AYIER HASSAN ν. GEORGHIOU EFSTATHIOU CONCRETE LTD κ.α., Αγωγή Αρ: 1746/05, 19.1.2009 ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ CyLaw | Αναφορικά μ'εμάς | " target="_top">Επικοινωνία | Όροι χρήσης Έρευνα - Κατάλογος Αποφάσεων Πρωτόδικων Δικαστηρίων - Εμφάνιση Αναφορών (Noteup on) - Αφαίρεση Υπογραμμίσεων ECLI:CY:EDPAF:2009:B3 ΣΤΟ ΕΠΑΡΧΙΑΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΠΑΦΟΥ ΕΝΩΠΙΟΝ: Α. ΠΟΥΓΙΟΥΡΟΥ, Α.Ε.Δ. Αγωγή Αρ: 1746/05 Μεταξύ: AYIER HASSAN από την Γεροσκήπου Ενάγοντα Και
- GEORGHIOU & EFSTATHIOU CONCRETE LTD
- ΚΥΠΡΙΑΚΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ ΔΙΑ ΤΟΥ ΓΕΝΙΚΟΥ ΕΙΣΑΓΓΕΛΕΑ ΤΗΣ ΚΥΠΡΙΑΚΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ Εναγομένων ------------------------------ Προδικαστική Εκδίκαση Ένστασης Παραγραφής Ημερ.: 19.1.2009 Για τον Ενάγοντα: κ. Χρ. Σιμιλλίδης και για κ. Α. Αλεξάνδρου Για τον Εναγόμενο 2: κ. Α. Χ"Κύρου Για τους Εναγόμενους 1: Καμία Εμφάνιση ----------------------------- Ε Ν Δ Ι Α Μ Ε Σ Η Α Π Ο Φ Α Σ Η Με την απόφαση του ημερομηνίας 27.11.2008 το Δικαστήριο εξέδωσε διάταγμα όπως το νομικό σημείο και/ή η προδικαστική ένσταση που εγείρεται στην παράγραφο 1 της Υπεράσπισης του Εναγόμενου 2 προδικαστεί και/ή αποφασιστεί από το Δικαστήριο πριν την ακρόαση ολόκληρης της αγωγής. Η παράγραφος 1 της Υπεράσπισης του Εναγόμενου 2 προνοεί επί λέξη τα εξής: "Ο Εναγόμενος 2 προβάλλει προδικαστική ένσταση και ισχυρίζεται ότι υπάρχει κώλυμα να εγερθεί και/ή προχωρήσει η αγωγή λόγω παραγραφής και/ή εκπρόθεσμης καταχώρησης της και/ή παρόδου του χρονικού διαστήματος το οποίο ο νόμος προβλέπει για έγερση αγωγής, στη βάση της αμέλειας, από το γεγονός στο οποίο επιδείχθηκε η ισχυριζόμενη αμέλεια." Στις 27.11.2008 δηλώθηκαν επίσης τα παραδεκτά γεγονότα πάνω στα οποία βασίζεται η προδικαστική ένσταση και είναι τα εξής:
- Το επίδικο δυστύχημα επεσυνέβη στις 8.9.
- Κλητήριο ένταλμα γενικώς οπισθογραφημένο καταχωρήθηκε από τον Ενάγοντα στις 10.6.
- Εναντίον των Εναγομένων 1 στην παρούσα αγωγή είχε καταχωρηθεί στις 30.8.2001 η αγωγή 3210/01 η οποία αποσύρθηκε στις 17.6.2004 άνευ βλάβης καταχώρησης νέας αγωγής. Σύμφωνα με την Έκθεση Απαίτησης καταλογίζεται στην Κυπριακή Δημοκρατία που είναι η Εναγόμενη 2, συντρέχουσα αμέλεια και/ή παράβαση των εκ του νόμου και σχετικών κανονισμών απορρεόντων καθηκόντων της και/ή υπαλλήλων ή αντιπροσώπων της, για το επίδικο δυστύχημα ενώ ο Ενάγοντας εργαζόταν ως μηχανοδηγός στην Εναγόμενη
- Συγκεκριμένα με βάση τις λεπτομέρειες αμέλειας που αφορούν την Εναγόμενη 2, αυτή ευθύνεται κυρίως για την κακή κατασκευή του δρόμου μέσα στον οποίο επεσυνέβη το επίδικο δυστύχημα και τραυματίστηκε ο Ενάγοντας. Στις αγορεύσεις τους οι δικηγόροι των διαδίκων υποστήριξαν τις αντίστοιχες θέσεις τους. Ο μεν δικηγόρος της Εναγόμενης 2 εισηγήθηκε ότι στην παρούσα περίπτωση το αγώγιμο δικαίωμα εναντίον του πελάτη του έχει παραγραφεί χωρίς κανένα δικαίωμα επέκτασης του χρόνου, ο δε δικηγόρος του Ενάγοντα ότι δεν τίθεται θέμα παραγραφής του αγώγιμου δικαιώματος με βάση την τροποποίηση του Νόμου 108
(1)/02 εφόσον η παρούσα διαφορά αναφέρεται σε εργατικό ατύχημα που η περίοδος παραγραφής είναι 3 χρόνια. Είναι φανερό ότι ο Ενάγοντας με την παρούσα αγωγή αξιώνει αποζημιώσεις για σωματικές βλάβες και άλλες ζημιές που υπέστη συνεπεία τροχαίου δυστυχήματος κατά τη διάρκεια των εργασιών του στην Εναγόμενη 1. Το άρθρο 68 του Περί Αστικών Αδικημάτων Νόμου Κεφ. 148 προνοεί ότι καμιά Αγωγή δεν εγείρεται για αστικό αδίκημα, εκτός αν αυτή εγερθεί εντός δύο ετών μετά την πράξη ή παράλειψη για την οποία εγέρθηκε η Αγωγή. Με τον Περί Αναστολής της Παραγραφής Νόμο του 1964 (Ν.57/64)η πιο πάνω χρονική περίοδος αναστάληκε από 21.12.63 μέχρι την ημερομηνία που θα καθοριζόταν με διάταγμα του Υπουργικού Συμβουλίου. Ο Νόμος 57/64 τροποποιήθηκε με τον Περί Αναστολής της Παραγραφής (Τροποποιητικό) Νόμο του 1982 (Ν.36/82)σύμφωνα με τον οποίο «περίοδος αναστολής» καθορίστηκε η περίοδος από 21.12.63 μέχρι 3 μήνες μετά τη λήξη της έκρυθμης κατάστασης. Οι πιο πάνω Νόμοι 57/64 και 36/82 καταργήθηκαν με τον Περί Αναστολής του Χρόνου Παραγραφής (Προσωρινές Διατάξεις) Νόμο του 2002 (Ν.110
(1)/02). Με τον Νόμο αυτό καθορίζεται ότι ο χρόνος παραγραφής οποιουδήποτε άλλου αγώγιμου δικαιώματος από εκείνα που σχετίζονται με αξιώσεις αναφορικά με ακίνητη ή κινητή ιδιοκτησία που βρίσκεται στις κατεχόμενες από τους Τούρκους περιοχές της Δημοκρατίας, εξακολουθεί παρά την κατάργηση των Νόμων του 1964 και 1982 να έχει ανασταλεί μόνο αν και εφόσον ο δικαιούχος αποδείξει προς ικανοποίηση του Δικαστηρίου ότι λόγω της έκρυθμης κατάστασης δεν μπορούσε να προωθήσει αποτελεσματικά το αγώγιμο δικαίωμα του. Η επιφύλαξη όμως του άρθρου 4 του Νόμου 110
(1)/02 προνοεί ότι η κατάργηση των Περί Αναστολής της Παραγραφής Νόμων του 1964 και 1982 με κανένα τρόπο δεν μπορεί να καταστήσει παραγεγραμμένο οποιοδήποτε αγώγιμο δικαίωμα το οποίο έχει διατηρηθεί σε ισχύ δυνάμει των καταργημένων Νόμων εκτός αν και μέχρις ότου συμπληρωθεί μετά την έναρξη ισχύος του παρόντος Νόμου, νέος και από την αρχή χρόνος παραγραφής για το εν λόγω αγώγιμο δικαίωμα. Ο Νόμος 110
(1)/02 τέθηκε σε ισχύ την 1.6.
- Ο δικηγόρος του Εναγόμενου 2 υπέβαλε ότι η παρούσα περίπτωση καλύπτεται από τις πρόνοιες του Νόμου 217/90 γι΄ αυτό και το αγώγιμο δικαίωμα είχε ήδη παραγραφεί κατά την καταχώρηση της αγωγής. Δεν μπορώ να αντιληφθώ τη σχετικότητα του Νόμου 217/90 με το θέμα που εξετάζεται εδώ. Το τι προβλέπει ο Νόμος 217/90 είναι ότι εκτός αν αποδείκνυε κανείς πως εξαιτίας της έκρυθμης κατάστασης δεν μπορούσε να προωθήσει αποτελεσματικά το αγώγιμο δικαίωμα του «δεν εγείρεται αγωγή μετά την 31η Δεκεμβρίου 1993 για αποζημιώσεις λόγω αμέλειας αν η πράξη ή παράλειψη για την οποία εγείρεται έγινε πριν την 31η Οκτωβρίου
- Είναι φανερό ότι ο Νόμος αυτός προβαίνει σε διαφορετική ρύθμιση μόνο ως προς ορισμένες αγωγές για αποζημιώσεις λόγω αμέλειας (βλ. Astor Manufacturing & Exporting Co. κ.α. ν. A & G Leventis & Company (Nigeria) Ltd κ.α.
(1993)1 Α.Α.Δ 726). Η παρούσα Αγωγή σίγουρα δεν εμπίπτει μέσα σε εκείνες για τις οποίες τυγχάνει εφαρμογής ο Νόμος 217/90, εφόσον το επίδικο δυστύχημα συνέβηκε στις 8.9.1999. Θα πρέπει να σημειωθεί ότι και ο Νόμος 217/90 καταργήθηκε με το Νόμο 110
(1)/02. Ο δικηγόρος του Ενάγοντα έδωσε έμφαση στο νέο άρθρο 8(Α) του Περί Παραγραφής Νόμου Κεφ. 15 που εισήχθηκε με τον Τροποποιητικό Νόμο 108
(1)/2002 για να υποστηρίξει τη θέση του ότι δεν είχε παραγραφεί το αγώγιμο δικαίωμα του κατά την έγερση της αγωγής. Παραθέτω αυτούσιο το άρθρο 8(Α) για σκοπούς καλύτερης παρακολούθησης το οποίο αναφέρει στον πλαγιότιτλο «Μη εφαρμογή της παραγραφής σε ορισμένες περιπτώσεις»: «Σε οποιαδήποτε αγωγή, στην οποία η αξίωση αφορά αποζημιώσεις για πρόκληση σωματικής βλάβης ή και θανάτου ένεκα αστικού αδικήματος, το Δικαστήριο μπορεί να αποφασίσει, ότι είναι δίκαιο και ορθό, να μην εφαρμοστούν οι πρόνοιες παραγραφής της αξίωσης για αποζημιώσεις, αφού λάβει τους λόγους και το χρόνο καθυστέρησης στην καταχώρηση της αγωγής και τη διάρκεια της ανικανότητας του ενάγοντα να χειριστεί την υπόθεση του, περιλαμβανομένου και του αποβιώσαντα, εάν η αγωγή αφορά θάνατο, τη συμπεριφορά του ενάγοντα στην προσπάθεια για εξασφάλιση των απαραιτήτων σχετικών στοιχείων και του εναγομένου σ΄ αυτή την προσπάθεια και τις συνέπειες της καθυστέρησης σε σχέση με τη διασφάλιση ή και την αξιοπιστία της μαρτυρίας: Νοείται ότι η πιο πάνω διακριτική ευχέρεια του Δικαστηρίου δε θα ασκείται μετά την πάροδο πέντε ετών από την ημερομηνία παραγραφής της αξίωσης.» Είναι φανερό ότι το άρθρο αυτό αναφέρεται μόνο σε σχέση με αποζημιώσεις που αξιώνονται λόγω σωματικής βλάβης ή θανάτου συνεπεία αστικού αδικήματος με αποτέλεσμα οι πρόνοιες του άρθρου 8(Α) να τυγχάνουν κανονικά εφαρμογής και στην παρούσα υπόθεση εφόσον αυτή αναφέρεται σε αποζημιώσεις για σωματικές βλάβες από δυστύχημα. Όμως η ισχύς των διατάξεων του Περί Παραγραφής Νόμου Κεφ. 15 αναστάληκε μέχρι τις 31.3.2009 σύμφωνα με τον Τροποποιητικό Νόμο 28
(1)/2008, ενώ η ισχύς του Περί Παραγραφής (Τροποποιητικού) Νόμου του 2008 θεωρείται ότι άρχισε στις 30.3.2008 με βάση τον Περί Παραγραφής (Τροποποιητικό (Αρ. 2) Νόμο του 2008(Ν.34
(1)/08). Ως εκ τούτου δεν κρίνω σκόπιμο να ασχοληθώ με το κατά πόσο πληρούνται ή όχι οι προϋποθέσεις για μη εφαρμογή των προνοιών της παραγραφής, στην παρούσα υπόθεση. Κατά συνέπεια βρίσκω ότι δεν τίθεται θέμα εφαρμογής των προνοιών του νέου άρθρου 8(Α) του Περί Παραγραφής Νόμου στην παρούσα περίπτωση, λόγω της πρόσφατης αναστολής της ισχύος των προνοιών του. Αν και οι δικηγόροι των διαδίκων στις αγορεύσεις τους δεν αναφέρθηκαν γενικότερα σε άλλες Νομοθεσίες ή νομολογία που ίσχυαν ή εξακολουθούν να ισχύουν για το θέμα της παραγραφής, εντούτοις το Δικαστήριο κρίνει εύλογο να προβεί πολύ περιληπτικά σε μια σκιαγράφηση των νομοθετημάτων που σχετίζονται με το θέμα που εξετάζεται. Με τους Τροποποιητικούς Νόμους 206/91 και 48
(1)/93 εισήχθη το άρθρο 15 Α το οποίο όπως διαμορφώθηκε με τον Νόμο 48
(1)/93 προβλέπει ότι οποιαδήποτε αγωγή για τους σκοπούς του Περί Μηχανοκινήτων Οχημάτων (Ασφάλεια Υπέρ Τρίτου) Νόμου Κεφ. 333, θα πρέπει να εγείρεται μέσα σε δύο χρόνια από την ημερομηνία του ατυχήματος. Η επιφύλαξη του άρθρου 15(Α) προνοούσε ότι η περίοδος υπολογισμού των δύο ετών για ατυχήματα που συνέβησαν πριν την έναρξη ισχύος του Νόμου 206/91 θα άρχιζε από την 1.1.1992. Στην υπόθεση Κασάπη ν. Φεσσά & άλλων
(1998)1 Α.Α.Δ. 341, αποφασίστηκε όμως ότι το άρθρο 15(Α) συναρτάται με ότι προορίζεται να εξυπηρετήσει ο Νόμος στον οποίο εντάσσεται, δηλαδή ο Περί Μηχανοκινήτων Οχημάτων (Ασφάλεια Υπέρ Τρίτου) Νόμος και δεν αποβλέπει παρά μόνο σε περιορισμό της υποχρέωσης ασφαλιστών, όπως ο Νόμος την προβλέπει, για την ικανοποίηση δικαστικών αποφάσεων. Αφήνεται έτσι ανοικτή η δυνατότητα έγερσης Αγωγής εναντίον αδικοπραγούντα εντός του χρόνου που προβλέπεται για την παραγραφή του ουσιαστικού δικαιώματος χωρίς ωστόσο το ωφέλημα της ασφαλιστικής προστασίας που παρέχει αυτός ο Νόμος. Εν πάση περιπτώσει, για σκοπούς παράθεσης του ιστορικού και ο Περί Μηχανοκινήτων Οχημάτων (Ασφάλεια Υπέρ Τρίτου) Νόμος Κεφ. 333 καταργήθηκε με τον Νόμο 96
(1)/2000. Έχοντας κατά νου τις πιο πάνω αρχές και νομολογία, είναι κατάληξη μου ότι δεν τίθεται θέμα στην παρούσα περίπτωση παραγραφής του αγώγιμου δικαιώματος. Η παρούσα αγωγή καταχωρήθηκε στις 10.6.2005, δηλαδή μέσα σε περίοδο που ο Ενάγων είχε δικαίωμα να την εγείρει, εφόσον το αγώγιμο δικαίωμα του που πηγάζει από το επίδικο δυστύχημα καλύπτετο από τις πρόνοιες των Περί Αναστολής της Παραγραφής Νόμων όπως αναλύθηκαν πιο πάνω. Κατά συνέπεια η προδικαστική ένσταση περί παραγραφής του αγώγιμου δικαιώματος δεν μπορεί να πετύχει και απορρίπτεται. Τα έξοδα να ακολουθήσουν το αποτέλεσμα και επιδικάζονται υπέρ του Ενάγοντα και σε βάρος της Εναγόμενης 2 όπως υπολογιστούν από τον Πρωτοκολλητή στο τέλος της διαδικασίας της αγωγής. (Υπ.) ................ Α. Πούγιουρου, Α.Ε.Δ. Πιστό Αντίγραφο Πρωτοκολλητής /Λ.Κ. cylaw.org: Από το ΚΙΝOΠ/CyLii για τον Παγκύπριο Δικηγορικό Σύλλογο