Αστυνομικού Διευθυντή Πάφου ν. Στέλιου Κωνσταντινίδη, Aρ. Υπόθεσης 13266/2006, 13.1.2009 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDPAF:2009:B1 ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΠΑΦΟΥ Ενώπιον: Κ. Κουνίδου, Ε.Δ Aρ. Υπόθεσης 13266/2006 Αστυνομικού Διευθυντή Πάφου V Στέλιου Κωνσταντινίδη Ημερομηνία: 13.1.2009 ΕΜΦΑΝΙΣΕΙΣ: Για την κατηγορούσα αρχή: κα Σάββα (για να ακούσει απόφαση κ. Ξ. Ξενοφώντος) Για τον κατηγορούμενο : κ. Γεωργίου Κατηγορούμενος : Παρών ΑΠΟΦΑΣΗ Ο κατηγορούμενος αντιμετωπίζει την κατηγορία της επίθεσης που προκαλεί πραγματική σωματική βλάβη κατά παράβαση του άρθρου 243 του Ποινικού Κώδικα Κεφ. 154 και την κατηγορία της δημόσιας εξύβρισης κατά παράβαση του άρθρου 99 του Ποινικού Κώδικα Κεφ.
- Σύμφωνα με τις λεπτομέρειες των αδικημάτων, ο κατηγορούμενος την 14/7/2006 στη Πέγεια της Επαρχίας Πάφου, επιτέθηκε εναντίον του Χαράλαμπου Χ¨Αντώνη από την Πέγεια και του προκάλεσε πραγματική σωματική βλάβη και κατά τον ίδιο χρόνο και τόπο σε δημόσιο μέρος, στην οδό Κυριάκου Μάτση στη Πέγεια, τον εξύβρισε με τη φράση «έφυες που δαμέ πουστοπεζεβενγκο, γαμώ την ράτσα σου», κατά τρόπο ενδεχόμενο να προκαλέσει παριστάμενο πρόσωπο να διαπράξει επίθεση. Μαρτυρία και Τεκμήρια της υπόθεσης: Προς υποστήριξη της υπόθεσης της η Κατηγορούσα Αρχή, κάλεσε και κατέθεσαν ενόρκως 4 μάρτυρες κατηγορίας, τον Αστυφ. 3892 Αχιλλέα Νικολάου (Μ.Κ.1), τον παραπονούμενο Χαράλαμπο Χ¨Αντώνη (Μ.Κ.2), τον Γεώργιο Καραπιπερίδη, γιο του παραπονούμενου (Μ.Κ.3) και τον Γιατρό Γρηγόρη Τρύφωνος (Μ.Κ.4). Στην διάρκεια της ακροαματικής διαδικασίας κατατέθηκαν συνολικά 5 τεκμήρια, ως ακολούθως: 1) Η γραπτή κατάθεση του Μ.Κ.1 (Τεκμήριο 1) - η οποία αποτέλεσε μέρος της κυρίως εξέτασης του. 2) Η ανακριτική κατάθεση του κατηγορούμενου (Τεκμήριο 2) 3) Η γραπτή κατάθεση του Μ.Κ.2 (Τεκμήριο 3) - η οποία αποτέλεσε μέρος της κυρίως εξέτασης του. 4) Η γραπτή κατάθεση του Μ.Κ.3 (Τεκμήριο 4) - η οποία αποτέλεσε μέρος της κυρίως εξέτασης του και 5) Η ιατρική έκθεση του Μ.Κ. 4 (Τεκμήριο 5). Ο κατηγορούμενος όταν κλήθηκε σε απολογία έδωσε ένορκη κατάθεση και αντεξετάστηκε από τη συνήγορο της Κατηγορούσας Αρχής. Πρόβαλε ο κατηγορούμενος κατά την ένορκη κατάθεση του, την θέση ότι αυτός βρισκόταν σε κατάσταση άμυνας όπου αναγκάστηκε να προβεί σε αμυντικές πράξεις εναντίον του παραπονούμενου, ο οποίος αφού πρώτα τον εξύβρισε και ακολούθως του επιτέθηκε. Αρνήθηκε ότι επιτέθηκε στον παραπονούμενο με τον τρόπο που αυτός περίγραφε και ότι τον εξύβρισε. Είναι η θέση της Κατηγορούσας Αρχής όπως αυτή διαγράφεται μέσα από την μαρτυρία που προσκόμισε, ότι ο κατηγορούμενος στις 14/7/2006 όταν δέχτηκε παρατήρηση από τον παραπονούμενο σε σχέση με τον τρόπο που οδηγούσε το όχημα του έξω από το σπίτι του και γιατί τα καυσαέρια εισέρχονταν στην οικία του, αρχικά τον εξύβρισε ενώ ακολούθως άνοιξε την πόρτα του οχήματος του και με αυτή τον χτύπησε στον δεξί ώμο. Ακολούθως όταν ο κατηγορούμενος κατέβηκε κάτω από το όχημα του και άρχισε να τον χτυπά με τα χέρια στο κεφάλι και σε διάφορα άλλα μέρη του σώματος του, με αποτέλεσμα αυτός να τραυματιστεί και να μεταφερθεί στο Νοσοκομείο. Εισηγήθηκε η συνήγορος για την Κατηγορούσα Αρχή, ότι στη βάση της προσκομισθείσας μαρτυρίας την οποία κάλεσε το δικαστήριο να την κρίνει ως αξιόπιστη, θα πρέπει το Δικαστήριο να κρίνει ένοχο τον κατηγορούμενο. Εισηγήθηκε επίσης ότι και αν ακόμα αποδεχτεί το Δικαστήριο την θέση του κατηγορούμενου ότι δηλαδή αυτός βρισκόταν σε κατάσταση αυτοάμυνας, θα πρέπει υπό τις περιστάσεις να κριθεί ότι υπερέβη τα επιτρεπτά όρια της. Στην αγόρευση του ο δικηγόρος του κατηγορούμενου κάλεσε το Δικαστήριο να απορρίψει την μαρτυρία της Κατηγορούσας Αρχής ως αναξιόπιστη, και δη του Μ.Κ.2, καθότι δεν συνάδει με την ιατρική μαρτυρία που η Κατηγορούσα Αρχή παρουσίασε, επίσης όπως δεχτεί ως αξιόπιστη την μαρτυρία του κατηγορούμενου, ο οποίος προέβηκε σε αμυντικές ενέργειες και πράξεις για αυτό να τον αθωώσει. ΑΞΙΟΛΟΓΗΣΗ ΜΑΡΤΥΡΙΑΣ: Είχα την ευκαιρία κατά την διάρκεια της ακροαματικής διαδικασίας να παρακολουθήσω με προσοχή όλους τους μάρτυρες της Κατηγορούσας Αρχής που κατέθεσαν ενόρκως καθώς και τον κατηγορούμενο . Παρακολούθησα τον τρόπο που αυτοί έδιδαν μαρτυρία, τις απαντήσεις που έδιναν, την συμπεριφορά τους στο εδώλιο του μάρτυρα και είμαι σε θέση να αξιολογήσω την μαρτυρία τους και αξιολόγησα αυτή αντιπαραβάλλοντας την επίσης και με σύνολο της μαρτυρίας που προσκομίστηκε, και με επίγνωση της διάκρισης μεταξύ ευρημάτων αξιοπιστίας και βάρους απόδειξης. Παράγοντες που δύναται να ληφθούν υπόψη, χωρίς να είναι εξαντλητικού χαρακτήρα, τους οποίους και έλαβα υπόψη μου κατά την αξιολόγηση της μαρτυρίας είναι η αμεσότητα των απαντήσεων, η σαφήνεια που αυτές περιείχαν, ο τρόπος με τον οποίο δίδονταν οι απαντήσεις από τους μάρτυρες, οι αντιφάσεις που υπήρξαν στις απαντήσεις, τα όσα γνώριζε ο κάθε ένας για τα διαδραματισθέντα κατά τον ουσιώδη χρόνο και περίοδο. Κατά την αξιολόγηση της μαρτυρίας του εκάστοτε μάρτυρα είχα παράλληλα κατά νου την μαρτυρία των υπολοίπων μαρτύρων, ιδιαίτερα την αλληλουχία των λεχθέντων του υπό αξιολόγηση μάρτυρα και των υπολοίπων μαρτύρων. Η μαρτυρία του Μ.Κ.1 υπήρξε τυπική. Βρίσκω ότι ο Μ.Κ.1 κατέθεσε ενώπιον του δικαστηρίου με ευθύτητα και απλότητα αναφορικά με τις δικές του ενέργειες και την δική του ανάμιξη στην διερεύνηση της υπόθεσης. Ο Μ.Κ.1, στις 14.7.2006 και ώρα 12:55 έλαβε καταγγελία από τον παραπονούμενο και την ίδια ημέρα στις 1315 από τον κατηγορούμενο ενώ μετάβηκε και στο μέρος για εξετάσεις. Στις 18.7.2006 έλαβε ανακριτική κατάθεση από τον κατηγορούμενο (Τεκμήριο 2) και την ίδια ημέρα τον κατηγόρησε γραπτώς. Ο μάρτυρας αυτός δεν πρόσθεσε οτιδήποτε πέραν των δικών του ενεργειών που έκανε σε σχέση με την υπόθεση και με ειλικρίνεια απάντησε στις ερωτήσεις που του τέθηκαν κατά την διάρκεια της αντεξέτασης του. Ο Μ.Κ.1 κρίνεται αξιόπιστος και αποδέχομαι την μαρτυρία του. Προτού προχωρήσω στην αξιολόγηση της μαρτυρία του παραπονούμενου και του Μ.Κ.3 θεωρώ ορθό όπως αξιολογηθεί η μαρτυρία του ιατρού (Μ.Κ.4) καθότι ως θα φανεί η κρίση για την αξιοπιστία των πιο πάνω μαρτύρων φασίζεται στην κρίση ως προς την αξιοπιστία του Μ.Κ.
- Ο Μ.Κ.4, ήταν ένας ανεξάρτητος μάρτυρας. Η μαρτυρία του ενόψει της καλής εντύπωσης που μου δημιούργησε, η γνώμη του και τα συμπεράσματα του γίνονται αποδεκτά από το Δικαστήριο. Να σημειωθεί ότι η μαρτυρία του δεν αμφισβητήθηκε από την υπεράσπιση. Σύμφωνα με τον Μ.Κ.4, ο οποίος εξέδωσε το Τεκμήριο 5 διαπίστωσε κατά την εξέταση ότι ο παραπονούμενος έφερε εκδορά στο μέσο δάκτυλο δεξιά και μώλωπα στον αριστερό βραχίωνα χωρίς άλλες κακώσεις. Εξέτασα με ιδιαίτερη προσοχή την μαρτυρία του Μ.Κ.2, ο οποίος είναι και ο βασικός μάρτυρας της Κατηγορούσας Αρχής. Από τον τρόπο γενικά που μαρτυρούσε μου έδωσε την εντύπωση ότι διακατέχετο από έντονα αρνητικά συναισθήματα έναντι οποιοδήποτε χρησιμοποιούσε κατά τρόπο ενοχλητικό για τον ίδιο τον δρόμο έξω από την οικία του για πρόσβαση στο σουπερμάρκετ του βρισκόταν πλησίον της οικίας του, παρά το ότι αρνήθηκε κάτι τέτοιο. Παρά το ότι ο μάρτυρας αυτός υποστήριζε την εκδοχή του μέχρι τέλους δεν την αποδέχομαι ως την αληθή αναφορικά με τα γεγονότα που έλαβαν χώρα στις 14/7/2006 έξω από την οικία του, κυρίως γιατί η μαρτυρία του, έρχεται σε αντίθεση με άλλη αξιόπιστη μαρτυρία της Κατηγορούσας Αρχής από την οποία και ελέγχεται, αυτή του ιατρού Μ.Κ.
- Η μαρτυρία του παραπονούμενου (Μ.Κ.2) δεν υποστηρίζεται ούτε από την πραγματική μαρτυρία ούτε από την επιστημονική μαρτυρία. Ο Μ.Κ.2 προσπάθησε να πείσει ως προς την έκταση και το είδος των τραυμάτων του σε μια κατά την άποψη μου προσπάθεια να πείσει για την αλήθεια της δικής του εκδοχής. Το ίδιο έπραξε και ο Μ.Κ.
- Όπως λέχθηκε στην υπόθεση, Ανδρέας Γεωργίου ν. Αστυνομίας
(1997)2 ΑΑΔ 439, η ιατρική μαρτυρία σε τέτοιες υποθέσεις είναι πολύ ζωτικής σημασίας. Αποτελεί και πραγματική μαρτυρία η οποία συνιστά αξιόπιστο βοήθημα και σταθερό οδηγό για την κρίση της αξιοπιστίας των μαρτύρων (βλ. Σοφοκλή ν. Λεωνίδου
(1993)1 ΑΑΔ 1003, 1010, Knell v. Αστυνομίας
(1994)2 ΑΑΔ 51). Σύμφωνα με τον Μ.Κ.4, η μαρτυρία του οποίου κρίθηκε αξιόπιστη, τα τραύματα τα οποία διαπίστωσε ότι έφερε ο ασθενής που εξέτασε, ο παραπονούμενος, ήταν εκδορά στο μέσο δάκτυλο δεξιά και μώλωπας στον αριστερό βραχίονα, στην αντεξέταση του ο Μ.Κ.4, σε ερώτηση αν ο παραπονούμενος έφερε τραύμα στο κεφάλι, ανάφερε όχι και όπως αναφέρει στο Τεκμήριο 5, που είναι το πιστοποιητικό που έκδωσε μετά την εξέταση του παραπονούμενου, «χωρίς άλλες κακώσεις». Ο παραπονούμενος υποστήριξε ότι από τα χτυπήματα που δέχτηκε από τον κατηγορούμενο στο κεφάλι είχε αιματωθεί και για αυτό πήγε στο σπίτι του και έβαλε νερό στο πρόσωπο του για να συνέλθει και να φύγουν τα αίματα από το κεφάλι του. Τα πιο πάνω δεν συνάδουν με την μαρτυρία του γιατρού αφού, όπως αναφέρει δεν υπήρχαν άλλες κακώσεις πέραν από αυτές που περιγράφει στην βεβαίωση του (Τεκμήριο 5). Είναι απόλυτα λογικό, αν ο παραπονούμενος δέχτηκε επίθεση στο κεφάλι και είχε υποστεί τραύμα στο κεφάλι από το οποίο έτρεχε αίμα έστω και σε προηγούμενο χρόνο και στάδιο της επίσκεψης που ακολούθησε στο Νοσοκομείο, θα μπορούσε ο Μ.Κ.4 να διαπιστώσει τις πρόσφατες αυτές κακώσεις στην κεφαλή του, αφού να σημειωθεί ο Μ.Κ.2 επισκέφθηκε το Νοσοκομείο την ίδια ημέρα. Θέλοντας να τονίσει και να γίνει πιστευτός για τις σωματικές του βλάβες και το μέγεθος αυτών, που όπως αναφέρω δεν υποστηρίζονται από την ιατρική μαρτυρία, υποστήριξε στην αντεξέταση του ότι ακόμα ζαλίζεται από τα χτυπήματα που δέχτηκε από τον κατηγορούμενο, ότι το βράδυ πέφτει και δεν κοιμάται και ότι έγινε νευρικός. Επίσης υποστήριξε ότι στο Νοσοκομείο που πήγε, ανάφερε ότι δέχτηκε χτύπημα στο κεφάλι και ότι του έβγαλαν ακτινογραφίες, κάτι το οποίο δεν υποστήριξε ο Μ.Κ.4. Επίσης υποστήριξε ότι το ξύλο το κρατούσε με το δεξί του χέρι και ότι το δεξί του χέρι δεν τραυματίστηκε αλλά το αριστερό του, γεγονός το οποίο επίσης δεν υποστηρίζεται από την ιατρική μαρτυρία, αφού ο Μ.Κ.4 διαπίστωσε ότι αυτός έφερε εκδορά στο μέσο δάκτυλο δεξιά. Για τους ίδιους λόγους που έχω αναφέρει πιο πάνω, ότι δηλαδή η μαρτυρία του Μ.Κ.2 δεν συνάδει με την ιατρική μαρτυρία, απορρίπτω και την μαρτυρία του Μ.Κ.3 ο οποίος εμφανώς ήρθε στο Δικαστήριο να βοηθήσει τον πατέρα του, υποστηρίζοντας ότι βρήκε τον πατέρα του όταν πήγε στο σπίτι του, σε άθλια κατάσταση, τα χέρια του ήταν μαυρισμένα και είχε αιμάτωμα και γδαρσίματα πάνω από το δεξί μάτι, κόψιμο στο χέρι και μώλωπες. Ο μάρτυρας αυτός να σημειωθεί, σε ότι αφορά τα ουσιώδη γεγονότα της υπόθεσης, δεν γνώριζε οτιδήποτε αφού δεν ήταν παρών στο όλο συμβάν, πέραν τον όσον του ανάφερε ο πατέρας του. Από την άλλη ο κατηγορούμενος μου έκανε πολύ καλή εντύπωση ως μάρτυρας, ο οποίος με φυσικό και αβίαστο τρόπο προέβη σε αφήγηση των γεγονότων χωρίς σε κανένα στάδιο να κλονιστεί η μαρτυρία του αλλά αντίθετα όσο προχωρούσε στη μαρτυρία του με έπειθε απόλυτα για την ειλικρίνεια του. Ο κατηγορούμενος άφησε εξαίρετη εντύπωση στο δικαστήριο και παρέμεινε σταθερός στις θέσεις του παρά την επίμονη αντεξέταση του υπέστη. Δεν έχω κανένα ενδοιασμό να δεχτώ την μαρτυρία του ως ειλικρινή και αληθή, έχοντας υπόψη μου και την φύση και το είδος τον τραυμάτων που παραπονούμενου. Ορισμένες μικροαντιφάσεις στη μαρτυρία του στο Δικαστήριο και με την γραπτή του κατάθεση του στην Αστυνομία αναφέρονται σε μικρολεπτομέρειες που δεν τις θεωρώ ουσιώδεις και δεν επηρεάζουν με οποιονδήποτε τρόπο την αξιοπιστία του. Παράδειγμα στο σημείο που υποστήριξε ότι δεν έβαλε όπισθεν με το όχημα του σε αντίθεση με αυτό που λέει στην κατάθεση του. Συνεπακόλουθα από τις δύο εκδοχές που έχουν τεθεί ενώπιον μου προτιμώ αυτή του κατηγορούμενου η οποία αντικατοπτρίζει τα πραγματικά γεγονότα που επισυνέβηκαν στις έξω από την οικία του παραπονούμενου στις 14.7.2006 στη Πέγεια. Είναι φανερό με βάση την μαρτυρία που έχω αποδεχτεί, ότι ο κατηγορούμενος στις 14/7/2006 υπέστη πρώτος επίθεση από τον παραπονούμενο ενώ βρισκόταν στο όχημα του με αποτέλεσμα να αντιδράσει ο κατηγορούμενος ανοίγοντας την πόρτα του οχήματος του για να τον απωθήσει. Είναι φανερό επίσης ότι οι αντιδράσεις του κατηγορούμενου έγιναν για να αποφύγει τα χτυπήματα που δέχτηκε από τον παραπονούμενο, ενώ αυτός βρισκόταν στο όχημα του και επίσης όταν εξήλθε από αυτό σπρώχνοντας τον αφού αυτός συνέχιζε να τον χτυπά. Επίσης αποδέχομαι ότι ουδέποτε ο ίδιος εξύβρισε τον παραπονούμενου με τις φράσεις που ο παραπονούμενος ανάφερε. Με βάση τα πιο πάνω ευρήματα μου ως προς τα πραγματικά γεγονότα, θα προχωρήσω στην εξέταση της νομικής πτυχής της υπόθεσης. Το αδίκημα της επίθεσης που προκαλεί πραγματική σωματική βλάβη δημιουργείται εφόσον αποδειχθεί ότι κάποιο πρόσωπο ασκεί βία εναντίον κάποιου άλλου προσώπου παράνομα, είτε με πρόθεση είτε απερίσκεπτα και ως αποτέλεσμα προκαλείται πραγματική σωματική βλάβη. Στην υπόθεση R. v. Viena
(1975)3 ALL E.R 788, τέθηκαν νομολογιακές αρχές και αποφασίστηκε ότι για να στοιχειοθετηθεί το αδίκημα της επίθεσης δεν χρειάζεται η κατηγορούσα αρχή να αποδείξει πρόθεση. Ο όρος επίθεση χρησιμοποιείται με την έννοια της πραγματικής ή σκοπούμενης χρήσης παράνομης βίας σε κάποιο άλλο πρόσωπο, χωρίς την συγκατάθεση του. Επίθεση μπορεί να διαπραχθεί χωρίς ο κατηγορούμενος να αγγίξει το άλλο πρόσωπο (βλ. R. v. Rolphe
(1953)36 Cr. App. R. 4 και Fagon v. Metropolitan Police Commissioner
(1983)3 All E.R. 445). Βλέπε επίσης το σύγγραμμα Archbold Pleading and Practice, 40η έκδοση παρ. 2643, σελ 1280). Στο σύγγραμμα Russel on Crime στη σελ. 629, αναφέρεται ότι δεν υπάρχει ορισμός της πραγματικής σωματικής βλάβης, ενώ σημειώνεται ότι αυτή μπορεί να σημαίνει εσωτερικές ή εξωτερικές κακώσεις. Ωστόσο, στην υπόθεση Γεωργιάδης ν. Αστυνομίας
(1985)2 Α.Α.Δ. 56, αναφέρεται ότι μια επιπόλαια εκδορά στο πρόσωπο και κοκκίνισμα, ήταν αρκετά για στοιχειοθέτηση του αδικήματος της επίθεσης με πρόκληση πραγματικής σωματικής βλάβης. Ο κατηγορούμενος στην παρούσα υπόθεση, όπως εξάγεται από την μαρτυρία του και την αγόρευση του δικηγόρου του, επικαλείται αυτοάμυνα. Στην πρόσφατη απόφαση Γιάλλουρος ν Αστυνομίας
(2005)2 ΑΑΔ 320 στην σελ. 325 αναφέρθηκαν τα εξής: « Το θέμα της αυτοάμυνας, σε μια υπόθεση όπως την παρούσα είναι από τις σημαντικές υπερασπίσεις. Μάλιστα από τη στιγμή που εγείρεται τέτοια υπεράσπιση το βάρος είναι στην Κατηγορούσα Αρχή να την αποκλείσει και μάλιστα στο επίπεδο του πέραν πάσης λογικής αμφιβολίας». Συνεπώς δεν είναι στον κατηγορούμενο να αποδείξει τον ισχυρισμό αυτό αλλά στην Κατηγορούσα Αρχή να αποκλείσει την αυτοάμυνα και μάλιστα το επίπεδο που αναφέρθηκε πιο πάνω δηλαδή πέραν πάσης λογικής αμφιβολίας. Οι αρχές που διέπουν την αυτοάμυνα αναφέρθηκαν με σαφήνεια σε αριθμό αποφάσεων του Ανωτάτου Δικαστηρίου (βλ. Μηλιώτης ν. Αστυνομίας
(1971)2 CLR 292, Μαιφόσιης ν. Αστυνομίας
(1978)2 CLR 9, Καλλίσιης ν. Αστυνομίας
(1981)2 CLR 143 και Likishvilli άλλως Λάτο ν. Δημοκρατίας
(2000)2 ΑΑΔ 351 Ιωάννης Μαραγκός ν. Αστυνομίας
(1998)2 ΑΑΔ 251 και Γιάλλουρος ν Αστυνομίας
(2005)2 ΑΑΔ 320). Στην υπόθεση Μαραγκός (πιο πάνω), στην σελ. 255 αναφέρθηκαν τα εξής σε σχέση με την αυτοάμυνα: « Η άμυνα είναι δικαίωμα που καθιστά τη χρήση βίας για αποτροπή επίθεσης, υπό ορισμένες προϋποθέσεις, νόμιμη. Η αμυντική πράξη δεν είναι, υπό τέτοιες συνθήκες, ποινικά κολάσιμη. Πρέπει να λεχθεί, ότι μια τέτοια θεώρηση λειτουργεί, προς όφελος κατηγορούμενου γιατί με την έγερση του θέματος, αυτός δεν αναλαμβάνει το παραμικρό βάρος απόδειξης. Είναι ευθύνη της Κατηγορούσας Αρχής να εξουδετερώσει το ενδεχόμενο να αμύνθηκε για να παρεμποδίσει την απειλούμενη σε βάρος του βιαοπραγία». Για τη διαπίστωση του ευλόγου της βίας του χρησιμοποιήθηκε λαμβανομένων υπόψη όλων των περιστάσεων δεν είναι απαραίτητο ο κατηγορούμενος να προσπάθησε να οπισθοχωρήσει ή να κατευνάσει ένα καυγά αν και μια τέτοια μια τέτοια μαρτυρία, αν υπάρχει, ενδέχεται να είναι καθοριστική για την κρίση του Δικαστηρίου (βλ.R.V. Bird 1985 2 All E.R. 513). Περαιτέρω ότι η βία που χρησιμοποιήθηκε ήταν εύλογη, ο κατηγορούμενος δικαιούται να υπερασπιστεί όχι μόνο τον εαυτό του ή μέλος της οικογένειας του αλλά ακόμη και ένα εντελώς ξένο άτομο αν ο ξένος υφίσταται παράνομη επίθεση από άλλους (βλ. R. Duffy
(1966)1 All. E. R 62). Λαμβανομένου υπόψη ότι οι πράξεις του κατηγορούμενου όταν αυτός δέχτηκε την επίθεση από τον παραπονούμενο ενώ ήταν εντός του αυτοκινήτου του, εξαντλούνται στο άνοιγμα της πόρτας του οχήματος του με σκοπό να τον απωθήσει αλλά και όταν εξήλθε του οχήματος αφού ο παραπονούμενος συνέχιζε να τον χτυπά να τον σπρώξει για τον ίδιο λόγο και ακολούθως να του τραβήξει την βέργα που είχε πάρει και κρατούσε με την οποία έσπασε το γυαλί του οχήματος του, κρίνω ότι υπήρξαν υπό τις περιστάσεις εύλογες και δεν υπερέβησαν τα όρια της αναγκαίας βίας προς αποτροπή της απειλούμενης επίθεσης. Κατά συνέπεια είναι η κατάληξη μου ότι η Κατηγορούσα Αρχή απέτυχε να αποκλείσει το ενδεχόμενο της χρήσης νόμιμης και εύλογης βίας υπό τις περιστάσεις με αποτέλεσμα η πρώτη κατηγορία να αποτυγχάνει. Σε ότι αφορά την δεύτερη κατηγορία ενόψει της απόρριψης της μαρτυρίας του Μ.Κ.2 αυτή δεν μπορεί να έχει οποιαδήποτε επιτυχή κατάληξη. Σαν αποτέλεσμα των πιο πάνω ο κατηγορούμενος αθωώνεται και στις δύο κατηγορίες που αντιμετωπίζει. Τα έξοδα εκ 170 ευρώ να καταβληθούν από την Δημοκρατία. (Υπ.)......... Κ. Κουνίδου Ε.Δ Πιστό Αντίγραφο Πρωτοκολλητής cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο