 305Α. Εν τούτοις, το περιεχόμενο του άρθρου 305Α που θεσπίστηκε με τον προαναφερόμενο νόμο αντικαταστάθηκε από το νόμο Ν.36(Ι)/97(βλ. άρθρο 2 του Ν.36(Ι)/97). Ο δε τροποποιητικός νόμος Ν.129

(1)/99 αφορά προσθήκη νέων εδαφίων στο άρθρο 305Α που θεσπίστηκε με το νόμο Ν.36(Ι)/

1. Περαιτέρω, στη συνέχεια ακολούθησε ο νόμος Ν.25(Ι)/03ο οποίος αντικατέστησε εκ νέου ολόκληρο το περιεχόμενο του άρθρου 305Α. Ο εν λόγω νόμος τέθηκε σε ισχύ από της δημοσιεύσεώς του, δηλαδή στις 31.01.
2. Είναι υπό το φως αυτών των νομοθετικών μεταρρυθμίσεων που εξετάζονται πραγματικά γεγονότα και δήλωση κατηγορούσας αρχής. Ό,τι ανακύπτει ως μείζον ερώτημα που χρήζει απάντησης είναι κατά πόσο ο κατηγορούμενος κατηγορήθηκε δυνάμει νόμου που έχει καταργηθεί και εάν η απάντηση στο εν λόγω ερώτημα είναι καταφατική, τότε ποιες είναι οι τυχόν επιπτώσεις. Ότι η κατάργηση νόμου δυνατό να μην επηρεάζει συναφή του καταργηθέντος νόμου αδικήματα που διαπράχθηκαν κατά τη διάρκεια που ο νόμος βρίσκετο σε ισχύ, επεξηγείται τόσο από τα άρθρο 10

(2)(ε) και άρθρο 11 του περί Ερμηνείας Νόμου, Κεφ. 1 όσο και από την υφιστάμενη επί του θέματος νομολογία (βλ. Γαβριήλ ν. Γενικός Εισαγγελέας

(2002)2 ΑΑΔ 289, 293). Όπως επεξηγείται περαιτέρω στην υπόθεση Χριστοδούλου ν. Αστυνομίας

(1995)2 ΑΑΔ 1, 4 "δεν καταργείται η ποινική ευθύνη για τη διάπραξη αδικήματος από την κατάργηση του ποινικού νομοθετήματος, εκτός όπου εκδηλώνεται πρόθεση περί του αντιθέτου στον καταργητικό νόμο". Στην προκείμενη περίπτωση διαπιστώνω ότι κανείς από τους νόμους που είτε τροποποίησαν είτε αντικατέστησαν το περιεχόμενο του άρθρου 305Α, ως πρωτοεμφανίστηκε με το νόμο Ν.186/86, κατήργησε την ποινική ευθύνη τούτου. Παρόλα ταύτα, αξίζει να αναφερθεί εδώ πως τέτοια ποινική ευθύνη περιορίζεται, σύμφωνα με τα λεγόμενα στην υπόθεση Χριστοδούλου (πιο πάνω), στο χρονικό διάστημα που ο νόμος τελούσε σε ισχύ. Συνεπώς, παρότι ένας νόμος καταργείται, νοουμένου ότι το επικαλούμενο αδίκημα διαπράχθηκε ενόσω ο νόμος ήτο σε ισχύ, η έγερση κατηγορίας εναντίον του κατηγορουμένου δεν αποκλείεται, έστω και εάν στο μεταξύ ο νόμος έχει καταργηθεί. Ό,τι παρατηρείται στη δοσμένη περίπτωση είναι πως οι νόμοι που αναφέρονται στο κατηγορητήριο που αντιμετώπισε ο κατηγορούμενος καταργήθηκαν στις 16.05.1997 και 31.01.2003, αντίστοιχα. Περαιτέρω, δεν τίθεται θέμα εφαρμογής των δύο νομοθετημάτων που αναφέρονται στην έκθεση αδικήματος εφόσον η ανάκληση της επιταγής είναι παραδεκτό γεγονός ότι ανάγεται σε χρόνο πολύ αργότερα της αντικατάστασης των δύο νομοθετημάτων (02.07.2007). Προκύπτει συναφώς ότι ο κατηγορούμενος αντιμετώπισε κατηγορία για αδίκημα που έχει καταργηθεί και δεν υφίστατο κατά τον επίδικο χρόνο. Ας μου επιτραπεί εδώ να σημειώσω και το εξής· υπό τις κατάλληλες περιστάσεις θα μπορούσε το δικαστήριο να προχωρήσει το ίδιο σε τροποποίηση του κατηγορητηρίου δια προσθήκης των ορθών νομοθετημάτων στην έκθεση αδικήματος. Στη δοσμένη όμως περίπτωση κάτι τέτοιο είναι αδύνατο ή τουλάχιστον αντινομικό. Δεν μπορεί το δικαστήριο να παρουσιαστεί βασιλικότερο του βασιλέως. Η δήλωση της εκπροσώπου της κατηγορούσας αρχής ότι ο κατηγορούμενος δεν αντιμετωπίζει κατηγορία στη βάση άλλων νόμων από εκείνων που αναγράφονται στην έκθεση αδικήματος, αφοπλίζει το δικαστήριο και του στερεί κάθε ευχέρεια απόκλισης από αυτή τη θέση. Περαιτέρω, η παρούσα υπόθεση δεν μπορεί να ταυτιστεί με τα λεγόμενα στην υπόθεση Κοντού ν. Αστυνομίας

(1996)2 ΑΑΔ 50. Στην υπό κρίση υπόθεση οι τροποποιητικοί νόμοι που ακολούθησαν των δύο νόμων που αναγράφονται στην έκθεση αδικήματος αντικατέστησαν εξολοκλήρου το άρθρο που αντιμετωπίζει ο κατηγορούμενος και διαφοροποίησαν ακόμη και αυτά τα συστατικά στοιχεία του αδικήματος, ως εκ τούτου, δεν τίθεται θέμα επιβίωσης τους. Καταλήγω συναφώς πως οι νόμοι που αναφέρονται στην έκθεση αδικήματος δεν επιβίωσαν μετά την τροποποίηση της οποίας έτυχαν. Από την τροποποίηση και εντεύθεν ισχύ είχε ο τροποποιητικός μόνο νόμος. Ενόψει όλων των πιο πάνω, οδηγούμαι στο συμπέρασμα πως ο κατηγορούμενος αντιμετωπίζει κατηγορία δυνάμει ανύπαρκτου νομοθετήματος, διαπίστωση η οποία καταδικάζει την κατηγορία σε απόρριψη. Εν προκειμένω στην υπόθεση Taylor

(1924)18 Cr. App. R. 105, 107 λέχθηκε ότι "the indictment is bad, since the offence created by s.74 of the Act of 1882 has, in that name, at any rate, ceased to exist". Συνεπώς, το δικαστήριο δεν έχει παρά να απορρίψει την κατηγορία. Παρόλα ταύτα, εφόσον η κατηγορία ήτο άκυρη εξ αρχής ένεκα του ότι το αδίκημα που προσάφθηκε ήτο κατά πάντα ουσιώδη χρόνο ανύπαρκτο, κρίνω ορθό να απαλλάξω μόνο τον κατηγορούμενο και όχι να τον αθωώσω (βλ. Γενικός Εισαγγελέας ν. Παπαλαζάρου

(1995)2 ΑΑΔ 128). Για όλους τους πιο πάνω λόγους, η κατηγορία απορρίπτεται, ο κατηγορούμενος απαλλάσσεται. Υπογρ. ............ Λ. Α. Παντελή, Ε.Δ. cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο