Δ η μ ο κ ρ α τ ί α ν. Χρίστου Τσεκούρα, Αρ. Υπόθεσης: 10863/09, 17.12.2009 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:KDLAR:2009:16 ΜΟΝΙΜΟ ΚΑΚΟΥΡΓΙΟΔΙΚΕΙΟ ΛΑΡΝΑΚΑΣ Σύνθεση Κακουργιοδικείου: Τ. Θ. Οικονόμου, Π.Ε.Δ. Τ. Παρασκευαϊδου - Καρακάννα, Α.Ε.Δ Ν. Γερολέμου, Ε.Δ. Αρ. Υπόθεσης: 10863/09 Δ η μ ο κ ρ α τ ί α -ν-
- Χρίστου Τσεκούρα Κατηγορουμένου ________________ Ημερομηνία: 17.12.2009 Εμφανίσεις: Για τη Δημοκρατία: κα Κάρνου. Για τον Κατηγορούμενο: κ. Ευσταθίου με κ. Χατζησέργη. Κατηγορούμενος: παρών. ΕΝΔΙΑΜΕΣΗ ΑΠΟΦΑΣΗ Ο Κατηγορούμενος αντιμετωπίζει, μεταξύ άλλων σοβαρών κατηγοριών, κατηγορία για απόπειρα φόνου. Η υπόθεση έχει οριστεί κατόπιν κοινού αιτήματος για προγραμματισμό με σκοπό να γίνουν παραδεκτά γεγονότα στις 14.1.2010 για να περιορισθούν τα θέματα προς εκδίκαση. Για προγραμματισμό είχε αφεθεί και προηγουμένως σε διάφορες ημερομηνίες σε μια προσπάθεια της υπεράσπισης να προκαλέσει περαιτέρω διερεύνηση της υπόθεσης από την αστυνομία προς συγκεκριμένη κατεύθυνση και για να εξεταστεί από τον Γενικό Εισαγγελέα μια εισήγηση της υπεράσπισης σ΄ αυτά τα πλαίσια. Όπως υποδείξαμε κατά τη διαδικασία, ο ορισμός στο μεταξύ της υπόθεσης για προγραμματισμό δεν επηρεάζει το χρόνο που θα εκδικαστεί η υπόθεση με βάση τη σειρά προτεραιότητας. Μέχρι σήμερα δεν είχε εγερθεί ένσταση στα αιτήματα της κατηγορούσας αρχής για κράτηση του κατηγορούμενου. Τέτοιο αίτημα υποβλήθηκε και σήμερα. Η ευπαίδευτη εκπρόσωπος της Κατηγορούσας Αρχής εισηγήθηκε ότι ως εκ της σοβαρότητας του αδικήματος, της πιθανότητας καταδίκης του και των δεσμών που ο κατηγορούμενος έχει με την Αγγλία, ως Αγγλοκύπριος, υπάρχει κίνδυνος μη προσέλευσής του στο δικαστήριο. Υπέδειξε ότι υπάρχει μαρτυρία του θύματος περί του ότι αναγνώρισε τον κατηγορούμενο ως τον δράστη, ότι ο ίδιος ο κατηγορούμενος θέτει τον εαυτό του στη σκηνή και ότι υπάρχει επιστημονική μαρτυρία που τον συνδέει με τη διάπραξη των αδικημάτων. Κατά δεύτερο λόγο, η κα Κάρνου υπέδειξε την ύπαρξη μιας προηγούμενης καταδίκης του κατηγορούμενου για πραγματική σωματική βλάβη ως στοιχείο που καταδεικνύει την πιθανότητα διάπραξης άλλων αδικημάτων. Η υπεράσπιση έφερε ένσταση. Ο ευπαίδευτος συνήγορος επικεντρώθηκε στην εισήγηση ότι από την επιστημονική και άλλη μαρτυρία προκύπτει ότι η εκδοχή του παραπονούμενου καθόλου δεν ευσταθεί και εισηγήθηκε ότι τα γεγονότα είναι όπως η κατάθεση του κατηγορούμενου που δόθηκε τελικά στις 22.10.
- Αγόρευσε επί τούτου με λεπτομέρειες που αφορούσαν την επιστημονική και άλλη μαρτυρία. Κατέληξε δε, λέγοντας ότι, ενόσω δεν ζητά από το δικαστήριο να αξιολογήσει τις εκατέρωθεν εκδοχές, από την όψη και μόνο της εκδοχής της κατηγορούσας αρχής προκύπτει ότι δεν μπορεί να θεμελιωθεί πιθανότητα καταδίκης του κατηγορούμενου. Ένας υπόδικος θα πρέπει, κατ΄ αρχήν, να αφήνεται ελεύθερος με εγγύηση μέχρι την εκδίκαση της υπόθεσης του. Η αρχή αυτή πηγάζει από το θεμελιώδες αξίωμα ότι ουδείς θεωρείται ένοχος μέχρι να καταδικαστεί. (Βλ. Άρθρο 12.4 του Συντάγματος). Στο σύγγραμμα Criminal Procedure in Cyprus των κ.κ. Λοίζου και Πική στη σελ. 35 αναφέρονται σχετικά τα ακόλουθα: «The starting point is that every person charged with a criminal offence is entitled to bail unless there are cogent reasons to the contrary». («Αφετηρία αποτελεί η αρχή ότι κάθε πρόσωπο που κατηγορείται για ποινικό αδίκημα δικαιούται να απολυθεί με εγγύηση εκτός εάν υπάρχουν πειστικοί λόγοι για το αντίθετο») Σκοπός της κράτησης του υποδίκου είναι η εξασφάλιση της παρουσίας του στο Δικαστήριο και όχι η τιμωρία του. Το θέμα ανάγεται στη διακριτική εξουσία του Δικαστηρίου η οποία ασκείται, κάθε φορά, δικαστικά. Η κράτηση καθίσταται παραδεκτή εφόσον το επιβάλλει η διασφάλιση των σκοπών της απονομής της δικαιοσύνης. Όπως έχει λεχθεί στην υπόθεση Κωνσταντινίδης v. Δημοκρατίας
(1997)2 Α.Α.Δ., 109: «Η νομολογία μας έχει αναγνωρίσει τρεις λόγους ο κάθε ένας από τους οποίους μπορεί από μόνος του να δικαιολογήσει την κράτηση. Αυτοί είναι:
(1)Ο κίνδυνος μη προσέλευσης του κατηγορουμένου στο δικαστήριο.
(2)Η διάπραξη άλλων αδικημάτων.
(3)Ο επηρεασμός μαρτύρων. Πρωταρχικό μέλημα είναι το κατά πόσο ο κατηγορούμενος θα παρουσιασθεί ή όχι στο Δικαστήριο στον καθορισμένο χρόνο και τόπο. Το ενδεχόμενο της ύπαρξης των πιο πάνω κινδύνων εξετάζεσαι με βάση τους πιο κάτω κύριους παράγοντες:
(1)Τη σοβαρότητα του αδικήματος.
(2)Την πιθανότητα καταδίκης στο βαθμό που μπορεί να προβλεφθεί από τις καταθέσεις των μαρτύρων.
(3)Την ποινή η οποία δυνατό να επιβληθεί.
(4)Την προσπάθεια ή την εκδήλωση διάθεσης επηρεασμού μαρτύρων.
(5)Την προηγούμενη προσέλευση ή μη προσέλευση όπως και την εκδήλωση προθέσεων για το μέλλον.
(6)Την ύπαρξη προηγούμενων καταδικών για παρόμοια αδικήματα σε συνάρτηση με τη φύση τους, και
(7)Την πιθανολόγηση περί της ήδη διάπραξης στο μεταξύ και άλλων αδικημάτων. (Βλ. Rodosthenous and Another v. Police
(1961)C.L.R. 50, 51,52, Loukaides and Others v. Police
(1988)2 C.L.R. 119, 121, Βασιλείου (πιο πάνω), Χαραλάμπους ν. Δημοκρατίας, Ποινική Έφεση 6092/26.1.96, Χ"Δημητρίου ν. Δημοκρατίας, Ποινική Έφεση 6285/5.3.97)» Εν προκειμένω, δεν τέθηκαν τα ζητήματα που ανωτέρω απαριθμούνται ως
(4),
(5)και
(7). Η ύπαρξη δε, μιας προηγούμενης καταδίκης για το συγκεκριμένο αδίκημα δεν θεωρούμε ότι μπορεί να έχει σημασία για το υπό κρίση τώρα ζήτημα. Για ό,τι έχει κατά τ΄ άλλα εγερθεί, σημειώνουμε τα ακόλουθα: Η σοβαρότητα του αδικήματος αποτελεί σημαίνοντα παράγοντα υπό την αίρεση όμως πάντοτε ότι η πρώτη επιλογή είναι η απόλυση με εγγύηση (Θεοδωρίδης κ.ά. v. Δημοκρατίας
(2001)2 Α.Α.Δ. 139). Αποτελεί ένα από τους παράγοντες που πρέπει να συνυπολογίσει το δικαστήριο [βλ. Θεοχάρους κ.ά. v. Δημοκρατίας
(2002)2 Α.Α.Δ. 48, Κάννα κ.ά. v. Δημοκρατίας
(1998)2 Α.Α.Δ. 444). Σε σχέση με την πιθανότητα καταδίκης σημειώνουμε ότι σ΄ αυτό το στάδιο το δικαστήριο δεν αξιολογεί τη μαρτυρία ούτε προβαίνει σε τελικά συμπεράσματα ή ευρήματα. Εκείνο που αποτελεί τώρα κριτήριο είναι η πιθανότητα καταδίκης στο βαθμό που μπορεί να προβλεφθεί από τις καταθέσεις των μαρτύρων. Το ζήτημα έχει εξηγηθεί ως ακολούθως στην υπόθεση Χατζηδημητρίου v. Δημοκρατίας
(1997)2 Α.Α.Δ. 45: «Η πιθανολόγηση περί καταδίκης αποτελεί κατ' αρχήν εγχείρημα που δεν περιορίζεται σε μόνο ό,τι εκφράζεται από το γεγονός της παραπομπής στο Κακουργιοδικείο το οποίο υποδηλώνει την ύπαρξη μαρτυρίας η οποία ανάλογα με τη δεκτότητα και την αξιολόγηση της, θα μπορούσε να κατατείνει προς ενοχή. Ετσι, το Δικαστήριο που εξετάζει ζήτημα κράτησης υπόδικου λαμβάνει υπόψη και την ισχύ της μαρτυρίας όπου προσφέρεται στην όψη της αυτή η δυνατότητα. Ωστόσο ό,τι εκφράζεται και από μόνο το γεγονός της παραπομπής δεν είναι εντελώς χωρίς συμπερασματική αξία και συνυπολογίζεται: βλ. την υπόθεση Papakleovoulou (ανωτέρω)[1]. Εξ άλλου το ίδιο συνεκτιμάται, στο πλέγμα του συνόλου των ενδείξεων και το ότι η διαθέσιμη μαρτυρία δεν αποκλείει κάθε λογική προσδοκία για αθώωση: βλ. την υπόθεση Savva and another (Νο.2) (ανωτέρω).[2]» Έχουμε μελετήσει τη σχετική εισήγηση του ευπαίδευτου συνηγόρου, υπό το φως των παραπάνω νομικών αρχών. Χωρίς να προβαίνουμε σε αξιολόγηση της μαρτυρίας σ΄ αυτό το στάδιο ή να καταλήγουμε σε οποιοδήποτε συμπέρασμα ή εύρημα υπό την παραπάνω έννοια, θεωρούμε ότι η εισήγηση πως «δεν μπορεί να θεμελιωθεί πιθανότητα καταδίκης του κατηγορούμενου», με το δέοντα σεβασμό, δεν είναι βάσιμη και ότι υφίσταται πιθανότητα καταδίκης για τους σκοπούς που τώρα εξετάζονται. Θα πρόκειται δε, εάν έτσι θα είναι η κατάληξη, για καταδίκη για ένα από τα πλέον σοβαρά εγκλήματα του Ποινικού Κώδικα, για την οποία προβλέπεται ποινή φυλάκισης μέχρι δια βίου. Ο κ. Ευσταθίου επικαλέστηκε την οικογενειακή κατάσταση του κατηγορούμενου αναφέροντας ότι έχει παιδιά που σπουδάζουν στο εξωτερικό και δύο ανήλικα που βρίσκονται στην Κύπρο, όπου είναι εγκατεστημένος με την οικογένειά του. Δεν έθεσε ευθέως θέμα επηρεασμού της οικογενειακής ή επαγγελματικής του ζωής από συνέχιση της κράτησης όμως, εν πάση περιπτώσει, οι επιπτώσεις της κράτησης στην προσωπική, οικογενειακή ή επαγγελματική ζωή του υπόδικου δεν υπερφαλαγγίζουν το γενικό δημόσιο συμφέρον για την απονομή της δικαιοσύνης[3]. Οι δεσμοί του κατηγορούμενου με την Κύπρο είναι δεδομένοι όμως στο σημείο αυτό θα πρέπει να λάβουμε υπόψη την υπόσταση του κατηγορούμενου ως Αγγλοκύπριου εκ της οποίας προκύπτουν δεσμοί και με την Αγγλία. Μεγαλύτερη είναι η ευχέρεια διαφυγής ενός υπόπτου που διατηρεί δεσμούς και με άλλη χώρα. Η εισήγηση του κ. Ευσταθίου περί τούτου ήταν σε συνάρτηση με τις δυνατότητες που προσφέρει πλέον το ευρωπαϊκό ένταλμα σύλληψης. Όμως η ευχέρεια διευρωπαϊκής δικαστικής συνεργασίας δεν θεωρούμε ότι φθάνει σε σημείο που να αναιρεί τους κινδύνους διαφυγής ατόμων τα οποία αντιμετωπίζουν σοβαρά αδικήματα. Ενόψει της σοβαρότητας των αδικημάτων, της πιθανότητας καταδίκης του κατηγορούμενου, της ποινής η οποία δυνατό να του επιβληθεί και του ορατού ενδεχομένου διαφυγής του, καταλήγουμε ότι υπάρχει μεγάλος κίνδυνος να μην προσέλθει στο Δικαστήριο, σε περίπτωση που αφεθεί ελεύθερος. Σημειώνουμε επίσης ότι δεν υπάρχει καθυστέρηση τέτοια που θα μπορούσε να ληφθεί υπόψη προς διαφοροποίηση της, κατά τ΄ άλλα, αρμόζουσας αντιμετώπισης. Ο κατηγορούμενος να παραμείνει υπό κράτηση μέχρι τις 14.1.2010. (Υπ.) ............................... Τ. Θ. Οικονόμου, Π.Ε.Δ. (Υπ.) ................................ Τ. Καρακάννα, Α.Ε.Δ. (Υπ.) .................................... Ν. Γερολέμου, Ε.Δ. /Λ.Σ. [1] Papakleovoulou v. Police
(1978)2 CLR 446 [2] Savva and Another v. Police (No. 2)
(1977)2 CLR 292 [3] Βλέπε απόφαση Βασιλείου ν. Δημοκρατίας
(1997)2 ΑΑΔ 7 cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο